Μπορούν να εγκαθίστανται ανεμογεννήτριες σε δάση που κάηκαν και έχουν κηρυχθεί αναδασωτέα;

 

Εκδικάστηκε στο ΣτΕ υπόθεση-σταθμός για την εγκατάσταση ανεμογεννητριών σε καμένα δάση

Πηγή: Τάσος Σαραντής / Εφημερίδα των Συντακτών ( το πλήρες άρθρο)

Μπορούν να εγκαθίστανται ανεμογεννήτριες σε δάση που κάηκαν και έχουν κηρυχθεί αναδασωτέα; Αυτό είναι το κρίσιμο ερώτημα που τέθηκε ξανά στο Συμβούλιο της Επικρατείας στις 7 Οκτωβρίου, έπειτα από προσφυγή 26 περιβαλλοντικών και φιλοζωικών οργανώσεων, φορέων και πολιτών, με αφορμή την αδειοδότηση αιολικού σε καμένες εκτάσεις του Έβρου μετά την καταστροφική πυρκαγιά του 2023.

Η υπόθεση αφορά την ερμηνεία του άρθρου 117 παρ. 3 του Συντάγματος, που προβλέπει ότι οι καμένες δασικές εκτάσεις κηρύσσονται υποχρεωτικά αναδασωτέες και δεν μπορούν να αλλάξουν προορισμό. Ωστόσο, με την απόφαση 2499/2012, η Ολομέλεια του ΣτΕ είχε δεχθεί ότι μπορεί να επιτρέπονται επεμβάσεις για έργα ιδιαίτερης κοινωνικής, εθνικής ή οικονομικής σημασίας, ανοίγοντας τον δρόμο και για έργα Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας. Η προσφυγή ζητά να επανεξεταστεί αυτή η νομολογία, με βάση και τις σημερινές συνθήκες της εκτεταμένης καταστροφής δασών από πυρκαγιές.

📊 Τα στοιχεία για τον Έβρο και τη Ροδόπη είναι αποκαλυπτικά:

• 54 ανεμογεννήτριες λειτουργούν ήδη μέσα σε καμένες εκτάσεις.

• Άλλες 19 έχουν αδειοδοτηθεί και σχεδιάζεται να εγκατασταθούν σε πυρόπληκτες περιοχές.

• Επιπλέον, 52 ανεμογεννήτριες βρίσκονται σε διαδικασία περιβαλλοντικής αδειοδότησης μέσα σε καμένες εκτάσεις.

Συνολικά, 125 ανεμογεννήτριες λειτουργούν ή σχεδιάζεται να εγκατασταθούν σε καμένες περιοχές του Έβρου και της Ροδόπης. Στις δύο Περιφερειακές Ενότητες καταγράφονται επίσης πολλαπλά έργα μέσα σε περιοχές Natura και σε Σημαντικές Περιοχές για τα Πουλιά.

Η απόφαση του ΣτΕ αναμένεται να έχει ευρύτερη σημασία για την προστασία των δασών σε ολόκληρη τη χώρα. Ανάλογα σχέδια για τοποθέτηση αιολικών σε καμένα δάση υπάρχουν στην Πάρνηθα, στον Κιθαιρώνα, στα Γεράνεια Όρη, στο Πάνειο Όρος της Αττικής και αλλού. Η αναδάσωση με βάση το Σύνταγμα δεν έρχεται δεύτερη σε σχέση με ενεργειακές ή άλλες επενδύσεις - αντίθετα αποτελεί το ΜΟΝΟ που επιτρέπεται ως δραστηριότητα στα καμένα δάση.

Κίνηση για την Προστασία των Νησίδων

Η ΥΕΜΕΝΗ ΣΤΗΝ ΕΠΙΘΕΣΗ

 

Καθώς πλήττονται σαουδικοί στόχοι, η Δύση σχεδιάζει την απάντησή της

Ταρίκ Αλί

19 Οκτ. 2026

Όπως ανέφερα την περασμένη εβδομάδα, το τρίο της Συμφωνίας της Μέκκας δεν ήταν σε θέση να αντιδράσει αποτελεσματικά ενάντια στην αποφασιστική Ανσαράλα. Στο Πακιστάν, η στρατιωτική κυβέρνηση είχε πιο επείγοντα καθήκοντα: ήταν απασχολημένη με την απομάκρυνση μιας εκλεγμένης περιφερειακής κυβέρνησης του PTI (του κόμματος του Ιμράν Χαν) στο Κχίμπερ Πακτούνκβα.

