ΑΛΛΑΓΗ ΚΑΘΕΣΤΩΤΟΣ ? ΝΑΙ, ΑΛΛΑ ΣΤΙΣ ΗΠΑ

 

Pino Arlacchi ,εφημερίδα Il Fatto Quotidiano 6 Μαρτίου 2026

Ο χρόνος είναι με το μέρος της Τεχεράνης. Η χώρα μπορεί να αντέξει την αεροπορική επίθεση για μήνες, ίσως για χρόνια, όπως έκανε το Βιετνάμ. Και μπορεί να αντέξει να χάσει όλες τις μάχες, για να κερδίσει τελικά τον πόλεμο

Όλα τα έχουμε ξαναδεί. Από την αρχή, η επίθεση κατά του Ιράν ξεκίνησε όπως την είχαν προβλέψει οι περισσότεροι από τους πιο ειλικρινείς παρατηρητές.

Έχουμε μπροστά μας ένα ακόμη στρατιωτικό και πολιτικό φιάσκο της αμερικανικής υπερδύναμης, την σχεδόν οριστική κατάρρευση της ηγεμονίας της, καθώς και την επιβεβαίωση της αδυναμίας των Ηνωμένων Πολιτειών να μάθουν από τα μαθήματα της ιστορίας. Από το Βιετνάμ και μετά, η Ουάσιγκτον έχει χάσει όλους τους πολέμους που έχει κάνει, αγνοώντας το αποτέλεσμα που έφερε ο καθένας από αυτούς. Το αποτέλεσμα είναι πάντα το ίδιο: είναι ώρα να τραβήξουμε τα κουπιά, η αυτοκρατορία βρίσκεται σε παρακμή, ξεπερασμένη από τα γεγονότα της βαθιάς ιστορίας, τα αναπόφευκτα, που δεν μπορούν να ανατραπούν με στρατηγικές μετωπικής σύγκρουσης. Και που είναι σοφό να αντιμετωπίζονται με μέτρο και αξιοπρέπεια.

Εύκολο να το λες. Βλέπετε τον ηγέτη μιας ευρωπαϊκής δύναμης να αφομοιώνει το μάθημα μιας στρατηγικής ήττας και να σχεδιάζει ένα ριζικά διαφορετικό μέλλον για τη χώρα του?

Έχετε δει ποτέ κάτι τέτοιο? Η απάντηση είναι ναι. Γιατί αυτό ακριβώς συνέβη με τη Σουηδία, μια από τις πιο επιθετικές δυνάμεις του 16ου και 17ου αιώνα. Παρά τον μικρό πληθυσμό της, το Βασίλειο της Σουηδίας διέθετε έναν ισχυρό στρατό, αριθμητικά ανώτερο από τον βρετανικό, τον αυστριακό και τον πρωσικό. Ωστόσο, η Σουηδία έχασε την κυριαρχία της στην περιοχή της Βαλτικής το 1709, μετά την ήττα της από τη Ρωσία στη μάχη της Πολτάβα. Ο δημιουργός μιας νέας ιστορικής πορείας για τη χώρα, βασισμένης στην αποχώρηση από τον πόλεμο και στην επιλογή της ειρήνης ως άξονα της διεθνούς πολιτικής της, ήταν ο βασιλιάς Κάρολος ΙΑ'.

Σύμφωνα με τον καθηγητή Roberts «...Η Σουηδία είχε μεθύσει από τη νίκη και ήταν γεμάτη λάφυρα. Ο Κάρολος ΙΑ΄ την οδήγησε πίσω, στο γκρίζο φως μιας συνηθισμένης ύπαρξης, εξοπλίζοντάς την με πολιτικές ανάλογες με τους πόρους και τα πραγματικά συμφέροντά της, δίνοντάς της τα μέσα  να τις υποστηρίξει και προετοιμάζοντάς την για ένα μέλλον με το βάρος και την αξιοπρέπεια που αρμόζουν σε μια δύναμη δεύτερης κατηγορίας»

 Από τότε, η Σουηδία προσπάθησε να αποφύγει να εμπλακεί σε ευρωπαϊκούς πολέμους. Οι βασιλείς της επιχείρησαν μερικές πολεμικές εξόδους μεταξύ 1741 και 1814, αλλά η πορεία που επέλεξε η χώρα – η αποχώρηση από την πρακτική του πολέμου στην εξωτερική πολιτική – δεν έχει αλλάξει μέχρι σήμερα.

Αλλά αυτό δεν φαίνεται να ισχύει για τις Ηνωμένες Πολιτείες σήμερα. Ακόμη και η προεδρία που φαινόταν να έχει αποδεχτεί την ιδέα της αμερικανικής παρακμής σε έναν κόσμο που έχει γίνει πολύ μεγάλος για να μπορεί να λεηλατείται κατά βούληση, η προεδρία που είχε προετοιμάσει μια στρατηγική ειρηνικής επιβίωσης, ενός αιματηρού ηλιοβασιλέματος, χωρίς πολέμους και σφαγές, κατέληξε να υποκύψει στο βάρος του σκοτεινού κακού της Δύσης. Βομβαρδίζοντας, δολοφονώντας, απαγάγοντας, εκβιάζοντας και εξαπατώντας πέρα από κάθε όριο τις ηγεσίες των χωρών που δεν είναι ευπρόσδεκτες. Παραβιάζοντας και περιφρονώντας όλους τους κανόνες του διεθνούς δικαίου.

Σε ένα όργιο υπεροψίας όλο και πιο άθλια, όπως τα Epstein files.

Ο Αμερικανός πρόεδρος, που μέχρι χθες θεωρούνταν στη Δύση σύμβολο της δημοκρατικής διακυβέρνησης ως μέρος ενός κράτους δικαίου, μετατράπηκε, κυρίως στα μάτια των πρώην συμμάχων του, σε έναν επικίνδυνο τύπο, έναν νταή και έναν αυταρχικό από τον οποίο πρέπει να κρατιέται κανείς μακριά. Η επίθεση κατά του Ιράν, αδικαιολόγητη, τυφλή και διεξαγόμενη χωρίς ντροπή για τη συνεργασία με το πιο μισητό καθεστώς της Γης, αυτό του Τελ Αβίβ, θα είναι η ενάτη αποτυχία ενός αυτοκρατορικού κράτους που βρίσκεται στο τελικό στάδιο της ζωής του.

