Με αφορμή τη γενική απεργία που πραγματοποιείται σήμερα, 11 Νοεμβρίου, στην Ισπανία, η οποία κηρύχθηκε μετά το μεγάλο κύμα μαζικών κινητοποιήσεων του περασμένου Οκτωβρίου για το δικαίωμα στη στέγαση, δημοσιεύουμε μια ομαδική συνέντευξη: με τον Edu Lozano, υπεύθυνο επικοινωνίας τη Γενική Συνομοσπονδίας Εργασίας στην Καταλονία (CGT Καταλονίας), την Ομοσπονδία Συνδικάτων Ενοικιαστών (CSI), και την L. Cervantes, εργαζόμενη στα Ταχυδρομεία και μέλος της CGT.
Από τη συνέντευξη, η οποία παρακολουθεί στενά το οργανωτικό έργο για την προετοιμασία της απεργίας, αναδύεται ο αντιφατικός ρόλος των συνδικάτων. Ενώ τα βασικά συνδικάτα και το Συνδικάτο Ενοικιαστών είχαν ήδη αρχίσει να κινητοποιούνται, τα ομοσπονδιακά συνδικάτα αναγκάστηκαν να ακολουθήσουν τις κινητοποιήσεις, προωθώντας την κήρυξη μιας γενικής απεργίας που είχε ήδη προγραμματιστεί. Ενώ η προκήρυξη της απεργίας σε μια περίοδο κενού εξουσίας προκάλεσε αμφιβολίες, επέτρεψε ταυτόχρονα τη συμμετοχή ακόμη και των συνδικάτων που ήταν λιγότερο διατεθειμένα να διαμαρτυρηθούν κατά της κυβέρνησης, δημιουργώντας έτσι μια ευρεία συμμαχία που ανοίγει χώρους και για ριζοσπαστικές ομάδες και φωνές.
Από τη συνέντευξη προκύπτει επίσης η σημασία της σύνδεσης με το φεμινιστικό κίνημα, το οποίο τα τελευταία χρόνια έχει θέσει στο επίκεντρο του πολιτικού διαλόγου την κοινωνική αναπαραγωγή και την εργασία οικιακής/ού βοηθού που επιτελούν γυναίκες και μετανάστες/στριες – η ερχόμενη 25η Νοεμβρίου θα αποτελέσει ένα ακόμη τεστ για αυτή τη σύνδεση. Σημαντική είναι η στάση των φοιτητών και των φοιτητριών που, τόσο στην Ισπανία όσο και σε ολόκληρη την Ευρώπη, ξεσηκώνονται για να απορρίψουν ένα μέλλον γεμάτο πόλεμο και επισφάλεια και που, στο ισπανικό πλαίσιο, κινητοποιούνται για το δικαίωμα στη στέγαση ως σύμβολο ενός αγώνα ενάντια στην εκμετάλλευση και τη μισθολογική εξαθλίωση. Η σύνδεση με το σχολείο ενισχύεται από την απεργία των εκπαιδευτικών, οι οποίοι από την αρχή του σχολικού έτους βρίσκονται σε κινητοποίηση και απεργούν για αυξήσεις μισθών και ενάντια στην αόρατοποίηση της ουσιώδους εργασίας τους. Παραμένει το ερώτημα πώς τα γεγονότα στην Ισπανία μπορούν να τροφοδοτήσουν ένα ευρωπαϊκό και παγκόσμιο κίνημα ενάντια στον νεοφιλελευθερισμό, το οποίο δεν ζητά ούτε αποζημιώσεις ούτε επιδοτήσεις.
--------------------------------------------------------
1. Ποιοι είναι οι κύριοι κοινωνικοί και πολιτικοί παράγοντες που εμψυχώνουν τις κινητοποιήσεις στην Ισπανία; Ποιος είναι ο ρόλος των συνδικάτων, των κινημάτων για τη στέγη, των φοιτητικών οργανώσεων και των φεμινιστικών συλλογικοτήτων; Υπάρχουν μορφές συντονισμού μεταξύ των διαφόρων ομάδων και μεταξύ των κινητοποιήσεων στις διάφορες πόλεις;
[Lozano] Πρώτον, το κίνημα για τη στέγη, το οποίο περιλαμβάνει διάφορα συνδικάτα, όπως το Συνδικάτο Ενοικιαστών (Sindicato de Inquilinas), το Σοσιαλιστικό Συνδικάτο Στέγασης (Sindicat Socialista d’Habitatge) και τη Συνδικαλιστική Συνομοσπονδία Στέγασης της Καταλονίας (COSAHC), ή την PAH [Πλατφόρμα των ατόμων που πλήττονται από τις υποθήκες]. Από την άλλη πλευρά υπάρχουν τα κλασικά αριστερά συνδικάτα εργασίας, πέρα από τη Συνδικαλιστική Συνομοσπονδία Εργατικών Επιτροπών (CCOO) και την Γενική Ένωση Εργαζομένων (UGT), δηλαδή η CGT, η CNT, η COBAS, η Solidaridad Obrera και τα άλλα ανεξάρτητα συνδικάτα (ELA, LAB, COS, CIGA…). Στην Καταλονία, για παράδειγμα, τα εργατικά συνδικάτα εργασίας και τα συνδικάτα για τη στέγαση προώθησαν από κοινού την εκστρατεία «Ens costa la vida» («Μας κοστίζει τη ζωή»), και στις 6 Ιουνίου πραγματοποιήθηκε μια μεγάλη ψηφοφορία για να ρωτηθούν οι πολίτες αν θα ήταν διατεθειμένοι να απεργήσουν λόγω της τρέχουσας στεγαστικής κατάστασης. Το φοιτητικό κίνημα συμμετέχει ενεργά στις acampadas (κατασκηνώσεις) που έχουν δημιουργηθεί σε ολόκληρη την ηπειρωτική χώρα.