Ο πρωθυπουργός του Πακτούνκβα, Σοχάιλ Αφριντί, τέθηκε υπό κράτηση, γεγονός που προκάλεσε την έκρηξη ταραχών σε διάφορες πόλεις και την άνοιξη πυρός από την αστυνομία στην πρωτεύουσα, το Πεσαβάρ. Μια πορεία για την απελευθέρωση του Ιμράν εμποδίστηκε στο Ισλαμαμπάντ από τεράστια κοντέινερ, δημιουργώντας την πειστική εντύπωση μιας πολιορκημένης κυβέρνησης. Ενώ το «Ελευθερώστε τον Ιμράν» αποτελεί το κύριο σύνθημα, κερδίζουν έδαφος και τα συνθήματα που απαιτούν το τέλος του πολέμου στη Υεμένη.

Πακιστανοί αξιωματικοί που επέστρεψαν από αποστολή αναγνώρισης στο Ριάντ φέρεται να εξέφρασαν το σοκ τους όταν διαπίστωσαν ότι οι αξιωματικοί της σαουδικής στρατιωτικής υπηρεσίας πληροφοριών ήταν γεμάτοι από πράκτορες της Μοσάντ και άλλους Ισραηλινούς.

Η δεξιά ισραηλινή εφημερίδα «Israel Hayom» έχει επιβεβαιώσει επίσης αυτούς τους ισχυρισμούς. Γιατί, για όνομα του Αλλάχ, εκπλήσσονται;

Μήπως η πακιστανική υπηρεσία πληροφοριών ISI (Inter-Services Intelligence) δεν τους είχε ενημερώσει εκ των προτέρων;

Εν τω μεταξύ, η αστυνομία του Ερντογάν έκανε έφοδο στα κεντρικά γραφεία του πιο δημοφιλούς τηλεοπτικού καναλιού της Τουρκίας, του Halk TV, διακόπτοντας τη ζωντανή μετάδοση την περασμένη εβδομάδα. Αυτή είναι απλώς η τελευταία σε μια σειρά προσπαθειών καταστολής των ανεξάρτητων μέσων ενημέρωσης.

Ο πιο δημοφιλής ανεξάρτητος ιστότοπος ειδήσεων της Τουρκίας, το T24, απενεργοποιήθηκε και μπλοκαρίστηκε πριν από λίγο περισσότερο από δύο εβδομάδες. Ο Ερντογάν θα πρέπει να ακούσει τις καμπάνες που χτυπούν στην Αλβανία. Χτυπούν και για αυτόν. Αργά ή γρήγορα η χώρα θα εκραγεί.

Ολόκληρος ο αραβικός κόσμος γνωρίζει ότι η βαχαμπιτική-σιωνιστική συμμαχία είναι βαθιά και αν οι IDF (Ισραηλινές Αμυντικές Δυνάμεις) δεν έχουν «δανειστεί» μέχρι τώρα (το Πακιστάν και η Τουρκία πληρώθηκαν από 8 δισεκατομμύρια δολάρια η καθεμία ως ενοίκιο για στρατιωτικές μονάδες και αεροπορία), δεν θα αργήσει να συμβεί.

 Ο Τραμπ πρόσφατα εξήρε τους Ισραηλινούς για τη βοήθεια που παρείχαν στη Σαουδική Αραβία. Ωστόσο, η προσδοκία μεταξύ των άλλων ηγετών της περιοχής είναι ότι η κατάσταση θα συνεχίσει να οξύνεται. Πριν από δύο ημέρες, ο Εμίρης του Κατάρ, σε τηλεοπτική ομιλία του, προειδοποίησε τη χώρα του ότι πρέπει να «προετοιμάζεται για τα χειρότερα».

