ΑΠΟ ΑΠΟΙΚΙΑ ΧΡΕΟΥΣ, ΑΠΟΙΚΙΑ ΤΩΝ ΣΙΩΝΑΖΙ

 

Αυτό το μεσαίο δάχτυλο, που δείχνει ο σιωναζί στους Συριανούς, είναι η τιμή της χώρας.

Αυτό το μεσαίο δάχτυλο, που δείχνει ο σιωναζί σε όλους μας, είναι η αξιοπρέπεια του γκουβέρνου των κούληδων αλλά και όλων εμάς, των υπηκόων του. 

Από το «κορίτσια, ο Στόλος», στο «κορίτσια, ο πελάτης Γενοστόνος».

Ξεπουλιόμαστε σε τιμή ευκαιρίας!

Από τους «δανειστές», στους Γενοκτόνους.

Στην Αλβανία, η Εξέγερση των Φλαμίνγκο,

κι εδώ, η δουλοπρέπεια  των στρουθοκαμήλων, 

• Το Διεθνές Εκπαιδευτικό Κέντρο Πτήσεων της Πολεμικής Αεροπορίας, το έχει αναλάβει η ισραηλινή Elbit Systems, που κάνει ασκήσεις στους ελληνικούς αιθέρες, για το πώς θα κατακρεουργήσει, πιο αποτελεσματικά, τη Γάζα, το Λίβανο, το Ιράν.

• Ο Θεσσαλικός κάμπος – κάποτε σιτοβολώνας της χώρας – μετατρέπεται σε μια χωματερή, εγκατάστασης ενός γιγάντιου data center, από την ισραhellινή εταιρία,  Clavenia Ltd.

Το Larissa data center θα καταναλώνει 100 εκατομμύρια λίτρα νερού ετησίως για την ψύξη των διακομιστών και ηλεκτρική ενέργεια αντίστοιχη με αυτή 500.000 νοικοκυριών ετησίως, για να αποθηκεύει τα δεδομένα των χρηματιστηρίων και τα δεδομένα των κάθε λογής predator/

• Στο Ελληνικό, που ξεπουλήθηκε στον Λάτση προς 148 ευρώ το τετραγωνικό, η ισραhellινή εταιρία, Yossi Avrahami, αγόρασε μεγάλης έκτασης οικόπεδα για την ανέγερση πολυτελών κατοικιών, για εύπορους Γενοκτόνους.

• H IDM Capital, πέρα από τα χιλιάδες διαμερίσματα, αγόρασε και την παραλιακή ζώνη Μπουρνιάς, στην Καλαμάτα, για ανέγερση πολυτελών εξοχικών, με αποκλειστική χρήση της παραλίας.

Πολυάριθμες άλλες κλειστές κοινότητες (gated communities) - με απαγόρευση εισόδου στους ιθαγενείς -  οικοδομούνται από την Επανομή της Θεσσαλονίκης, μέχρι τη Γλυφάδα, τη Βούλα, την Κρήτη, τη Λέσβο, τη Ρόδο, τη Μύκονο, τη Σαντορίνη, την Κέρκυρα κλπ.

• Οι ισραhellινές εταιρείες, Zoia και  Palmo , έχουν εξαγοράσει αμέτρητα διατηρητέα στην Αθήνα, από την Ομόνοια, ως το Κουκάκι και από την Κυψέλη, ως τα Εξάρχεια, συμπεριλαμβανομένου του ιστορικού κτιρίου που στέγαζε τη ΓΣΕΕ στην Αθήνα και την ιστορική Καπναποθήκη Σακκά στο κέντρο της Θεσσαλονίκης  κι έχουν μετονομάσει ένα μεγάλο τρίγωνο στην περιοχή Ψυρρή, σε «Μικρό Τελ Αβίβ».

• Παράλληλα, η ισραhellινή εταιρία, Brown Hotels, επιδίδεται στην αγορά αμέτρητων ιστορικών κτιρίων και τη μετατροπή τους σε ξενοδοχεία φιλοξενίας των Γενοκτόνων, μηδέ εξαιρουμένου του ιστορικού κτιρίου στη Βεραντζέρου, 3.500 τ μ, που στέγαζε το ΚΚΕ και στο οποίο, πλέον Dave Red Athens,– τι τραγική ειρωνεία –  κυριαρχεί το κόκκινο χρώμα, στα υπνοδωμάτια διατηρήθηκαν τα συνθήματα, ως διάκοσμος, ενώ πάνω από καζανάκια φιγουράρουν πορτραίτα των Μαρξ και Λένιν.

Ο κατάλογος δεν έχει τελειωμό!

Γινόμαστε, με απίστευτη ταχύτητα,  μια αξιοθρήνητη αποικία των Γενοκτόνων, ντροπιαστικοί ξεπουλητάδες της ιστορίας και της εθνικής μας κυριαρχίας, σε παρα-θεριστές,  που έχουν κάθε δικαιολογημένο θράσος να μας σηκώνουν το μεσαίο δάχτυλο. 

