ΒΑΘΜΙΑΙΕΣ ΜΕΤΑΤΟΠΙΣΕΙΣ ΤΗΣ ΔΥΣΑΡΕΣΚΕΙΑΣ. (παραπομπή: Alain Robbe-Grillet, 1974).
Πληθαίνουν οι αναλύσεις για τον θρίαμβο του AfD και οι προβολές των διαφόρων κοσμοθεωριών, αφού πρώτα επικεντρώθηκαν στις σημασίες του «Όχι» των Ισλανδών στην ΕΕ (στην πράξη, ψήφισε ο πληθυσμός που αντιστοιχεί σε αυτόν της ιταλικής πόλης Μεσσήνης και το «Όχι» κέρδισε με 13.000 ψήφους), τώρα στρέφονται προς το γεγονός που φέρει τη σφραγίδα του νεοναζισμού. Τι συμβαίνει, λοιπόν;
Όπως φαίνεται, το AfD είναι ένα κόμμα που στη Δυτική Γερμανία συγκεντρώνει κατά μέσο όρο 20% ενώ στην Ανατολική Γερμανία περισσότερο από το διπλάσιο. Από αυτό συνάγεται ότι, καθώς το AfD είναι ένα κόμμα που παρουσιάζεται ως εναλλακτική λύση στο σύστημα, στο ανατολικό τμήμα (εκτός από το Βερολίνο, φυσικά) υπάρχει βαθιά δυσαρέσκεια απέναντι στο σύστημα.
Κάτι που είναι απολύτως γνωστό σε όσους εδώ και χρόνια πραγματοποιούν εμπεριστατωμένες αναλύσεις σχετικά με τις συνέπειες της αποτυχημένης γερμανικής ενοποίησης, μιας διαδικασίας που οδήγησε επίσης στην αποτυχημένη επέκταση της ΕΕ και του ΝΑΤΟ στην Ανατολική Ευρώπη.
Αυτό θα έπρεπε να είναι γνωστό και σε όσους, στην Ιταλία, έχουν μελετήσει την αποτυχημένη ιταλική ενοποίηση στα τέλη του 19ου αιώνα, με τις συνέπειές της να συμπυκνώνονται στο «ζήτημα του ιταλικού Νότου», για το οποίο δεν είναι πλέον της μόδας να μιλάμε εδώ και δεκαετίες, παρόλο που το ζήτημα παραμένει προφανές μόλις κάποιος κάνει τον κόπο να διαβάσει δύο ή τρεις δημογραφικές, κοινωνικές και οικονομικές στατιστικές. Ούτε αυτή η μανία να μελετά κανείς τα ποσοτικά δεδομένα είναι πλέον της μόδας· τώρα όλα είναι ποιοτικά, έτσι ώστε ο καθένας να μπορεί να πει τη γνώμη του στα κοινωνικά δίκτυα ή στην τηλεόραση και να κερδίσει ψήφους επειδή αφηγείται την πιο ωραία ιστορία. Πλέον, δεν υπάρχει καμία διαφορά μεταξύ πολιτικής και βραβείου Στρέγκα.
Το γεγονός είναι ότι η ενοποίηση κοινωνικών συστημάτων, τα οποία είναι ταυτόχρονα οικονομικά και πολιτισμικά, είναι κάτι εξαιρετικά περίπλοκο, δαπανηρό και χρονοβόρο. Αν βιαστεί κανείς επειδή καταρρέει το γειτονικό σύστημα (η ΕΣΣΔ, στην περίπτωση αυτή) και διαβλέπει την ευκαιρία να ανοικοδομήσει τη Μεγάλη Γερμανία, ενώ το ΝΑΤΟ λαχταρά να στραφεί επιτέλους προς τα ανατολικά με το πρόσχημα «ανωτέρας βίας» και η Γαλλία δίνει την έγκρισή της για τη μεταρρύθμιση του μεγάλου γερμανικού χώρου με αντάλλαγμα τη μετατροπή του μάρκου σε ευρώ, τότε όλα γίνονται βιαστικά και επιπόλαια. Στη συνέχεια, με την πάροδο του χρόνου, προκύπτουν τα προβλήματα, όπως συμβαίνει με κάθε πράγμα που γίνεται λάθος.
Εν πάση περιπτώσει, οι κάτοικοι της Ανατολικής Γερμανίας έχουν θυμώσει με την κεντρική κυβέρνηση και σήμερα είναι ακόμη πιο θυμωμένοι από χθες, δεδομένου ότι η Γερμανία βρίσκεται σε στρατηγική κρίση (οικονομική, δημογραφική, γεωπολιτική και πολιτιστική) και ο ηγέτης είναι ένας δικηγόρος και λομπίστας (BASF, Black Rock κ.λπ.) ο οποίος προσπάθησε να καταλάβει την CDU την εποχή της Μέρκελ (αυτός νεοφιλελεύθερος, εκείνη ορντοφιλελεύθερη) και απορρίφθηκε, εγκαταλείποντας την πολιτική για δέκα ολόκληρα χρόνια, για να επανεμφανιστεί όμως όταν η Μέρκελ αποφάσισε να παραιτηθεί και εκλέχθηκε μόνο μετά από τρία χρόνια, από απελπισία.
