ΣΥΡΙΑ, ΜΑΧΜΟΥΝΤ ΜΠΕΡΧΟΥΝΤΑΝ, ΥΠΕΥΘΥΝΟΣ ΤΩΝ ΚΟΥΡΔΙΚΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ : Η ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΗ ΔΟΜΗ ΤΟΥ ΚΟΜΠΑΝΙ ΘΑ ΠΑΨΕΙ ΝΑ ΥΠΑΡΧΕΙ . ΔΙΑΛΥΟΥΜΕ ΤΙΣ YPG

 

ΣΥΡΙΑ,  ΜΑΧΜΟΥΝΤ  ΜΠΕΡΧΟΥΝΤΑΝ, ΥΠΕΥΘΥΝΟΣ ΤΩΝ ΚΟΥΡΔΙΚΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ : Η ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΗ ΔΟΜΗ ΤΟΥ ΚΟΜΠΑΝΙ ΘΑ ΠΑΨΕΙ ΝΑ ΥΠΑΡΧΕΙ . ΔΙΑΛΥΟΥΜΕ ΤΙΣ YPG [ Μονάδες Προστασίας του Λαού ]

▪️Διάλυση και μέλλον: Δηλώνει ότι τις επόμενες ημέρες θα ανακοινώσουν τη διάλυση των YPG και των SDF [ Συριακών Δημοκρατικών Δυνάμεων ]. Η δομή της αυτόνομης διοίκησης θα πάψει να υπάρχει. Δεν έχουν αιτήματα για ξεχωριστό κράτος. Θα χτίσουν μια νέα Συρία μαζί με τον Αλ-Τζολάνι

▪️Επαίνους προς την Τουρκία: Χαρακτηρίζει την πρωτοβουλία του Ερντογάν και του Μπαχτσέλι ως μια ευφυή λύση για να σταματήσει η αιματοχυσία και να βγούμε από το χάος, κάτι που μόνο μεγάλοι πολιτικοί θα μπορούσαν να επιτύχουν...

▪️Ανοιχτά ζητήματα: Το καθεστώς των YPJ [Μονάδες Προστασίας των Γυναικών] και των μαχητών με τουρκική υπηκοότητα. Σημείωση: ο σημερινός συριακός στρατός δεν δέχεται γυναίκες...

 

 

 

ΤΟ ΠΛΗΡΕΣ ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑ

… Ο Μαχμούντ Μπερχουντάν, τον οποίο συναντήσαμε στο Αϊν αλ-Αράμπ (Κομπάνι) στο Χαλέπι, δήλωσε:

Θα ανακοινώσουμε τη διάλυση των YPG-SDF μέσα σε λίγες ημέρες. Η αυτόνομη διοικητική δομή θα καταργηθεί. Δεν ζητάμε ξεχωριστό κράτος. Θα χτίσουμε μια νέα Συρία μαζί, στο πλαίσιο ενός ενιαίου στρατού, ενός ενιαίου κράτους και μιας ενιαίας σημαίας

Ο Μαχμούντ Μπερχουντάν, ο αξιωματούχος του PYD [Κόμμα της Δημοκρατικής Ένωσης]-SDF υπεύθυνος για το Κομπάνι, έκανε ιστορικές δηλώσεις στην εφημερίδα μας. Υπογραμμίζοντας ότι το 99% των δυσκολιών που σχετίζονται με την ενσωμάτωση στον συριακό στρατό και την κυβέρνηση έχουν ξεπεραστεί…

-Κομπάνι, περιοχή της επαρχίας του Χαλεπίου που ελέγχεται από το PYD-YPG, τον συριακό βραχίονα του PKK από το 2012

 

 

Η ΚΙΝΗΣΗ ΤΗΣ ΧΙΛΙΕΤΙΑΣ

Ο Μπερχουντάν υπογράμμισε ότι η τρέχουσα κατάσταση στη Συρία δεν μπορεί να αξιολογηθεί ξεχωριστά από τη διαδικασία  «Τουρκία απαλλαγμένη από την τρομοκρατία» που βρίσκεται σε εξέλιξη στην Τουρκία, δηλώνοντας:

Ο πρόεδρος Ερντογάν και ο ηγέτης του MHP Μπαχτσέλι, παρά τους τεράστιους κινδύνους, ίσως έκαναν την κίνηση του χιλιετίας. Εκτός από το να σταματήσει η αιματοχυσία, αυτό το νέο κεφάλαιο θα έχει πολύ σημαντικές επιπτώσεις όχι μόνο στη Συρία, το Ιράκ και το Ιράν, αλλά και στην αναδιαμόρφωση της γεωπολιτικής της Μέσης Ανατολής.

