Κρέας για σφαγή : Στην Ιαπωνία, μετανάστες και άστεγοι χρησιμοποιούνται για να καθαρίσουν τα ραδιενεργά ερείπια του Φουκουσίμα

 

Σε έγγραφο του ΟΗΕ αποκαλύπτεται μια σκληρή πραγματικότητα. Δεκάδες χιλιάδες εργαζόμενοι που ασχολούνται με τον καθαρισμό του πυρηνικού σταθμού Φουκουσίμα-1 ίσως έχουν παραπλανηθεί ως προς τους κινδύνους της έκθεσης τους σε ακτινοβολία και διατρέχουν σοβαρό κίνδυνο.

Οι σκληρές κατηγορίες προέρχονται από την κοινή δήλωση τριών ειδικών εισηγητών των Ηνωμένων Εθνών που τους είχε ανατεθεί να αναλύσουν τις συνθήκες εργασίας στο γιαπωνέζικο πυρηνικό σταθμό στον οποίο είχε συμβεί το χειρότερο πυρηνικό ατύχημα μετά το Τσερνομπίλ. «Μεταξύ των μισθωτών που προσλήφθηκαν για να καθαρίσουν τον  πυρηνικό σταθμό Φουκουσίμα υπάρχουν μετανάστες, αιτούντες άσυλο, άστεγοι», έγραψαν στην κοινή δήλωσή τους οι τρεις εμπειρογνώμονες του ΟΗΕ. 

«Ανησυχούμε βαθιά για πιθανή εξαπάτηση τους σχετικά με τους κινδύνους  πιθανής έκθεσης τους στην ακτινοβολία, τον πιθανό εξαναγκασμό τους να αποδεχθούν  επικίνδυνες συνθήκες εργασίας λόγω της επισφαλούς οικονομικής τους  κατάστασης ,την ανεπαρκή κατάρτισή τους και τα μέτρα προστασίας» . Επιπλέον, οι συντάκτες της έκθεσης δήλωσαν ότι «ανησυχούν για τον αντίκτυπο που μπορεί να είχε η έκθεση τους στην ακτινοβολία στη σωματική και ψυχική τους υγεία».

Σύμφωνα με τα στοιχεία των Υπουργείων Υγείας, Εργασίας και Πρόνοιας, οι εργαζόμενοι που εργάστηκαν στη Φουκουσίμα μόνο το 2016 ήταν 46.386. Σε πέντε χρόνια μέχρι το 2016, συνολικά ήταν 76.951 εργαζόμενοι. 

«Τα άτομα που διατρέχουν μεγαλύτερο κίνδυνο από έκθεση σε τοξικές ουσίες είναι οι πλέον ευάλωτα στην εκμετάλλευση: οι φτωχοί, τα παιδιά και οι γυναίκες, οι μετανάστες, τα άτομα με ειδικές ανάγκες και οι ηλικιωμένοι εργαζόμενοι», πρόσθεσαν οι εμπειρογνώμονες του ΟΗΕ. «Ολοι αυτοί πολλές φορές εκτίθενται σε δεκάδες καταχρηστικές πρακτικές, αναγκασμένοι να κάνουν μια σκληρή επιλογή μεταξύ της υγείας τους και του εισοδήματός τους, ενώ η κατάστασή τους παραμένει αόρατη στους καταναλωτές και τους φορείς χάραξης της πολιτικής που μπορούν να παρέμβουν»

