Χάρκοβο και επιστράτευση

 


Σχήμα 1-Από  έγγραφο της RAND Corporation του 2019 σχετικά με τον τρόπο αποσταθεροποίησης της Ρωσίας. Το έγγραφο αυτό δείχνει ότι οι ΗΠΑ στόχευαν σε μια εκστρατεία ανατροπής κατά της Ρωσίας, στην οποία η Ουκρανία ήταν μόνο ένα ατυχές εργαλείο.


Ζακ Φ. Μπάουντ

 

 

Η ανακατάληψη της περιοχής του Χάρκοβο στις αρχές Σεπτεμβρίου φαίνεται πως αποτελεί επιτυχία των ουκρανικών δυνάμεων. Τα μέσα ενημέρωσης μας πανηγύρισαν και αναμετέδωσαν την ουκρανική προπαγάνδα για να μας δώσουν μια εικόνα που δεν είναι απολύτως ακριβής. Μια πιο προσεκτική όμως ματιά στις επιχειρήσεις θα μπορούσε να είχε κάνει την Ουκρανία να είναι πιο προσεκτική.

 

Από στρατιωτική άποψη, η επιχείρηση αυτή είναι μια τακτική νίκη για τους Ουκρανούς αλλά και μια επιχειρησιακή /στρατηγική νίκη για τον ρωσικό συνασπισμό.

 

Από ουκρανικής πλευράς, το Κίεβο βρισκόταν υπό την πίεση να επιτύχει κάποια επιτυχία στο πεδίο της μάχης. Ο Βολοντίμιρ Ζελένσκι φοβόταν την κόπωση της Δύσης και ότι η υποστήριξή της θα σταματούσε. Για το λόγο αυτό οι Αμερικανοί και οι Βρετανοί τον πίεζαν να πραγματοποιήσει επιθέσεις στον τομέα της Χερσώνας. Οι επιθέσεις αυτές, που πραγματοποιήθηκαν με ανοργάνωτο τρόπο, με δυσανάλογες απώλειες και χωρίς επιτυχία, δημιούργησαν εντάσεις μεταξύ του Ζελένσκι και του στρατιωτικού του επιτελείου.

 

Εδώ και αρκετές εβδομάδες, δυτικοί εμπειρογνώμονες αμφισβητούν την παρουσία των Ρώσων στην περιοχή του Χάρκοβο, καθώς ήταν σαφές ότι δεν είχαν καμία πρόθεση να πολεμήσουν στην πόλη. Στην πραγματικότητα, η παρουσία τους στην περιοχή αυτή είχε ως μόνο στόχο να προσκολλήσει τα ουκρανικά στρατεύματα για να μην πάνε στο Ντονμπάς, που είναι ο πραγματικός επιχειρησιακός στόχος των Ρώσων.

 

Τον Αύγουστο, όλες οι ενδείξεις έδειχναν ότι οι Ρώσοι σχεδίαζαν να εγκαταλείψουν την περιοχή πολύ πριν την έναρξη της ουκρανικής επίθεσης. Ετσι λοιπόν, αποχώρησαν με τάξη, μαζί με ορισμένους αμάχους που θα μπορούσαν να αποτελέσουν αντικείμενο αντιποίνων. Απόδειξη ήταν ότι η τεράστια αποθήκη πυρομαχικών στην Balaklaya ήταν άδεια όταν την βρήκαν οι Ουκρανοί, απόδειξη ότι οι Ρώσοι είχαν εκκενώσει όλο το ευαίσθητο προσωπικό και τον εξοπλισμό με τάξη αρκετές ημέρες νωρίτερα. Οι Ρώσοι είχαν εγκαταλείψει ακόμη και περιοχές στις οποίες η Ουκρανία δεν είχε επιτεθεί. Μόνο λίγοι στρατιώτες της ρωσικής εθνοφρουράς και της πολιτοφυλακής του Ντονμπάς παρέμειναν εκεί όταν οι Ουκρανοί εισήλθαν στην περιοχή.