Θα το δούμε σύντομα. Από αυτή την άποψη, η αποστολή που ανέλαβαν ο κ. Ερντογάν και ο κ. Μπαχτσέλι αποτελεί μια πραγματική πατριωτική ευθύνη και μια στάση που αποσκοπεί στην οικοδόμηση του μέλλοντος. Βρήκαν μια λαμπρή λύση.

Άλλωστε, δεν υπήρχε άλλη λύση. Ήταν δύσκολο να βγούμε από αυτό το κλίμα χάους αγνοώντας ή παραμελώντας τους Κούρδους. Πιστεύω ότι ο Ερντογάν και ο Μπαχτσέλι αυτό το έχουν καταλάβει πολύ καλά. Μόνο οι μεγάλοι πολιτικοί μπορούν να κάνουν ένα τέτοιο βήμα και να μείνουν στην ιστορία

 

 

ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ

Σύμφωνα με τον Μαχμούντ Μπαρχούνταν, ο οποίος ανακοίνωσε τη δημιουργία της YPG το 2012, η ένταξη στον συριακό στρατό έχει ολοκληρωθεί, τουλάχιστον θεωρητικά. «Το ζήτημα των YPJ είναι ένα από τα ανεπίλυτα θέματα», είπε ο Μπαρχούνταν, προσθέτοντας:

Το ζήτημα των μαχητών των YPG με τουρκική ταυτότητα αποτελεί ένα ακόμη θέμα συζήτησης. Ωστόσο, κανένα από τα δύο δεν αποτελεί ανυπέρβλητο πρόβλημα. Από τη δική μας οπτική γωνία, δεν υπάρχει επιστροφή από αυτό το στάδιο. Σε αυτό το πλαίσιο, θάψαμε τα όπλα μας. Τώρα, ως αναπόσπαστο μέρος της Συρίας, θα συνεχίσουμε την ύπαρξή μας με ενότητα και αλληλεγγύη, κάτω από την ίδια σημαία, στο πλαίσιο κοινών αξιών και ιδανικών.

Στην πραγματικότητα, μέχρι τις επιθέσεις του ISIS το 2014, πάντα αγκαλιάζαμε αυτή τη συριακή σημαία. Ακόμη και όταν ανακοίνωσα τη δημιουργία της YPG το 2012, αυτή η σημαία βρισκόταν πίσω μου. Πάντα πιστεύαμε σε αυτή τη σημαία. Τώρα εναπόκειται στη Δαμασκό να καταρτίσει ένα περιεκτικό και δίκαιο σύνταγμα που θα προστατεύει και θα διαφυλάσσει τα δικαιώματα όλων μας, παράλληλα με τη στρατιωτική ενοποίηση. Αυτό δεν πρέπει να αφορά μόνο τους Κούρδους, αλλά και τους Τουρκομάνους, τους Άραβες, ακόμη και τους Ασσύριους, τους Γιαζίντι, τους Αρμένιους, τους Δρούσους και τους Νουσαΐρι – ένα πλαίσιο που θα λαμβάνει υπόψη όλες τις διαφορές. Το καθεστώς του Μπαάθ έχει τελειώσει και αυτή η νοοτροπία πρέπει να ξεριζωθεί πλήρως. Επαναλαμβάνουμε ειλικρινά τη δέσμευσή μας έναντι της συμφωνίας της 29ης Ιανουαρίου

 

 

ΤΟ ΠΛΑΙΣΙΟ ΤΗΣ ΙΣΛΑΜΙΚΗΣ ΟΥΜΜΑ ΔΕΝ ΜΑΣ ΕΝΟΧΛΕΙ

Ο Μαχμούτ Μπερχουντάν, αξιωματούχος του PYD-SDF υπεύθυνος για το Κομπάνι, παρατήρησε ότι φάσεις όπως η μεταφορά των δημόσιων θεσμών και των πετρελαιοπηγών βρίσκονται σε φάση ολοκλήρωσης, παράλληλα με τη στρατιωτική ενοποίηση. Δήλωσε:

Οι κανόνες της συνύπαρξης παίρνουν σάρκα και οστά από κάθε άποψη. Οι Κούρδοι είναι εγγενώς μια μουσουλμανική κοινότητα και η δομή της Ισλαμικής Ούμμα στη Συρία ή στις περιοχές όπου ζούμε δεν ανησυχεί κανέναν Κούρδο…

Αυτή είναι η φυσική μας κοινωνική δομή. Μπορούμε να διατηρήσουμε την ύπαρξή μας στη Συρία και σε άλλες περιοχές μόνο με αυτόν τον τρόπο. Μπορούμε να επιβιώσουμε μόνο με την ίδια σημαία, το ίδιο κράτος, μια κοινή πατρίδα και έναν κοινό στρατό

 

ΔΕΝ ΖΗΤΗΣΑΜΕ ΤΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΕΝΟΣ ΞΕΧΩΡΙΣΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ

Δεν ζητάμε ένα ξεχωριστό κράτος (Κουρδιστάν). Αντιθέτως, δεν έχουμε πει ποτέ ότι θα δημιουργούσαμε ένα ξεχωριστό κράτος στη Συρία. Για παράδειγμα, το να ισχυριστεί κανείς ότι «το Κομπάνι θα είναι ένα ανεξάρτητο κράτος» είναι παραλογισμός.

 Οι Σύροι Κούρδοι είναι διάσπαρτοι σε ολόκληρη τη χώρα και αποτελούν αναπόσπαστο και θεμελιώδες κομάτι αυτής της κοινωνίας όσον αφορά τη γλώσσα, τη θρησκεία και τον πολιτισμό. Για να το πω με ακρίβεια, είμαστε σαν σάρκα και οστά.

Το ίδιο ισχύει και για την Τουρκία. Έχω χιλιάδες συγγενείς σε όλη την Τουρκία. Θέλω να τους δω όλους. Θέλω να γκρεμιστούν τα εμπόδια για να μπορέσω να τους αγκαλιάσω. Μας χώρισαν με τη Γραμμή των Βρυξελλών του 1926, σαν να μας έκοψαν με μαχαίρι. Τώρα είναι η ώρα να κλείσουμε αυτό το κεφάλαιο και να κάνουμε ειρήνη.

Όταν μας επιτέθηκε το ISIS, το Κομπάνι εκκενώθηκε και όλος ο λαός μας πέρασε τα σύνορα με την Τουρκία. Εκεί τους αντιμετώπισαν με σεβασμό. Δεν μπορούμε να το ξεχάσουμε. Βεβαίως, τα τελευταία 15 χρόνια έγιναν κάποια λάθη, αλλά τα έχουμε αφήσει πίσω μας. Τώρα πρέπει να μιλήσουμε για ειρήνη, ενότητα και να χτίσουμε μαζί το μέλλον μας. Βεβαίως, υπάρχουν δυσκολίες, αλλά πιστεύω ακράδαντα ότι θα τις ξεπεράσουμε», δήλωσε.

 

 

ΕΊΝΑΙ ΑΚΡΙΒΩΣ ΟΠΩΣ ΕΧΟΥΜΕ ΠΕΙ

Οι πληροφορίες που παρέχονται από την «Türkiye Gazetesi», γνωστή για την κάλυψη του εμφυλίου πολέμου στη Συρία και του PKK-YPG, επιβεβαιώθηκαν από τον Μαχμούτ Μπερχουντάν, ιδρυτή των YPG και διοικητή της στο Κομπάνι. Η εφημερίδα μας υποστηρίζει εδώ και χρόνια ότι οι ειδήσεις σύμφωνα με τις οποίες η οργάνωση… SDF-YPG φέρεται να αριθμεί 80.000, 100.000 ή 130.000 μέλη είναι ψευδείς και ότι ο πραγματικός αριθμός δεν υπερβαίνει τα 35.000, τα περισσότερα από τα οποία είναι Άραβες.