 

[---->] 

ΖΟΑΟ ΠΕΔΡΟ ΣΤΕΝΤΙΛΕ : ΓΙΑΤΙ ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΜΕ ΝΑ ΣΤΗΡΙΖΟΥΜΕ ΤΗ ΒΕΝΕΖΟΥΕΛΑ ;

 

Η τρέχουσα πολιτική κατάσταση στη Βενεζουέλα δεν μπορεί να εξηγηθεί αποκλειστικά από τα γεγονότα που ακολούθησαν την 3η Ιανουαρίου.

Ο πολιτικός ακτιβιστής και οικονομολόγος Ζοάο Πέδρο Στέντιλε , μέλος της συντονιστικής επιτροπής του Κινήματος Ακτημόνων (MST) της Βραζιλίας, εξέδωσε μια κατηγορηματική δήλωση υποστήριξης προς τη Βενεζουέλα, με ευκαιρία την επέτειο των πέντε μηνών από την εισβολή των ΗΠΑ, η οποία προκάλεσε περισσότερους από εκατό νεκρούς και οδήγησε στην απαγωγή του προέδρου Νικολάς Μαδούρο και της συζύγου του, της βουλευτίνας Σίλια Φλόρες.

Μεταξύ άλλων, ο Στέντιλε  επισημαίνει ότι ο λαός της Βενεζουέλας εξακολουθεί να είναι θύμα του υβριδικού πολέμου της αυτοκρατορίας. Η κυβέρνηση του Τσάβες έχει την υποστήριξη του λαού της. Το κίνημά μας θα είναι πάντα αλληλέγγυο με τον λαό του Τσάβες. Επιπλέον, δηλώνει ότι η υπεράσπιση της Βενεζουέλας και της Κούβας είναι ηθική και πολιτική υποχρέωση όλων των προοδευτικών και δημοκρατικών δυνάμεων της ηπείρου μας. Ακολουθεί η πλήρης αναπαραγωγή της δήλωσης:

«Πρέπει να αναλύσουμε όσα έχουν συμβεί τις τελευταίες τέσσερις δεκαετίες. Στη δεκαετία του '90, υπήρχε πλήρης ηγεμονία των ΗΠΑ στην ήπειρο, που μας επέβαλε τη συμφωνία της NAFTA και, στη συνέχεια, ήθελε να επιβάλει την ALCA, ως μια περιοχή υπό τον πλήρη έλεγχο του αμερικανικού κεφαλαίου.Τότε,όλες οι κυβερνήσεις, εκτός από την Κούβα, υποστήριζαν τους Γκρίνγκος.

«Όμως ο λαός ορισμένων χωρών εξεγέρθηκε. Και υπήρξε το Καρακάζο το 1989, στη συνέχεια η στρατιωτική εξέγερση και τελικά η εκλογική νίκη του Τσάβες, ο οποίος ανέλαβε την εξουσία το 1999, έσπασε το νεοφιλελεύθερο κύμα, ανοίγοντας έναν νέο κύκλο προοδευτικών κυβερνήσεων, που συνεχίστηκε με τους Λούλα, Κορέα, Έβο, Κίρτσνερ, και άλλαξε το συσχετισμό δυνάμεων στην ήπειρο. Αντί για την ALCA ( Área de Libre Comercio de las Américas), η οποία ηττήθηκε επίσημα το 2005, τώρα προτεινόταν μια άλλη ολοκλήρωση, η ALBA (Alianza Bolivariana para los Pueblos de Nuestra América)

«Ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός, οι δημοκρατικές και ρεπουμπλικανικές κυβερνήσεις και η κυρίαρχη τάξη των ΗΠΑ δεν συγχώρεσαν την τόλμη του Τσάβες. Και κατά τη διάρκεια αυτών των τεσσάρων δεκαετιών εφάρμοσαν όλες τις πιθανές τακτικές που περιγράφονται στο εγχειρίδιο του ερευνητή Άντριου Κορύμπκο, το οποίο βασίζεται σε επίσημα έγγραφα των αμερικανικών ενόπλων δυνάμεων, ως νέες τακτικές των Υβριδικών Πολέμων.

«Κατά τη διάρκεια αυτής της μακράς περιόδου, προσπάθησαν με κάθε δυνατό μέσο να νικήσουν τη μπολιβαριανή διαδικασία στη Βενεζουέλα. Ας θυμηθούμε: το πραξικόπημα που έριξε τον Τσάβες από την κυβέρνηση, για δύο ημέρες, κατά το οποίο η διεθνής αντίδραση και η άμεση λαϊκή κινητοποίηση εμπόδισαν τους πραξικοπηματίες να τον εκτελέσουν· θυμηθείτε ότι ακόμη και ο καρδινάλιος του Καράκας του είχε δώσει την τελευταία ευλογία στη φυλακή του νησιού Ορχίλα, όπου ήταν φυλακισμένος!

