ΣΥΡΙΑ, ΜΑΧΜΟΥΝΤ ΜΠΕΡΧΟΥΝΤΑΝ, ΥΠΕΥΘΥΝΟΣ ΤΩΝ ΚΟΥΡΔΙΚΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ : Η ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΗ ΔΟΜΗ ΤΟΥ ΚΟΜΠΑΝΙ ΘΑ ΠΑΨΕΙ ΝΑ ΥΠΑΡΧΕΙ . ΔΙΑΛΥΟΥΜΕ ΤΙΣ YPG

 

ΣΥΡΙΑ,  ΜΑΧΜΟΥΝΤ  ΜΠΕΡΧΟΥΝΤΑΝ, ΥΠΕΥΘΥΝΟΣ ΤΩΝ ΚΟΥΡΔΙΚΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ : Η ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΗ ΔΟΜΗ ΤΟΥ ΚΟΜΠΑΝΙ ΘΑ ΠΑΨΕΙ ΝΑ ΥΠΑΡΧΕΙ . ΔΙΑΛΥΟΥΜΕ ΤΙΣ YPG [ Μονάδες Προστασίας του Λαού ]

▪️Διάλυση και μέλλον: Δηλώνει ότι τις επόμενες ημέρες θα ανακοινώσουν τη διάλυση των YPG και των SDF [ Συριακών Δημοκρατικών Δυνάμεων ]. Η δομή της αυτόνομης διοίκησης θα πάψει να υπάρχει. Δεν έχουν αιτήματα για ξεχωριστό κράτος. Θα χτίσουν μια νέα Συρία μαζί με τον Αλ-Τζολάνι

▪️Επαίνους προς την Τουρκία: Χαρακτηρίζει την πρωτοβουλία του Ερντογάν και του Μπαχτσέλι ως μια ευφυή λύση για να σταματήσει η αιματοχυσία και να βγούμε από το χάος, κάτι που μόνο μεγάλοι πολιτικοί θα μπορούσαν να επιτύχουν...

▪️Ανοιχτά ζητήματα: Το καθεστώς των YPJ [Μονάδες Προστασίας των Γυναικών] και των μαχητών με τουρκική υπηκοότητα. Σημείωση: ο σημερινός συριακός στρατός δεν δέχεται γυναίκες...

 

 

 

ΤΟ ΠΛΗΡΕΣ ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑ

… Ο Μαχμούντ Μπερχουντάν, τον οποίο συναντήσαμε στο Αϊν αλ-Αράμπ (Κομπάνι) στο Χαλέπι, δήλωσε:

Θα ανακοινώσουμε τη διάλυση των YPG-SDF μέσα σε λίγες ημέρες. Η αυτόνομη διοικητική δομή θα καταργηθεί. Δεν ζητάμε ξεχωριστό κράτος. Θα χτίσουμε μια νέα Συρία μαζί, στο πλαίσιο ενός ενιαίου στρατού, ενός ενιαίου κράτους και μιας ενιαίας σημαίας

Ο Μαχμούντ Μπερχουντάν, ο αξιωματούχος του PYD [Κόμμα της Δημοκρατικής Ένωσης]-SDF υπεύθυνος για το Κομπάνι, έκανε ιστορικές δηλώσεις στην εφημερίδα μας. Υπογραμμίζοντας ότι το 99% των δυσκολιών που σχετίζονται με την ενσωμάτωση στον συριακό στρατό και την κυβέρνηση έχουν ξεπεραστεί…

-Κομπάνι, περιοχή της επαρχίας του Χαλεπίου που ελέγχεται από το PYD-YPG, τον συριακό βραχίονα του PKK από το 2012

 

 

Η ΚΙΝΗΣΗ ΤΗΣ ΧΙΛΙΕΤΙΑΣ

Ο Μπερχουντάν υπογράμμισε ότι η τρέχουσα κατάσταση στη Συρία δεν μπορεί να αξιολογηθεί ξεχωριστά από τη διαδικασία  «Τουρκία απαλλαγμένη από την τρομοκρατία» που βρίσκεται σε εξέλιξη στην Τουρκία, δηλώνοντας:

Ο πρόεδρος Ερντογάν και ο ηγέτης του MHP Μπαχτσέλι, παρά τους τεράστιους κινδύνους, ίσως έκαναν την κίνηση του χιλιετίας. Εκτός από το να σταματήσει η αιματοχυσία, αυτό το νέο κεφάλαιο θα έχει πολύ σημαντικές επιπτώσεις όχι μόνο στη Συρία, το Ιράκ και το Ιράν, αλλά και στην αναδιαμόρφωση της γεωπολιτικής της Μέσης Ανατολής.

Θα το δούμε σύντομα. Από αυτή την άποψη, η αποστολή που ανέλαβαν ο κ. Ερντογάν και ο κ. Μπαχτσέλι αποτελεί μια πραγματική πατριωτική ευθύνη και μια στάση που αποσκοπεί στην οικοδόμηση του μέλλοντος. Βρήκαν μια λαμπρή λύση.

