Andrea Zhok
Σε κάθε ιστορική στιγμή υπάρχουν πολλοί αξιόλογοι λόγοι, κάποιοι με επείγοντα χαρακτήρα , αλλά από όλους αυτούς μόνο ένας κεφαλαιώδους σημασίας, αδιαπραγμάτευτος, που μας υποχρεώνει να κινητοποιηθούμε.
Στην εποχή και στον τόπο που ζούμε, αυτός ο κρίσιμος και αδιαπραγμάτευτος λόγος πρέπει να είναι η αντίθεση στον πόλεμο.
Η αντίθεση στον πόλεμο είναι κάτι πολύ πιο σύνθετο και δομημένο από ένα γενικόλογο πασιφισμό, από μια ειρηνόφιλη «διάθεση». Μπορεί να υπάρχουν πολλές μορφές πολέμου, ορισμένες φορές και πόλεμοι απαραίτητοι, αλλά στη σημερινή συγκυρία, η επίκληση του πολέμου είναι μια πράξη αδικαιολόγητη και υποκινούμενη από προσεκτικά κρυμμένους λόγους, στην πραγματικότητα μια πράξη εγκληματική.
Η τρέχουσα επίμονη στρατηγική που τροφοδοτεί μια εμπόλεμη κατάσταση στην Ευρώπη δεν έχει, προφανώς, καμία σχέση με την πραγματικότητα μιας ανάγκης για άμυνα. Αυτό αποδεικνύεται τόσο από το γεγονός ότι η απειλή ενός πολέμου κατάκτησης της Ευρώπης από τη μεριά της Ρωσίας είναι μια εξωπραγματική ανοησία, όσο και από τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζονται οι υποτιθέμενες αμυντικές ανάγκες.
Το ότι η Ρωσία δεν έχει ούτε το ενδιαφέρον ούτε την ικανότητα να κατακτήσει την Ευρώπη είναι προφανές για όποιον δεν έχει χάσει το μυαλό του (ή συνεχίζει να διαβάζει τον καθεστωτικό Τύπο): η Ρωσία, με τα 17 εκατομμύρια τετραγωνικά χιλιόμετρα της, είναι τέσσερις φορές μεγαλύτερη από την ΕΕ, αλλά έχει μόνο 145 εκατομμύρια κατοίκους, το ένα τρίτο των κατοίκων της ΕΕ. Το βασικό ιστορικό πρόβλημα της Ρωσίας είναι να κρατήσει ενωμένη την αυτοκρατορία της από θέση σχετικά περιορισμένης επιρροής, και σίγουρα όχι να επεκταθεί υπερβολικά αποκτώντας νέες περιοχές που κατοικούνται από εχθρικούς πληθυσμούς. Επιπλέον, είναι το κράτος με τους μεγαλύτερους φυσικούς πόρους στον κόσμο, οπότε είναι γελοίο να υποθέτουμε ότι αναζητά νέους πόρους.
Ο τρόπος που τον οποίο διαμορφώνεται η υποτιθέμενη ευρωπαϊκή αμυντική στρατηγική είναι παράλογος και από τεχνική άποψη, καθώς δεν ξεκινά από μια ανάλυση των πιθανών σεναρίων πολέμου και των συγκεκριμένων αναγκών που πρέπει να ικανοποιηθούν σε τεχνολογικό και στρατιωτικό επίπεδο, αλλά από έναν προϋπολογισμό. Αυτό που ενδιαφέρει τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις είναι να καθορίσουν πόσα χρήματα μπορούν να πάρουν από τις τσέπες των πολιτών τους, και όχι οι συγκεκριμένες αμυντικές ανάγκες της χώρας τους.
Όταν όμως μιλάμε για πόλεμο σήμερα, πρέπει να κατανοήσουμε καλά πώς διαστρωματοποιείται η πολεμική παρόρμηση. Αυτή λειτουργεί σε τρία διαφορετικά επίπεδα, τα οποία μπορούν να εμφανιστούν από κοινού ή ξεχωριστά.