Σε αυτό το σημείο, οι Ουκρανοί ήταν απασχολημένοι με την εξαπόλυση πολλαπλών επιθέσεων στην περιοχή της Χερσώνας, οι οποίες είχαν οδηγήσει σε επανειλημμένες αποτυχίες και τεράστιες απώλειες του στρατού τους από τον Αύγουστο. Όταν οι αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες εντόπισαν την αποχώρηση των Ρώσων από την περιοχή του Χάρκοβο, είδαν μια ευκαιρία για τους Ουκρανούς να επιτύχουν μια επιχειρησιακή επιτυχία και διαβίβασαν την πληροφορία. Έτσι, η Ουκρανία αποφάσισε ξαφνικά να επιτεθεί στην περιοχή του Χάρκοβο, η οποία ήταν ήδη σχεδόν άδεια από ρωσικά στρατεύματα.

 

Προφανώς, οι Ρώσοι προέβλεψαν τη διοργάνωση δημοψηφισμάτων στις περιοχές Λουγκάνσκ, Ντονέτσκ, Ζαπορόζε και Χερσώνα. Συνειδητοποίησαν ότι το έδαφος του Χάρκοβο δεν είχε άμεση σχέση με τους στόχους τους και ότι ήταν η ίδια κατάσταση όπως αυτή στο Φιδονήσι τον Ιούνιο: η ενέργεια που θα ξοδευόταν για την υπεράσπιση αυτού του εδάφους ήταν μεγαλύτερη από τη στρατηγική του σημασία.

 

Αποχωρώντας από το Χάρκοβο, ο ρωσικός συνασπισμός κατάφερε να εδραιώσει την αμυντική του γραμμή πίσω από τον ποταμό Όσκολ και να ενισχύσει την παρουσία του στο βόρειο τμήμα του Ντονμπάς. Μπόρεσε έτσι να κάνει σημαντική πρόοδο στην περιοχή Μπαχμούτ, ένα σημείο-κλειδί στον τομέα Σλαβιάνσκ-Κραματόρσκ, που αποτελεί τον πραγματικό επιχειρησιακό στόχο του ρωσικού συνασπισμού.

 

Καθώς δεν υπήρχαν πλέον στρατεύματα στο Χάρκοβο για να "καθηλώσουν" τον ουκρανικό στρατό, οι Ρώσοι έπρεπε να επιτεθούν στις υποδομές ηλεκτρικής ενέργειας για να εμποδίσουν τις ουκρανικές ενισχύσεις να φτάσουν με τρένα προς το Ντονμπάς.

 

Το αποτέλεσμα, σήμερα είναι,πως όλες οι δυνάμεις του ρωσικού συνασπισμού βρίσκονται εντός αυτών που μπορεί να γίνουν τα νέα σύνορα της Ρωσίας μετά τα δημοψηφίσματα στις τέσσερις νότιες ουκρανικές περιφέρειες.

 

Για τους Ουκρανούς, πρόκειται για Πύρρειο νίκη. Προχώρησαν στο Χάρκοβο χωρίς να συναντήσουν αντίσταση και δεν υπήρξε σχεδόν καμία μάχη. Αντίθετα, η περιοχή έγινε μια τεράστια "ζώνη θανάτου" ("зона поражения"), όπου το ρωσικό πυροβολικό θα καταστρέψει έναν εκτιμώμενο αριθμό 4.000-5.000 Ουκρανών (περίπου 2 ταξιαρχίες), ενώ ο ρωσικός συνασπισμός υπέστη μόνο οριακές απώλειες, καθώς δεν έγινε μάχη.

Οι απώλειες αυτές έρχονται να προστεθούν σε αυτές από τις επιθέσεις στη Χερσώνα. Σύμφωνα με τον Σεργκέι Σοϊγκού, το Ρώσο υπουργό Άμυνας, οι Ουκρανοί έχασαν περίπου 7.000 άνδρες τις τρεις πρώτες εβδομάδες του Σεπτεμβρίου. Αν και τα στοιχεία αυτά δεν μπορούν να επαληθευτούν, η τάξη μεγέθους τους ταιριάζει με τις εκτιμήσεις ορισμένων δυτικών εμπειρογνωμόνων. Με άλλα λόγια, φαίνεται ότι οι Ουκρανοί έχασαν περίπου το 25% των 10 ταξιαρχιών που δημιουργήθηκαν και εξοπλίστηκαν τους τελευταίους μήνες με τη βοήθεια της Δύσης. Αυτό απέχει πολύ από τον στρατό του ενός εκατομμυρίου ανδρών που αναφέρουν οι Ουκρανοί ηγέτες.