«Η πολιτική απεργία των πετρελαιάδων για να καταστρέψουν την PDVSA, την κρατική εταιρεία πετρελαίου της Βενεζουέλας . Η έλλειψη καυσίμων και το χάος αποτράπηκαν χάρη στη βοήθεια της τότε κυβέρνησης του Φερνάντο Ενρίκε Καρντόσο της Βραζιλίας. Στη συνέχεια ήρθαν οι guarimbas με την απόλυτη βία στους δρόμους, που προκάλεσαν τρομοκρατία, πυρκαγιές σε σχολεία, νοσοκομεία, τεχνητή έλλειψη προμηθειών και δεκάδες νεκρούς. Πολλοί κρατούμενοι έχουν πλέον αμνηστευθεί.

«Ο θάνατος του Τσάβες, που προκλήθηκε από έναν παράξενο καρκίνο που δεν ανταποκρινόταν στη θεραπεία, παραμένει ανεξήγητος μέχρι σήμερα. Συμπτωματικά, την ίδια περίοδο, έπασχαν από καρκίνο και οι Λούγκο, η Ντίλμα, ο Κίρχνερ και ο Λούλα.

«Λίγο αργότερα, αναγνώρισαν την κυβέρνηση ανδρείκελων του Γκουαϊδό, στον οποίο μεταβίβασαν όλα τα αποθέματα σε δολάρια και χρυσό του βενεζουελάνικου κράτους, ώστε να πλουτίσει αυτή η λούμπεν μεγαλοαστική τάξη της Βενεζουέλας.

«Με τη χειραγώγηση της συναλλαγματικής ισοτιμίας από το Μαϊάμι προκάλεσαν ανεξέλεγκτο πληθωρισμό . Μπλοκάρισαν όλους τους λογαριασμούς της χώρας στο εξωτερικό. Εμπόδισαν τις επενδύσεις στον τομέα του πετρελαίου και η παραγωγή έπεσε σε επίπεδα κάτω του 30 %, με πτώση του ΑΕΠ έως και 90 %. Όλα αυτά προκάλεσαν πολλά οικονομικά προβλήματα σε ολόκληρο τον πληθυσμό και οδήγησαν σε μια άνευ προηγουμένου μετανάστευση Βενεζουελάνων εργαζομένων.

«Αμφισβήτησαν την επανεκλογή του Μαδούρο, με την υποστήριξη και τον ενθουσιασμό ορισμένων προσώπων που αυτοαποκαλούνται προοδευτικοί.

«Όλα αυτά σε συνδυασμό με μια μόνιμη και συνεπή εκστρατεία στα μέσα ενημέρωσης, η οποία χωρίς αμφιβολία κόστισε εκατομμύρια δολάρια για τη χρήση κοινωνικών δικτύων, υπολογιστών και των λεγόμενων «influencers» που πληρώθηκαν από τη CIA και τις υπηρεσίες της. Μια εκστρατεία που συνεχίζεται ακόμη.

«Το τελικό χτύπημα ήρθε με τη δεύτερη κυβέρνηση Τραμπ, η οποία, διψασμένη για πετρέλαιο και χάνοντας την οικονομική ηγεμονία της έναντι της Ευρασίας, επανέφερε το Δόγμα Μονρόε και, με στόχο να μετατρέψει ξανά την ήπειρο σε πίσω αυλή της, επέβαλε οικονομικό, πολιτικό και στρατιωτικό έλεγχο.

«Και στις 3 Ιανουαρίου, αφού κινητοποίησε όλη τη στρατιωτική της δύναμη, εισέβαλε στη χώρα από αέρος, απήγαγε τον πρόεδρο Μαδούρο και τη βουλευτή Σίλια Φλόρες. Υπήρξε αντίσταση, μάχες και περισσότεροι από 100 νεκροί. Μόνο σε μερικά χρόνια θα μάθουμε πόσοι Αμερικανοί στρατιώτες σκοτώθηκαν. Ξέρουμε μόνο ότι οι περισσότεροι ήταν Λατίνοι από την ελίτ ομάδα Delta Force και ότι ήταν εξοπλισμένοι με τα καλύτερα όπλα του πλανήτη.

«Η Βενεζουέλα, ο λαός της και οι ένοπλες δυνάμεις ηττήθηκαν. Χάθηκαν ζωές και ο πρόεδρό τους.

Αλλά η αυτοκρατορία δεν είχε κανέναν να βάλει στη θέση του, καθώς η πράκτοράς της, Μαρία Κορίνα Ματσάντο, έχει αποθαρρυνθεί μπροστά στη βενεζουελάνικη κοινωνία, και μαζί της όλη η συνεργαζόμενη αντιπολίτευση.

«Η λύση ήταν λοιπόν να κρατήσουν τον Πρόεδρο όμηρο και να διαπραγματευτούν με την κυβέρνηση του Τσάβες, με το σκοινί στο λαιμό ή στο στόχαστρο του όπλου.