Ο Μπερχουντάν, 52χρονος διοικητής των SDF-YPG με τον οποίο μιλήσαμε στο Κομπάνι, δήλωσε:

Μέχρι στιγμής, 10.000 από τους μαχητές μας έχουν ενταχθεί στον συριακό στρατό. Ο αριθμός αυτός ενδέχεται να φτάσει τους 12.000. Οι ισχυρισμοί ότι διαθέτουμε στρατό 70.000-100.000 ανδρών, συμπεριλαμβανομένων και εκείνων που έγιναν στο παρελθόν, δεν ανταποκρίνονται στην αλήθεια. Επιπλέον, δεν υπάρχουν πλέον Άραβες ανάμεσά μας. Ίσως υπάρχουν μερικοί στην περιοχή του Καμισλί-Τζαζίρα».

 

[----->] 

Mέσω Comitato Donbass Antinazista - Notizie sulla guerra in Ucraina

Δεν ήρθε άραγε η ώρα να πουν και οι δύο κοινότητες «mea culpa» — «δικό μας το φταίξιμο»;

 

Μόλις κοίταξα τα ονόματα και τις ηλικίες που αναγράφονται στην ταφόπλακα των Τουρκοκυπρίων οι οποίοι σκοτώθηκαν από την ΕΟΚΑ Β΄, σαν σήμερα το 1974, στη Μαράθα/Muratağa, την Αλόα/Atlılar και τον Σανταλάρη/Sandallar. Ο κατάλογος ραγίζει την καρδιά: γυναίκες και παιδιά, ανάμεσά τους κι ένα βρέφος μόλις 16 ημερών.

Αυτοί οι άνθρωποι δεν ήταν μαχητές. Ήταν άμαχοι. Οι γυναίκες βιάστηκαν μπροστά στα παιδιά τους και, στη συνέχεια, δολοφονήθηκαν όλοι, ώστε να μη μείνει πίσω κανένα ίχνος.

Και ναι, πρέπει να μιλήσουμε για όσα τους συνέβησαν. Πρέπει να μιλήσουμε για τις δολοφονίες, όπως πρέπει να μιλήσουμε και για τη σεξουαλική βία που ασκήθηκε εναντίον Τουρκοκύπριων γυναικών κατά τη διάρκεια της σύγκρουσης. Δεν είναι εύκολα θέματα. Αν όμως θέλουμε πραγματικά να κατανοήσουμε τι συνέβη στην Κύπρο, δεν μπορούμε να αποφασίζουμε ποια θύματα αξίζει να μνημονεύονται και ποιες θηριωδίες είναι υπερβολικά άβολες για να τις συζητήσουμε.

Δεν τα λέω, όμως, αυτά για να κατηγορήσω συλλογικά τους Ελληνοκυπρίους. Μια κοινότητα δεν μπορεί να φέρει συλλογική ενοχή για εγκλήματα που διέπραξαν συγκεκριμένα άτομα και ένοπλες οργανώσεις.

Ούτε τα λέω για να στρέψω το δάχτυλο αποκλειστικά προς τη μία πλευρά της σύγκρουσης. Γιατί, εάν αντιμετωπίζουμε σοβαρά την αλήθεια, πρέπει να είμαστε αντικειμενικοί ακόμη κι όταν αυτή ενοχοποιεί τη δική μας πλευρά.

Τουρκοκυπριακές και τουρκικές δυνάμεις διέπραξαν επίσης θηριωδίες εναντίον Ελληνοκυπρίων αμάχων. Ελληνοκύπριες γυναίκες βιάστηκαν σε μέρη όπως η Βώνη και το Παλαίκυθρο. Τουρκοκύπριες γυναίκες υπέστησαν σεξουαλική βία από Ελληνοκύπριους άνδρες σε μέρη όπως η Τόχνη.