[CSI] Το κίνημα για τη στέγαση αποτελεί έναν από τους κινητήριους μοχλούς αυτού του κύκλου κινητοποιήσεων, μαζί με τμήματα του συνδικαλισμού, το φοιτητικό κίνημα, τον φεμινισμό και άλλους κοινωνικούς αγώνες. Η γενική απεργία της 11ης Νοεμβρίου πηγάζει από την ανάγκη να συνδεθούν αγώνες που συχνά παρέμεναν απομονωμένοι. Η πρόκληση είναι να οικοδομήσουμε μια κοινή απάντηση ξεκινώντας από τους χώρους εργασίας, τα εκπαιδευτικά ιδρύματα και τις γειτονιές. Δεν θέλουμε απομονωμένους αγώνες ενάντια σε προβλήματα που έχουν την ίδια ρίζα. Θέλουμε να οικοδομήσουμε μια συλλογική δύναμη ικανή να τα αντιμετωπίσει.
[Cervantes] Οι κινητοποιήσεις έχουν πολυδιάστατο χαρακτήρα. Άτυπα δίκτυα που ξαφνικά επανενεργοποιούνται, πολύ δομημένες οργανώσεις που παρακολουθούν από απόσταση αυτά τα γεγονότα, εκκλήσεις που «αποτυγχάνουν» ή έχουν ελάχιστη απήχηση και άλλες στις οποίες τα μέσα ενημέρωσης λειτουργούν ως ισχυρός ενισχυτής: είναι καταστάσεις που διαδέχονται η μία την άλλη συνεχώς.
Είναι αλήθεια ότι το Σοσιαλιστικό Κόμμα στην κεντρική κυβέρνηση, το οποίο πρόσφατα αποφάσισε να προωθήσει στις 29 Νοεμβρίου τις γενικές εκλογές για το Κοινοβούλιο, θα επωφεληθεί από την τρέχουσα κινητοποίηση. Είναι επίσης αλήθεια ότι στο πλαίσιο των εκλογών πάντα γίνονται κινητοποιήσεις και ότι το ίδιο γίνεται και σε πολλές χώρες στην Ευρώπη , με αποτέλεσμα οι κινητοποιήσεις να γίνονται ταυτόχρονα. Από την άλλη πλευρά, είναι εκπληκτικό το πώς οι CCOO και η UGT, συνδικαλιστικές οργανώσεις που βρίσκονται μάλλον μακριά από τους εργαζόμενους και από τα υπόλοιπα μαχητικά συνδικάτα, βρίσκουν πάντα τον τρόπο να επανατοποθετηθούν, να αναλάβουν την ηγεσία της κινητοποίησης και, ενδεχομένως, να την περιορίσουν και να την διαλύσουν. Μάλιστα, αν το εξετάσουμε λίγο πιο βαθιά, σε αυτή την περίπτωση θα μπορούσαμε να πούμε ότι οι συνδικαλιστικές οργανώσεις που χαρακτηρίζονται ως «μαχητικές» έχουν αποδειχθεί ότι λειτουργούν μέσα σε δομές εξαιρετικά περιοριστικές ή ακόμη και αποκλειστικές. Έτσι ίσως προέκυψε η ανάγκη δημιουργίας ενός ειδικού συνδικάτου για τον τομέα της κατοικίας. Όμως, στην περίπτωση της γενικής απεργίας για το δικαίωμα στη στέγαση, όπως και σε εκείνη της εκπαίδευσης, υπάρχουν πολλοί παράγοντες με συμφέροντα διαφορετικά από αυτά του κράτους, της πολιτικής παράταξης της αστικής τάξης που βρίσκεται στην εξουσία – στην περίπτωση αυτή το PSOE (Σοσιαλιστικό Κόμμα) και το Sumar – ή της κοινοβουλευτικής αριστεράς, όπως το Frente Amplio, που μόλις έκανε το ντεμπούτο του σε αυτές τις εκλογές· το Podemos, η Izquierda Unida, το Κομμουνιστικό Κόμμα της Ισπανίας κ.λπ…
Οργανώσεις όπως το Συνδικάτο Ενοικιαστών (Sindicato de Inquilinas) κατάφεραν να αξιοποιήσουν την ευνοϊκή συγκυρία και να συμμαχήσουν με τα μεγαλύτερα συνδικάτα, καθώς και με άλλα που εντάχθηκαν στο κίνημα. Από την CGT, με σαφή συγγένεια και εγγύτητα, μέχρι άλλα συνδικάτα όπως η Εθνική Συνομοσπονδία Εργασίας (Confederación Nacional del Trabajo - CNT , με πιο κριτική στάση, τα οποία έθεσαν επί τάπητος το ζήτημα της αξιοποίησης αυτού του κινήματος για εκλογικούς σκοπούς, για το οποίο αναφερόμασταν.