Αυτή τη φορά θα είναι δύσκολο να κατασκευαστεί η αφήγηση που θα καλύψει την ήττα. Το πιο σημαντικό προηγούμενο είναι η εισβολή στο Ιράκ το 2003, που προετοιμάστηκε με το  αφήγημα ότι το Ιράκ ήταν συνεργός-υπεύθυνο για την 11η Σεπτεμβρίου 2001 και κάτοχος όπλων μαζικής καταστροφής. Το 70% των Αμερικανών πολιτών συμφώνησε με αυτή την επινόηση του Πενταγώνου, η οποία κόστισε ένα εκατομμύριο νεκρούς στο Ιράκ και μετά από μια περίοδο χάους οδήγησε στην σημερινή φιλοϊρανική κυβέρνηση, μια ασταθή συμμαχία που ζει υπό τον εκβιασμό των σιιτικών πολιτοφυλακών και που ζήτησε και πέτυχε την απόσυρση των αμερικανικών στρατευμάτων από το Ιράκ.

Σήμερα δεν συμβαίνει το ίδιο, ούτε στην Αμερική ούτε στο Ιράν. Σχεδόν το 80% των πολιτών αποδοκιμάζει την επίθεση στο Ιράν. Η προπαγάνδα περί κινδύνου των Αγιατολάχ που ετοιμάζονται να βομβαρδίσουν τις Ηνωμένες Πολιτείες με τα πυραυλικά και πυρηνικά τους προγράμματα δεν έχει πλέον αντίκτυπο. Το Πεντάγωνο έχει αποκλείσει την εισβολή από ξηράς, δηλαδή το μόνο μέτρο που θα καθιστούσε δυνατή την αλλαγή του καθεστώτος στο Ιράν.

Επιπλέον, η Τεχεράνη αντιδρά με απροσδόκητη δύναμη και με μια εξελιγμένη και αποτελεσματική στρατηγική, η οποία συνίσταται στον αποκλεισμό του στενού του Ορμούζ και στην καταστροφή των ζωτικών υποδομών των χωρών του Κόλπου που φιλοξενούν αμερικανικές στρατιωτικές βάσεις. Τα ιρανικά drones έχουν ήδη χτυπήσει τα μεγα-διυλιστήρια της Σαουδικής Αραβίας και είναι προφανές ότι σε περίπτωση κλιμάκωσης οι Πασνταράν δεν θα διστάσουν να προβούν στην πιο ακραία ενέργεια, που συνίσταται στην απενεργοποίηση των μεγάλων εγκαταστάσεων αφαλάτωσης της Σαουδικής Αραβίας και των χωρών του Κόλπου.

Είναι επίσης προφανές ότι η Τεχεράνη επιφυλάσσει για μεταγενέστερο στάδιο τη μεγάλης κλίμακας επίθεση εναντίον του Ισραήλ. Η δυνατότητα να διαπεράσει το Iron Dome, το πολυδιαφημισμένο αμυντικό σύστημα του Τελ Αβίβ, έχει ήδη αποδειχθεί στη σύγκρουση του περασμένου Ιουνίου.

Το Ιράν προετοιμάζεται για αυτόν τον πόλεμο εδώ και πάνω από 20 χρόνια. Επέλεξε να μην εκσυγχρονίσει τις παραδοσιακές ένοπλες δυνάμεις του, που έχουν πλέον μειωθεί , επενδύοντας σε μεγάλο βαθμό στην παραγωγή drones και πυραύλων κάθε είδους, που κρύβονται σε υπόγεια υπόστεγα διάσπαρτα σε μια χώρα πέντε φορές μεγαλύτερη από την Ιταλία, με 92 εκατομμύρια κατοίκους και μια οικονομία που δεν εξαρτάται πλήρως από το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο.

Το Ιράν είναι, μετά την Τουρκία, η πιο βιομηχανοποιημένη χώρα της περιοχής και μπορεί να αντέξει για μεγάλο χρονικό διάστημα το κλείσιμο της σημαντικότερης αρτηρίας καυσίμων στον κόσμο, μεταξύ άλλων επειδή έχει κατασκευάσει μια σιδηροδρομική γραμμή που καταλήγει στην Κίνα, η οποία λειτουργεί για πάνω από ένα χρόνο, και μπορεί να βασιστεί στον στόλο των δικών του πλοίων και σε πλοία με ρωσική σημαία. Εκτός, φυσικά, από την έκρηξη των τιμών του πετρελαίου μετά το Ορμούζ.

Ο Τραμπ βρίσκεται έτσι παγιδευμένος στις ίδιες του τις φαντασιώσεις. Πρέπει να ολοκληρώσει μέσα σε λίγες εβδομάδες μια επίθεση κατά του Ιράν. Δηλαδή μια επιχείρηση που στρέφεται εναντίον του και που δεν θα μπορεί να ολοκληρωθεί με το συνηθισμένο τέχνασμα της απόσυρσης μετά τη δήλωση μιας νίκης που είναι αδύνατο να αποδειχθεί. Αυτή τη φορά, επιπλέον, η συνενοχή των αμερικανικών μέσων ενημέρωσης στην εξύμνηση των στρατιωτικών επιτυχιών είναι πολύ χαμηλή.

Το Ιράν δεν χρειάζεται να νικήσει. Αρκεί να δείξει ότι μπορεί να υπερασπιστεί την πολιτική και εδαφική του ακεραιότητα, επιβάλλοντας όλο και λιγότερο βιώσιμα κόστη στον επιτιθέμενο, αντέχοντας απώλειες, ήττες και καταστροφές, ακόμη και τεράστιες.

Ο χρόνος είναι με το μέρος της Τεχεράνης. Η χώρα είναι σε θέση να αντέξει την αεροπορική επίθεση για μήνες και χρόνια, όπως έκανε το Βιετνάμ. Και όπως το Βιετνάμ, μπορεί να αντέξει να χάσει όλες τις μάχες, για να κερδίσει τελικά τον πόλεμο.