Οι τρεις συντάκτες της έκθεσης είναι ο Baskut Tuncak,ο οποίος ασχολείται με τη διαχείριση του περιβάλλοντος και τις τοξικές ουσίες και ο οποίος θα υποβάλει έκθεση στο Συμβούλιο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ. Η Urmila Bhooola, ειδική στις σύγχρονες μορφές δουλείας. Ο ψυχίατρος Dainius Puras, ο οποίος ασχολείται με το δικαίωμα στη σωματική και ψυχική υγεία. Το Γραφείο του Ιάπωνα αντιπροσώπου στην έδρα των Ηνωμένων Εθνών στη Γενεύη αντέδρασε στις σκληρές κατηγορίες του εισηγητή. «Είναι λυπηρό ότι, παρά την ειλικρίνεια που επέδειξε η κυβέρνηση, οι Ειδικοί Εισηγητές έχουν κάνει μια δήλωση τόσο μονόπλευρη», δήλωσε το γραφείο. «Προκαλώντας περιττό άγχος - συνέχισε - πέρα από το να προκαλεί σύγχυση, μπορεί να προκαλέσει άσκοπη ταλαιπωρία στους ανθρώπους στις πληγείσες περιοχές.»

Πάλι εκτός ελέγχου το δημόσιο χρέος;

 debt


Εξαιρετικής πολιτικής σημασίας είναι τα στοιχεία για την πορεία του δημόσιου χρέους που δόθηκαν στη δημοσιότητα την Παρασκευή 17 Αυγούστου από τον Οργανισμό Διαχείρισης Δημόσιου Χρέους, με αφορμή την έκδοση του δελτίου του υπ. αρ. 90, μηνός Ιουνίου 2018 (εδώ).

Του Λεωνίδα Βατικιώτη

Με βάση λοιπόν τα δικά του δεδομένα, το χρέος της κεντρικής διοίκησης στις 30 Ιουνίου 2018 έφτασε τα 345,38 δισ. ευρώ, από 343,74 δισ. ευρώ στις 31 Μαρτίου, μόλις δηλαδή τρεις μήνες πριν. Προς αποφυγή παρανοήσεων να υπογραμμίσουμε ότι το χρέος της κεντρικής διοίκησης διαφέρει από το χρέος της γενικής κυβέρνησης, το οποίο κυρίως εξετάζουμε, καθώς στο χρέος της γενικής κυβέρνησης συνυπολογίζουμε πέραν του χρέους της κεντρικής διοίκησης, που είναι και η βασική του συνιστώσα, τα εξής: το ενδοκυβερνητικό χρέος, το χρέος των ΔΕΚΟ, των Νομικών Προσώπων, των ΟΤΑ και των Οργανισμών Κοινωνικής Ασφάλισης (ΟΚΑ). Για να φανεί η διαφορά να αναφέρουμε ότι στις 31 Δεκεμβρίου 2017 όταν το χρέος της γενικής κυβέρνησης ήταν 317,4 δισ. ευρώ (ή 178,6% του ΑΕΠ) το χρέος της κεντρικής διοίκησης ήταν 328,70 δισ. ευρώ (με βάση το τριμηναίο δελτίο του ΟΔΔΗΧ, υπ. αρ. 89, εδώ).

Τι είναι όμως αυτό που άλλαξε δραματικά από τις 31/12/2017 μέχρι σήμερα και το χρέος της κεντρικής διοίκησης αυξήθηκε από 328,70 δισ. σε 345,38 δισ. ευρώ, δηλαδή κατά 16,68 δισ. ευρώ; Κι αυτό μάλιστα μόνο μέσα σε έξι μήνες!!!

Μια προσεκτική ματιά στις επιμέρους κατηγορίες χρέους της κεντρικής διοίκησης αποκαλύπτει ότι: το πρώτο τρίμηνο του έτους τα «ομόλογα εκδοθέντα στην αγορά εσωτερικού» αυξήθηκαν από 48,68 δισ. ευρώ στις 31/12/2017 σε 51,68 δισ. ευρώ στις 31 Μαρτίου και τα «βραχυχρόνια δάνεια (repos)» την ίδια χρονική περίοδο αυξήθηκαν από 14,93 δισ. ευρώ σε 22,50  δισ. Το δεύτερο τρίμηνο, τα «ομόλογα εκδοθέντα στην αγορά εσωτερικού» αυξήθηκαν οριακά κατά 2 εκ., οι «βραχυπρόθεσμοι τίτλοι» από 14,33 δισ. αυξήθηκαν σε 14,70 δισ. και τα «βραχυπρόθεσμα δάνεια (repos)» αυξήθηκαν από 22,5 δισ. σε 23,45 δισ.