Σε γενικές γραμμές οι συμμετοχές συνοδευτήκαν από κριτικές ακόμη και από τα πιο αυτόνομα κοινωνικά κινήματα, οι οποίες βρήκαν απήχηση στα μέσα ενημέρωσης. Ακόμη και από το φεμινιστικό κίνημα ξεκίνησαν πρωτοβουλίες για την υποστήριξη του κινήματος γενικά, όπως αυτή της 25ης Νοεμβρίου κατά της βίας κατά των γυναικών.
2. Πως συνδέονται τα αιτήματα για το δικαίωμα στη στέγαση με αυτά που αφορούν τους μισθούς, την επισφάλεια και τις συνθήκες εργασίας ; Η σύνδεση αυτή μεταφράζεται σε κοινά αιτήματα και σε συγκεκριμένες πρακτικές κινητοποίησης;
[CSI] Σήμερα, το να έχεις δουλειά δεν εγγυάται πλέον ότι μπορείς να ζήσεις με αξιοπρέπεια. Οι μισθοί αυξάνονται, αλλά τα ενοίκια, η ενέργεια και τα τρόφιμα καταβροχθίζουν τα εισοδήματά μας. Γι’ αυτό ο αγώνας για τη στέγαση είναι και αγώνας για την εργασία. Τι νόημα έχει να κερδίσουμε μια μισθολογική αύξηση αν αυτή καταλήγει κατευθείαν στις τσέπες του ιδιοκτήτη; Δεν θέλουμε να δουλεύουμε για να πληρώνουμε το νοίκι.
[Cervantes] Σε επίσημο επίπεδο έχει επιτευχθεί συμφωνία μεταξύ των κύριων συνδικάτων σε διάφορα επίπεδα: στις απεργιακές επιτροπές του τομέα της εκπαίδευσης συγκροτήθηκε μια συνέλευση που αποτελείται από τους διάφορους φορείς που αναφέρθηκαν προηγουμένως, όπως το «Menos Lectivas».
Ωστόσο, πρέπει να είναι πολύ προσεκτικοί, διότι αυτό έχει ήδη συμβεί με την προηγούμενη «Marea Verde», η οποία έπαψε να λειτουργεί ως ανεξάρτητη ή σχετικά ανεξάρτητη οργάνωση των εργατριών. Στις τοπικές συνελεύσεις που διεξάγονται στις γειτονιές εν όψει της 11ης Νοεμβρίου, συναντώνται εκπρόσωποι των μεγαλύτερων συνδικάτων και εκείνοι οι νεότεροι, πιο προσανατολισμένοι προς το κίνημα ακτιβιστές, οι οποίοι έρχονται σε σύγκρουση όταν προσπαθούν να καθορίσουν κοινά αιτήματα. Το κίνημα για το δικαίωμα στη στέγαση έχει ήδη μια ορισμένη ιστορία πίσω του. Μπορούμε να ανατρέξουμε στην ιστορία του ξεκινώντας από τη δημιουργία, το μακρινό 2008, της Πλατφόρμας των Ατόμων που Πλήττονται από τα Στεγαστικά Δάνεια (PAH), μιας οργάνωσης που ιδρύθηκε μετά την κρίση του 2007-2008, αρχικά στη Βαρκελώνη και στη συνέχεια επεκτάθηκε στο υπόλοιπο της χώρας. Στη συνέχεια, ως απάντηση στο δεύτερο κύμα της κρίσης, το 2017 δημιουργήθηκε το Συνδικάτο των Ενοικιαστριών.
3. Το σύνθημα «Poner la vida en el centro, Να βάλουμε τη ζωή στο επίκεντρο»: πώς αναδιατυπώνεται σήμερα στις κινητοποιήσεις για τη στέγαση και τον μισθό; Τι ρόλο διαδραματίζουν οι φεμινιστικές οργανώσεις;
[Lozano] Μέσα στην CGT, οι συντρόφισσες προωθούν αυτό το αίτημα και τις πρακτικές που δοκίμασαν στις τελευταίες γενικές απεργίες των γυναικών της 8ης Μαρτίου], με επίκεντρο τις οικιακές βοηθούς. Αν οι γυναίκες σταματήσουν να εργάζονται, θα σταματήσει και η εργασία στο σπίτι.