«Ορισμένοι κύκλοι της θεσμικής αριστεράς και όσοι παρακολουθούν την πολιτική μόνο μέσω των κοινωνικών δικτύων, βιάστηκαν να το χαρακτηρίσουν προδοσία. Ή ότι δεν υπήρξε αντίσταση. Και αυτή τη στιγμή αρχίζουν να διαδίδουν ότι υπάρχει ρήξη μεταξύ των κυβερνήσεων της Βενεζουέλας και της Κούβας. Αυτές οι θέσεις αποτελούν απλώς μέρος των τακτικών των ΗΠΑ, που διαδίδονται από τα μέσα ενημέρωσης που επηρεάζονται από τη CIA για να διαιρέσουν την αριστερά και την κοινή γνώμη.

«Ο λαός της Βενεζουέλας, στην πλειονότητά του τσαβίστας, συνεχίζει τη ζωή του, εργάζεται, παράγει και οργανώνει τις κοινότητες. Παρά τον πόνο, συνεχίζει να υποστηρίζει την κυβέρνηση του Τσάβες, έχοντας πλήρη επίγνωση όσων έχουν συμβεί.

«Το κίνημά μας έχει ιστορικούς δεσμούς με το αγροτικό κίνημα της Βενεζουέλας, με τις παραγωγικές κοινότητες και με την κυβέρνηση του Τσάβες. Έχουμε πολλά προγράμματα συνεργασίας στην παραγωγή σπόρων, τροφίμων και ανταλλαγές στην εκπαίδευση τεχνικού προσωπικού.

«Θα είμαστε αιώνια ευγνώμονες για τις υποτροφίες στην ELAM Salvador Allende (Σχολή της Λατινοαμερικανικής Ιατρικής), που επιτρέπουν σε δεκάδες νέους αγρότες και φτωχούς να εκπαιδευτούν ως γιατροί.

«Ο λαός της Βενεζουέλας εξακολουθεί να είναι θύμα του υβριδικού πολέμου της αυτοκρατορίας. Η κυβέρνηση του Τσάβες έχει την υποστήριξη του λαού της. Το κίνημά μας θα είναι πάντα αλληλέγγυο με τον λαό του Τσάβες.

«Ελπίζουμε ότι η ισορροπία δυνάμεων σε διεθνές επίπεδο θα αλλάξει υπέρ της ανθρωπότητας και της ειρήνης. Ελπίζουμε ότι ο εσωτερικός συσχετισμός δυνάμεων στις Ηνωμένες Πολιτείες θα αλλάξει και ότι οι προοδευτικές δυνάμεις θα καταφέρουν να τροποποιήσουν την εξωτερική πολιτική τους και την πολεμοχαρή τάση τους προς την επιθετικότητα εναντίον των λαών. Ελπίζουμε ότι το  Δόγμα Μονρόε θα ταφεί.

Ελπίζουμε ότι η κυβέρνηση και ο λαός του Τσάβες θα βρουν τους καλύτερους τρόπους για να αυξήσουν την παραγωγή πετρελαίου και άλλων αγαθών που χρειάζονται. Να διατηρήσουν την κυριαρχία τους πάνω στο πετρέλαιο, τα ορυκτά και το έδαφός τους.

«Η υπεράσπιση της Βενεζουέλας και της Κούβας είναι ηθική και πολιτική υποχρέωση όλων των προοδευτικών και δημοκρατικών δυνάμεων της ηπείρου μας. Και μην τρέφετε ψευδαισθήσεις, αν ηττηθούν, η αυτοκρατορία θα αυξήσει την πίεση της στο Μεξικό, τη Βραζιλία, την Κολομβία και ολόκληρη την ήπειρο. Παλαιότερα χρησιμοποιούσαν το φάντασμα των κομμουνιστών και της ΕΣΣΔ, μετά πέρασαν στους ισλαμιστές τρομοκράτες, τους οποίους οι ίδιοι χρηματοδότησαν, και τώρα έχουν δημιουργήσει τη δικαιολογία του εμπορίου ναρκωτικών, σαν να μην ήταν αυτοί η μεγαλύτερη αγορά… και το μεταναστευτικό.

«Θα αγωνιστούμε για την απελευθέρωση του προέδρου Μαδούρο και της βουλευτίνας Σίλια Φλόρες, καθώς δεν έχουν διαπράξει κανένα έγκλημα και οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν έχουν ούτε το δικαίωμα ούτε την ηθική εξουσία να τους καταδικάσουν για οτιδήποτε. Αντίθετα, ελπίζω ότι στο μέλλον το δικαστήριο της Χάγης θα δικάσει και θα καταδικάσει τους σημερινούς ηγέτες των ΗΠΑ για τις βόμβες και τα εγκλήματά τους στη Γάζα, το Ιράν, τη Συρία, το Σουδάν, την Καραϊβική, τη Βενεζουέλα, την Κούβα και μέσα στη δική τους χώρα, για τη δίωξη των φτωχών και των μεταναστών.