Άλλωστε, δεν υπήρχε άλλη λύση. Ήταν δύσκολο να βγούμε από αυτό το κλίμα χάους αγνοώντας ή παραμελώντας τους Κούρδους. Πιστεύω ότι ο Ερντογάν και ο Μπαχτσέλι αυτό το έχουν καταλάβει πολύ καλά. Μόνο οι μεγάλοι πολιτικοί μπορούν να κάνουν ένα τέτοιο βήμα και να μείνουν στην ιστορία

 

 

ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ

Σύμφωνα με τον Μαχμούντ Μπαρχούνταν, ο οποίος ανακοίνωσε τη δημιουργία της YPG το 2012, η ένταξη στον συριακό στρατό έχει ολοκληρωθεί, τουλάχιστον θεωρητικά. «Το ζήτημα των YPJ είναι ένα από τα ανεπίλυτα θέματα», είπε ο Μπαρχούνταν, προσθέτοντας:

Το ζήτημα των μαχητών των YPG με τουρκική ταυτότητα αποτελεί ένα ακόμη θέμα συζήτησης. Ωστόσο, κανένα από τα δύο δεν αποτελεί ανυπέρβλητο πρόβλημα. Από τη δική μας οπτική γωνία, δεν υπάρχει επιστροφή από αυτό το στάδιο. Σε αυτό το πλαίσιο, θάψαμε τα όπλα μας. Τώρα, ως αναπόσπαστο μέρος της Συρίας, θα συνεχίσουμε την ύπαρξή μας με ενότητα και αλληλεγγύη, κάτω από την ίδια σημαία, στο πλαίσιο κοινών αξιών και ιδανικών.

Στην πραγματικότητα, μέχρι τις επιθέσεις του ISIS το 2014, πάντα αγκαλιάζαμε αυτή τη συριακή σημαία. Ακόμη και όταν ανακοίνωσα τη δημιουργία της YPG το 2012, αυτή η σημαία βρισκόταν πίσω μου. Πάντα πιστεύαμε σε αυτή τη σημαία. Τώρα εναπόκειται στη Δαμασκό να καταρτίσει ένα περιεκτικό και δίκαιο σύνταγμα που θα προστατεύει και θα διαφυλάσσει τα δικαιώματα όλων μας, παράλληλα με τη στρατιωτική ενοποίηση. Αυτό δεν πρέπει να αφορά μόνο τους Κούρδους, αλλά και τους Τουρκομάνους, τους Άραβες, ακόμη και τους Ασσύριους, τους Γιαζίντι, τους Αρμένιους, τους Δρούσους και τους Νουσαΐρι – ένα πλαίσιο που θα λαμβάνει υπόψη όλες τις διαφορές. Το καθεστώς του Μπαάθ έχει τελειώσει και αυτή η νοοτροπία πρέπει να ξεριζωθεί πλήρως. Επαναλαμβάνουμε ειλικρινά τη δέσμευσή μας έναντι της συμφωνίας της 29ης Ιανουαρίου

 

 

ΤΟ ΠΛΑΙΣΙΟ ΤΗΣ ΙΣΛΑΜΙΚΗΣ ΟΥΜΜΑ ΔΕΝ ΜΑΣ ΕΝΟΧΛΕΙ

Ο Μαχμούτ Μπερχουντάν, αξιωματούχος του PYD-SDF υπεύθυνος για το Κομπάνι, παρατήρησε ότι φάσεις όπως η μεταφορά των δημόσιων θεσμών και των πετρελαιοπηγών βρίσκονται σε φάση ολοκλήρωσης, παράλληλα με τη στρατιωτική ενοποίηση. Δήλωσε:

Οι κανόνες της συνύπαρξης παίρνουν σάρκα και οστά από κάθε άποψη. Οι Κούρδοι είναι εγγενώς μια μουσουλμανική κοινότητα και η δομή της Ισλαμικής Ούμμα στη Συρία ή στις περιοχές όπου ζούμε δεν ανησυχεί κανέναν Κούρδο…

Αυτή είναι η φυσική μας κοινωνική δομή. Μπορούμε να διατηρήσουμε την ύπαρξή μας στη Συρία και σε άλλες περιοχές μόνο με αυτόν τον τρόπο. Μπορούμε να επιβιώσουμε μόνο με την ίδια σημαία, το ίδιο κράτος, μια κοινή πατρίδα και έναν κοινό στρατό

 

ΔΕΝ ΖΗΤΗΣΑΜΕ ΤΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΕΝΟΣ ΞΕΧΩΡΙΣΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ

Δεν ζητάμε ένα ξεχωριστό κράτος (Κουρδιστάν). Αντιθέτως, δεν έχουμε πει ποτέ ότι θα δημιουργούσαμε ένα ξεχωριστό κράτος στη Συρία. Για παράδειγμα, το να ισχυριστεί κανείς ότι «το Κομπάνι θα είναι ένα ανεξάρτητο κράτος» είναι παραλογισμός.

 Οι Σύροι Κούρδοι είναι διάσπαρτοι σε ολόκληρη τη χώρα και αποτελούν αναπόσπαστο και θεμελιώδες κομάτι αυτής της κοινωνίας όσον αφορά τη γλώσσα, τη θρησκεία και τον πολιτισμό. Για να το πω με ακρίβεια, είμαστε σαν σάρκα και οστά.

Το ίδιο ισχύει και για την Τουρκία. Έχω χιλιάδες συγγενείς σε όλη την Τουρκία. Θέλω να τους δω όλους. Θέλω να γκρεμιστούν τα εμπόδια για να μπορέσω να τους αγκαλιάσω. Μας χώρισαν με τη Γραμμή των Βρυξελλών του 1926, σαν να μας έκοψαν με μαχαίρι. Τώρα είναι η ώρα να κλείσουμε αυτό το κεφάλαιο και να κάνουμε ειρήνη.