[CSI] Αυτό σημαίνει ότι η οικονομία πρέπει να υπηρετεί τη ζωή, και όχι η ζωή να υπηρετεί την οικονομία. Εδώ και δεκαετίες ο φεμινισμός καταγγέλλει ότι το σύστημα καθιστά αόρατη τη φροντίδα και την αναπαραγωγική εργασία, ενώ δίνει προτεραιότητα στα ιδιωτικά κέρδη. Σήμερα, μια απρόσιτη κατοικία, ένας ανεπαρκής μισθός ή η έλλειψη δημόσιων υπηρεσιών αποτελούν διαφορετικές εκφράσεις αυτής της ίδιας αντίφασης. Το να βάζουμε τη ζωή στο επίκεντρο σημαίνει ότι τα σπίτια μας, τα σώματά μας και ο χρόνος μας αξίζουν περισσότερο από τα κέρδη τους.
[Cervantes] Το σύνθημα «Να βάλουμε τη ζωή στο επίκεντρο» φαίνεται να συνδέεται με μια κριτική στην εμπορευματοποίηση. Η αντιπολίτευση αποτελεί σοβαρή απειλή για τα δικαιώματα των γυναικών. Γίνεται λόγος για επιστροφή στην ποινικοποίηση της άμβλωσης, ενώ το PSOE προτείνει να ενσωματωθεί το δικαίωμα στην άμβλωση στο Σύνταγμα. Παρομοίως, ο τομέας της εκπαίδευσης είναι αρκετά γυναικοκρατούμενος και, τέλος, οι φεμινίστριες στην περιοχή είναι σχετικά καλά οργανωμένες, οπότε, γενικά, διατηρείται ένα επίπεδο διαλόγου, καθώς αποτελούν ένα ισχυρό στοιχείο κινητοποίησης που αποδεικνύεται κάθε χρόνο τόσο στις 8 Μαρτίου όσο και στις 25 Νοεμβρίου.
4. Και οι φοιτητές και οι φοιτήτριες συμμετέχουν στις κινητοποιήσεις, κυρίως στη Μαδρίτη, όπου οι διαμαρτυρίες στα σχολεία και στα πανεπιστήμια συνδέονται με τα αιτήματα για το δικαίωμα στη στέγαση. Ποιο ρόλο διαδραματίζει το φοιτητικό κίνημα; Πώς εξελίσσονται οι σχέσεις μεταξύ φοιτητών, καθηγητών, συνδικάτων εργαζομένων και κινημάτων για το δικαίωμα στη στέγαση; Γίνονται τα σχολεία και τα πανεπιστήμια χώροι αυτόνομης οργάνωσης των κινητοποιήσεων και της γενικής απεργίας;
[Lozano] Την περασμένη σχολική χρονιά έγιναν μεγάλες κινητοποιήσεις των εργατριών του εκπαιδευτικού τομέα στην Καταλονία, στη Βαλένθια και στην Αραγονία. Φέτος συνεχίζονται, και σε αυτές προστέθηκε η Μαδρίτη. Αυτό το κίνημα, που ξεπερνά τα εργασιακά αιτήματα των εκπαιδευτικών, ώθησε πολλούς νέους να υπερασπιστούν την εκπαίδευση και τη στέγαση ως μέλη της εργατικής τάξης.
Το πανεπιστήμιο υπήρξε πάντα ένας χώρος πολιτικοποίησης και αγώνα για τους νέους. Δεν είναι τυχαίο ότι σήμερα, με το γενεαλογικό πρόβλημα που βιώνουν επειδή δεν καταφέρνουν να γίνουν ανεξάρτητοι, το πανεπιστήμιο έχει γίνει χώρος συζήτησης και οργάνωσης.
[CSI] Η στεγαστική κρίση πλήττει φοιτητές, εκπαιδευτικούς, οικογένειες και εργαζόμενους. Δεν μπορούμε να υπερασπιστούμε μια ποιοτική δημόσια εκπαίδευση αν όσοι τη στηρίζουν δεν μπορούν να αντέξουν οικονομικά να ζουν κοντά στον τόπο όπου εργάζονται ή σπουδάζουν, αν τα παιδιά πρέπει να αλλάζουν συνεχώς σχολείο ή δεν έχουν στο σπίτι ασφαλείς χώρους για να κάνουν τα μαθήματά τους ή να μελετήσουν. Χρειαζόμαστε συνελεύσεις, επιτροπές και χώρους οργάνωσης που να συνδέουν τα σχολεία με τις γειτονιές και τους χώρους εργασίας. Η απεργία δεν οργανώνεται μόνο στα εργοστάσια και στα γραφεία: οργανώνεται και στις αίθουσες διδασκαλίας και στις γειτονιές.