Τελικά, η επιθετικότητα κατέληξε να ενδυναμώσει και όχι να διαλύσει την ηγεσία του. Ο αποκεφαλισμός της ηγεσίας του απέτυχε παταγωδώς, όπως και αλλού. Η μόνη οργανωμένη δύναμη της αντιπολίτευσης, αυτή των μεταρρυθμιστών κληρονόμων του Χατάμι και του Ρουχάνι, που ενθάρρυνε τις εξεγέρσεις των τελευταίων μηνών, είναι τώρα παραταγμένη πίσω από τη σημαία, αναβάλλοντας για μετά τον πόλεμο τη λογοδοσία της κληρικής δεξιάς που βρίσκεται στην εξουσία.

Η μόνη αλλαγή καθεστώτος που διαφαίνεται, επομένως, είναι αυτή της Ουάσιγκτον. Και ο Τραμπ κάνει ό,τι μπορεί για να την υλοποιήσει.

 

[---->] 

ΑΠ’ ΤΟΝ ΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗΣΤΟΝ ΜΟΣΑΝΤΕΚ ΕΝΑ ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΘΑ ΤΟΥΣ ΚΑΨΕΙ

Το ξεκίνημα της δεκαετίας του ’50 βρήκε τους λαούς της Ελλάδας και του Ιράν, σε παράλληλους αγώνες για ελευθερία και ανεξαρτησία.

Τέτοιες μέρες, το 1952 οι στρατοδίκες –παραφερνάλια της CIA –  στην Ελλάδα και το 1953 οι στρατοδίκες στο Ιράν βρέθηκαν μπροστά στην απόλυτη απαξίωση και το χλευασμό.

Η μετεμφυλιακή Ελλάδα βίωνε την τρομοκρατία των νικητών ταγματασφαλιτών, με τις πλάτες των Σκόμπυ και ΜΙ6 και το Ιράν την ανατροπή του εκλεγμένου Μοσαντέκ, πάλι από την ΜΙ6 και τη CIA.

Σήμερα, την πορεία των δυο χωρών – Ελλάδας και Ιράν – τη χωρίζει η άβυσσος.

Το δικό μας, ντροπιαστικό προτεκτοράτο,

• Συμπράττει με το Επστηνικό καθεστώς (ανώτερο στάδιο του ιμπεριαλισμού) των παιδοβιαστών και παγκόσμιων φονιάδων και των σιωναζί γενοκτόνων.

• Τυλιγμένοι σε μια κόλλα χαρτί, από το predator, αυτοί που αθώωσαν τους εγχώριους παιδοβιαστές και δεν έδωσαν ποτέ λογαριασμό για το τι απέγιναν τα βιασμένα προσφυγόπουλα, επιχαίρουν για τη δολοφονία δεκάδων κοριτσιών στο Ιράν και για το βομβαρδισμό 40 νοσοκομείων.

• Στο προχτεσινό Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, το εδώ προτεκτοράτο καταδίκασε το Ιράν, κουρελιάζοντας για δεύτερη φορά (μετά την απαγωγή Μαδούρο) το διεθνές δίκαιο, χωρίς να έχει τα @@ να αναφέρει καν τις λέξεις,  ΗΠΑ και Ισραhell. Αυτό το όποιο διεθνές δίκαιο, που θα επικαλεστούν όταν οι άσπονδοι γείτονες θα κάνουν τα σχέδια «γαλάζια πατρίδα», πράξη. Έτσι λειτουργούν οι αχυράνθρωποι. Οι δικοί μας Κούληδες συνέπραξαν με την αντιπρόσωπο της Δανίας, που στήριξε την επίθεση στο Ιραν. Μια ακόμη Κούλα, που μυξόκλαιγε, πριν λίγες μέρες, μπροστά στην ακόρεστη λαιμαργία του πορτοκαλί φασίστα για τη Γροιλανδία.

• Ένας συρφετός - από την ομάδα «αλήθειας», τρολάδες, σοσιαλθολούρες, μεταφεμινίστριες του κώλου και λοιπά αθύρματα - εξαντλούν την «επιχειρηματολογία» τους στα περί «θεοκρατίας» (την ώρα που ο πορτοκαλής φασίστας τελειώνει την ομιλία του, επικαλούμενος τη θεϊκή ευλογία  και ο σιωναζί χασάπης, τον Άμαλεκ) και τη «μαντήλα», για μια χώρα, όπου το 80% των γυναικών έχει πανεπιστημιακή μόρφωση.

Στον αντίποδα, το Ιράν αμύνεται σε έναν πόλεμο που δεν προκάλεσε, θρηνεί τα παιδιά του και την ηγεσία του και υψώνει τον ανάστημά του, όπως έμαθε να κάνει χρόνια τώρα.

• Βίωσε τη μεγάλη πείνα του 1917-19, που προκάλεσαν οι Βρετανοί αποικιοκράτες, κλέβοντας όλη τη σοδειά και οδηγώντας 10 περίπου εκατομμύρια στο θάνατο. Και στάθηκε όρθιο.

• Βίωσε το πραξικόπημα που οργάνωσαν CIA και ΜΙ6, με το οποίο ανέτρεψαν τον εκλεγμένο Μοσαντέκ γιατί κρατικοποίησε τα πετρέλαια που λυμαινόταν η British Petroleum κι έκανε αναδιανομή της γης των μεγαλοτσιφλικάδων, στους μικρούς αγρότες.

• Βίωσε τη ληστρική εξουσία του αχυράνθρωπου Σάχη, που μοίρασε τον κρατικό πλούτο σε Αμερικάνικες, Βρετανικές και Γαλλικές εταιρίες και στην τσέπη του και άφησε το λαό του Ιράν σε απόλυτη φτώχεια.

• Βίωσε την επανάσταση του ’79 και ξαναπήρε τη χώρα του στα χέρια του.

• Βιωσε τις δεκαετίες του σκληρού εμπάργκο από τις δυτικές πατσαβούρες και μέσα στις δυσκολίες του, πρόσφερε δωρεάν πετρέλαιο στο δικό μας, τεχνητά χρεοκοπημένο προτεκτοράτο, την ώρα που πεθαίναμε από την ασφυξία των μαγκαλιών.     

Έτσι ατσαλώθηκε η συλλογική συνείδηση των Ιρανών, κουβαλώντας βαθιές ιστορικές πληγές, περηφάνια για τον τρισχιλιετή πολιτισμό τους και μεγάλη αγάπη για τον τόπο τους.