Μεθερμηνευόμενες οι τρεις παραπάνω κατηγορίες δανεισμού σημαίνουν ότι η κυβέρνηση έχει δημιουργήσει έναν παράλληλο δίαυλο δανεισμού, πέραν του μηχανισμού στήριξης και των εκδόσεων ομολόγων με την επισφαλή έξοδο στις αγορές, ο οποίος φυσικά και είναι εν γνώσει των δανειστών. Καθόλου τυχαίες δεν είναι οι δηκτικές αναφορές στο εν λόγω άτυπο κανάλι δανεισμού από το ΔΝΤ με αφορμή την τελευταία του έκθεση, στο πλαίσιο της τακτικής επιθεώρησης του άρθρου 4.

Η αύξηση του δημόσιο χρέους ωστόσο, γιατί περί αυτού τελικά μιλάμε έστω κι αν συντελείται ανεπίσημα, συνεπάγεται δύο πολύ σημαντικά πολιτικά συμπεράσματα.

Πρώτο, τα δημοσιονομικά πλεονάσματα που εμφανίζει η κυβέρνηση στο πλαίσιο της υποχρέωσης που ανέλαβε έναντι του Γιούρογκρουπ για πλεονάσματα ύψους 3,5% ως το 2022 και 2,2% του ΑΕΠ μέχρι το 2060, είναι «πέτσινα». Το νέο χρέος που δημιουργεί ξεπερνάει σε αξία τα πλεονάσματα που εμφανίζει! Προς επιβεβαίωση σοβαρών, συντηρητικών οικονομολόγων ότι δεν είναι δυνατό μια οικονομία να εμφανίζει για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα δημοσιονομικά πλεονάσματα, η αύξηση του δανεισμού μέσω ρέπος δείχνει ότι αναλαμβάνονται δανειακές υποχρεώσεις βραχυπρόθεσμου μάλιστα χαρακτήρα που βαραίνουν δυσανάλογα τα δημόσια οικονομικά.

Δεύτερο, επειδή τα ποσά αυτά πρέπει να αποπληρωθούν αργά ή γρήγορα (μέχρι πότε θα ανακυκλώνεται ένα τόσο μεγάλο χρέος;), αποκαλύπτεται ότι η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ έχει ναρκοθετήσει με ένα επιπλέον εκρηκτικό το δρόμο της εξόδου από τα μνημόνια, που εντελώς τυπικά ξεκινάει από την 21η Αυγούστου. Στο βαθμό που ο σεβασμός των δανειακών μας υποχρεώσεων απέναντι στους πιστωτές ακόμη και τις εγχώριες χρεοκοπημένες τράπεζες αναγορεύτηκε σε άρθρο πίστης, η επόμενη κυβέρνηση κάλλιστα μπορεί να επικαλεστεί την αντιμετώπιση της κρίσης βραχυπρόθεσμου χρέους που συσσωρεύτηκε την τελευταία τριετία προκειμένου να νομιμοποιήσει ένα νέο κύμα λιτότητας και περικοπών!

Εν κατακλείδι, η κρίση χρέους όχι μόνο είναι εδώ οκτώ ολόκληρα χρόνια μετά την ψήφιση του πρώτου μνημονίου, αλλά κινδυνεύει να πάρει και πιο οξείες μορφές, στο βαθμό που το δημόσιο χρέος έχει αυξηθεί. Σε αυτό το πλαίσιο, η σημασία της διαγραφής μέρους έστω της ονομαστικής αξίας του δημόσιου χρέους, όπως θεμελιώθηκε από την Επιτροπή Αλήθειας της Βουλής το 2015, επανέρχεται ως μέσο άμυνας για να αποφευχθεί μια νέα κρίση και νέα μέτρα λιτότητας, πέραν των όσων έχουν ήδη ψηφιστεί και θα εφαρμοστούν τους επόμενους μήνες, όπως οι μειώσεις στις συντάξεις.