Όταν μας επιτέθηκε το ISIS, το Κομπάνι εκκενώθηκε και όλος ο λαός μας πέρασε τα σύνορα με την Τουρκία. Εκεί τους αντιμετώπισαν με σεβασμό. Δεν μπορούμε να το ξεχάσουμε. Βεβαίως, τα τελευταία 15 χρόνια έγιναν κάποια λάθη, αλλά τα έχουμε αφήσει πίσω μας. Τώρα πρέπει να μιλήσουμε για ειρήνη, ενότητα και να χτίσουμε μαζί το μέλλον μας. Βεβαίως, υπάρχουν δυσκολίες, αλλά πιστεύω ακράδαντα ότι θα τις ξεπεράσουμε», δήλωσε.

 

 

ΕΊΝΑΙ ΑΚΡΙΒΩΣ ΟΠΩΣ ΕΧΟΥΜΕ ΠΕΙ

Οι πληροφορίες που παρέχονται από την «Türkiye Gazetesi», γνωστή για την κάλυψη του εμφυλίου πολέμου στη Συρία και του PKK-YPG, επιβεβαιώθηκαν από τον Μαχμούτ Μπερχουντάν, ιδρυτή των YPG και διοικητή της στο Κομπάνι. Η εφημερίδα μας υποστηρίζει εδώ και χρόνια ότι οι ειδήσεις σύμφωνα με τις οποίες η οργάνωση… SDF-YPG φέρεται να αριθμεί 80.000, 100.000 ή 130.000 μέλη είναι ψευδείς και ότι ο πραγματικός αριθμός δεν υπερβαίνει τα 35.000, τα περισσότερα από τα οποία είναι Άραβες.

Ο Μπερχουντάν, 52χρονος διοικητής των SDF-YPG με τον οποίο μιλήσαμε στο Κομπάνι, δήλωσε:

Μέχρι στιγμής, 10.000 από τους μαχητές μας έχουν ενταχθεί στον συριακό στρατό. Ο αριθμός αυτός ενδέχεται να φτάσει τους 12.000. Οι ισχυρισμοί ότι διαθέτουμε στρατό 70.000-100.000 ανδρών, συμπεριλαμβανομένων και εκείνων που έγιναν στο παρελθόν, δεν ανταποκρίνονται στην αλήθεια. Επιπλέον, δεν υπάρχουν πλέον Άραβες ανάμεσά μας. Ίσως υπάρχουν μερικοί στην περιοχή του Καμισλί-Τζαζίρα».

 

[----->] 

Mέσω Comitato Donbass Antinazista - Notizie sulla guerra in Ucraina

ΟI ΣΧΕΣΕΙΣ ΙΣΡΑΗΛ-ΤΟΥΡΚΙΑΣ ΣΤΟ ΣΥΡΙΑΚΟ ΓΡΙΦΟ

 

του  Gabriele Germani

 

https://www.sinistrainrete.info/articoli-brevi/29561-gabriele-germani-le-relazioni-tra-israele-e-turchia-nel-rebus-siriano.html

 

Ένα  τέλος της χρονιάς περιπετειώδες  για την παγκόσμια πολιτική, με τους πρωταγωνιστές να ακονίζουν τα όπλα τους και να ετοιμάζονται να μας δείξουν τον καλύτερο εαυτό τους.

Η Τουρκία, όπως συνηθίζει πλέον, επιδεικνύει μια ζωτικότητα και έναν δυναμισμό που η γηραιά Ευρώπη δεν μπορεί ούτε να ονειρευτεί.

 

Οι κινητοποιήσεις της κοινωνίας των πολιτών συνεχίζονται, απαιτώντας ακόμη πιο αποφασιστική δράση από την κυβέρνηση για την υποστήριξη της παλαιστινιακής υπόθεσης. Αυξάνονται οι φόβοι ότι θα είναι οι επόμενοι στο στόχαστρο των Ισραηλινών, με δεδομένη την επέκταση της περιοχής που ελέγχει το Τελ Αβίβ στη Συρία και την μη εφαρμογή της εκεχειρίας με τη Χεζμπολάχ. Το Ισραήλ προχωρά στην καταστροφή σπιτιών -ή ακόμη χειρότερα, ολόκληρων χωριών-, αλλά κυρίως παραμένει σε λιβανέζικο έδαφος, κατά παράβαση της συμφωνίας που προέβλεπε την αποχώρηση των IDF εντός των ισραηλινών συνόρων και της Χεζμπολάχ βόρεια του ποταμού Λιτάνι- τα στρατεύματα του Τελ Αβίβ θα έπρεπε επομένως να παραχωρήσουν τον έλεγχο των εδαφών στον λιβανέζικο στρατό.

Αυτή τη στιγμή έχουν σημειωθεί πάνω από διακόσιες σαράντα επιθέσεις από τη λήξη των εχθροπραξιών, με αποτέλεσμα να υπάρχουν νεκροί και τραυματίες.

 

Στην Άγκυρα αυξάνονται οι φόβοι ότι θα είναι το επόμενο θύμα. Στην πραγματικότητα, το Τελ Αβίβ πραγματοποιεί καθημερινά γενοκτονία στη Γάζα και τη Δυτική Όχθη, κατέχει τον νότιο Λίβανο, βομβαρδίζει και προκαλεί το Ιράν και τη Συρία, τμήματα της οποίας έχει επίσης καταλάβει,  βομβαρδίζει την Υεμένη (ο Νετανιάχου έχει δηλώσει ότι θα συνεχίσουν να χτυπούν τη χώρα μέχρι να «εξαλείψουν τον ιρανικό άξονα του κακού»).

