Για μένα η πιο εντυπωσιακή είδηση των τελευταίων ημερών είναι ότι 3 εκατομμύρια στρέμματα γης στη Ρουμανία τα διαχειρίζονται μόλις 10 μεγάλες γεωργικές εταιρείες, από τις οποίες μόνο οι 3 είναι ρουμανικών συμφερόντων.
Στη Ρουμανία παρότι το 90% των παραγωγών είναι μικροκαλλιεργητές (μ.ο. γύρω στα 50 στρέμματα ο καθένας), τους ανήκει το 47% της συνολικής καλλιεργήσιμης γης, και το υπόλοιπο 53% το νέμονται μεγάλα εταιρικά σχήματα, όπως τα παραπάνω.
Το ζήτημα της συγκέντρωσης της γης και αναγκαστικά της γαιοπροσόδου φαίνεται να έχει μπει στο αυλάκι. Αντίθετα στην Ελλάδα οι μικροκαλλιεργητές αντιστέκονται, αλλά όχι για πολύ: στη διαδικασία υποβολής αιτήσεων για αγροτικές επιδοτήσεις έχουν υποβληθεί μόνο λίγο παραπάνω από 100.000, από τις 600.000 που υποβάλλονται κάθε χρόνο, γιατί φέτος το σύστημα (με δικαιολόγηση όσων έγιναν με τον ΟΠΕΚΕΠΕ) θέλει επιβεβαίωση ιδιοκτησιακών δικαιωμάτων πάνω στα χωράφια: το 40% όμως των αγροτικών ιδιοκτησιών φέρονται ως "αγνώστου ιδιοκτήτη" (οθωμανική κληρονομιά, έλλειψη κτηματολογίου επί δεκαετίες, μεταβίβαση γαιών εθιμικώ δικαίω και όχι με χαρτιά).
Ξέρετε ποιο είναι το αποτέλεσμα; Εάν δηλώσεις και η ιδιοκτησία δεν επιβεβαιωθεί στα δικαστήρια ή στο κτηματολόγιο, επιστρέφεις τα ποσά, εάν δεν δηλώσεις για δύο χρόνια χάνεις διά παντός τα δικαιώματα! Σε αυτή τη μέγγενη που έχουν βάλει τους μικροκαλλιεργητές σε προεκλογική περίοδο με την αντίστοιχη κίνηση του Πιερρακάκη να δώσει στα funds το δικαίωμα να ορίσουν αυτά τον τρόπο (μη) αποπληρωμής των δανείων ακόμη και για την πρώτη κατοικία, η κυβέρνηση ανοίγει το δρόμο στη μεγάλη ιδιοκτησία, τόσο στην ύπαιθρο όσο και στα άστεα.
Γιατί όπως το είπαμε και άλλες φορές, το πρόβλημα στον καπιταλισμό των (πρώην Οθωμανικών) Βαλκανίων ήταν πάντα η κεφαλαιοποίηση της γαιοπροσόδου. Και αλήθεια, εδώ θα ήθελα να ακούσω όλους όσους ομνύουν σε ένα "άλλο" μοντέλο παραγωγικής ανασυγκρότησης, πως αλήθεια το φαντάζονται: με εταιρικούς μεγαλοϊδιοκτήτες ή επιβίωση των μικρών καλλιεργητών....