Με αυτή τη συλλογική συνείδηση, στήριξε το Νέλσονα Μαντέλα, τον αγώνα των Ιρλανδών, του κατασπαραγμένου Λιβάνου, της γενοκτονημένης Παλαιστίνης, της κατακρεουργημένης Υεμένης και αμύνεται σήμερα απέναντι στον απρόκλητο πόλεμο της Επστηνικής σαπίλας και των σιωναζί φονιάδων.  

 ΕΝΑ ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΘΑ ΤΟΥΣ ΚΑΨΕΙ ήταν το σύνθημα της ελπιδοφόρας δεκαετίας του ’60 που συνεπήρε την ανθρωπότητα στον αντιπολεμικό αγώνα του Βιετνάμ και τον ψυχροπολεμικό τρόμο.

Και πάλι σήμερα, ΕΝΑ ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΘΑ ΤΟΥΣ ΚΑΨΕΙ 

 

 https://www.mixanitouxronou.gr/i-tromeri-antidrasi-toy-mosantech-poy-ton-anetrepse-i-cia-sto-iran-gia-na-ferei-ton-sachi/

Για να μην μαλώσουμε με τη κοινή λογική

 

«Για να μην μαλώσουμε με τη κοινή λογική, είναι χρήσιμο να διευκρινίσουμε τα εξής:

Τέσσερις ιδιώτες, οι Λαβράνος, Μπιτζιος, Ντιλιαν και Χάμου, καταδικάστηκαν πρωτόδικα σήμερα για την παγίδευση 87 φυσικών προσώπων, στα οποία συμπεριλαμβάνεται το μισό Υπουργικό Συμβούλιο.

Στην πολύμηνη ακροαματική διαδικασία προέκυψαν τα κάτωθι, τα οποία μεταξύ πολλών άλλων θα διερευνηθούν περαιτέρω μετά τη διαβίβαση της δικογραφίας:

1.Ο καταδικασμένος Λαβράνος, την ίδια στιγμή που παγίδευε τον Αρχηγό της Ελληνικής Αστυνομίας και τον Υπουργό Προστασίας του Πολίτη, φυλασσόταν με πολυάριθμη αστυνομική φρουρά σε 24ωρη βάση.

2.Ο καταδικασμένος Λαβράνος, την ίδια περίπου περίοδο που παγίδευε τον Αρχηγό ΓΕΕΘΑ, ταξίδευε με C-130 σε επίσημη αποστολή, συνοδεία του Υπουργού Εθνικής Άμυνας στο εξωτερικό.

3.Ο καταδικασμένος Λαβράνος, την ίδια περίοδο που παγίδευε τον Οικονομικό Εισαγγελέα Μπαρδάκη, είχε σε εκκρεμότητα προς έρευνα στην Οικονομική Εισαγγελία την υπόθεση των 324 εικονικών τιμολογίων αξίας εκατομμυρίων.

4.Ο καταδικασμένος Λαβράνος, λίγο μετά την περίοδο που είχε παγιδεύσει τον Υπουργό Εξωτερικών και τον Γενικό Γραμματέα της Βουλής Μυλωνάκη, έκανε κουμπαριά με τον Γενικό Γραμματέα του πρωθυπουργικού γραφείου Γ. Δημητριάδη, ο οποίος ασκούσε την εποπτεία της ΕΥΠ.

5.Ο καταδικασμένος Λαβράνος, λίγο μετά την παγίδευση της Εισαγγελέως της ΕΥΠ Βλάχου, έστελνε όχημα της εταιρίας του με προσωπικό μέσα σε απόρρητη εγκατάσταση της ΕΥΠ με επίσημη άδεια εισόδου.

6.Οι καταδικασμένοι Λαβράνος και Μπιτζιος, την ίδια περίοδο που παγίδευαν το μισό Υπουργικό Συμβούλιο και τον Υπουργό Προστασίας του Πολίτη, παράλληλα υπέγραφαν απόρρητες συμβάσεις με το Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη για την προμήθεια ασυρμάτων από την ΕΛΑΣ, τις οποίες εκχωρούσαν σε τραπεζικό ίδρυμα.

7.Οι καταδικασμένοι Λαβράνος, Μπιτζιος, Ντιλιαν και Χάμου, την ίδια περίοδο που παγίδευαν τον Υπουργό Εξωτερικών, εξασφάλιζαν άδειες εξαγωγής του κατασκοπευτικού λογισμικού με την υπογραφή του Γενικού Γραμματέα του ΥΠΕΞ Σμυρλή.

8.Οι καταδικασμένοι Ντιλιαν, Χάμου και Μπιτζιος, την επίδικη περίοδο, διόρθωναν μέσω στελεχών τους μνημόνιο συνεργασίας μεταξύ της ΕΥΠ και των υπηρεσιών ασφαλείας των Σκοπίων, την ίδια περίοδο που ο Γ. Δημητριάδης ασκούσε την εποπτεία της ΕΥΠ.

9.Ο Γ. Δημητριάδης, λίγο πριν τις πρώτες παγιδεύσεις, ενώ ασκούσε την εποπτεία της ΕΥΠ, συναλλάχθηκε με τον οδηγό του καταδικασμένου Μπιτζιου για την αγορά εταιρίας στον τομέα της ενέργειας, η οποία είχε την ίδια έδρα με άλλη εταιρία του αδελφού του καταδικασμένου Μπιτζιου.

10.Ο Γ. Δημητριάδης, λίγο πριν τις πρώτες παγιδεύσεις, ενώ ασκούσε την εποπτεία της ΕΥΠ, μεσολάβησε για την εύρεση δικηγόρου στην Κύπρο για την εκπροσώπηση του καταδικασμένου Μπιτζιου.

11.Οι καταδικασμένοι Μπιτζιος, Λαβράνος, Χάμου και Ντιλιαν παγίδευσαν 27 πρόσωπα την ίδια περίοδο που τα ίδια πρόσωπα παρακολουθούνταν με επισύνδεση από την ΕΥΠ, της οποίας την εποπτεία ασκούσε ο Γ. Δημητριάδης.