Όλα τα άλλα μέτρα διαχείρισης της κρίσης χρέους (περίοδοι χάριτος, μείωση επιτοκίων, επιμήκυνση αποπληρωμών, «κόφτες χρέους», κ.λπ.) που η κυβέρνηση και οι δανειστές εμφάνιζαν ως σωτηρία, ακόμη και οριστική λύση, αποδείχθηκαν λάδι στη φωτιά
Πηγή: Kommon  



O νέος Εφιάλτης

Το φυσικό αέριο της Γάζας κι η εισβολή του Ισραήλ
Από νομικής άποψης, τα αποθέματα φυσικού αερίου στη Γάζα ανήκουν στην Παλαιστίνη.Με κίτρινο χρώμα η «περιοχή αξιολόγησης» της λεκάνης της Ανατολικής Μεσογείου – Με κόκκινο χρώμα τα κοιτάσματα φυσικού αερίου – Με πράσινο τα κοιτάσματα πετρελαίου
 
Ο Αλέξης Τσίπρας ως επικεφαλής της Κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝ. ΕΛ συνεχίζει το εγκληματικό του έργο.

Ο άνθρωπος που έγινε πρωθυπουργός γιατί οικιοποιήθηκε και την φιλοπαλαιστινιακή ατζέντα, έχει φτάσει να κάνει την χώρα μας, μία κανονική αποικία του Ισραήλ και να εξυπηρετεί στο απόλυτο τα συμφέροντα του.

Ο άνθρωπος που έφτασε στο σημείο να φορέσει μέχρι και την Παλαιστινιακή Κουφίγια, σήμερα προχωράει στην κλοπή του φυσικού αερίου της Παλαιστίνης μέσω του Αγωγού East Med και να διεξάγει επαναλαμβανόμενες κοινές στρατιωτικές ασκήσεις με τους μακελάρηδες του Παλαιστινιακού λαού.

Αυτός ο άνθρωπος αφού πρώτα παγίδευσε τον ελληνικό λαό, έστρεψε την χώρα μας απέναντι στους αδερφούς λαούς και τις χώρες τους, προς χάριν των συμφερόντων που εξυπηρετεί. Η Ελλάδα που βρέθηκε απέναντι σε χώρες όπως αυτές της Παλαιστίνης, της Συρίας και της Υεμένης.

Είναι ο ίδιος άνθρωπος που μετά από την ανάληψη της πολιτικής ευθύνης για τους δεκάδες νεκρούς από τις πυρκαγιές στο Μάτι, παραμένει ακούνητος στην θέση του.

Δικαιωματικά, αυτός ο άνθρωπος, που ακούει στο όνομα Αλέξης Τσίπρας μπορεί να θεωρείτε ως ο νέος Εφιάλτης

Και τώρα ας μιλήσουμε για κάτι όχι και τόσο πρωτότυπο


Στην Τουρκία μπήκε σε λειτούργησε ο συνηθισμένος μηχανισμός: μαζική εισροή ξένων κεφαλαίων τα οποία τα κατεύθυνε εκεί η ανάπτυξη και τα υψηλά επιτόκια , έκρηξη του εξωτερικού ιδιωτικού χρέους σε ξένο νόμισμα, σε μια χώρα μικρή ή αναδυόμενη, και στη συνέχεια η αναπόφευκτη «ξαφνική διακοπή» που ξεφουσκώνειε τη φούσκα.  Θα  μιλούσαμε για «αποτυχία της αγοράς» αν η  αγορά δεν λειτουργούσε πάντοτε έτσι.