Είναι σαφές ότι η Γερμανία αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα και ο Μερτς είναι εντελώς ακατάλληλος, όπως άλλωστε και μεγάλο μέρος μιας ηγετικής τάξης που δεν ξέρει τι να κάνει, δεδομένου ότι διαμορφώθηκε κατά τη διάρκεια της «χρυσής εποχής» από την οποία επωφελήθηκε, χωρίς όμως να αποτελεί ουσιαστικά την αιτία της.
Οι πολίτες της Ανατολικής Γερμανίας, στην περίπτωση της Σαξονίας-Άνχαλτ (2,5% του πληθυσμού της Γερμανίας, το φτωχότερο και γηραιότερο ομόσπονδο κρατίδιο, αν και οι ηλικιωμένοι ψήφισαν την AfD σε ποσοστό χαμηλότερο από τον μέσο όρο), είναι τόσο εξοργισμένοι που πήγαν να ψηφίσουν μαζικά (75%!), με τους αντιπολιτευόμενους να υπερτερούν των υποστηρικτών της κυβέρνησης. Είναι λογικό. Θα παραλείψω την ανάλυση για το κατά πόσο αυτοί οι ψηφοφόροι είναι ή όχι νεοναζί, ενώ το βέβαιο είναι ότι είναι εναντίον των μεταναστών και των τυπικά «συμπεριληπτικών» πολιτικών και όχι πλέον κοινωνικών.
Μπράβο στους ανθρώπους του AfD, όπως άλλωστε και σε όλες σχεδόν τις νέες δεξιές δυνάμεις της ηπειρωτικής Ευρώπης και των αγγλοσαξονικών χωρών, που εμφανίζονται ως το αντίθετο της υπάρχουσας εξουσίας, καθιστώντας τον εαυτό τους συμμετρικά αντίθετο μόνο στα τυπικά ζητήματα, αποφεύγοντας κι αυτοί όπως ο διάολος το λιβάνι τα κοινωνικά, τα ζητήματα αναδιανομής, της εργασίας και του μέλλοντος με την ευρύτερη έννοια, ακόμα κι αν το «μέλλον» προβάλλεται ως η κινητοποιητική υπόσχεση των «νέων δεξιών», δεδομένου ότι σχεδόν όλοι έχουν σήμερα μια περισσότερο ή λιγότερο ορθολογισμένη αρνητική ελπίδα γι’ αυτό.
Ωστόσο, αν φτάσεις στο 44% συν το BSW στο 5% —δηλαδή όταν το αντι-συστημικό μπλοκ φτάσει το 50% των ψηφοφόρων σε μια εκλογική αναμέτρηση με υψηλή συμμετοχή—, αυτό σημαίνει ότι, περισσότερο κι από το να είσαι υπέρ ή κατά αυτού ή εκείνου του θέματος, είσαι πάνω απ’ όλα πολύ θυμωμένος.
Συμπεριλαμβανομένης της απερίσκεπτης εξωτερικής πολιτικής που έρχεται σε αντίθεση με την πρόσφατη ιστορία των τελευταίων εβδομήντα και πλέον ετών.
Εν ολίγοις, λοιπόν, οι άποροι της Ανατολικής Γερμανίας είναι όλο και πιο εξοργισμένοι, η εξουσία δεν θα δώσει δεκάρα, δεδομένου ότι το μεγαλύτερο μέρος της χώρας βρίσκεται στη δυτική, σ' αυτούς θα δοθούν προκλητικά drones και ποιος ξέρει τι άλλο για να τους πείσουν ότι τα οχήματα με κινητήρα εσωτερικής καύσης δεν έχουν πια θέση και ότι, επομένως, πρέπει να στραφούν στα άρματα μάχης,ενώ η λεγόμενη «αριστερά», απορροφημένη από τις προοδευτικές νεοφιλελεύθερες αφηγήσεις, δεν έχει τίποτα να πει για να αξιοποιήσει την κοινωνική οργή και, ως εκ τούτου, αυτή η δεξιά, που βρίσκει χίλια και ένα πράγματα να μισήσει δεδομένου του αυξανόμενου κεφαλαίου οργής, χωρίς όμως να έχει κανένα ουσιαστικό σχέδιο, θα αναπτυχθεί μέχρι πού, θα το δούμε.
Όπως συμβαίνει συχνά στην Ευρώπη, η Ιταλία μας διδάσκει, φτάνεις στην εξουσία δίνοντας φωνή στην οργή, και μετά ηρεμείς. Η «μελονικοποίηση» ( Μ.Τ. Η εξημέρωση της Μελόνι όταν ανέβηκε στην κυβέρνηση της Ιταλίας) έχει πλέον γίνει μια κατηγορία της πολιτικής ανάλυσης στην Ευρώπη και υπάρχουν εκείνοι που ορκίζονται ότι ακόμη και η Βάιντελ ή η Λεπέν ή όποια άλλη, όταν φτάσουν στον τερματισμό, θα «μελονικοποιηθούν». Εν τω μεταξύ, έχει γίνει μια μικρή στροφή προς τα δεξιά και σε κάποιους αυτό αρέσει πολύ.
Το επόμενο επεισόδιο του χρόνου, όταν θα γίνουν εκλογές στη Γαλλία, την Ισπανία και την Ιταλία.
Εικ. Η εκλογική αποδοχή του AfD,σε κάθε γερμανικό κρατίδιο με βάση το μέσο όρο των τελευταίων δημοσκοπήσεων