12.Οι καταδικασμένοι Μπιτζιος, Χάμου και Ντιλιαν, την ίδια περίοδο που παγίδευαν τον Υπουργό Ανάπτυξης, εξασφάλιζαν άδειες μετάκλησης και εργασίας Ισραηλινών πολιτών με διαδικασίες express μέσω του Υπουργείου Μετανάστευσης..

13.Οι καταδικασμένοι Μπιτζιος, Λαβράνος, Χάμου και Ντιλιαν, ενώ είχαν παγιδεύσει το μισό Υπουργικό Συμβούλιο, εξασφάλισαν τη μη κλήση τους στην Εξεταστική Επιτροπή της Βουλής, ενώ τους δόθηκαν προκαταβολικά οι ερωτήσεις βουλευτών της ΝΔ για να προετοιμάσουν μάρτυρά τους στη μυστική συνεδρίαση του Σεπτεμβρίου 2022.

14.Οι καταδικασμένοι Μπιτζιος, Λαβράνος, Χάμου και Ντιλιαν παγίδευσαν πολιτικά πρόσωπα με προπληρωμένη κάρτα που είχε χορηγηθεί στον Κοσμίδη από συγκεκριμένο πρόσωπο, το οποίο μισθοδοτούνταν από την ΕΥΠ την ίδια περίοδο που την εποπτεία της ασκούσε ο Γ. Δημητριάδης.

15.Οι καταδικασμένοι Μπιτζιος, Λαβράνος, Χάμου και Ντιλιαν παγίδευσαν δύο υπαλλήλους της ΕΥΠ, τη στιγμή που βρίσκονταν σε δυσμένεια και είχαν καταθέσει μήνυση κατά της ΕΥΠ, της οποίας την εποπτεία ασκούσε εκείνη την περίοδο ο Γ. Δημητριάδης.»

Από τον δικηγόρο Zac Kesses που ασχολείται με υποθέσεις εμπορικών κατασκοπευτικών λογισμικών.

 [----->]

 

Μια λέξη που έκρυψε τα πάντα

 

Η κρίση που δεν ήταν κρίση. Η μεγαλύτερη μεταφορά χρέους στην Ευρωπαϊκή ιστορία.

(Πώς το ιδιωτικό χρέος έγινε δημόσιο και φορτώθηκε στην ελληνική κοινωνία.Τι λένε τα έγγραφα "Eye on the Market" της J.P.Morgan από τα αρχεία Epstein.)

του Μιχάλη Χαιρετάκη

Στα emails του Epstein,βρέθηκε κάτι πολύ ανησυχητικό: μια πλήρη, ψυχρή, τεχνοκρατική αφήγηση όπου η Ελλάδα ήταν case study, η κοινωνία παράπλευρη απώλεια, και η δημοκρατία μεταβλητή  όχι σταθερά.

Μια λέξη που έκρυψε τα πάντα

Για περισσότερο από μία δεκαετία, η ελληνική κοινωνία άκουγε την ίδια λέξη: διάσωση. Διάσωση της χώρας. Διάσωση της οικονομίας. Διάσωση του ευρώ. Η λέξη επαναλαμβανόταν σαν προσευχή από πολιτικούς, θεσμούς και μέσα ενημέρωσης. Μας είπαν ότι η θυσία ήταν αναγκαία. Ότι τα μέτρα ήταν προσωρινά. Ότι ο πόνος θα φέρει ανάκαμψη.

Όμως τα έγγραφα (που δεν ήταν γιά όλους) λένε κάτι εντελώς διαφορετικό. Εσωτερικές αναλύσεις κορυφαίων επενδυτικών τραπεζών, δημοσιευμένες σε κλειστά newsletters για θεσμικούς επενδυτές, μιλούσαν με εντελώς διαφορετική γλώσσα. Μια γλώσσα ψυχρή, τεχνική, απαλλαγμένη από κάθε ηθικό δίλημμα.

Δεν διασώθηκε καμία χώρα. Διασώθηκε ένα τραπεζικό σύστημα. Και το κόστος μεταφέρθηκε εκεί όπου ήταν πολιτικά πιο εύκολο: στις πλάτες των πολιτών.

Αυτό το άρθρο δεν βασίζεται σε θεωρίες συνωμοσίας. Βασίζεται σε έγγραφα που γράφτηκαν από ανθρώπους που ήξεραν ακριβώς τι γινόταν, τη στιγμή που γινόταν, και μιλούσαν ελεύθερα — γιατί δεν τους άκουγε κανείς εκτός από όσους είχαν χρήματα στο τραπέζι.

 Μέρος Α΄: Μάρτιος 2011 — Η χρεοκοπία έχει ήδη αποφασιστεί

«Όταν εμείς μαθαίναμε τη λέξη "μνημόνιο", αυτοί είχαν ήδη προσαρμόσει τα χαρτοφυλάκιά τους»

Τον Μάρτιο του 2011, στο εσωτερικό newsletter Eye on the Market με τον προφητικό τίτλο Ides of March  οι ειδοί του Μαρτίου, η ημέρα δολοφονίας του Καίσαρα  καταγράφεται κάτι που δεν λεγόταν ποτέ δημόσια:

 "solvency problems in Greece are increasingly being factored into prices"

Μετάφραση σε απλά ελληνικά: οι αγορές είχαν ήδη αποδεχτεί ότι η Ελλάδα δεν μπορεί να πληρώσει. Επενδυτές προσαρμόζουν χαρτοφυλάκια. Προετοιμάζονται για αναδιάρθρωση. Το μόνο ανοιχτό ερώτημα δεν είναι αν θα γίνει κούρεμα  είναι πώς θα εγγραφεί η ζημιά στα βιβλία των τραπεζών.

Την ίδια στιγμή, στην Ελλάδα, ο δημόσιος διάλογος περιστρέφεται γύρω από το αν θα πάρουμε νέο δάνειο. Οι πολίτες ακούνε για «θυσίες» και «σωτηρία». Κανείς δεν τους λέει ότι η πραγματική συζήτηση είναι λογιστική. Η πολιτική τρέχει πίσω από την πραγματικότητα  και ο κόσμος τρέχει πίσω από την πολιτική.

 Μέρος Β΄: Μάιος 2011 — Το πρόβλημα δεν είναι η Ελλάδα

«Είναι οι ισολογισμοί των τραπεζών»

Δύο μήνες αργότερα, στην ανάλυση Snakes and Ladders, οι αριθμοί μιλούν μόνοι τους.