Εάν δεν γνωρίζατε ούτε το βασικό γεγονός ότι γυναίκες της Κύπρου —είτε μιλούσαν τουρκικά είτε ελληνικά— βιάστηκαν στην πρόσφατη ιστορία αυτού του νησιού από μέλη της αντίθετης πλευράς της σύγκρουσης, μπορείτε να ξεπεράσετε αυτή την άγνοια διαβάζοντας απλά άρθρα όπως αυτό:

 

 https://l.facebook.com/l.php?u=https%3A%2F%2Fwww.yenicag.com.cy%2Fsevgul-uludag-yazdi...%2F%3Ffbclid%3DIwcGRvZgFleHRuA2FlbQIxMABzcnRjBmFwcF9pZBAyMjIwMzkxNzg4MjAwODkyAAEeYNvwt_25N3FZageVsDTO70hYAVd6JtewMOicVnjIzyOaBVi5vN-eG_fx1tk_aem_5tLHh-GBaCdD_SXxGl4XOw&h=AUALpf7DeDkG_OO351aoh4zh_nxngpmgMUkjK1IypOOHmD8ob6LU5jVYlsuUbm5mfvT8jgNb2Za95j2DJU93feCcQxJ4tov53SybYmT0tjnYgysu6ZjIPePNxvtrXtEusuXB&__tn__=-U-UK-y-R&c[0]=AUArdglUEFnKsPwFwcotZ3joOS8_iRm4rdhEMDwNH0aj7142TKQCMYt_CxzY_grhPA3llbd7kwSyHNc78KTDrfOeuxxGOVSycUeEPkLgj26EY-i28EFF1_n0qgsTIz56yB-NTXD-INzZHlHsKoiUP9b4cO39JRDG6eootlCyNxPqGmxy_VhHYjpFWJfQoAGMIUE161ZsEC-UC-9tA1wTXE7I_YJl3iXS

 

Αυτά συνέβησαν. Και η αναγνώριση του ενός εγκλήματος δεν διαγράφει το άλλο. Ο πόνος της μιας κοινότητας δεν καθιστά λιγότερο πραγματικό τον πόνο της άλλης.

Ακριβώς γι’ αυτό είναι τόσο σημαντικό το έργο της Σεβγκιούλ Ουλουντάγ. Εδώ και χρόνια επισκέπτεται χωριά, συνομιλεί με επιζώντες και οικογένειες, αναζητεί αγνοουμένους και φέρνει στο φως ιστορίες τις οποίες και οι δύο κοινότητες συχνά προτιμούσαν να μην αντιμετωπίσουν.

Εάν επιθυμούμε πραγματικά τη συμφιλίωση στην Κύπρο, δεν μπορούμε να την οικοδομήσουμε πάνω στην επιλεκτική μνήμη.

Πρέπει να έχουμε το θάρρος να πούμε:

Τα δικά μας θύματα ήταν θύματα. Τα δικά τους θύματα ήταν επίσης θύματα. Και ένα έγκλημα δεν γίνεται λιγότερο εγκληματικό επειδή ο δράστης ανήκε στη «δική μας» πλευρά.

Αυτό δεν αποτελεί προδοσία της κοινότητάς σου.

Αυτό σημαίνει να αντικρίζεις την αλήθεια.

Και η άβολη αλήθεια που όλοι πρέπει να αντιμετωπίσουμε είναι ότι ο βιασμός υπήρξε —και εξακολουθεί να αποτελεί— όπλο πολέμου. Δεν είναι μια τυχαία παρενέργεια της σύγκρουσης. Είναι μια σκόπιμη μορφή βίας, η οποία χρησιμοποιείται για την ταπείνωση, την τρομοκράτηση και την καταστροφή ανθρώπων, οικογενειών και ολόκληρων κοινοτήτων. Οι γυναίκες που τον υπέστησαν, όχι μόνο στην Κύπρο αλλά σε ολόκληρο τον κόσμο, κουβαλούν αυτό το τραύμα πολύ μετά τη σιγή των όπλων.

Εδώ, στην κοινή μας πατρίδα, την Κύπρο, περισσότερο από μισό αιώνα αργότερα, δεν ήρθε άραγε η ώρα να πουν και οι δύο κοινότητες «mea culpa» — «δικό μας το φταίξιμο»;

 

    Όχι «μα εκείνοι το έκαναν πρώτοι».

    Όχι «ναι, αλλά τι γίνεται με τα δικά μας θύματα;».

    Όχι «η δική μας πλευρά υπέφερε περισσότερο».