«Η ιστορία της ταξικής πάλης κάνει στροφές, έχει σκαμπανεβάσματα, προόδους και οπισθοδρομήσεις, αλλά η ανθρωπότητα θα προχωρά πάντα προς την οικοδόμηση πιο δίκαιων και ισότιμων κοινωνιών, με λαϊκή κυριαρχία και ειρήνη».

 

[---->] 

Πώς οι Βρυξέλλες χτίζουν τη νομιμοποίησή τους

 

Ευρωπαϊκή Ένωση: πώς οι Βρυξέλλες χτίζουν τη νομιμοποίησή τους

Η ΕΕ διαμορφώνει τη συναίνεση μετατρέποντας την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση σε δόγμα

https://www.sinistrainrete.info/europa/32787-thomas-fazi-unione-europea-come-bruxelles-costruisce-la-propria-legittimita.html

 

Thomas Fazi

 

Η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν είχε ποτέ δημοκρατικές βάσεις με την ουσιαστική έννοια του όρου. Ελλείψει ενός ευρωπαϊκού λαού, μιας κοινής δημόσιας σφαίρας ή οποιασδήποτε ιδρυτικής πράξης συλλογικής αυτοδιάθεσης, η ΕΕ ιστορικά αντιστάθμιζε το δομικό έλλειμμα νομιμοποίησης της μέσω της συνεχούς παραγωγής και εναλλαγής αυτονομιμοποιητικών αφηγήσεων. Το δοκίμιο αυτό παρακολουθεί αυτή την εξέλιξη, από το μεταπολεμικό σχέδιο ειρήνης μέχρι την ενοποίηση των αγορών, τη νομισματική ένωση και τον συνταγματισμό βασισμένο στα δικαιώματα, μέχρι να εμφανιστεί ένας ρητά ηθικός και γεωπολιτικός λόγος επικεντρωμένος στις «ευρωπαϊκές αξίες».

Υποστηρίζεται ότι αυτή η διαδοχή αφηγήσεων δεν αντιπροσώπευε ποτέ την ωρίμανση μιας πολιτικής ταυτότητας, αλλά μια σειρά από συμβολικές προσαρμογές: η καθεμία έκανε την εμφάνισή της όταν η προηγούμενη έφτανε στο τέλος της και καμία δεν μπορούσε να επιλύσει τη θεμελιώδη αντίφαση μεταξύ τεχνοκρατικής υπερεθνικής διακυβέρνησης και δημοκρατικής αυτοδιοίκησης.

Το δοκίμιο υποστηρίζει επίσης ότι όλη η συζήτηση για τις αξίες της ΕΕ, πέρα από το ότι αντανακλά μια πραγματική κανονιστική δέσμευση, λειτούργησε πάντα ως εργαλείο αποπολιτικοποίησης και εξουσίας των ελίτ: ένα μέσο για την ιεροποίηση του σχεδίου ολοκλήρωσης, περιορίζοντας τον χώρο της νόμιμης δημοκρατικής αμφισβήτησης και μεταθέτοντας την ευθύνη για εσωτερικά αντιδημοφιλείς πολιτικές στην υπερεθνική αναγκαιότητα. Αντί να ανοίξουν την πολιτική, οι αφηγήσεις αξιών της ΕΕ την έχουν κλείσει σταθερά, αναδιατυπώνοντας θεμελιώδεις πολιτικές επιλογές ως ηθικές επιταγές, τεχνικές απαιτήσεις ή υπαρξιακές υποχρεώσεις πέρα από κάθε θεμιτή αμφισβήτηση.

 

Αυτή η δομική υποκρισία έχει πλέον οριστικά αποκαλυφθεί. Οι πολυδιαφημισμένες δεσμεύσεις της ΕΕ έναντι της λεγόμενης διεθνούς τάξης με βάση κανόνες, ανθρώπινα δικαιώματα, δημοκρατική κυριαρχία και απαγόρευσης της επιθετικότητας αποδείχθηκαν εντελώς υποταγμένες στη γεωπολιτική ευθυγράμμιση. Η αντίθεση μεταξύ της αντίδρασης της ΕΕ στην ρωσική εισβολή στην Ουκρανία – που παρουσιάζεται ως σύγκρουση πολιτισμών που απαιτεί αλληλεγγύη και απεριόριστες θυσίες – και της σιωπής ή της ενεργού συνενοχής της απέναντι στη γενοκτονία που βρίσκεται σε εξέλιξη στη Γάζα, στη καταπάτηση της εθνικής κυριαρχίας της Βενεζουέλας και στη στρατιωτική επιθετικότητα του Ισραήλ και των ΗΠΑ εναντίον του Ιράν, αποκαλύπτει αυτό που η κουβέντα σχετικά με τις αξίες έκρυβε πάντα.

