Το άδειο κέλυφος του Πολίτη - οπλίτη.

 

Από τον Καστοριάδη στον αρχηγό ΓΕΕΘΑ:

Το άδειο κέλυφος του Πολίτη - οπλίτη.

       Η πρόσφατη εξαγγελία του νέου μοντέλου θητείας και εφεδρείας από τον Αρχηγό ΓΕΕΘΑ, με τον βαρύγδουπο τίτλο Οπλίτης-Πολίτης, προκάλεσε αίσθηση. Στους διαδρόμους τού Πενταγώνου φαίνεται πως άρχισαν ξαφνικά να διαβάζουν Κορνήλιο Καστοριάδη. Το ερώτημα όμως που ανακύπτει αμέσως είναι αν οι εμπνευστές του σχεδίου κατανόησαν το βάθος τής σκέψης τού σπουδαίου φιλοσόφου ή αν απλώς προχώρησαν σε μια εσκεμμένη, επιφανειακή σταχυολόγηση όρων για επικοινωνιακή κατανάλωση.

Ιστορικά, ο πολίτης-οπλίτης υπήρξε ο κοινωνικός και στρατιωτικός σχηματισμός που χάρισε τη νίκη στις ελληνικές πόλεις-κράτη κατά τους Περσικούς Πολέμους, στο πρώτο μισό του 5ου αιώνα π.Χ.. Όμως, οι νικηφόρες μάχες στον Μαραθώνα και τη Σαλαμίνα δεν προέκυψαν σε κοινωνικό κενό. Για να φτάσει ο πολίτης να υπερασπιστεί με σθένος τη γη του, είχε προηγηθεί μια βαθιά πολιτική και οικονομική επανάσταση. Είχε προηγηθεί η Σεισάχθεια τού Σόλωνα, η κατάργηση της δουλείας λόγω χρεών και η θεσμοθέτηση πραγματικών πολιτικών δικαιωμάτων. Ο αρχαίος Αθηναίος πολεμούσε επειδή συμμετείχε ενεργά στη διαμόρφωση των απόψεων και στη λήψη των αποφάσεων στην Εκκλησία του Δήμου.

Σήμερα, η απόσταση που χωρίζει την ελληνική πραγματικότητα από το αυθεντικό μοντέλο τού πολίτη-οπλίτη είναι χαοτική. Η ηγεσία τού στρατεύματος επικαλείται την έννοια της συνολικής άμυνας, μετακυλίοντας το βάρος της προστασίας της χώρας στους πολίτες μέσω της ψηφιακής επιστράτευσης και της εθελοντικής εφεδρείας. Ξεχνά, όμως, τη βασική προϋπόθεση: την κοινωνική ανταπόδοση.

Όπως έλεγε και ο Άρης , ο λαός ξεσηκώνεται και μάχεται για να υπερασπιστεί "τα καλύβια και τα πεζούλια του". Στη σύγχρονη Ελλάδα, αν ο λαός κληθεί να υπερασπιστεί κάτι με σθένος, αυτό θα είναι ό,τι έχει απομείνει όρθιο  από τη λεηλασία της καθημερινότητάς του. Το πραγματικό μέτωπο των σημερινών πολιτών δεν βρίσκεται σε θεωρητικά στρατιωτικά μοντέλα, αλλά στην καθημερινή μάχη ενάντια στα funds, τις εταιρείες ενέργειας και καυσίμων, και τα αδιαπέραστα καρτέλ των τροφίμων.

Αν υπάρχει κάτι που θα υπερασπιστεί ο σύγχρονος πολίτης, είναι η δημόσια περιουσία από τα αρπακτικά των μεγάλων πολυεθνικών κολοσσών που ελέγχουν τα λιμάνια, τα αεροδρόμια και τους σιδηροδρόμους. Είναι η δημόσια παιδεία και η δημόσια υγεία που υποβαθμίζονται συστηματικά. Θα υπερασπιστεί τα βουνά και τις πεδιάδες του από την Τέρνα,τις ανεμογεννήτριες και τα φωτοβολταϊκά.

Το δημοψήφισμα του 2015...

Τους νεκρούς στην Μάντρα, στο Μάτι, στα Τέμπη και στους εργασιακούς χώρους, τη Βιόλαντα.

Το νέο μοντέλο του ΓΕΕΘΑ κινδυνεύει να παραμείνει ένα άδειο επικοινωνιακό κέλυφος. Χωρίς κοινωνική δικαιοσύνη, χωρίς ισονομία και χωρίς την προστασία τών δημόσιων αγαθών, η επίκληση του πολίτη-οπλίτη αποτελεί ιστορική καπηλεία. Γιατί ο πολίτης γίνεται οπλίτης μόνο όταν η πατρίδα τού αναγνωρίζει την αξιοπρέπεια που ο ίδιος καλείται να προστατεύσει με τη ζωή του.

ΥΣ

Η ντόπια αστική τάξη μέχρι τώρα λαμβάνει μέρος στην λεηλασία της χώρας και του λαού.

Νομίζω ότι το μόνο που τους απομένει,πλέον, είναι η τύχη του Μεγάλου Δούκα, Λουκά Νοταρά....

[----->]