Από το Κατάρ έρχεται η είδηση ότι οι προσπάθειες εκεχειρίας με τη Χαμάς έχουν μποϊκοταριστεί: κάθε φορά που μια συμφωνία είναι έτοιμη να κλείσει, ο Νετανιάχου αλλάζει τους όρους.

 

Η Τουρκία αισθάνεται επίσης ότι απειλείται λόγω της υποστήριξής της προς τη Χαμάς. Πολλοί δυτικοί αναλυτές τείνουν να υποβαθμίζουν τον ρόλο του Ερντογάν στο παλαιστινιακό ζήτημα, επισημαίνοντας ότι πρόκειται περισσότερο για μια πράξη υποκρισίας για να ενώσει την τουρκική κοινωνία απέναντι σε έναν εχθρό, παρά για μια πραγματική πολιτική κατεύθυνση.

 

Η ανησυχία για το Ισραήλ έχει τη δική της βάση. Μετά την πτώση του Άσαντ, θα περίμενε κανείς να μειωθεί η ανάμειξη του στη Συρία, αντίθετα είδαμε πρώτα να καταλαμβάνεται η ουδέτερη ζώνη του 1974, στη συνέχεια οι νότιες περιοχές που συνορεύουν με την Ιορδανία και τον Λίβανο, και στο μεταξύ να βομβαρδίζει ολόκληρη την επικράτεια καταστρέφοντας το στόλο, τα εργαστήρια και τις αποθήκες όπλων της κυβέρνησης Μπααθ.

 

Η επιθετικότητα αυτή συνεχίστηκε ακόμη και μετά τη δήλωση του Αλ Τζουλανί (νυν Αλ Σάρα) ότι ο λαός του έχει κουραστεί από τον πόλεμο και δεν σκοπεύει να επιτεθεί στο Ισραήλ. Το θέμα, ωστόσο, δεν είναι ποιος κυβερνά στη Δαμασκό ή ποιες είναι οι προθέσεις τους, αλλά το μεγάλο σχέδιο για τη Μέση Ανατολή που έχουν οραματιστεί στο Τελ Αβίβ: μια Συρία σε κρίση είναι πολύ μεγάλη μπουκιά για να την αφήσουν να τους φύγει.

 

Ήδη στις 11 Νοεμβρίου, ο υπουργός Εξωτερικών Γκίντεον Σάαρ δήλωσε ότι το Ισραήλ πρέπει να συνεργαστεί με όλες τις μειονότητες στην περιοχή, αναφερόμενος ρητά στους Κούρδους, οι οποίοι είναι γνωστό ότι υποστηρίζονται από τις ΗΠΑ. Στην κατηγορία των μειονοτήτων ανήκουν και οι Δρούζοι, οι οποίοι είναι πιο κοντά στις απαιτήσεις του σιωνισμού και βρίσκονται κυρίως στις νότιες περιοχές, όπου εισχωρεί ο ισραηλινός στρατός.

 

Το Τελ Αβίβ δεν στοχεύει μόνο να κόψει τον χερσαίο κλοιό μεταξύ του Ιράν και της Χεζμπολάχ ή να εξαλείψει την επιρροή της Τεχεράνης στη Δαμασκό, αλλά να καταλάβει μόνιμα το Γκολάν και να επηρεάσει τις μελλοντικές εξελίξεις στην περιοχή. Τις τελευταίες ημέρες, κυκλοφόρησαν ειδήσεις για ορισμένα χωριά των Δρούζων που φέρονται να έχουν υποβάλει αίτημα να ενταχθούν στο κατεχόμενο Γκολάν, πρακτικά για να προσαρτηθούν στο Ισραήλ- πρόκειται για μεμονωμένες περιπτώσεις και πιθανώς έντεχνα δημιουργημένες, αλλά αυτό μας κάνει να καταλάβουμε το παιχνίδι που παίζεται.

 

Ο Νετανιάχου φιλοδοξεί να δημιουργήσει μια ομοσπονδιακή Συρία, από την οποία θα καταλάβει κάποια εδάφη, θα καταστρέψει αποθήκες όπλων και έτσι θα αποτρέψει την ειρήνευση, βοηθώντας το σχέδιο καντονοποίησης της χώρας, μέρος του οποίου θα είναι και οι Κούρδοι.

 

Η προσπάθεια της HTS φαίνεται να πηγαίνει προς την αντίθετη κατεύθυνση. Ο Αλ-Σάρα έχει πράγματι υποσχεθεί πλήρη ειρήνευση, τερματισμό των παρεμβάσεων στις υποθέσεις του Λιβάνου, μη πολεμική στάση με το Ισραήλ και αφοπλισμό όλων των φατριών στο εθνικό έδαφος, συμπεριλαμβανομένων των Κούρδων (δέσμευση που ανέλαβε με τον Τούρκο υπουργό Εξωτερικών).

 

Στη Συρία βλέπουμε να δρον περισσότερες δυνάμεις εναντίον του άξονα της αντίστασης, αλλά σε διαφορετικά επίπεδα:

 

Η HTS φαίνεται να θέλει να προτείνει τον εαυτό του ως μια νέα εθνική ενιαία κυβέρνηση, προσπαθώντας ίσως με αυτόν τον τρόπο να αποκτήσει αυτονομία και από τον μεγάλο αδελφό Τουρκία.

 

Το Ισραήλ δείχνει μεγάλη προσαρμοστικότητα και στοχεύει όλο και πιο ψηλά.

 

Οι Κούρδοι προσπαθούν να βρουν ένα modus vivendi με την εγγύηση των ΗΠΑ.