[Cervantes] Αφού το προηγούμενο ακαδημαϊκό έτος χαρακτηρίστηκε από ένα εξαντλητικό πρόγραμμα κινητοποιήσεων, απεργιών, διαδηλώσεων, δημιουργίας ταμείων αντίστασης, διαφόρων εκδηλώσεων… από τις ακούραστες εκπαιδευτικούς της ηλικιακής ομάδας 0-3 ετών, οι διαμαρτυρίες στα πανεπιστήμια, αλλά και η σοβαρή καταστολή που υπέστησαν με την υπόθεση των «7 του Somosaguas» – μια αντιφασιστική διαδήλωση που διοργανώθηκε στο πανεπιστήμιο και κατέληξε σε κατηγορίες για εγκλήματα μίσους εναντίον των αντιφασιστών διαδηλωτών – συνεχίστηκε στην αρχή του τρέχοντος σχολικού έτους. Ακριβώς στην αρχή του σχολικού έτους ‘26/’27, οι παιδαγωγοί των παιδιών ηλικίας 0 έως 3 ετών επανήλθαν στον αγώνα με μια απεργία διάρκειας. Κήρυξαν την απεργία από τις 6 Σεπτεμβρίου και, μέσω της PLEI (Εργατική Πλατφόρμα των Νηπιαγωγείων), μας παρουσιάζουν τα βασικά αιτήματά τους: «Αξιοπρεπείς μισθοί, μείωση της αναλογίας εκπαιδευτικών-μαθητών και εισαγωγή του εκπαιδευτικού ζεύγους [παρουσία δύο εκπαιδευτικών]». Οι κινητοποιήσεις γίνονται δυνατές χάρη σε συνδικάτα όπως τα CCOO, UGT, STEM, CGT, CNT και Solidaridad Obrera. Με το ανοιχτό κίτρινο χρώμα τους, γεμίζουν τις διαδηλώσεις και σηματοδοτούν ένα φρενήρες πρόγραμμα κινητοποιήσεων. Πρόκειται για μια ομάδα που αποτελείται κυρίως από γυναίκες και υπάρχουν πολλές αναφορές στον φεμινιστικό ταξικό αγώνα, κάνοντας λόγο για την «αόρατοτητα» από την οποία υποφέρουν, παρά το γεγονός ότι είναι εργαζόμενες πρώτης γραμμής.
Αυτή τη στιγμή, πάρα πολλοί χώροι λειτουργούν ως κέντρα οργάνωσης: από τα πανεπιστήμια έως τις μικρές οργανώσεις γειτονιάς, έως τις ενώσεις γειτονισσών (φορείς που συνήθως δεν συμμετέχουν στις γενικές απεργίες), τώρα μετατρέπονται σε οργανωτικά κέντρα για την απεργία και για όλες τις εκδηλώσεις που πραγματοποιούνται τις προηγούμενες και τις επόμενες ημέρες. Οι συνελεύσεις, η οργάνωση των μπλοκ κατά τη διάρκεια της διαδήλωσης, τα πικέτα για την αντιμετώπιση των επιχειρήσεων καταστολής κατά των εργατριών…
5. Πώς φτάσατε στην κήρυξη της γενικής απεργίας; Ποιος ήταν ο ρόλος των κοινωνικών κινημάτων και ποιος των συνδικάτων, ιδίως της CCOO και της CGT; Η απεργία θα εμπλέξει επίσης τα σχολεία, τα πανεπιστήμια και τις γειτονιές, πέρα από τους χώρους εργασίας;
[Lozano] Η CCOO και η UGT δεν είχαν άλλη επιλογή από το να ενωθούν με την οργάνωση που εμείς, τα βασικά συνδικάτα, προετοιμάζαμε εδώ και περισσότερο από ένα χρόνο. Η έξωση της Μαρικάρμεν, ή οι δύο αυτοκτονίες της Όλγα και του Χαβιέρ, κατοίκων του Οσπιταλέτ, που συνδέονταν με προβλήματα καθυστερημένων οφειλών, πυροδότησαν ένα κίνημα που ξεχύθηκε στους δρόμους και επιτάχυνε την προκήρυξη της απεργίας, η οποία είχε προγραμματιστεί για το 2027. Η προκήρυξη γενικών εκλογών από την κυβέρνηση προκάλεσε αμφιβολίες στον πληθυσμό, καθώς φαίνεται ότι η απεργία δεν στρέφεται εναντίον καμίας κυβέρνησης. Αυτό διευκόλυνε τη συμμετοχή των CCOO και της UGT, καθώς θα ήταν μάλλον απίθανο αυτά τα δύο συνδικάτα να πραγματοποιήσουν απεργία εναντίον του PSOE. Θα είναι μια απεργία σε όλους τους χώρους εργασίας και σε όλα τα εκπαιδευτικά ιδρύματα. Περιλαμβάνει επίσης αιτήματα που σχετίζονται με την εργασία, όπως η εβδομάδα των 35 ωρών, ο κατώτατος μισθός και η ελάχιστη σύνταξη των 1600 €, καθώς και η αυτόματη αναπροσαρμογή των μισθών σύμφωνα με την αύξηση του ΔΤΚ (Δείκτης Τιμών Καταναλωτή).