Οι «ευρωπαϊκές αξίες» δεν είναι καθολικές αρχές, αλλά εργαλεία δυτικών γεωπολιτικών συμφερόντων, που χρησιμοποιούνται επιλεκτικά και εγκαταλείπονται χωρίς δισταγμό όταν γίνονται ενοχλητικές. Η ανάλυση αυτή αποκαλύπτει την εικόνα μιας ΕΕ που δεν είναι μια κοινότητα κοινών αξιών, αλλά ένας τεχνοκρατικός και αντιδημοκρατικός κολοσσός, του οποίου η ηθική γλώσσα εξυπηρετούσε πάντα ένα διπλό αυτοκρατορικό σκοπό: να δικαιολογήσει την υποταγή των δημοκρατιών των κρατών μελών στη διακυβέρνηση των υπερεθνικών ελίτ – μια μορφή εσωτερικής «αυτοαποικιοποίησης» – παρέχοντας ταυτόχρονα ιδεολογική κάλυψη για την προβολή της δυτικής εξουσίας στο εξωτερικό.

 

 

Το δοκίμιο συμπεραίνει ότι η κρίση νομιμοποίησης της ΕΕ δεν μπορεί να επιλυθεί μέσω καλύτερων αφηγήσεων ή μιας πιο συνεπούς επικοινωνίας των αξιών, αλλά οφείλεται στο ίδιο το μοντέλο της υπερεθνικής ολοκλήρωσης. Το πρόβλημα της πολιτικής νομιμότητας είναι όντως άρρηκτα συνδεδεμένο με την παραγωγή νοήματος. Κανένα καθεστώς δεν μπορεί να επιβιώσει μόνο με τη βία. Για να είναι αποδεκτό από τους πολίτες, ένα πολιτικό σύστημα, είτε είναι δημοκρατικό είτε αυταρχικό, στηρίζεται σε αφηγήματα, ιδεολογίες, τελετουργίες και σύμβολα που κάνουν την εξουσία να φαίνεται φυσική, απαραίτητη και δικαιολογημένη.

 

 

Από τους ιδρυτικούς μύθους και τα κορυφαία συνταγματικά γεγονότα ως την καθημερινή ρουτίνα της διακυβέρνησης, η πολιτική εξουσία δεν στηρίζεται ποτέ αποκλειστικά στον εξαναγκασμό ή στις επιδόσεις. Χρειάζεται αφηγήσεις για να οικοδομήσουν την αίσθηση του ανήκειν, να καθορίσουν ποιος είναι μέλος τους και να διατηρήσουν τη συλλογική μνήμη, τι διακυβεύεται, ποιες συγκρούσεις είναι νόμιμες και ποιοι ορίζοντες δράσης είναι πιθανοί

 

 

 

Αυτές οι πρακτικές νοηματοδότησης μπορούν να περιγραφούν ως διαδικασίες νομιμοποίησης: συμβολικές, πολιτισμικές και θεσμικές πράξεις μέσω των οποίων η πολιτική εξουσία προσπαθεί να δικαιολογήσει τόσο τις πολιτικές της όσο και την ίδια της την ύπαρξη. Ακόμη και στις εκκοσμικευμένες κοινωνίες, η πολιτική δεν μπορεί να λειτουργήσει χωρίς τέτοιες αφηγήσεις. Όπως παρατήρησε ο νομικός Χάρολντ Μπέρμαν, «σε όλες τις κοινωνίες» το δίκαιο «αντλεί την εξουσία του από κάτι έξω από αυτό». Αυτό το «κάτι» – λογικά προγενέστερο των κανόνων και των διαδικασιών – αποτελεί το θεμέλιο της ίδιας της εξουσίας.

 

 Ιστορικά, η θεμελίωση και η νομιμοποίηση νόμων, ηθικών κανόνων και κοινωνικών θεσμών βασιζόταν στη θρησκεία, την παράδοση και στα έθιμα. Από τον 18ο αιώνα, έκαναν την εμφάνισή τους νέες πηγές νομιμοποίησης: η λαϊκή κυριαρχία, ο εθνικισμός, η επιστήμη, η ιδεολογία και η χαρισματική ηγεσία. Στις δεκαετίες που ακολούθησαν τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, τα δυτικά φιλελεύθερα δημοκρατικά καθεστώτα μπορούσαν ακόμη να βασίζονται σε ισχυρές μορφές αυτού που θα μπορούσε να οριστεί ως «εκκοσμικευμένη θρησκεία» – συμπεριλαμβανομένων των μαζικών ιδεολογιών, των εθνικών αφηγήσεων και, σε πολλές περιπτώσεις, μιας εκδοχής του ίδιου του χριστιανισμού βασισμένης στις παραδόσεις.

Παρόλα αυτά, την τελευταία πεντηκονταετία, οι δυτικές κοινωνίες βίωσαν μια συνεχή διάβρωση αυτών των παραδοσιακών «μεγάλων αφηγήσεων». Η θρησκεία, το έθνος και η ιδεολογία έχασαν μεγάλο μέρος της δεσμευτικής τους δύναμης. Ωστόσο, αυτή η διάβρωση δεν εξάλειψε την ανάγκη για πολιτική νομιμοποίηση· απλώς αλλοίωσε τη μορφή, τη χρονικότητα και τη σταθερότητά της.