 

Η Τουρκία και ο  υποστηριζόμενος από αυτή Συριακός Εθνικός Στρατός (SNA) θέλουν να κλείσουν το κουρδικό ζήτημα. Η Άγκυρα θέλει να αποφύγει με κάθε τρόπο τη διάσπαση της Συρίας.

 

Οι ΗΠΑ, οι οποίες κι αυτές τις τελευταίες ημέρες πραγματοποίησαν αεροπορικές επιδρομές στην περιοχή Deir ez-Zor για να πλήξουν στόχους που συνδέονται με το Ισλαμικό Κράτος (ISIS).

Ο στρατηγός Πατ Ράιντερ (εκπρόσωπος Τύπου του Πενταγώνου) ανέφερε ότι ο αριθμός των αμερικανικών στρατευμάτων στο Ιράκ και τη Συρία μπορεί να είναι μεγαλύτερος από ό,τι έχει δηλωθεί επίσημα και ότι υπάρχουν τουλάχιστον 1100 επιπλέον στρατιώτες στη Συρία για επιχειρήσεις ασφαλείας, πέραν των 900 γνωστών. Αραβικές πηγές σχολίασαν ότι από την πλευρά των ΗΠΑ αυτό αποτελεί σιωπηρή αναγνώριση των μεγάλων διακυμάνσεων στο προσωπικό που σημειώθηκαν τα τελευταία χρόνια.

 

Τα λόγια αυτά θα μπορούσαν να διαβαστούν ως προετοιμασία για την προεδρία Τραμπ. Ο Ντόναλντ έχει επανειλημμένα δηλώσει ότι θέλει να αποσύρει στρατεύματα από τη Μέση Ανατολή, ιδίως από τη Συρία. Μια στρατηγική που θα ευνοηθεί από μια αυξημένη διείσδυση των συμμάχων στην περιοχή, της Τουρκίας και του Ισραήλ in primis, αλλά όχι μόνο.

 

Κανείς δεν μπορεί να αποκλείσει μια σιωπηρή συμφωνία Άγκυρας-Τελ Αβίβ για να μοιραστούν τα λάφυρα ή να αρνηθεί τη συμμαχία μεταξύ HTS και SNA (άρα και με την Τουρκία). Πολλαπλοί παίκτες ακολουθούν δυναμικά συμφέροντα επί του εδάφους και κινούνται ανάλογα με τις συνθήκες.

 

Το Ιράν βγαίνει ζημειωμένο από τα πρόσφατα γεγονότα και η παλαιστινιακή υπόθεση υφίσταται ανεκτίμητη ζημιά. Οι πρώτες συναντήσεις της νέας κυβέρνησης στη Δαμασκό έγιναν με την Τουρκία, την Ιορδανία (σύμμαχος των ΗΠΑ) και το Κατάρ (σε άξονα με την Τουρκία). Το τελευταίο, εξέφρασε ενδιαφέρον για τη χρηματοδότηση νέων υποδομών στη Συρία «λιμάνια και αεροδρόμια» και στον ενεργειακό τομέα. Στις 24 Δεκεμβρίου, το τουρκικό υπουργείο Ενέργειας δήλωσε ότι θα αποσταλεί αντιπροσωπεία στη Συρία για να εξετάσει το δίκτυο και τις υποδομές για την αντιμετώπιση της έκτακτης ανάγκης ηλεκτρικής ενέργειας.

 

Αλλά μεγάλος χαμένος φαίνεται να είναι όχι μόνο το ηττημένο Ιράν, αλλά και η Σαουδική Αραβία: ο πιστός σύμμαχος της Ουάσιγκτον και αντίπαλος του άξονα Τουρκίας-Κατάρ. Το Ριάντ μετά από ένα μακρύ διπλωματικό έργο, υπό την επίβλεψη της Κίνας για το θέμα των σχέσεων με τη Δαμασκό (θυμηθείτε την επιστροφή της Συρίας στον Αραβικό Σύνδεσμο και την πρόσφατη επίσκεψη του Άσαντ στο βασίλειο) θα βρεθεί εκτός παιχνιδιού. Από αυτή την άποψη, ενδιαφέρον παρουσιάζουν πάντα οι δηλώσεις του Πενταγώνου: ο Σαουδάραβας στρατηγός Fayyad Al-Ruwaili σε συνάντηση με τον Αμερικανό στρατηγό CQ Brown λέγεται ότι μίλησε για την περιφερειακή ασφάλεια, αναφερόμενος ιδιαίτερα στις υποθέσεις της Συρίας.

 

Η αμερικανική επιφυλακτικότητα στο κουρδικό ζήτημα (συμπεριλαμβανομένων ανεπίσημων προειδοποιήσεων προς την Τουρκία και τον SNA να μην περάσουν τον Ευφράτη ποταμό) θα μπορούσε να κάνει κάποιον να υποψιαστεί ένα άλλο σχέδιο. Δεν είναι υποχρεωτικό όλο το αμερικανικό κατεστημένο να συμφωνεί με την ιδέα της ανάθεσης της Συρίας στην Άγκυρα, και ότι αυτό το τμήμα θα μπορούσε να υπολογίζει στους  Σαουδάραβες, οι οποίοι επίσης καίγονται αυτή τη στιγμή από την ξαφνική πτώση του Άσαντ.