[CSI] Η απεργία της 11ης Νοεμβρίου είναι το αποτέλεσμα ετών αγώνα ενάντια στις εξώσεις, τα καταχρηστικά ενοίκια και την κερδοσκοπία. Το κίνημα για τη στέγαση υποστήριξε ότι η καταγγελία του προβλήματος δεν αρκεί: χρειάζονται μέσα συλλογικής πίεσης. Η απεργία πρέπει να ξεπεράσει το απλό μπλοκάρισμα της εργασιακής δραστηριότητας. Πρέπει να κινητοποιήσει επίσης τις γειτονιές, τα εκπαιδευτικά ιδρύματα και τους χώρους κατανάλωσης. Μια γενική απεργία δεν γίνεται μόνο για να σταματήσει η εργασία, αλλά και για να αμφισβητηθεί αυτός που εξουσιάζει τις ζωές μας.
[Cervantes] Η πρωτοβουλία ξεκίνησε από το Συνδικάτο των Ενοικιαστών, το οποίο αναζήτησε συμμαχία με αυτά τα συνδικάτα την κατάλληλη στιγμή. Προσπάθησε μάλιστα να συμμαχήσει και με άλλα πλειοψηφικά συνδικάτα της Πορτογαλίας, όπως η CGTP, η οποία, αγνοώντας τη δική της συνδικαλιστική σύνδεση και τις εργαζόμενες στην Πορτογαλία, αποφάσισε να μην κηρύξει καμία συντονισμένη απεργία με τα συνδικάτα της υπόλοιπης χερσονήσου. Κατά τη διάρκεια των υπαίθριων συνελεύσεων έγιναν επαφές με τις συντρόφισσες στην Πορτογαλία. Υπάρχει μια πορεία που διανύθηκε από κοινού, μια παράλληλη πορεία, η οποία θα μπορούσε να καταλήξει σε μια κοινή γενική απεργία.Και με την Ιταλία θα μπορούσε να επιτευχθεί αυτή η σύγκλιση και να δημιουργηθούν όλο και στενότεροι δεσμοί στο πλαίσιο αυτών των κινημάτων. Η απεργία αφορά αυτή τη στιγμή όλους τους τομείς της καθημερινής ζωής και τα αιτήματα μερικές φορές διαφέρουν ελαφρώς ανάλογα με το ποιος τα συνθέτει, αλλά όλα έχουν μια κοινή ρίζα και ένα κοινό πνεύμα.
6 Ποιος είναι ο ρόλος των ζητημάτων που αφορούν τον πόλεμο, την Παλαιστίνη, τον ευρωπαϊκό επανεξοπλισμό και την αυξανόμενη στρατιωτικοποίηση στις τρέχουσες κινητοποιήσεις; Υπάρχει συγκεκριμένη σύνδεση μεταξύ των αντιπολεμικών κινημάτων, των φοιτητικών κινητοποιήσεων και των αγώνων για τη στέγαση και τους μισθούς; Συγκεκριμένα, εξετάζεται η σχέση μεταξύ της αύξησης των στρατιωτικών δαπανών, της χρηματοδότησης των δημόσιων υπηρεσιών και της επιδείνωσης των υλικών συνθηκών διαβίωσης;
[CSI] Ενώ μας λένε ότι δεν υπάρχουν χρήματα για τη στέγαση, την υγεία ή την εκπαίδευση, η Ευρώπη αυξάνει τις στρατιωτικές δαπάνες. Είναι θέμα πολιτικών προτεραιοτήτων. Η αλληλεγγύη προς την Παλαιστίνη και η αντίθεση στον επανεξοπλισμό συνδέονται με το ίδιο ερώτημα: ποιους πόρους διαθέτουμε για τη στήριξη της ζωής και ποιους για τη στήριξη του πολέμου; Μας λένε ότι δεν υπάρχουν χρήματα για τα δικαιώματά μας, αλλά για τα όπλα υπάρχουν πάντα χρήματα. Δεν δεχόμαστε αυτές τις προτεραιότητες.
[Cervantes] Είναι λίγο λυπηρό το γεγονός ότι δεν μπορούμε να θέσουμε επί τάπητος τα ζητήματα που σχετίζονται με τον πόλεμο, συμπεριλαμβανομένων των γεγονότων που συνέβησαν στη Θέουτα, τα οποία, κατά κάποιον τρόπο, αποτελούν επίσης μέρος των ιμπεριαλιστικών εντάσεων μεταξύ των χωρών.