1) Το πρώτο επίπεδο είναι αυτό που προτείνεται ρητορικά ως πρωταρχικό. Συνίσταται στην απεικόνιση του εχθρού ως επικείμενου κινδύνου και στην υποκίνηση μιας πολεμικής διάθεσης στους πολίτες. Δεν περνάει μέρα χωρίς οι εφημερίδες σε όλη την Ευρώπη να συμβάλλουν με ευλάβεια στην πολεμική υστερία. Ο μηχανισμός είναι γνωστός και εφαρμόζεται χωρίς δισταγμό. Γνωρίζουν ότι επαναλαμβάνοντας τις ίδιες χειραγωγικές αφηγήσεις, αυτές σταδιακά αυξάνουν την ψυχολογική τους πειστικότητα σε όλο και ευρύτερα στρώματα του πληθυσμού. Συνηθισμένα γεγονότα θα πρέπει να παρουσιάζονται συνεχώς ως εξαιρετικές απειλές, θα πρέπει να σπέρνεται στον πληθυσμό η αμφιβολία ότι ήδη δέχεται ύπουλα επίθεση από τον εχθρό, και ότι θα πρέπει να γίνονται όλο και πιο αποφασιστικά βήματα προς την κατεύθυνση της υλικής προετοιμασίας για τον πόλεμο. Σε εποχή υβριδικού και τεχνολογικού πολέμου, είναι εύκολο να εκμεταλλευτούμε την αδιαφάνεια των συστημάτων που χρησιμοποιούμε προκειμένου να υπονοήσουμε ότι μια διακοπή ρεύματος ή ένα σφάλμα στον υπολογιστή είναι έργο του εχθρού και ότι όλα αυτά απαιτούν κατάλληλες «απαντήσεις» (ή προληπτικές επιθέσεις).
Δεν είναι σίγουρο ότι οι ευρωπαϊκές ιθύνουσες τάξεις επιθυμούν πραγματικά τον πόλεμο, αλλά αυτός ο μηχανισμός συνδυασμένης προετοιμασίας και πρόκλησης τείνει αυθόρμητα προς την κλιμάκωση και, αν δεν σταματήσει εγκαίρως, είναι καταδικασμένος να οδηγήσει σε άμεση ένοπλη σύγκρουση.αξιοπιστία σε όλο και ευρύτερα στρώματα του πληθυσμού. Πρέπει να παρουσιάζονται συνεχώς συνηθισμένα γεγονότα ως εξαιρετικές απειλές, πρέπει να υπονοείται στον πληθυσμό η αμφιβολία ότι ήδη δέχεται ύπουλα επίθεση από τον εχθρό, και πρέπει να γίνονται όλο και πιο αποφασιστικά βήματα προς την κατεύθυνση της υλικής προετοιμασίας για τον πόλεμο. Σε εποχή υβριδικού και τεχνολογικού πολέμου, είναι εύκολο να εκμεταλλευτεί κανείς την αδιαφάνεια των συστημάτων που χρησιμοποιούμε για να υπονοήσει ότι μια διακοπή ρεύματος ή ένα σφάλμα στον υπολογιστή είναι έργο του εχθρού και ότι όλα αυτά απαιτούν κατάλληλες «απαντήσεις» (ή προληπτικές επιθέσεις).
Δεν είναι σίγουρο ότι οι ευρωπαϊκές ηγετικές τάξεις επιθυμούν πραγματικά τον πόλεμο, αλλά αυτός ο μηχανισμός συνδυασμένης προετοιμασίας και πρόκλησης τείνει αυθόρμητα προς την κλιμάκωση και, αν δεν σταματήσει εγκαίρως, είναι καταδικασμένος να οδηγήσει σε άμεση ένοπλη σύγκρουση.