 

Ορισμένες δηλώσεις της HTS υποδηλώνουν ότι αν οι καλοκαιρινές εκκλήσεις του Ερντογάν για αποκλιμάκωση είχαν γίνει αποδεκτές από τον Άσαντ, η κατάσταση θα ήταν πιθανώς διαφορετική σήμερα. Πιθανώς μια τουρκο-συριακή συνάντηση θα περιελάμβανε τους ηγέτες της Ιντλίμπ και θα οδηγούσε σε επίλυση των προηγούμενων εντάσεων.

 

Η επαναπροσέγγιση με τους Σαουδάραβες και η αρνητική στάση στον Ερντογάν συνεπάγονται από την πλευρά του Άσαντ μια ψυχρότητα των σχέσεων με το Ιράν (που έχει ήδη εμπλακεί σε αντιπαράθεση με το Ισραήλ) και μια συνέχιση της αντιπαλότητας έναντι του άξονα Τουρκίας-Κατάρ.

 

Στο σημείο αυτό, ο κόσμος παραμένει με τα μάτια στραμμένα στον Λευκό Οίκο- η νέα προεδρία Τραμπ θα είναι αυτή που θα σηματοδοτήσει τη μοίρα της Συρίας και θα καθορίσει μια αποφασιστική στιγμή στην περιφερειακή ισορροπία.

 

Είναι συχνό το λάθος να θεωρούμε τα κράτη ως ενιαίο μπλοκ με ενιαία κατεύθυνση. Αντιθετα, αυτά αποτελούν ένα συνονθύλευμα συμφερόντων, ενίοτε αντικρουόμενων, και η πολυπολική φάση κάνει αυτές τις διαφορές ακόμη πιο εμφανείς.

Η ΠΤΩΣΗ ΤΟΥ ΑΚΡΟΓΩΝΙΑΙΟΥ ΛΙΘΟΥ ΤΟΥ ΑΞΟΝΑ ΤΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ

 

 

Του Πολ Λαρούντι*

 

Από το1 9 4 6 (οπότε ανεξαρτητοποιήθηκε από τη Γαλλία) μέχρι σήμερα η Συρία αντιστεκόταν στις απόπειρες να καταστεί υποτελές κράτος.

Πλήρωσε ακριβά –καθιστάμενη στόχος ανατροπής, πολέμου, κατοχής και των πιο επαχθών οικονομικών κυρώσεων στον κόσμο– τον αντιιμπεριαλισμό και τον αντισιωνισμό της, την υποστήριξή της στην αντικατοχική Παλαιστινιακή αντίσταση, και τη συμμετοχή της στον άξονα της Αντίστασης (που αποτελείται από τις παλαιστινιακές οργανώσεις, τη Χεζμπολά, τη Συρία, την ιρακινή αντίσταση, το Ιράν και την Υεμένη, καθώς και συμμαχικές χώρες και κινήματα στον αραβικό, μουσουλμανικό και αντιιμπεριαλιστικό κόσμο).

Σε αυτόν τον άξονα, η Συρία αποτέλεσε τον ακρογωνιαίο λίθο, τόσο από γεωγραφική όσο και από στρατηγική άποψη. Η απομάκρυνση αυτού του ακρογωνιαίου λίθου θα σημάνει τον μαρασμό και την αποδυνάμωση του άξονα ανατολικά και δυτικά της Συρίας – με πιο δραματικό τρόπο στην περίπτωση της Χεζμπολά. Και είναι επίσης ο λόγος που αυτή η απώλεια γίνεται σωσίβιο για το κατά τα άλλα παραπαίον κράτος του Ισραήλ…

 

Ο πραγματικός σκοπός της εκεχειρίας Ισραήλ-Λιβάνου

Αρχικά, η εκεχειρία απλώς επέτρεψε και στις δύο πλευρές να σταματήσουν την αιμορραγία τους. Δυστυχώς, ο πραγματικός σκοπός της είχε καθοριστεί μήνες ή και χρόνια νωρίτερα, από την Τουρκία, τις ΗΠΑ, το Ισραήλ και τους μισθοφόρους τους (κυρίως τακφίρι**) στη Συρία. Στόχος της ήταν δηλαδή να ξαναρχίσει ο πόλεμος κατά της συριακής κυβέρνησης, ο οποίος ξεκίνησε το 2011, αλλά είχε σε μεγάλο βαθμό παγώσει από το 2020. Όπως γνωρίζουμε τώρα, οι μισθοφόροι τακφίρι, υποστηριζόμενοι και εξοπλισμένοι από την Τουρκία, τις ΗΠΑ/ΝΑΤΟ και το Ισραήλ, διέλυσαν τις κυβερνητικές δυνάμεις σε μια χώρα στην οποία έχει απομείνει μόνο το ήμισυ του αρχικού πληθυσμού των23 εκατομμυρίων. Υπάρχουν ορισμένες αναφορές ότι η επιχείρηση είχε προγραμματιστεί για την άνοιξη του 2025, αλλά επισπεύσθηκε λόγω των απωλειών που υπέστη το Ισραήλ, της πολιτικής αναταραχής στο εσωτερικό του, καθώς και της εγκατάλειψής του από σημαντικό ποσοστό των υποστηρικτών του. Καθένας από τους συμμετέχοντες στο σχέδιο είχε τους δικούς του στόχους, οι οποίοι τώρα καρποφορούν σε μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό.