 

Απλώς: αναγνωρίζουμε όσα διαπράχθηκαν στο όνομά μας, ζητούμε συγγνώμη και αναγνωρίζουμε τον πόνο της άλλης κοινότητας σαν να ήταν δικός μας.

Θυμάμαι την Ερατώ Κοζάκου-Μαρκουλλή και τον Μουσταφά Ακιντζί ως δύο πολιτικές προσωπικότητες από τις αντίστοιχες κοινότητές μας που είχαν το θάρρος να κάνουν ακριβώς αυτό: να αγκαλιάσουν τον πόνο της άλλης κοινότητας.

Χρειαζόμαστε πολύ περισσότερους πολιτικούς που να είναι ικανοί να προβούν σε αυτή τη στοιχειώδη αναγνώριση. Πολύ περισσότερους. Χρειαζόμαστε πολιτικούς που θα δημιουργήσουν, επιτέλους, εκείνη την Επιτροπή Αλήθειας και Συμφιλίωσης. Που θα σταματήσουν να τιμούν δολοφόνους και βιαστές με μετάλλια και καλοπληρωμένες θέσεις και στις δύο πλευρές της διαχωριστικής γραμμής. Χρειαζόμαστε πολιτικούς που να έχουν το θάρρος — αλλά, πρωτίστως, το ανάστημα. Να μπορούν να μας κοιτάξουν κατάματα.

Δεν είμαστε πια οι απομονωμένες κοινότητες του παρελθόντος, που στερούνταν τη δυνατότητα επικοινωνίας. Έχουμε άμεση πρόσβαση στις πληροφορίες και μπορούμε εύκολα να διασταυρώνουμε όσα μας λένε ανά πάσα στιγμή. Ίσως ήταν ευκολότερο να πουλήσουν ορισμένα αφηγήματα στις προηγούμενες γενιές. Καθώς όμως η Γενιά Ζ αναλαμβάνει τα ηνία, δεν θα είναι τόσο εύκολο να συνεχίσουν να αποφεύγουν την αλήθεια, όσο άβολη κι αν είναι.

Ίσως, λοιπόν, αυτό πρέπει να αρχίσει από κάτι πολύ μικρότερο από την πολιτική. Πρέπει να αρχίσει από εμάς. Από τις ιστορίες που επιλέγουμε να πιστεύουμε. Από όσα είμαστε διατεθειμένοι να πούμε φωναχτά. Από το κατά πόσο μπορούμε να θρηνήσουμε ένα παιδί επειδή σκοτώθηκε ένα παιδί — και όχι επειδή έτυχε να ανήκει στη δική μας κοινότητα.

Για περισσότερο από μισό αιώνα, οι δύο κύριες κοινότητες της Κύπρου κουβαλούμε τις πληγές μας. Ίσως ήρθε η ώρα να βρούμε το θάρρος να κουβαλήσουμε και τις πληγές ο ένας του άλλου.

 

    Ξεκινώντας από το ατομικό επίπεδο.

    Ξεκινώντας από εμάς τους ίδιους.

    Ξεκινώντας σήμερα…

 

Έχοντας πει όλα αυτά, θα ήθελα να αναλάβω την πρωτοβουλία, ως ένας απλός άνθρωπος που ανήκει στην τουρκοκυπριακή κοινότητα, και να δηλώσω δημόσια ότι λυπάμαι ειλικρινά για κάθε πόνο που μπορεί να προκλήθηκε εσκεμμένα από οποιοδήποτε μέλος της κοινότητάς μου —ή από οποιονδήποτε ενήργησε στο όνομά της— εναντίον οποιουδήποτε ανθρώπου της άλλης κοινότητας, με οποιονδήποτε τρόπο ή μορφή.

Ελπίζω —και είμαι πραγματικά αρκετά βέβαιος— ότι θα υπάρξουν πολλοί ακόμη άνθρωποι και από τις δύο κοινότητες που θα ενωθούν μαζί μου εκφράζοντας το ίδιο.

Ας αναπαυθούν εν ειρήνη οι ψυχές όλων όσοι άφησαν την τελευταία τους πνοή μέσα στον πόνο, αυτή την ημέρα, πριν ή μετά από αυτήν, εξαιτίας του Κυπριακού.