Περίπου 200 άνθρωποι χάνουν τη ζωή τους και, από τους 80.000 που διασχίζουν τα σύνορα, πολλοί έχουν υποστεί πείνα, βασανιστήρια, κακομεταχείριση, διώξεις κ.λπ. Στις αδελφές μας από το Μαρόκο, την υποσαχάρια Αφρική κ.λπ., που ωθήθηκαν προς τα σύνορα σε κατάσταση απόγνωσης και χωρίς καμία μέριμνα για τη ζωή τους, δεν δείξαμε την αλληλεγγύη που θα θέλαμε. Από την υπόλοιπη χερσόνησο και από το εσωτερικό της Θέουτα υπήρξαν πολλές πράξεις αλληλεγγύης, αλλά ίσως όχι αρκετές. Και αυτή τη στιγμή συνεχίζουμε να παρακολουθούμε το ζήτημα, αλλά έχει περάσει σε δεύτερη μοίρα, ενώ ίσως θα έπρεπε να είναι πανταχού παρόν, ακριβώς όπως η απόρριψη του πολέμου.
7. Ποια είναι η σχέση μεταξύ των κινητοποιήσεων και της κυβέρνησης του Σάντσεζ; Τα αιτήματα εκφράζουν ένα δικό τους και αυτόνομο πολιτικό πρόγραμμα ή επικρατεί επίσης μια λογική υποστήριξης της κυβέρνησης ενόψει μιας πιθανής προώθησης της δεξιάς και της ακροδεξιάς; Πώς αντιμετωπίζεται αυτή η αντίφαση στο εσωτερικό των κινημάτων και των συνδικάτων;
[Lozano] Η τροπή που πήραν τα γεγονότα δημιούργησε αμφιβολίες, αλλά κρίθηκε ότι ήταν η καλύτερη στιγμή τα τελευταία χρόνια για να κηρυχθεί η απεργία. Είτε το PSOE επιβεβαιώσει την εκλογική νίκη είτε κερδίσει η δεξιά, αυτή η απεργία πρέπει να χρησιμεύσει ως προειδοποίηση προς τους αρμόδιους: η εργατική τάξη δεν θα μείνει με σταυρωμένα χέρια μπροστά στο πρόβλημα της στέγασης. Πιστεύουμε ότι, αν κερδίσει η δεξιά στις εκλογές, είναι σημαντικό να είμαστε οργανωμένοι, γιατί θα έρθουν δύσκολες στιγμές σε κοινωνικό επίπεδο και πρέπει να είμαστε έτοιμοι.
[CSI] Η θέση μας είναι σαφής: καμία κυβέρνηση δεν μπορεί να αντικαταστήσει την οργανωμένη δύναμη της κοινωνίας. Δεν μπορούμε να παραιτηθούμε από τα αιτήματά μας από φόβο μήπως έλθει η δεξιά. Ο καλύτερος τρόπος για να καταπολεμήσουμε την ακροδεξιά δεν είναι να αποθαρρύνουμε τον κόσμο, αλλά να κατακτήσουμε ουσιαστικά δικαιώματα που θα μεταμορφώσουν τις ζωές τους. Δεν θέλουμε να επιλέξουμε ποιος θα διαχειρίζεται την επισφάλειά μας. Θέλουμε να την εξαλείψουμε.
[Cervantes] Μερικές φορές είναι σαν ένας ελέφαντας στο δωμάτιο: συνυπάρχουν διαφορετικοί ρυθμοί που σέβονται ο ένας τον άλλο: άτομα με πιο κριτική στάση απέναντι στο πολιτικό πλαίσιο και άλλα πιο συμβατικά. Στις δημόσιες συνελεύσεις, μερικές φορές η δουλειά εμποδίζεται, μποϊκοτάρεται και περιορίζεται από τα σύμβολα παλαιών πολιτικών οργανώσεων, όπως η Izquierda Unida, η Ενωμένη Αριστερά, που έρχονται με διαταγές έξωσης από τα δικά τους δημοτικά συμβούλια· γι’ αυτό και είναι αναπόφευκτα αντιφατικό να θέλουν να περάσουν την άποψή τους κατά τη διάρκεια των διαδηλώσεων.
8. Πως νομίζετε ότι συνδέονται όσα συμβαίνουν στην Ισπανία με τις κινητοποιήσεις σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, ιδίως στην Ιταλία, τη Γαλλία και τη Γερμανία; Ποιες δυνατότητες διαβλέπετε για την προώθηση κοινών πρωτοβουλιών που θα συνδέουν τους αγώνες για τους μισθούς, τη στέγαση και τη δημόσια εκπαίδευση με την αντίθεση στον πόλεμο και τον επανεξοπλισμό;
[Λοζάνο] Πιστεύουμε ότι το ευρωπαϊκό εγχείρημα έχει αρχίσει να βουλιάζει εδώ και χρόνια και ότι η άνοδος της ακροδεξιάς έχει δημιουργήσει έντονες εντάσεις στις κοινότητες που ζούμε. Είναι φυσικό, μπροστά σε πολιτικές λιτότητας που τροφοδοτούνται από ένα μίσος που αποτελεί πλέον μέρος του θεσμικού λόγου, να αναδύονται αυτές οι αντιδράσεις σε διάφορα μέρη της Ένωσης. Ως διεθνιστές έχουμε ξεκάθαρες θέσεις: οι επαναστατικές διαδικασίες πρέπει να μεταδοθούν, πόσο μάλλον σήμερα, σε έναν παγκοσμιοποιημένο κόσμο όπου όλα είναι υπερσυνδεδεμένα. Είναι πολύ δύσκολο μια επαναστατική διαδικασία να θριαμβεύσει αν είσαι απομονωμένος. Δείτε την Ελλάδα του 2015: είχαν αναστατώσει όλη τη χώρα, ψήφισαν «όχι» στην αποπληρωμή του χρέους, αλλά δεν μπόρεσαν να κάνουν τίποτα επειδή ήταν μόνοι.Ο Στόλος για την Παλαιστίνη είναι ένα καλό παράδειγμα διεθνούς συνεργασίας: όλος ο κόσμος είχε τα μάτια στραμμένα σε μια δράση που συντονίστηκε από κινήματα διαφορετικών χωρών για έναν δίκαιο σκοπό.