 

Οι επιδιώξεις των ακραίων ισλαμιστών

Για τις δυνάμεις των τακφίρι ,που επιδοτήθηκαν, εκπαιδεύτηκαν και εξοπλίστηκαν από την Τουρκία, τη CIA και το Πεντάγωνο (καθώς και, σε μικρότερο βαθμό, από Ουκρανούς στρατιωτικούς συμβούλους, τον ισραηλινό στρατό, τη Μοσάντκ.ά.), ο στόχος ήταν η κατάκτηση της Συρίας και η επιβολή ενός καθεστώτος βασισμένου σε μια ακραία και ρατσιστική εκδοχή του Ισλάμ. Οι μισθοφόροι τακφίρι έχουν στρατολογηθεί από τουλάχιστον 82 χώρες, με τον μεγαλύτερο αριθμό τους να προέρχεται από την κεντρική Ασία και τον αραβικό κόσμο, συμπεριλαμβανομένης της Συρίας. Αυτοί και οι οικογένειές τους αποτελούσαν μια φανατική μειονότητα της τάξης του5-10% του συριακού πληθυσμού, συμμαχώντας με τη Μουσουλμανική Αδελφότητα, και με τηνΑλ Κάιντα και τις παραφυάδες της (όπως το Ισλαμικό Κράτος).

 

 

Όλες αυτές οι ομάδες προσπαθούσαν εδώ και δεκαετίες να εγκαθιδρύσουν στη Δαμασκό ένα καθεστώς που θα επέβαλε τους δρακόντειους νόμους τους στον υπόλοιπο πληθυσμό. Στις περιοχές της Συρίας που είχαν καταλάβει κατά καιρούς από το2011 έδειξαν πώς θα μπορούσε να είναι ένα τέτοιο καθεστώς, σφαγιάζοντας και υποδουλώνοντας μεγάλο μέρος του μη μουσουλμανικού, μη σουνιτικού και πιο εκκοσμικευμένου μουσουλμανικού πληθυσμού.

Τα ίδια έκαναν τις τελευταίες δύο εβδομάδες και στα «απελευθερωμένα» εδάφη, παρά τις προσπάθειες των δυτικών ΜΜΕ να τους παρουσιάσουν ως πιο ανεκτικούς. Μένει να δούμε πόσο χρήσιμοι θα παραμείνουν για τους χορηγούς τους.

 

Το σχέδιο της Τουρκίαςκαι οι Κούρδοι

Στην περίπτωση της Τουρκίας, οι στόχοι είναι: α) να επανεγκαταστήσει τα 3,5 εκατομμύρια των Σύρων προσφύγων πίσω στη Συρία, β) να καταλάβει το βόρειο τμήμα του συριακού εδάφους για τον εαυτό της, και γ) να ανταμείψει τους Τουρκμένους και Ουιγούρους μαχητές, τους οποίους στρατολόγησε, με γη εντός της Συρίας – εκτοπίζοντας τους υπάρχοντες κατοίκους. Επιπλέον, η Τουρκία επιδιώκει να συντρίψει και να εκτοπίσει τους Κούρδους της Συρίας, τους οποίους θεωρεί τρομοκράτες που έχουν συμμαχήσει με τον καταπιεσμένο κουρδικό πληθυσμό της ίδιας της Τουρκικής Δημοκρατίας.

Η Τουρκία ήδη αποκαλεί το Χαλέπι 82η επαρχία της, και αναλαμβάνει στρατιωτική δράση κατά των Κούρδων της Συρίας, ιδίως στις δυτικές κουρδικές κοινότητες.

Ο ίδιος ο κουρδικός πληθυσμός της Συρίας είναι ένας σύνθετος συμμετέχων στις μάχες. Παρόλο που έχει διατηρήσει έναν σε μεγάλο βαθμό αυτόνομο θύλακα στο βορειοανατολικό τμήμα της Συρίας υπό την προστασία των αμερικανικών κατοχικών δυνάμεων, δεν βρισκόταν σε εμπόλεμες σχέσεις με την κυβέρνηση Άσαντ. Από την άλλη, ο στόχος των Αμερικανών χορηγών των Κούρδων ήταν να αρνηθούν στη Συρία την κυριαρχία της στα κοιτάσματα πετρελαίου και στους σιτοβολώνες, με απώτερο σκοπό να αντικαταστήσουν την κυβέρνηση με ένα πειθήνιο καθεστώς μαριονέτας. Οι ΗΠΑ προσπάθησαν να συγκρατήσουν τους Κούρδους από επιθέσεις εναντίον της Τουρκίας, συμμάχου στο ΝΑΤΟ, αλλά όχι με απόλυτη επιτυχία. Δυστυχώς για τους Κούρδους, μετά την πτώση της κυβέρνησης Άσαντ οι ΗΠΑ έχουν λιγότερους λόγους να τους υποστηρίζουν, αν και μπορεί να θεωρούν ότι παραμένουν χρήσιμο εργαλείο για τον περιορισμό των προφανών περιφερειακών φιλοδοξιών της Τουρκίας.

 

Το κερδισμένο Ισραήλ

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το Ισραήλ και ο προστάτης του, οι ΗΠΑ, κέρδισαν τα περισσότερα από την πτώση της Συρίας, η οποία για πολλές δεκαετίες ήταν πολύ υψηλή προτεραιότητα για το Ισραήλ και το έσωσε από μια πλήρη κατάρρευση. Επιπλέον, η απώλεια της Συρίας διέκοψε τη γραμμή ανεφοδιασμού μεταξύ Ιράν-Ιράκ και Λιβάνου-Μεσογείου. Παρόλο που η Χεζμπολά διατηρεί προς το παρόν αλώβητο και αχρησιμοποίητο μεγάλο μέρος της ισχύος της, είναι πιθανό να υποβαθμιστεί με την πάροδο του χρόνου, καθιστώντας ασφαλή την επιστροφή των ισραηλινών εποίκων κοντά στα σύνορα με τον Λίβανο.