Την Παρασκευή, ο στρατιωτικός ηγέτης της Αιγύπτου, στρατηγός Σίσι, διαβεβαίωσε το Ισραήλ πως ό,τι και αν συμβεί, η Αίγυπτος θα χρησιμοποιήσει βία μόνο για την υπεράσπιση των δικών της συνόρων. Την επόμενη μέρα, δήλωσε ότι, αν του ζητηθεί, η Αίγυπτος θα λάβει όλα τα απαραίτητα μέτρα για την υπεράσπιση της Σαουδικής Αραβίας. Άρα ο Σίσι έλεγε ψέματα – η βία για την υπεράσπιση των ισραηλινών περιουσιακών στοιχείων στο Χετζάζ είναι αποδεκτή.

Μέχρι σήμερα, απαγορεύεται οποιαδήποτε ενέργεια για την υπεράσπιση των Παλαιστινίων ή ακόμη και η τακτική παροχή τροφίμων και φαρμάκων για να βοηθηθεί η Γάζα. Αυτό είναι το πρόσωπο του καθεστώτος-μαριονέτας στο Κάιρο. Ο αιγυπτιακός λαός μισεί αυτό το καθεστώς και αργά ή γρήγορα θα το ξεφορτωθεί, όπως ο ίδιος ο Σίσι φοβάται και προσπαθεί αδύναμα να αποτρέψει.

Τι σημαίνουν όλα αυτά; Η επίθεση των Υεμενιτών εναντίον των Σαουδαράβων μισθοφόρων στη χώρα τους και η εξαιρετικά ακριβής στοχοθέτηση των σαουδαραβικών διυλιστηρίων πετρελαίου – με τα κεντρικά γραφεία της ARAMCO και τα διυλιστήρια να έχουν τυλιχθεί στις φλόγες – έχει βυθίσει το καθεστώς στον πανικό. Ακόμη και οι φίλοι των Σαουδαράβων αρχίζουν να ανησυχούν. Ένα ρεπορτάζ από το Ριάντ με τίτλο «Ο πόλεμος έρχεται στο σπίτι» στο τελευταίο τεύχος του Economist επιβεβαιώνει ότι η κυβέρνηση που επιβλήθηκε στη Υεμένη, η οποία υποστηρίζεται από τον ΟΗΕ και ελέγχεται από τη Σαουδική Αραβία, έχει χάσει τη λαϊκή υποστήριξη. Ο χαρακτηρισμός των Χούτι ως «επαναστατών που υποστηρίζονται από το Ιράν» είναι παραπλανητικός, διότι υπονοεί ότι το Ιράν, και όχι η λαϊκή υποστήριξη των Υεμενιτών, είναι αυτό που προωθεί τους εθνικιστές της Υεμένης.

Χωρίς λαϊκή υποστήριξη, οι εθνικιστές της Υεμένης, με επικεφαλής την Ανσαράλα, δεν θα μπορούσαν να βρίσκονται στα πρόθυρα της απελευθέρωσης ολόκληρης της χώρας. Αυτό όμως που ανησυχεί τον οικονομικό Τύπο είναι η απειλή που αποτελούν οι νίκες της Ανσαράλα για τη χρηματοοικονομική σταθερότητα του σαουδικού καθεστώτος.

Ο Economist, με τον χαρακτηριστικό ρεαλιστικό του τρόπο, εκφράζει ανησυχία ότι το γεγονός ότι «οι Χούτι δεν ενδιαφέρονται για τη διακυβέρνηση» θα διαταράξει «τα σχέδια [της Σαουδικής Αραβίας] για οικονομική διαφοροποίηση». «Η σαουδική κυβέρνηση», μας λέει το Economist, «έχει περισσότερα να χάσει» από ό,τι η Ανσαράλα, που αγωνίζεται για την απελευθέρωση της χώρας. Πολύ σωστά.