Ελλάδα, Ιρλανδία και Πορτογαλία αντιστοιχούν σε μόλις 5% του ΑΕΠ της Ευρωζώνης. Μικρές οικονομίες, περιθωριακές, σχεδόν ασήμαντες σε παγκόσμια κλίμακα.

Όμως οι ευρωπαϊκές τράπεζες είχαν έκθεση περίπου 500 δισεκατομμυρίων ευρώ σε κρατικά ομόλογα, τραπεζικά δάνεια και παράγωγα προϊόντα αυτών των τριών χωρών. Εναντίον 1,3 τρισεκατομμυρίων ευρώ σε βασικά κεφάλαια (Tier 1).

Το πηλίκο είναι τεράστιο: σχεδόν το 40% των κεφαλαίων του ευρωπαϊκού τραπεζικού συστήματος ήταν εκτεθειμένο σε τρεις χώρες που αντιστοιχούσαν σε 5% της οικονομίας.

Το πρόβλημα δεν ήταν ποτέ η Ελλάδα. Ήταν οι ισολογισμοί των τραπεζών που είχαν στοιχηματίσει πάνω της.

Και εδώ είναι το κλειδί: η λέξη που χρησιμοποιείται δεν είναι rescue (διάσωση). Είναι resolution (εκκαθάριση). Εκκαθάριση ζημιάς, όχι σωτηρία κοινωνίας. Η διαφορά αυτή δεν είναι σημασιολογική. Είναι πολιτική.

 Μέρος Γ΄: Φθινόπωρο 2011 — Η Ελλάδα γίνεται παράδειγμα προς αποφυγή

«Δεν είναι πια χώρα σε κρίση. Είναι μήνυμα.»

Τον Νοέμβριο του 2011, η Ελλάδα μόλις έχει περάσει από τον σεισμό του δημοψηφίσματος που ανήγγειλε και ακύρωσε ο Γιώργος Παπανδρέου. Μια κυβέρνηση «εθνικής ενότητας» σχηματίζεται βιαστικά, υπό ασφυκτική πίεση. Ο κόσμος βγαίνει στους δρόμους. Οι τηλεοράσεις δείχνουν σκηνές καταστολής.

Και στα έγγραφα; Αλλάζει ο τόνος. Δεν είναι πια τεχνικός. Είναι πειθαρχικός. Στο The J.P. Morgan View γράφεται μια φράση που δεν είναι ανάλυση — είναι γραμμή εξουσίας:

"Europe will finance countries willing to converge... but will not fund the uncooperative indefinitely"

Η Ελλάδα παύει να είναι «χώρα σε κρίση». Γίνεται παράδειγμα προς συμμόρφωση. Μήνυμα προς τους υπόλοιπους: δείτε τι παθαίνει όποιος δεν συνεργάζεται. Αυτή η γλώσσα δεν ανήκει σε οικονομική ανάλυση. Ανήκει σε πολιτική πειθαρχία.

Και η έξοδος από το ευρώ; Δεν είναι ταμπού. Συζητείται, αναλύεται, χαρακτηρίζεται ως "economic equivalent of mutually assured destruction"  το οικονομικό ισοδύναμο αμοιβαίας καταστροφής. Απορρίπτεται, αλλά όχι για χάρη της Ελλάδας. Για χάρη του συστήματος. Το σύστημα δεν φοβόταν την ελληνική φτώχεια. Φοβόταν τη μετάδοση.

 Μέρος Δ΄: Το PSI — Η μεγάλη μεταφορά

«Όταν ο κόσμος άκουγε "κούρεμα", γινόταν η μεγαλύτερη μεταβίβαση χρέους στην ευρωπαϊκή ιστορία»

Το 2012, η Ελλάδα περνάει από το PSI  το θρυλικό «κούρεμα». Η επίσημη αφήγηση λέει ότι οι ιδιώτες πιστωτές μοιράστηκαν το βάρος: έχασαν περίπου το 53% της ονομαστικής αξίας των ομολόγων τους. Μας είπαν ότι ήταν δίκαιο. Ότι οι τράπεζες πλήρωσαν.

Αλλά αυτό που έγινε στην πραγματικότητα ήταν κάτι εντελώς διαφορετικό.

Ας είμαστε ακριβείς: το PSI περιλάμβανε πράγματι ονομαστικό κούρεμα ιδιωτών πιστωτών. Κανείς δεν το αρνείται. Όμως σε καθαρούς όρους συστημικού ρίσκου, η βασική του λειτουργία δεν ήταν η τιμωρία των τραπεζών  ήταν η μεταφορά του υπολειπόμενου κινδύνου στον επίσημο τομέα. Οι τράπεζες πήραν τη ζημιά τους, ναι. Αλλά η ζημιά που πήραν ήταν αυτή που είχαν ήδη προεξοφλήσει στα βιβλία τους. Αυτό που δεν πήραν ήταν ο μακροπρόθεσμος κίνδυνος  αυτός πέρασε αθόρυβα στις πλάτες των φορολογούμενων.

Το χρέος δεν εξαφανίστηκε. Μετακινήθηκε.

Από ιδιωτικά χαρτοφυλάκια  δηλαδή από τράπεζες, hedge funds και θεσμικούς επενδυτές  μεταφέρθηκε σε κράτη, θεσμούς και μηχανισμούς που χρηματοδοτούνται από τους φορολογούμενους. Οι τράπεζες καθάρισαν τους ισολογισμούς τους. Οι πολίτες κληρονόμησαν το βάρος.

Και τα έγγραφα το ξέρουν. Σε ανάλυση του 2012 αναφέρεται ψυχρά ότι η Ελλάδα περνάει από «private sector prison» σε «public sector prison». Μετά το PSI, μόνο το 20–25% του ελληνικού χρέους παραμένει σε ιδιωτικά χέρια. Το υπόλοιπο το κρατάει ο ευρωπαίος φορολογούμενος.

Το χρέος δεν εξαφανίστηκε. Άλλαξε δεσμοφύλακα.

Αυτό δεν ειπώθηκε ποτέ έτσι στον ελληνικό λαό. Ούτε στον ευρωπαϊκό.