[CSI] Αυτό που συμβαίνει στην Ισπανία δεν είναι ένα μεμονωμένο πρόβλημα. Σε όλη την Ευρώπη υποφέρουμε από την αύξηση στις τιμές των κατοικιών, την επισφάλεια της εργασίας, την υποβάθμιση των δημόσιων υπηρεσιών και τις πολιτικές λιτότητας. Αντιμέτωποι με ένα κεφάλαιο που λειτουργεί σε διεθνές επίπεδο, χρειαζόμαστε κινήματα ικανά να συντονίζονται πέρα από τα σύνορα, να μοιράζονται στρατηγικές και να οργανώνουν κοινές κινητοποιήσεις. Αν το κεφάλαιο είναι οργανωμένο σε διεθνές επίπεδο, το ίδιο πρέπει να είναι και οι αγώνες μας. Δεν θέλουμε μια Ευρώπη των αγορών, αλλά μια Ευρώπη των λαών που αγωνίζονται
[Cervantes] Εστιάζοντας περισσότερο στη διεθνή διάσταση του αγώνα και στον τρόπο με τον οποίο το Συνδικάτο Ενοικιαστών επιδιώκει διεθνείς συμμαχίες, μπορούμε να διακρίνουμε δύο φάσεις. Ό,τι συνέβη τα προηγούμενα χρόνια δεν ήταν τόσο γνωστό όσο είναι σήμερα. Υπήρξαν δύο διεθνείς εκκλήσεις από τις 23 έως τις 29 Μαρτίου. Συμμετοχή στις Ημέρες Δράσης για τη Στέγαση, το 2026, καθώς και στις προηγούμενες εκδόσεις του 2025 και του 2024. Το πρόγραμμα αιτημάτων τους έχει ως εξής:
1. Στέγαση για όλους. Σταματήστε τις εξώσεις, ανώτατο όριο στα ενοίκια, τέλος στην κερδοσκοπία και επέκταση της δημόσιας οικοδομικής δραστηριότητας μέσω απαλλοτρίωσης των ιδιωτικών ακινήτων
2. Αξιοπρέπεια πέρα από τα σύνορα. Δικαιώματα, ασφάλεια και στέγη για όλους τους ανθρώπους, ανεξάρτητα από την καταγωγή τους.
3. Οι άνθρωποι πριν από το κέρδος. Φορολόγηση των πλουσίων, τερματισμός της κερδοσκοπίας των μεγάλων εταιρειών, χρηματοδότηση των δημόσιων αναγκών.
4. Ο πλανήτης πριν από το κέρδος. Τερματισμός της χρήσης ορυκτών καυσίμων και της αρπαγής γης, προστασία των κοινοτήτων και των οικοσυστημάτων.
5. Όχι στην καταστολή. Να υπερασπιστούμε το δικαίωμα στην οργάνωση, στη διαμαρτυρία και στην αντίσταση.
Στην Ιταλία, για παράδειγμα, στη διαδικασία που ξεκίνησε στην Ισπανία, συμβάλλουν με τα ακόλουθα συνδικάτα: Sunia-Cgil, Sicet-Cisl, Uniat-UIL και ASIA-USB, μεταξύ άλλων. Στην Πορτογαλία βρίσκεται σε εξέλιξη μια διαδικασία επαφών με τα μεγάλα συνδικάτα, με στόχο την οργάνωση συντονισμένων απεργιών. Ταυτόχρονα, στη Γαλλία, συνδικάτα όπως η CGT (τα κύρια συνδικάτα) επικεντρώνουν τις προσπάθειές τους στην ενίσχυση των επαφών με τα ισπανικά συνδικάτα. Όλα αυτά είναι καλά νέα που μαρτυρούν τις τάσεις που διαμορφώνονται αυτές τις μέρες. Οι δυνατότητες βρίσκονται στα χέρια μας: μπορούμε να αξιοποιήσουμε αυτή τη δυναμική για να αναδείξουμε την ανάγκη του προλεταριακού διεθνισμού!