Άλλες αναφορές αναφέρουν ότι τα σούπερ μάρκετ στη Σαουδική Αραβία αδειάζουν, καθώς ο κόσμος σπεύδει να αγοράσει και να αποθηκεύσει τρόφιμα, ενώ σε άλλους διανέμεται δωρεάν τροφή. Είναι δύσκολο να μην σκεφτεί κανείς τις κυρώσεις και την πείνα που επέβαλαν οι Σαουδάραβες και οι σύμμαχοί τους της «Άγριας Δύσης» στη Υεμένη από το 2015. Αυτό οδήγησε σε εκατοντάδες χιλιάδες θανάτους, με τα παιδιά να βρίσκονται στην πρώτη γραμμή, και σε εκτεταμένο υποσιτισμό.

 «Παιδιά των Αράβων, στάχυα του μέλλοντος, εσείς είστε εκείνοι που θα εκδικηθείτε την ήττα» έγραψε ο ποιητής Νιζάρ Καμπάνι μετά τη δεύτερη Ιντιφάντα.

 Οι έφηβοι στον στρατό της Υεμένης βρίσκονται στην πρώτη γραμμή της αντίστασης ενάντια στους ξένους ηγέτες, καθώς η ζωή τους περιορίζεται από την απληστία τους από την παιδική τους ηλικία. Έτσι, ο Economist έχει δίκιο: τόσοι πολλοί Υεμενίτες πολεμούν για τη χώρα τους επειδή δεν έχουν τίποτα να χάσουν εκτός από τα σαουδικά δεσμά.

Το σαουδικό κράτος βρίσκεται αναμφισβήτητα σε δύσκολη θέση. Τα χρήματα από μόνα τους δεν μπορούν να βοηθήσουν. Θα εξουσιοδοτήσει ο Τραμπ την ισραηλινή αεροπορία να καταστρέψει την Υεμένη (ή, με τη πιο διπλωματική γλώσσα που συχνά χρησιμοποιεί, να «την εξαφανίσει από την επιφάνεια της γης»);

Όπως έχει επισημάνει η Αλεξάνδρα Σταρκ, συγγραφέας της RAND Corporation, οι πολιτικές των ΗΠΑ στη Υεμένη που εφάρμοσαν οι Μπους, Ομπάμα, Μπάιντεν και Τραμπ έχουν αποδειχθεί μέχρι στιγμής πλήρης αποτυχία. Μήπως τώρα σκοπεύουν να σώσουν τη Υεμένη καταστρέφοντάς την;

Το κλειδί της απάντησης βρίσκεται στο Ιράν. Θα παρέμβει η Τεχεράνη με όλη της τη δύναμη για να βοηθήσει στην υπεράσπιση της Υεμένης;

Αν το κάνει, ο πόλεμος θα κλιμακωθεί περαιτέρω και ίσως ακόμη και να αφυπνίσει τις αραβικές μάζες. Αν συμβεί αυτό, θα απαιτηθεί μια νέα δομή στην περιοχή, απαραίτητη για όλους τους εμπλεκόμενους. Τα εκατοντάδες δισεκατομμύρια δολάρια που έχουν ξοδέψει οι Σαουδάραβες για την αγορά αμερικανικών όπλων αποτέλεσαν τεράστιο πλεονέκτημα για την αμερικανική βιομηχανία όπλων, αλλά όταν ήρθε η κρίσιμη στιγμή, δεν μπόρεσαν να υπερασπιστούν τη Σαουδική Αραβία. Με τις ενδιάμεσες εκλογές να πλησιάζουν στις ΗΠΑ και τις ισραηλινές εκλογές να βρίσκονται σε εξέλιξη, μήπως οι δύο χώρες περιμένουν τα αποτελέσματα πριν επιτεθούν ξανά στο Ιράν;

Η Κίνα δεν θα χρησιμοποιήσει βία όταν ο εμπορικός της εταίρος δεχθεί ξανά επίθεση, αλλά θα κάνει κάτι;

Μπορούμε να ελπίζουμε σε κάποιες οικονομικές κυρώσεις εναντίον των ΗΠΑ και του Ισραήλ;

Ελπίζω ναι, αλλά δεν το πιστεύω. Παρά τις επικρίσεις για τη γενοκτονία του Ισραήλ, το Πεκίνο και, για την ακρίβεια, το Ανόι, έχουν διατηρήσει έντονες εμπορικές σχέσεις με το κράτος-παρίας, των οποίων οι κύριοι ηγέτες έχουν κατηγορηθεί για εγκλήματα πολέμου.