Το 2013, οι ελληνικές τράπεζες έχουν ήδη αντλήσει 50 δισεκατομμύρια ευρώ σε ανακεφαλαιοποιήσεις και είναι 35–70% κρατικές. Δηλαδή ο Έλληνας φορολογούμενος είναι πλέον μέτοχος τραπεζών που χρεοκόπησαν  χωρίς να τον ρωτήσει κανείς.

Και στα έγγραφα του 2014 για την Alpha Bank, όλα αυτά αντιμετωπίζονται ως «Greek recovery story»  επενδυτική ευκαιρία, όχι ανθρώπινη καταστροφή. Μιλούν για warrants, leverage, upside/downside. Η καταστροφή έχει ήδη αποτιμηθεί και πακεταριστεί. Τη στιγμή που στον δημόσιο χώρο μιλούσαν για «θυσίες», στα γραφεία τους μιλούσαν για structured trades.

 Μέρος Ε΄: Η Ευρωζώνη — Ένα σύστημα χωρίς λαό

«Το πρόβλημα δεν είναι οικονομικό. Είναι θεσμικό.»

Τα έγγραφα δεν αφορούν μόνο την Ελλάδα. Αποκαλύπτουν μια βαθύτερη παραδοχή για ολόκληρη την Ευρωζώνη.

Στις αναλύσεις του 2011 λένε ξεκάθαρα: η Ευρωζώνη έχει τα χρήματα, έχει το κίνητρο, αλλά δεν έχει μηχανισμό ενιαίας απόφασης. Και άρα θα σέρνεται σε κρίση.

Η φράση-κλειδί:

 "The only entity with the firepower to save Italy is the ECB"

Δηλαδή η δημοκρατία έχει τελειώσει ως μηχανισμός λήψης αποφάσεων. Παίζει μόνο ο ισολογισμός της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας. Αυτό δεν λεγόταν δημόσια τότε. Εδώ λέγεται ωμά.

Οι αναφορές στη Δημοκρατία της Βαϊμάρης, στον πληθωρισμό, στις παραιτήσεις Γερμανών κεντρικών τραπεζιτών δεν είναι διακοσμητικές. Η ερώτηση "Are German members of the ECB fighting a battle that has already been lost?" είναι σοκαριστικά ειλικρινής. Σημαίνει: ξέρουν ότι το τύπωμα χρήματος είναι μονόδρομος, απλώς δεν ξέρουν πόσο θα κοστίσει.

Για την Ιρλανδία, η φράση "The Road to Serfdom" — ο δρόμος προς τη δουλοπαροικία — δεν είναι τυχαία. Παραδέχονται ότι η διάσωση τραπεζών επιβλήθηκε πολιτικά, χωρίς κούρεμα στους μεγάλους πιστωτές, και ότι το χρέος έγινε δομικά μη βιώσιμο. Η «διάσωση» δεν είχε στόχο τη χώρα. Είχε στόχο το σύστημα.

 Μέρος ΣΤ΄: Αυτό που δεν μπαίνει στο μοντέλο

«Οι κοινωνικές συνέπειες αναγνωρίζονται. Απλώς δεν μετράνε.»

Σε κανένα σημείο αυτών των εγγράφων δεν υπολογίζεται η κοινωνική αντοχή ως περιορισμός. Δεν μπαίνει η ανεργία ως «κόκκινη γραμμή». Δεν θεωρείται η δημοκρατική αποσταθεροποίηση απαγορευτικό κόστος.

Μιλούν για ανεργία. Μιλούν για ύφεση. Μιλούν για πολιτική αστάθεια. Αλλά τίποτα από αυτά δεν επηρεάζει τις αποφάσεις. Αν επηρεάζει κάτι, είναι τα spreads και οι αγορές.

Αυτό είναι ίσως το πιο σημαντικό εύρημα αν το διαβάσεις σήμερα. Η κρίση δεν ήταν αποτυχία. Ήταν αποδεκτό κόστος. Ήξεραν ότι χώρες θα «καούν». Ήξεραν ότι κοινωνίες θα καταρρεύσουν. Και αποφάσισαν ότι αν αντέξει το σύστημα, ας χαθούν κοινωνίες.

Δεν ήταν αμέλεια. Ήταν στρατηγική ψυχρότητα.

Και εδώ πρέπει να αντιμετωπίσουμε το πιο συνηθισμένο αντεπιχείρημα: «δεν υπήρχε εναλλακτική». Η απάντηση δεν είναι ότι υπήρχε εύκολη λύση. Η απάντηση είναι ότι το επιχείρημα «δεν υπήρχε εναλλακτική» προϋποθέτει ότι το μόνο αποδεκτό ρίσκο ήταν το τραπεζικό  όχι το κοινωνικό. Ότι η κατάρρευση μιας τράπεζας ήταν αδιανόητη, αλλά η κατάρρευση μιας κοινωνίας ήταν αποδεκτή. Αυτή δεν είναι τεχνική αναγκαιότητα. Είναι πολιτική ιεράρχηση. Και είναι ακριβώς αυτή η ιεράρχηση που τα έγγραφα αποκαλύπτουν χωρίς δεύτερη σκέψη.

 Μέρος Ζ΄: Το χαμένο σενάριο — Η «Ισλανδική» οδός που δεν επιλέχθηκε

Μέχρι εδώ, μιλάμε για όσα έγιναν. Από εδώ και πέρα, μιλάμε για όσα δεν έγιναν  και γιατί αυτό έχει σημασία.

«Η στιγμή που ο εκβιασμός θα είχε νόημα»

Πολλοί αναρωτιούνται αν υπήρχε εναλλακτική. Τα έγγραφα υποδεικνύουν πως το 2010–2011 υπήρχε ένα παράθυρο ευκαιρίας για ένα εντελώς διαφορετικό σενάριο  το οποίο όμως απαιτούσε μια κυβέρνηση έτοιμη για ολική ρήξη.

Αντί για τη λήψη δανείων από τον επίσημο τομέα, η Ελλάδα θα μπορούσε να είχε επιβάλει μονομερές κούρεμα 70–80% στους ιδιώτες πιστωτές, όσο το χρέος διεπόταν ακόμα από το ελληνικό δίκαιο. Το leverage ήταν προφανές: οι ευρωπαϊκές τράπεζες θα κατέρρεαν. Για να τις σώσουν, η Γερμανία και η Γαλλία θα αναγκάζονταν να δεχτούν τη διαγραφή του ελληνικού χρέους  χρηματοδοτώντας οι ίδιες τις τράπεζές τους, αντί να φορτώνουν την Ελλάδα με νέα δάνεια.