 

Από πολιτική άποψη, πρόκειται για μια στρατηγική νίκη των Ουκρανών και μια τακτική ήττα των Ρώσων. Είναι η πρώτη φορά που οι Ουκρανοί ανακαταλαμβάνουν τόσο μεγάλο έδαφος από το 2014, ενώ οι Ρώσοι φαίνεται να χάνουν. Οι Ουκρανοί κατάφεραν να εκμεταλλευτούν αυτή την ευκαιρία για να επικοινωνήσουν την τελική τους νίκη, πυροδοτώντας αναμφίβολα υπερβολικές ελπίδες και κάνοντας τους ακόμα λιγότερο πρόθυμους να εμπλακούν σε διαπραγματεύσεις.

 

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, η πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, δήλωσε ότι "δεν είναι η κατάλληλη στιγμή για κατευνασμό". Αυτή η πύρρειος νίκη είναι επομένως ένα δηλητηριώδες δώρο για την Ουκρανία αφού έκανε τη Δύση να υπερεκτιμήσει τις δυνατότητες των ουκρανικών δυνάμεων και να τις ωθήσει να εμπλακούν σε περαιτέρω επιθέσεις, αντί να διαπραγματευτούν.

 

Οι λέξεις "νίκη" και "ήττα" θα πρέπει να χρησιμοποιούνται προσεκτικά. Οι διακηρυγμένοι στόχοι του Βλαντιμίρ Πούτιν για "αποστρατιωτικοποίηση" και "αποναζιστικοποίηση" δεν αφορούν την απόκτηση εδαφών, αλλά την καταστροφή της απειλής για το Ντονμπάς. Με άλλα λόγια, οι Ουκρανοί μάχονται για εδάφη, ενώ οι Ρώσοι επιδιώκουν να καταστρέψουν τις δυνάμεις των αντιπάλων τους. Κατά κάποιον τρόπο, κρατώντας εδάφη, οι Ουκρανοί κάνουν τη δουλειά των Ρώσων πιο εύκολη. Μπορείτε πάντα να ανακτήσετε έδαφος – αλλά δεν μπορείτε να ανακτήσετε ανθρώπινες ζωές.

 

Με την πεποίθηση ότι αποδυναμώνουν τη Ρωσία, τα ΜΜΕ μας προωθούν τη σταδιακή εξαφάνιση της ουκρανικής κοινωνίας. Φαίνεται παράδοξο, αλλά αυτό συνάδει με τον τρόπο που οι ηγέτες μας βλέπουν την Ουκρανία. Δεν αντέδρασαν στις σφαγές των ρωσόφωνων Ουκρανών πολιτών στο Ντονμπάς από το 2014 μέχρι και το 2022, ούτε αναφέρουν τις απώλειες της Ουκρανίας σήμερα. Στην πραγματικότητα, για τα μέσα ενημέρωσης και τις αρχές μας, οι Ουκρανοί είναι ένα είδος "Untermenschen" [υπανθρώπων], η ζωή των οποίων προορίζεται μόνο για την ικανοποίηση των στόχων των πολιτικών μας.

 

Μεταξύ 23 και 27 Σεπτεμβρίου, τέσσερα δημοψηφίσματα ήταν σε εξέλιξη και οι τοπικοί πληθυσμοί πρέπει να απαντήσουν σε διαφορετικά ερωτήματα ανάλογα με την περιοχή τους. Στις αυτοανακηρυχθείσες δημοκρατίες του Ντονέτσκ και του Λουγκάνσκ, οι οποίες είναι επίσημα ανεξάρτητες, το ερώτημα είναι αν ο πληθυσμός θέλει να ενταχθεί στη Ρωσία ή όχι. Στις περιφέρειες Χερσώνα και Ζαπορόζε, οι οποίες εξακολουθούν να αποτελούν επίσημα μέρος της Ουκρανίας, το ερώτημα είναι αν ο πληθυσμός θέλει να παραμείνει εντός της Ουκρανίας, αν θέλει να είναι ανεξάρτητος ή αν θέλει να γίνει μέρος της Ρωσίας.