2) Το δεύτερο επίπεδο είναι η λειτουργία της επιτήρησης και του ελέγχου του πληθυσμού που επιβάλλει η πολεμική ατμόσφαιρα. Αυτό είναι ένα από τα πιο ευχάριστα και γοητευτικά στοιχεία για όσους κατέχουν την εξουσία, καθώς διαγράφει τα περιττά στοιχεία του κράτους δικαίου χωρίς να φαίνεται ότι αυτό συμβαίνει. Η εκτελεστική εξουσία υποτάσσει τη νομοθετική και τη δικαστική εξουσία στο όνομα της «λόγχης του κράτους» και, στο όνομα του «υπέρτατου καλού» της δημόσιας ασφάλειας, ανοίγει το δρόμο για κάθε είδους αυθαιρεσία. Οι πρόσφατες υποθέσεις των Jacques Baud και Nathalie Yamb είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου. Το υγρό όνειρο της εξουσίας όλων των εποχών, δηλαδή μια εξουσία που ασκείται χωρίς όρια και χωρίς ευθύνες, γίνεται επιτέλους εφικτό.
3)) Το τρίτο επίπεδο είναι το αρχικό και επιτρέπει σε όλα τα άλλα να εκδηλωθούν. Όταν μιλάμε για «κρατική σκοπιμότητα», προφανώς το «κράτος» στο οποίο αναφερόμαστε δεν είναι πλέον «res publica», αλλά «res privata». Αυτό που ωθεί το νεοφιλελεύθερο κρατικό μηχανισμό να επικαλεστεί το «κράτος» δεν είναι συζητήσιμα, αλλά σεβαστά κίνητρα, όπως η δόξα της πατρίδας ή η συλλογική ευημερία, αλλά η ανταπόκριση στα οικονομικά λόμπι της στιγμής. Όπως μια πανδημία είναι η κατάλληλη στιγμή για να παραδοθεί η πολιτική ατζέντα στα λόμπι τω φαρμακευτικών εταιρειών, έτσι και ένας πόλεμος στα σύνορα της Ευρώπης είναι μια χρυσή ευκαιρία για να παραδοθεί η πολιτική ατζέντα στα λόμπι της πολεμικής βιομηχανίας.
Αυτά τα τρία επίπεδα με τους αντίστοιχους ορίζοντές τους υπονομεύουν ριζικά κάθε μορφή ζωής των Ευρωπαίων πολιτών.
Το λιγότερο , είναι η μετατροπή των δημόσιων δαπανών σε ιδιωτικές παραγγελίες, η μετατροπή των νοσοκομειακών υπηρεσιών, των συντάξεων και της δημόσιας εκπαίδευσης σε οικονομικά περιουσιακά στοιχεία για τους ολιγάρχες του δυτικού χρηματοοικονομικού συστήματος. Σε δεύτερη φάση, η εξουσία σταθεροποιείται μέσα σε έναν αυτοσυντηρούμενο κύκλο, ο οποίος επιβλέπει, λογοκρίνει και επιβάλλει κυρώσεις με αυθαίρετο τρόπο, διασφαλίζοντας ότι δεν μπορεί να αμφισβητηθεί από καμία αντίπαλη δύναμη. Προοπτικά, προετοιμάζει το έδαφος για μια σύγκρουση στο πεδίο, σύγκρουση που οι ολιγάρχες του χρηματοοικονομικού συστήματος επιθυμούν σε περιορισμένη και ελεγχόμενη μορφή, αλλά που – όπως έχει ήδη συμβεί στο παρελθόν – μόλις ξεκινήσει, κανείς δεν είναι πραγματικά σε θέση να την περιορίσει και να την ελέγξει.
Σήμερα, για όλους τους Ευρωπαίους πολίτες, η αντίσταση με κάθε νόμιμο μέσο στην σημερινή πολεμοχαρή τάση είναι ηθική υποχρέωση, αδιαπραγμάτευτη απαίτηση, μη διαπραγματεύσιμη αξία.