Deniz Birinci via Δέφτερη Ανάγνωση

 

 

Τι συμβαίνει στην Κύπρο;

 

Οι δηλώσεις ισραηλινών αξιωματούχων σχετικά με την ζωτική στρατηγική σημασία που έχει το νησί της Κύπρου για το Ισραήλ έχουν πολλαπλασιαστεί τα τελευταία χρόνια.

Δεν είναι μόνο δηλώσεις.

Ενώ στα στοιχεία του 2023 οι μόνιμοι κάτοικοι ισραηλινής υπηκοότητας στο νησί ήταν 1.136 σήμερα ο αντίστοιχος πληθυσμός είναι ίσως 15.000+ (χωρίς να υπάρχουν επίσημα στοιχεία).

Ως προς τους ξένους υπηκόους που κατοικούν μόνιμα στο ελεύθερο τμήμα του νησιού ο αριθμός τους υπολείπεται μόνο των Ελλήνων, των Βρετανών και των Ρουμάνων. Έχει δε ραγδαία αυξητικές τάσεις.

Δεν πρόκειται για "ουδέτερη" εγκατάσταση.

Από το 2003 (!!!) δραστηριοποιούνται στην Κύπρο οργανισμοί "κοινότητες" όπως η Chabad (Λάρνακα).

Διευθύνονται από Ραββίνους αλλά, παραδόξως ξοδεύουν υπέρμετρα μεγάλα ποσά χρημάτων.

Με πλούσια χρηματοδότηση δημιουργούν μεθοδικά συναγωγές, σχολεία, νηπιαγωγεία και "υποδομές πιστοποίησης Kosher.......

Δηλαδή κτίζουν υποδομές για "κοινότητες".

Ταυτόχρονα επενδυτικές εταιρείες στην Κύπρο -σε ελεύθερα και κατεχόμενα- αγοράζουν γη, για την ακρίβεια μεγάλες εκτάσεις γης (Μεταξύ των πωλητών η Τράπεζα Κύπρου!!!).

Οι επενδύσεις που γίνονται ή σχεδιάζεται να γίνουν σε αυτές τις εκτάσεις αφορούν συμπλέγματα κατοικιών, κοινοτικές υποδομές, καταστήματα, σχολεία, ιατρεία κλπ.

Συνήθως σε κλειστό "κύκλωμα"

Οι Ισραηλινοί έχουν πλούσια εμπειρία σε αυτά από την εποχή των Κιμπούτζ ή του εποικισμού των παλαιστινιακών εδαφών.

Η υπόθεση της αγοράς ολόκληρου χωριού στην περιοχή της Λεμεσού απλά έφερε στην επιφάνεια το μέγεθος του προβλήματος.

Στα κατεχόμενα της Κύπρου όπου επίσης η αγορά ακινήτων και γης (ενίοτε ελληνοκυπριακής ιδιοκτησίας) είχε πάρει διαστάσεις οι εκεί αρχές αναγκάστηκαν να πάρουν περιοριστικά μέτρα.

Αν και το χρήμα βρίσκει τρόπους να τα προσπερνά.

Στην Κυπριακή Δημοκρατία το ίδιο ζήτημα δεν προκαλεί ιδιαίτερες αντιδράσεις -πλην των κομμουνιστών και του ΑΚΕΛ.

Εκεί οι "επενδυτές" είναι ιερά πρόσωπα.

Εξάλλου οι ακροδεξιοί αμετανόητοι έχουν πλέον νέα αφήγηση.

Το Ισραήλ λένε θα διώξει τους Τούρκους από την Κύπρο για να την δώσει σε αυτούς.

Για φασίστες πρόκειται - μην περιμένετε λογική.

Να θυμίσουμε ότι στις ελεύθερες περιοχές της Κύπρου οι (καταγραμμένοι επίσημα) ξένοι υπήκοοι αποτελούν το 22% του πληθυσμού (38% στην Πάφο);

Και ότι, ως εκ τούτου, η κυπριακή κοινωνία είναι εξαιρετικά εύθραυστη; 

Και αυτό χωρίς να αναφερθούμε σε ανεπίσημες εκτιμήσεις....

 

[---->]