 

Ωστόσο, υπάρχουν ακόμη κάποια άγνωστα ζητήματα σε αυτή τη φάση, όπως το ποια θα είναι τα σύνορα των οντοτήτων που θα προσαρτηθούν στη Ρωσία. Θα είναι τα σύνορα των περιοχών που κατέχει σήμερα ο ρωσικός συνασπισμός ή τα σύνορα των ουκρανικών περιοχών; Εάν είναι το δεύτερο, τότε θα μπορούσαμε να έχουμε ακόμα ρωσικές επιθέσεις για την κατάληψη των υπόλοιπων περιοχών (oblasts).

 

Είναι δύσκολο να εκτιμηθεί το αποτέλεσμα αυτών των δημοψηφισμάτων, αν και μπορεί κανείς να υποθέσει ότι οι ρωσόφωνοι Ουκρανοί θα θελήσουν πιθανότατα να φύγουν από την Ουκρανία. Οι δημοσκοπήσεις, η αξιοπιστία των οποίων δεν μπορεί να εκτιμηθεί, δείχνουν ότι το 80-90% είναι υπέρ της ένταξης στη Ρωσία. Αυτό φαίνεται ρεαλιστικό λόγω διαφόρων παραγόντων.

 

Πρώτον, από το 2014, οι γλωσσικές μειονότητες στην Ουκρανία υπόκεινται σε περιορισμούς που τις έχουν καταστήσει πολίτες 2ης κατηγορίας. Το αποτέλεσμα είναι, η ουκρανική πολιτική να έχει κάνει τους ρωσόφωνους πολίτες να μην αισθάνονται πλέον Ουκρανοί. Η κατάσταση αυτή επιβαρύνθηκε ακόμη περισσότερο από τον νόμο για τα δικαιώματα των αυτόχθονων λαών τον Ιούλιο του 2021, ο οποίος είναι κατά κάποιο τρόπο ισοδύναμος με τους νόμους της Νυρεμβέργης του 1935, οι οποίοι δίνουν διαφορετικά δικαιώματα στους πολίτες ανάλογα με την εθνοτική τους καταγωγή. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ο Βλαντιμίρ Πούτιν έγραψε ένα άρθρο στις 12 Ιουλίου 2021 καλώντας την Ουκρανία να θεωρήσει τους ρωσόφωνους ως μέρος του ουκρανικού έθνους και να μην κάνει διακρίσεις εναντίον τους, όπως προτείνει ο νέος νόμος.

 

Φυσικά, καμία δυτική χώρα δεν διαμαρτυρήθηκε για τον νόμο αυτό, ο οποίος αποτελεί συνέχεια της κατάργησης του νόμου για τις επίσημες γλώσσες τον Φεβρουάριο του 2014, που αποτέλεσε την αιτία για την απόσχιση της Κριμαίας και του Ντονμπάς.

 

Δεύτερον, στον αγώνα τους κατά της απόσχισης του Ντονμπάς, οι Ουκρανοί δεν προσπάθησαν ποτέ να κερδίσουν τις "καρδιές και τα μυαλά" των εξεγερμένων. Αντιθέτως, έκαναν τα πάντα για να τους απομακρύνουν περισσότερο, βομβαρδίζοντάς τους, ναρκοθετώντας τους δρόμους τους, κόβοντας το πόσιμο νερό, σταματώντας την καταβολή συντάξεων και μισθών ή σταματώντας όλες τις τραπεζικές υπηρεσίες. Αυτό είναι το ακριβώς αντίθετο μιας αποτελεσματικής στρατηγικής κατά των εξεγέρσεων.