 

 

Ειδικότερα, στη νεοφιλελεύθερη εποχή μετά το 1989, οι δυτικές πολιτικές ελίτ προσπάθησαν να κυβερνήσουν ενώ αποπολιτικοποιούσαν τις διαδικασίες λήψης αποφάσεων. Η νομιμοποίηση βασίστηκε ολοένα και περισσότερο στην τεχνική εμπειρογνωμοσύνη, στους νομικούς κανόνες, στις τεχνοκρατικές διαδικασίες και σε υποτιθέμενους «φυσικούς» οικονομικούς νόμους. Η πολιτική έχει επαναπροσδιοριστεί ως διαχείριση, η σύγκρουση ως αναποτελεσματικότητα και οι εναλλακτικές ως παράλογες ή ανεύθυνες. Η μεταμόρφωση αυτή αποτυπώθηκε με εξαιρετικό τρόπο στη δήλωση του Φράνσις Φουκουγιάμα, σύμφωνα με την οποία η φιλελεύθερη δημοκρατία και ο καπιταλισμός της αγοράς αντιπροσώπευαν το «τελικό σημείο της ιδεολογικής εξέλιξης της ανθρωπότητας».

Ωστόσο, η συναίνεση αυτή έχει πλέον διαρραγεί. Από την παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση του 2007-2008, η πολιτική – μαζί με την πολιτική σύγκρουση – επέστρεψε δυναμικά, παίρνοντας όλο και πιο οριστική μορφή, όχι κυρίως γύρω από κοινωνικοοικονομικές ιδεολογικές διαιρέσεις όπως στο παρελθόν, αλλά γύρω από αξίες: ταυτότητα, ιστορία, θρησκεία, σεξουαλικότητα, εθνική ταυτότητα και κυριαρχία.

 

 

 

 

Είναι εντός αυτής της ευρύτερης συνθήκης της ύστερης ή υπερμοντέρνας πολιτικής –η οποία χαρακτηρίζεται από την εξατομίκευση, τις κατακερματισμένες δημόσιες σφαίρες, την παρακμή της εμπιστοσύνης στους θεσμούς, τη μόνιμη κρίση και την επιστροφή των συγκρούσεων που βασίζονται στις αξίες– που πρέπει να τοποθετηθεί η Ευρωπαϊκή. Η ΕΕ συχνά περιγράφεται ως μία τεχνοκρατική, μεταπολιτική και προσανατολισμένη στα αποτελέσματα πολιτική οντότητα, η οποία ιστορικά βασιζόταν περισσότερο στις επιδόσεις παρά στον συμβολισμό.

Παρόλα αυτά, τις τελευταίες δεκαετίες, και με αυξανόμενη ένταση από τις αρχές του 2000, η ΕΕ έχει υπερδραστηριοποιηθεί στην παραγωγή αφηγηματικού λόγου, σε μεγάλο βαθμό στην προσπάθεια να αντισταθμίσει την απουσία ενός κοινού λαού, μιας ισχυρής συλλογικής ταυτότητας και οποιασδήποτε ριζωμένης μορφής προπολιτικής προσκόλλησης στην Ένωση. Αυτή η έξαρση αφηγήσεων αντί να αποτελεί ένδειξη δύναμης, είναι ενδεικτική του διαρθρωτικού ελλείμματος νομιμοποίησης της ΕΕ.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση αποτελεί μια ιδιαίτερα αποκαλυπτική περίπτωση για τη μελέτη της πολιτικής νομιμοποίησης. Σε αντίθεση με τα σύγχρονα έθνη-κράτη, στερείται πολλών από τα κλασικά θεμέλια της δημοκρατικής εξουσίας: ενός ενιαίου λαού, μιας κοινής γλώσσας, ενός κοινού δημόσιου χώρου και μιας ενιαίας συντακτικής εξουσίας. Η εξουσία της δεν απορρέει από μια πράξη συλλογικής αυτοδιάθεσης, αλλά από ένα πυκνό δίκτυο συνθηκών που διαπραγματεύτηκαν σε μεγάλο βαθμό οι εθνικές ελίτ και επικυρώθηκαν με περιορισμένη συμμετοχή του λαού. Κατά συνέπεια, η ΕΕ βασίστηκε ιστορικά σε έμμεσες μορφές νομιμοποίησης: τεχνοκρατική επάρκεια, αρχή νομιμότητας, οικονομικές επιδόσεις και μεσολάβηση των ελίτ.

 

Τα τελευταία χρόνια, οι μελετητές έχουν προσεγγίσει το ζήτημα των (αυτο)νομιμοποιητικών αφηγήσεων της ΕΕ από διαφορετικές οπτικές γωνίες. Μια ιδιαίτερα αξιοσημείωτη συμβολή στη συζήτηση είναι το The European Union in Search of Narratives του François Foret. Το κεντρικό πρόβλημα που εξετάζει ο Foret είναι απλό: πώς μπορεί να αναζητήσει νομιμοποίηση μια πολιτική οντότητα που στερείται ενός κοινού λαού, μιας κοινής γλώσσας, ενός ενοποιημένου δημόσιου χώρου και ενός ισχυρού συναισθηματικού δεσμού; Ο Foret δεν αντιμετωπίζει τις αφηγήσεις ως επιφανειακές στρατηγικές επικοινωνίας, αλλά ως δομικά πλαίσια κυριαρχίας, συλλογικής ταυτότητας και αίσθησης του ανήκειν.