Ακόμα, η κατάληψη της Συρίας από τους τακφίρι επέτρεψε στο Ισραήλ να καταστρέψει το μεγαλύτερο μέρος του αποθηκευμένου συριακού οπλοστασίου, στερώντας το από τη Χεζμπολά ή και από τους δυνητικά απρόβλεπτους τακφίρι.

Ήταν επίσης μια ευκαιρία για το Ισραήλ να καταλάβει επιπλέον εδάφη, συμπεριλαμβανομένης της «αμφισβητούμενης» περιοχής των λιβανέζικων αγροκτημάτων Σεμπάα κατά μήκος των συνόρων του Λιβάνου. Κατέλαβε επίσης μεγάλο μέρος του στρατηγικού όρους Ερμών, περιλαμβανομένης της υψηλότερης κορυφής του, που παρέμενε μέχρι τώρα υπό συριακό έλεγχο. Οι εξελίξεις αυτές είναι πιθανό να μειώσουν ή να σταματήσουν τη φυγή από το Ισραήλ, και ίσως να αποκαταστήσουν την εμπιστοσύνη των ισραηλινών στην ηγεσία τους. Τώρα καθίσταται δυνατή η «αποσυμφόρηση» της Λωρίδας της Γάζας, και ο επανεποικισμός της με ισραηλινούς εποίκους.

 

Παρόλο που οι γενοκτονικές πολιτικές του Ισραήλ έχουν αποξενώσει μεγάλο μέρος του πλανήτη, καθώς και ένα αυξανόμενο τμήμα της εβραϊκής Διασποράς, το Ισραήλ και οι σκληροπυρηνικοί σιωνιστές διατηρούν την επιρροή τους στις κυβερνήσεις των ΗΠΑ και άλλων κρατών, αποσπώντας ό,τι χρειάζονται για να επιτύχουν τους στόχους τους.

Υπάρχει, τέλος, ένα ακόμη πιθανό όφελος για το Ισραήλ στο όχι και τόσο μακρινό μέλλον. Το 1967, ο στρατηγός Μοσέ Νταγιάν διακήρυξε ότι το Ισραήλ είχε επιτύχει όλους τους [άμεσους] εδαφικούς του στόχους – εκτός από τον Λίβανο, τον οποίο εποφθαλμιούσε ήδη πριν την ίδρυση του Ισραήλ το 1948. Τουλάχιστον τέσσερις φορές από τότε το Ισραήλ έχει εισβάλει στην περιοχή, αδειάζοντάς την από το μεγαλύτερο μέρος του γηγενούς πληθυσμού της. Κάθε φορά, η αντίσταση του Λιβάνου τελικά απέκρουε και νικούσε την εισβολή. Με την πτώση της Συρίας, ωστόσο, και την πιθανή μείωση της ισχύος της Χεζμπολά, ο στόχος αυτός γίνεται πιο ρεαλιστικός.

 

 

Μια μεγάλη ήττα

Για τις ΗΠΑ, η πτώση της Συρίας σημαίνει μια σημαντική αναδιάταξη των δυνάμεων στη Δυτική Ασία – ένα εξαιρετικά σημαντικό τμήμα του πλανήτη από στρατηγική άποψη. Ενισχύει την Τουρκία, το Ισραήλ και άλλους συμμάχους των ΗΠΑ στην περιοχή. Αποδυναμώνει τη Ρωσία, τη Χεζμπολά και το Ιράν, και ανοίγει τη δυνατότητα να διασφαλιστεί ότι οι μοναρχίες του Κόλπου θα παραμείνουν σταθερές, αποθαρρύνοντας παράλληλα την αντίσταση. Επίσης, δυνητικά επιτρέπει στις ΗΠΑ να μειώσουν τις δυνάμεις τους στην περιοχή και να τις στείλουν στην Ανατολική Ασία, όπου έχουν αναβάλει τη σχεδιαζόμενη αντιπαράθεσή τους με την Κίνα.

Η απώλεια της Συρίας είναι επομένως μια μεγάλη νίκη για τον σιωνισμό και τον ιμπεριαλισμό στη Δυτική Ασία, και μια μεγάλη ήττα για τον άξονα της Αντίστασης και την ανεξαρτησία, την αυτοδιάθεση και την κυριαρχία των εθνικών κρατών, τόσο στην περιοχή όσο και δυνητικά σε ολόκληρο τον κόσμο.

 

 

 

* Ο Πολ Λαρούντι είναι Αμερικανός ιρανικής καταγωγής, στέλεχος του κινήματος αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη και της πρωτοβουλίας « Ένα Καράβι για τη Γάζα». Εδώ αποδίδονται, με μεσότιτλους της Σύνταξης, αποσπάσματα από άρθρο του που δημοσιεύθηκε στις 16/12/2024στον δικτυακό τόπο Dissident Voice (dissidentvoice.org). Βλ.παλιότερα άρθρα του στα φύλλα 504 και 667, και συνέντευξή του στον Δρόμο στο φύλλο 638.

 

 

 

** Ο όρος τακφίρι χρησιμοποιείται από τους μουσουλμάνους για να περιγράψει έναν φανατικό ισλαμιστή-τζιχαντιστή ο οποίος συκοφαντεί, αφορίζει αυθαίρετα και καταδιώκει τους ομοθρήσκους του. 

ΠΗΓΗ: Δρόμος της αριστεράς,21/12/2024