Η σύγχρονη Σαουδική Αραβία γεννήθηκε ως το «παιδί της αγάπης» μιας γηράσκουσας και μιας πιο δυναμικής αυτοκρατορίας τη δεκαετία του 1920: της Μεγάλης Βρετανίας και των ΗΠΑ. Με την κατάρρευση της βρετανικής αυτοκρατορίας, οι ΗΠΑ πήραν μια νέα σύζυγο, το Ισραήλ – μια απαιτητική και βίαιη μητριά. Μέχρι ποιο σημείο θα είναι διατεθειμένες να φτάσουν για να σώσουν το παιδί τους; Η αντίσταση της Υεμένης σήμερα είναι κατά πολύ ισχυρότερη από ό,τι ήταν όταν οι Σαουδάραβες παρενέβησαν για πρώτη φορά στη χώρα το 2015.

Διαθέτει ένα ισχυρό οπλοστάσιο, όπως είδαμε να επιδεικνύεται στην πρωτεύουσα της Σαουδικής Αραβίας, και ισχυρίζονται ότι θα μπορούσε να χτυπήσει μέχρι και το Πακιστάν, αν χρειαστεί. Ας ελπίσουμε ότι ο ισχυρισμός αυτός δεν θα χρειαστεί να δοκιμαστεί. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το σαουδικό καθεστώς είναι μισητό από πολλούς στην περιοχή, ανεξάρτητα από το αν είναι Σουνίτες ή Σιίτες.

Ήταν μια αιγύπτια διανοούμενη σουνιτικής καταγωγής που μου απήγγειλε κάποτε αυτούς τους στίχους στο Κάιρο το 2003. Έχει πεθάνει, αλλά ακόμα ακούω τη φωνή της.

Οι στίχοι προέρχονται από έναν μεγάλο ποιητή-φιλόσοφο του 11ου αιώνα από το Χαλέπι, τον απαράμιλλο και θαρραλέο αντιφρονούντα, Αμπού αλ-Αλά αλ-Μα’άρι, ο οποίος προειδοποίησε τους ηγέτες της εποχής του με γλώσσα που εξακολουθεί να ισχύει για τις αμερικανικές βάσεις στην περιοχή:

«Και εκεί όπου ο Πρίγκιπας διέταζε, τώρα η κραυγή

του ανέμου σαρώνει την αυλή του κράτους:

«Εδώ», διακηρύσσει, «κατοικούσε ένας ισχυρός άρχοντας

που δεν μπορούσε να ακούσει το λυγμό των αδύναμων».

[----->] 

ΔΕΣΤΕ ΤΙΣ ΖΩΝΕΣ ΣΑΣ

 

Andrea Zhok 

Οι εικόνες με τις φλόγες που τυλίγουν το δημαρχείο της Λιμόζ στη Γαλλία, με την κατάρρευση του καμπαναριού,  κάνουν τον γύρο του κόσμου. Η κρίση απέναντι σε τέτοια επεισόδια δεν μπορεί παρά να είναι καταδικαστική, όπως ακριβώς δεν μπορούν παρά να καταδικαστούν και οι πράξεις λεηλασίας που συνόδευσαν τις διαμαρτυρίες σε πολλές περιοχές της Γαλλίας.

Ωστόσο, αν περιοριζόμασταν σε αυτό το επίπεδο προβληματισμού, θα κάναμε απλώς μια κλασική πράξη μικροαστικού συντηρητισμού, η οποία έχει μεν τη λογική της, αλλά είναι επίσης δραματικά μυωπική. Το να αρχίσει κανείς να κηρύττει για τα καμένα αυτοκίνητα και τις σπασμένες βιτρίνες, χωρίς να πηγαίνει παραπέρα, είναι απλώς η ένδειξη κάποιου που δεν έχει καταλάβει ακόμη τη σοβαρότητα των περιστάσεων στις οποίες βρισκόμαστε.

