Σύντομο σχόλιο, διαβάζοντας τις πρωινές εφημερίδες.
Οι ενδιάμεσες εκλογές, παρότι τα αποτελέσματα δεν είναι ακόμη οριστικά, προμηνύουν κυριολεκτικά μια κατάρρευση των Ρεπουμπλικάνων και, ως εκ τούτου, μια καταστροφική κρίση για την κυβέρνηση Τραμπ. Εχει ενδιαφέρον να τα συγκρίνουμε με τα αποτελέσματα των ισραηλινών εκλογών πριν από λίγες ημέρες, όπου το Λικούντ του Νετανιάχου έχασε μερικές θέσεις, αλλά παρέμεινε σταθερά το πρώτο κόμμα. Αυτή η σύγκριση ξεκαθαρίζει δύο πράγματα.
Το πρώτο είναι ο (κυρίαρχος) τρόπος λειτουργίας των δύο εκλογικών βάσεων. Στους Αμερικανούς, η δημόσια αγανάκτηση ξεσπά όταν αγγίζουν το πορτοφόλι τους. Χωρίς να γνωρίζουν απολύτως τίποτα για ό,τι συμβαίνει εκτός των συνόρων τους, χρησιμοποιούν ως θερμόμετρο για την τύχη του κόσμου το κόστος του γεμίσματος του ρεζερβουάρ τους. Αυτό τους κάνει κυνικούς, αλλά τουλάχιστον εν μέρει συνδεδεμένους με μια αρχή της πραγματικότητας: όταν κάποιος όπως ο Τραμπ τα κάνει όλα λάθος, αλλά πραγματικά όλα, χωρίς να μένει τίποτα, πολιτικά, ηθικά, οικονομικά, αργά ή γρήγορα βγάζουν συμπεράσματα.
Δεν ισχύει το ίδιο για την ισραηλινή εκλογική βάση, η οποία επιδεικνύει αυτό που ο Κίρκεγκαρντ θα αποκαλούσε «δαιμονική επιμονή»: «η δική μου βούληση είναι το μόνο που αξίζει να ληφθεί υπόψη, επειδή είναι δική μου, και ακόμα κι αν με οδηγήσει στην κόλαση, τόσο το χειρότερο για την κόλαση».
Αυτή η σύγκριση μεταξύ του αμερικανικού και του ισραηλινού ιστορικού διευκρινίζει επίσης, πιστεύω, ποιο από τα δύο μέλη του χαρούμενου δίδυμου των καταστροφέων του πλανήτη είναι κατά πολύ πιο επικίνδυνο και αδιόρθωτο. Οι ΗΠΑ είναι ένας κυνικός, αλλά ουσιαστικά ανόητος γίγαντας, που σπάει κάτι κάθε φορά που γυρίζει και μετά απορεί που ο κόσμος δεν τις αγαπά. Το Ισραήλ είναι ένα εγκληματικό σύστημα που χειραγωγεί κυβερνήσεις παντού στον κόσμο, ξεκινώντας από τις αμερικανικές, και έχει μόνο αυτοαναφορικούς, αυστηρά υπερεθνικιστικούς στόχους, για τους οποίους είναι πρόθυμο να θυσιάσει κυριολεκτικά κάθε ζωντανή μορφή έξω από τα σύνορά του (και ακόμη και εντός των συνόρων του, αν δεν είναι σιωνιστές).
Δεν δίνει δεκάρα αν το αγαπούν. Θέλει μόνο να το υπακούν και να το φοβούνται.