Ο Ρεβέλι, ο ΣΥΡΙΖΑ και «τα του Καίσαρος τω Καίσαρι»… 

 124317497 591334ec ffdd 48eb a599 7a06bf539b4b




















Των Σέρτζιο Τσεζαράτο & Σταύρου Μαυρουδέα

Σε ένα πρόσφατο άρθρο του που δημοσιεύθηκε στην ελληνική και την ιταλική γλώσσα, ο Μάρκο Ρεβέλι – ένας από τους τακτικούς φιλοξενούμενους του ΣΥΡΙΖΑ και της κυβέρνησης στην Ελλάδα – έγραψε έναν λίβελλο ενάντια σε αυτό που ονόμασε «ψευδοαριστερά», δηλαδή αυτά τα τμήματα της Αριστεράς που θεωρούν τον Τσίπρα προδότη και την οικονομική πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ αποτυχία. Σε αυτή την απρόκλητη πολεμική (που περιλάμβανε και έναν από τους υπογράφοντες αυτής της απάντησης, εδώ το άρθρο του Sergio Cesarrato στο Brave New Europe), κατηγόρησε αυτή την «ψευδοαριστερά» ότι είναι εθνικιστική κι ότι βοηθά τη λαϊκιστική και εθνικιστική ΝΔ στην Ελλάδα.


Ο Ρεβέλι εξισώνει αβασάνιστα κάθε αριστερή κριτική στις πολιτικές του ΣΥΡΙΖΑ με τις νεοφιλελεύθερες απόψεις της ΝΔ.

Τουρκία, γεωστρατηγικό το ενδιαφέρον



του Marco Pondrelli - Marx XXI

Η κατάσταση στην Τουρκία έφθασε να καταλαμβάνει τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων. Οι ίδιοι άνθρωποι που μέχρι πρόσφατα χαρακτήριζαν τον Ερντογάν ως ρεφορμιστή και δημοκρατικό ηγέτη ικανό να οδηγήσει την Τουρκία στην Ευρώπη, σήμερα τον χαρακτηρίζουν Σουλτάνο, που επιδιώκει την έξοδο της χώρας από το ΝΑΤΟ.

Τι έχει αλλάξει; Μήπως ο Ερντογάν πέρασε πραγματικά από μια δημοκρατική πολιτική (για παράδειγμα προς τους Κούρδους) σε μια δικτατορική πολιτική μέσα σε λίγους μήνες; Και βέβαια όχι και, είναι ο γνωστός σε όλους Μπερνάρ-Ανρί Λεβί (εφημερίδα La Stampa, 11η Αυγ) που μας  εξηγεί πού βρίσκεται το πρόβλημα: «Ας θυμηθούμε ότι, την περασμένη εβδομάδα, στο Γιοχάνεσμπουργκ, πραγματοποιήθηκε η δέκατη Σύνοδο κορυφής των BRICS, όπου ο Ερντογάν είχε το μοναδικό προνόμιο να συμμετέχει  ως «τιμώμενο πρόσωπο» και στην οποία Σύνοδο είχαμε με τον πιο επίσημο τρόπο την στρατηγική προσέγγιση με την Κίνα του Xi Jinping και, για άλλη μια φορά, με τη Ρωσία του Πούτιν».

Και,όπως πάντα, δεν υπάρχει κανένα ενδιαφέρον για τα ανθρώπινα δικαιώματα στην Τουρκία, αρχίζοντας από το κουρδικό ζήτημα και τον ηγέτη του PKK Οτσαλάν, το ενδιαφέρον είναι καθαρά γεωστρατηγικό. Η κατάρρευση της τουρκικής λίρας εξηγείται κατ’ αυτόν τον τρόπο και το εξηγεί πολύ καλά ο οικονομολόγος Guido Salerno Aletta σε σχετικό άρθρο του στο Milano Finanza (11 Αυγούστου), από το οποίο μεταφέρουμε εκτενή αποσπάσματα.