Αυτό που βλέπουμε στη Γαλλία, αλλά με διαφορετικές μορφές πλέον σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες (Ισπανία, Πορτογαλία, Αλβανία, Βέλγιο και από χθες και στην Ιταλία), είναι κάθε άλλο παρά ένα παράλογο γεγονός. Υπάρχουν, πράγματι, ιστορικά γεγονότα που είναι παράλογα μόνο για την τοπική ματιά, αλλά διαθέτουν μια προφανή λογική όταν τα κοιτάζει κανείς από αρκετά ψηλά.

Λογικό δεν σημαίνει ανώδυνο, ούτε σημαίνει απαλλαγμένο από αδικίες.

Πρέπει να εξασκήσουμε τη ματιά μας ώστε να κρατά σταθερά μαζί δύο επίπεδα ανάλυσης: εκείνο στο οποίο μπορούμε να κρίνουμε συγκεκριμένες πράξεις και συγκεκριμένα υποκείμενα ως βάρβαρα, απολίτιστα, βανδαλικά, και εκείνο στο οποίο μπορούμε (και οφείλουμε) να καταλάβουμε ότι η ιστορία είναι πάντα ένα ποτάμι στο οποίο πλέουν συντρίμμια και πτώματα, αλλά το οποίο δεν σταματά με κηρύγματα.

Αυτό που συμβαίνει έχει μια σιδερένια συλλογική λογική, ακόμη και αν όσοι συμμετέχουν σε αυτό έχουν συχνά περιορισμένη ή και καθόλου κατανόηση γι' αυτό.

Η εμπειρία που έχουν οι ευρωπαϊκοί πληθυσμοί από τις διευθύνουσες τάξεις τους εδώ και πολλά χρόνια είναι αυτή ενός ανώνυμου τεχνοκρατικού οργανισμού, ενός κινούμενου τοίχου από καουτσούκ, που προχωρά με έναν «αυτόματο πιλότο» εντελώς αδιάφορο για τις ανάγκες του πληθυσμού. Το στοίχημα αυτών των τεχνοκρατικών στρωμάτων που συνδέονται με τα χρηματοοικονομικά ήταν να καταφέρουν να αποκοιμίσουν τις συνειδήσεις με το σημερινό όπιο του λαού, τα μέσα ενημέρωσης (entertainment & infotainment / ψυχαγωγία και ενημερωδιασκέδαση), και να δαμάσουν τους ανυπότακτους με περιοριστικά μέτρα (μια ροπαλιά εδώ, ένα κλείσιμο λογαριασμού εκεί, ένας εκλογικός νόμος πιο πάνω, μια ακύρωση εκλογών πιο κάτω κ.λπ.).

Η γενική, σιωπηρή και αδιαμφισβήτητη υπόθεση των ευρωπαϊκών ηγεσιών είναι ότι με τον όχλο δεν συζητάς, αλλά, απλώς, εναλλάσσεις το καρότο και το μαστίγιο.

Όλα όσα λέγονται δημόσια είναι πάντα ένα εργαλειακό ψέμα, χωρίς καμία εξαίρεση, εκτός από τις συμπτωματικές περιπτώσεις όπου μια αλήθεια μπορεί με τη σειρά της να εργαλειοποιηθεί. Ο δημόσιος λόγος έχει γίνει μια ατέρμονη παράσταση που νοιάζεται όλο και λιγότερο να διατηρήσει μια επίφαση αξιοπιστίας.