Με εθνικοποίηση των ελληνικών τραπεζών και διαγραφή του χρέους, η χώρα θα απέφευγε τη δεκαετή λιτότητα. Η ύφεση θα ήταν βίαιη για ένα ή δύο χρόνια, αλλά η ανάκαμψη θα ερχόταν χωρίς το βαρίδι του 180% χρέους προς ΑΕΠ.

Αυτό το σενάριο δεν απαιτούσε έξοδο από το ευρώ. Απαιτούσε σκληρή διαπραγμάτευση «εντός των τειχών», με το όπλο της συστημικής κατάρρευσης της Ευρωζώνης στο τραπέζι. Δεν επιλέχθηκε  και τα χρόνια που ακολούθησαν εξηγούν γιατί η απουσία αυτής της επιλογής ήταν καταστροφική.

 Μέρος Η΄: 2015 — Η Σύγκρουση σε Άδειο Πεδίο

«Όταν προσπαθείς να εκβιάσεις έναν αντίπαλο που έχει ήδη προστατευτεί»

Αν το PSI του 2012 ήταν η «μεγάλη μεταφορά», το 2015 ήταν η μεγάλη επιβεβαίωση της αιχμαλωσίας. Η προσπάθεια ρήξης του 2015 απέτυχε γιατί η Ελλάδα επιχείρησε να παίξει ένα χαρτί που είχε καεί τρία χρόνια νωρίτερα.

Στις εσωτερικές αναλύσεις της περιόδου 2014–2015, ο τόνος των επενδυτικών οίκων δεν είναι πια πανικός. Είναι αναμονή. Το χρέος δεν ήταν πια τραπεζικό. Οι ξένες τράπεζες είχαν ήδη «καθαρίσει». Το ελληνικό χρέος βρισκόταν στα χέρια του ESM και της ΕΚΤ. Μια ελληνική χρεοκοπία θα επιβάρυνε τους προϋπολογισμούς των κρατών, όχι τη σταθερότητα των τραπεζών.

Η Ευρώπη είχε πλέον τον μηχανισμό να στηρίξει την Ιταλία και την Ισπανία. Η «μετάδοση» που ήταν το πυρηνικό όπλο της Ελλάδας το 2010  είχε εξουδετερωθεί από την Ποσοτική Χαλάρωση της ΕΚΤ.

Και υπήρχε η νομική παγίδα. Με το PSI, τα νέα ομόλογα διέπονταν πλέον από αγγλικό δίκαιο. Η ελληνική κυβέρνηση δεν μπορούσε πια να αλλάξει τους όρους μονομερώς. Ο «εκβιασμός» είχε μετατραπεί σε νομική αυτοχειρία.

Στη μονομαχία του 2015, ο εκβιαστής δεν ήταν η Ελλάδα. Ήταν η ρευστότητα. Η ΕΚΤ, ελέγχοντας τον μηχανισμό ELA, κρατούσε τις ελληνικές τράπεζες ζωντανές. Η φράση που κυριαρχούσε στα κλειστά γραφεία ήταν ωμή: «Αν δεν υπογράψετε, κλείνουμε τη στρόφιγγα.» Τα Capital Controls ήταν η τελική απόδειξη πως η Ελλάδα δεν μπορούσε πια να απειλήσει το ευρώ. Το ευρώ μπορούσε πλέον να στραγγαλίσει την Ελλάδα χωρίς να υποστεί ούτε γρατζουνιά το υπόλοιπο σύστημα.

Το χρέος ως πολιτική τεχνολογία

Η ελληνική κρίση δεν ήταν εξαίρεση. Ήταν πρότυπο.

Έδειξε πώς ιδιωτικές ζημιές γίνονται δημόσιες. Πώς δημοκρατίες μπαίνουν σε επιτήρηση. Πώς κοινωνίες πληρώνουν για αποφάσεις που δεν πήραν.

Κανείς δεν ρώτησε τον Έλληνα πολίτη αν θέλει να αναλάβει το χρέος των τραπεζών. Κανείς δεν ρώτησε τον Γερμανό φορολογούμενο αν θέλει να εγγυηθεί τα ελληνικά ομόλογα. Κανείς δεν ρώτησε τον Ιρλανδό αν θέλει να πληρώσει για τις ζημιές ξένων hedge funds.

Οι αποφάσεις πάρθηκαν. Το χρέος μεταφέρθηκε. Και η λέξη «διάσωση» χρησιμοποιήθηκε για να κάνει τα πάντα να μοιάζουν αναπόφευκτα.

Η ελληνική εμπειρία δίδαξε στις αγορές και στα κράτη κάτι κυνικό: η δημοκρατία σταματά εκεί που ξεκινά η ανάγκη για ρευστότητα. Το 2010 η Ελλάδα ήταν «πολύ μεγάλη για να αποτύχει». Το 2015, μετά τη μεταφορά του χρέους στους λαούς και την αλλαγή του δικαίου, είχε γίνει «αρκετά μικρή για να τιμωρηθεί».

Η κρίση δεν έληξε με μια συμφωνία δικαιοσύνης. Έληξε με την πλήρη επικράτηση της τεχνοκρατικής πειθαρχίας.

Η κρίση δεν ήταν αποτυχία πολιτικής. Ήταν επιτυχία μεταφοράς κόστους.

Και κυρίως, έδειξε ότι στην Ευρώπη του 21ου αιώνα, το χρέος δεν είναι οικονομικό μέγεθος  είναι μηχανισμός εξουσίας.

Βασισμένο σε εσωτερικά έγγραφα και αναλύσεις από τις σειρές "Eye on the Market" και "The J.P. Morgan View" (2011–2014), που αποκαλύπτεται από την αλληλογραφία θεσμικών επενδυτών στα emails Epstein.

 

 

Απαγορεύεται η αναδημοσίευση αν προστεθεί, αφαιρεθεί ή αλλοιωθεί τμήμα του κειμένου ή του ονοματεπωνύμου του συγγραφέα του άρθρου.

 

[---->]