 

Το έργο του υπογραμμίζει πώς η ΕΕ βασίζεται όλο και περισσότερο σε συμβολικές, ηθικές και πολιτισμικές αφηγήσεις για να δικαιολογήσει την εξουσία της σε ένα κλίμα απογοήτευσης και μόνιμης κρίσης. Το παρόν δοκίμιο βασίζεται στις ιδέες του Foret, αλλά μετατοπίζει το αναλυτικό κέντρο βάρους: αντί να αναρωτιέται αν η ΕΕ θα καταφέρει τελικά να βρει μια ενοποιητική αφήγηση, διερωτάται αν η αφηγηματική νομιμοποίηση μπορεί ποτέ να αντισταθμίσει το δομικό έλλειμμα δημοκρατίας της Ένωσης.

 

Αυτό το κάνει προβάλλοντας ένα κριτικό επιχείρημα: η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν είναι απλώς μια πολιτική οντότητα που αγωνίζεται να βρει τη «σωστή» αφήγηση. Είναι ένα εγχείρημα που σχεδιάστηκε και κατευθύνεται από τις πολιτικές και οικονομικές ελίτ, επιβάλλεται από τα πάνω και είναι δομικά αντιδημοκρατικό, το πρόβλημα νομιμοποίησης του οποίου δεν μπορεί να επιλυθεί αποκλειστικά εφευρίσκοντας καλύτερα αφηγήματα. Τα αφηγήματα της ΕΕ αποτυγχάνουν όχι  επειδή δεν επικοινωνούνται σωστά, επειδή δεν είναι τόσο συναισθηματικά ή λίγο συμμετοχικά – αν και γενικά τείνουν να είναι όλα αυτά. Αποτυγχάνουν επειδή προσπαθούν να αντισταθμίσουν συμβολικά ένα πολιτικό σύστημα που συστηματικά αφαιρεί ή περιορίζει τη λαϊκή κυριαρχία, περιορίζει τις δημοκρατικές επιλογές και εξωτερικεύει τη διαδικασία λήψης αποφάσεων απομακρύνοντάς την από τους πολίτες.

Το να βασίζεται η ΕΕ σε συνεχώς μεταβαλλόμενες αφηγήσεις νομιμοποίησης – από την ειρήνη και την ευημερία ως τις αξίες, τα δικαιώματα, την κατάσταση έκτακτης ανάγκης και τη γεωπολιτική – συνεπώς, δεν θα πρέπει, επομένως ,να ερμηνεύεται ως μια διαδικασία μάθησης ή ως αφηγηματική ωρίμανση, αλλά ως μια σειρά προσαρμογών της στιγμής που αποσκοπούν στη σταθεροποίηση μιας δομής διακυβέρνησης που καθοδηγείται από τις ελίτ και αμφισβητείται όλο και περισσότερο. Τέτοιες αφηγήσεις λειτουργούν ως αντίδραση σε κάτι άλλο,  χωρίς να έχουν αυτόνομη δράση και δεν είναι συγκροτητικές: προκύπτουν ως απάντηση σε κρίσεις εξουσίας, πολιτικοποίηση και λαϊκή διαφωνία, και εγκαταλείπονται ή αναδιαμορφώνονται μόλις χάσουν τη δύναμη πειθούς. Αντί να παράγουν μια διαρκή νομιμοποίηση, αποκαλύπτουν τη θεμελιώδη αντίφαση μεταξύ της υπερεθνικής τεχνοκρατικής διακυβέρνησης και της δημοκρατικής αυτοκυβέρνησης.

Το παρόν δοκίμιο κάνει μια ολοκληρωμένη αναδρομή αυτής της πορείας. Η ανάλυση ακολουθεί χρονολογική σειρά, χαρτογραφώντας την εξέλιξη από το μεταπολεμικό σχέδιο ειρήνης έως την ενοποίηση των αγορών, περνώντας από τη νομισματική ένωση, τον λόγο για τα δικαιώματα και τις αξίες, τη διακυβέρνηση έκτακτης ανάγκης και την τρέχουσα εποχή της γεωπολιτικής ηθικοποίησης. Προβάλλει όμως και μια δομική θέση: η στροφή προς τις αξίες δεν αποτελεί εμβάθυνση της ευρωπαϊκής κανονιστικής ταυτότητας, αλλά την εκμετάλλευσή της, και η αυξανόμενη υποκρισία αυτής της εκμετάλλευσης έχει πλέον κάνει μη αναστρέψιμη την κρίση νομιμοποίησης.