Έτσι, κανένας λογικός δεν πιστεύει πραγματικά ότι η Ρωσία πρόκειται να μας εισβάλει, αλλά αυτό δεν εμποδίζει στρατιές θεσμικών «πολυλογάδων/μηδαμινών» να επαναλαμβάνουν με σοβαρό ύφος αυτές τις μαλακίες κάθε μέρα. Και φυσικά όλος ο κόσμος γνωρίζει ότι σε αυτό το παιχνίδι των παραμυθιών που φουσκώνουν τα πληρωμένα μμε, το μόνο σχετικό σημείο, ο σταθερός άξονας καθώς αλλάζουν οι συγκυρίες, είναι η πρόθεση για αυθαίρετη διαχείριση των δημόσιων πόρων, που θα διοχετευθούν στα ιδιωτικά συμφέροντα.

Στην ουσία, εδώ και καιρό, οι διευθύνουσες τάξεις έχουν συνηθίσει να αντιμετωπίζουν τον πληθυσμό σαν ένα ηλίθιο ζώο, για το οποίο αποκλείεται κάθε ορθολογικό κίνητρο και το οποίο πρέπει να αντιμετωπίζεται από τη μια πλευρά με επιλεκτικές κολακείες και στοχευμένα προνόμια, και από την άλλη με τη μείωσή του σε κατάσταση αδυναμίας.

Και αυτός ο μηχανισμός μπορεί να λειτουργήσει και λειτουργεί για μεγάλο χρονικό διάστημα.

Μέχρι που δεν λειτουργεί πια.

Και δεν λειτουργεί πια τη μέρα που πάρα πολλοί άνθρωποι χάνουν πάρα πολλά για να έχουν την πολυτέλεια να παραμείνουν σε κατάσταση λήθαργου.

Εδώ δεν πρέπει να σκεφτόμαστε το «χάνουν πάρα πολλά» ως πράγματα τύπου «θάνατος από ασιτία».

Σε μια σύγχρονη κοινωνία οι άνθρωποι περιέρχονται σε συνθήκες ανυπόφορης στέρησης πολύ πριν «πεθάνουν από την πείνα».

Σήμερα, για παράδειγμα, το να μην έχεις την οικονομική δυνατότητα να χρησιμοποιήσεις το αυτοκίνητο ή την πρόσβαση στο διαδίκτυο σημαίνει για την πλειοψηφία του πληθυσμού ότι είναι αποκομμένη από τον κόσμο, από την εργασία, από την κοινωνικότητα, από τη ζωή. Και το γεγονός ότι τα αυτοκίνητα και τα κινητά τηλέφωνα ήταν κάποτε αγαθά πολυτελείας δεν σημαίνει τίποτα: τώρα αυτό είναι το νέο επίπεδο «συμμετοχής στην κοινή ζωή», αυτό που διακρίνει τη ζωή από τη μη ζωή.

Λαοί που ανατράφηκαν σαν υποζύγια στα οποία χορηγούνται περιστασιακά «άρτος και θεάματα», σκατοδουλειές και τηλεοπτική εξαπάτηση, τη μέρα που αυτό το παιχνίδι κολλάει, δεν είναι και δεν θα είναι ευαίσθητοι στους λόγους της δημόσιας ευπρέπειας, του σεβασμού της ιδιοκτησίας, του σεβασμού προς τα μνημεία κ.λπ.

Αυτοί που καίνε αυτοκίνητα, ιστορικά κτίρια και καταστήματα είναι άτομα πολιτισμικά και ηθικά στερημένα. Αλλά οι πραγματικοί ένοχοι, εκείνοι που θα έπρεπε να κληθούν να πληρώσουν, είναι εκείνες οι ανώτατες τάξεις που αυτή τη στέρηση την καλλιέργησαν και την θέλησαν, νομίζοντας ότι θα τους ήταν χρήσιμη.

Σήμερα η χύτρα ταχύτητας πρόκειται να εκραγεί. Ακόμα και αν αυτό το κύμα υποχωρήσει, αυτή είναι μόνο η αρχή, επειδή οι ευρωπαϊκές διευθύνουσες τάξεις δεν είναι σε θέση, ούτε υλικά ούτε πολιτισμικά, να διορθώσουν την πορεία. Δέστε λοιπόν τις ζώνες σας, γιατί πάμε για σύγκρουση.

[------>]