 

Τέλος, οι βομβαρδισμοί και οι πυραυλικές επιθέσεις κατά του πληθυσμού του Ντονέτσκ και άλλων πόλεων στην περιοχή Ζαπορόζε και Χερσώνα, προκειμένου να εκφοβίσουν τον πληθυσμό και να τον εμποδίσουν να πάει στις κάλπες, αποξενώνουν περαιτέρω τον τοπικό πληθυσμό από το Κίεβο. Σήμερα, ο ρωσόφωνος πληθυσμός φοβάται τα ουκρανικά αντίποινα σε περίπτωση που δεν γίνουν αποδεκτά τα δημοψηφίσματα.

 

Έτσι, έχουμε μια κατάσταση όπου οι δυτικές χώρες ανακοινώνουν ότι δεν θα αναγνωρίσουν αυτά τα δημοψηφίσματα, αλλά από την άλλη πλευρά δεν έχουν κάνει απολύτως τίποτα για να ενθαρρύνουν την Ουκρανία να ακολουθήσει μια πολιτική χωρίς αποκλεισμούς απέναντι στις μειονότητές της. Τελικά, αυτό που θα μπορούσαν να αποκαλύψουν αυτά τα δημοψηφίσματα είναι ότι ποτέ δεν υπήρξε πραγματικά ένα ουκρανικό έθνος χωρίς αποκλεισμούς.

Επιπλέον, αυτά τα δημοψηφίσματα θα παγιώσουν μια κατάσταση και θα καταστήσουν τις κατακτήσεις της Ρωσίας μη αναστρέψιμες. Είναι ενδιαφέρον ότι αν η Δύση είχε αφήσει τον Ζελένσκι να συνεχίσει με την πρόταση που έκανε στη Ρωσία στα τέλη Μαρτίου του 2022, η Ουκρανία εδαφικά θα ήταν λίγο πολύ η ίδια όπως πριν από τον Φεβρουάριο του 2022. Υπενθυμίζεται ότι ο Ζελένσκι είχε υποβάλει ένα πρώτο αίτημα για διαπραγματεύσεις στις 25 Φεβρουαρίου, το οποίο οι Ρώσοι είχαν αποδεχθεί, αλλά το οποίο η Ευρωπαϊκή Ένωση αρνήθηκε παρέχοντας ένα πρώτο πακέτο 450 εκατομμυρίων ευρώ σε όπλα. Τον Μάρτιο, ο Ζελένσκι έκανε άλλη μια προσφορά, την οποία η Ρωσία καλωσόρισε και ήταν έτοιμη να συζητήσει, αλλά η Ευρωπαϊκή Ένωση ήρθε και πάλι να το αποτρέψει με ένα δεύτερο πακέτο 500 εκατομμυρίων ευρώ για όπλα.

 

Όπως εξηγεί η Ukraïnskaya Pravda, ο Μπόρις ΤζόνσονBoJo ]τηλεφώνησε στον Ζελένσκι στις 2 Απριλίου και του ζήτησε να αποσύρει την πρότασή του, διαφορετικά η Δύση θα σταματούσε την υποστήριξή της. Στη συνέχεια, στις 9 Απριλίου, κατά την επίσκεψή του στο Κίεβο, ο "BoJo" επανέλαβε το ίδιο πράγμα στον Ουκρανό πρόεδρο. Η Ουκρανία ήταν λοιπόν έτοιμη να διαπραγματευτεί με τη Ρωσία, αλλά η Δύση δεν θέλει διαπραγματεύσεις, όπως ξεκαθάρισε ξανά ο "BoJo" κατά την τελευταία του επίσκεψη στην Ουκρανία τον Αύγουστο.

 

Σίγουρα η προοπτική ότι δεν θα υπάρξουν διαπραγματεύσεις είναι αυτή που ώθησε τη Ρωσία να εμπλακεί σε δημοψηφίσματα. Υπενθυμίζεται ότι μέχρι τώρα ο Βλαντιμίρ Πούτιν απέρριπτε πάντα την ιδέα της ενσωμάτωσης των εδαφών της νότιας Ουκρανίας στη Ρωσία.

 

Θα πρέπει επίσης να υπενθυμίσουμε ότι αν η Δύση πίστευε τόσο πολύ στην Ουκρανία και την εδαφική της ακεραιότητα, η Γαλλία και η Γερμανία θα είχαν σίγουρα εκπληρώσει τις υποχρεώσεις τους βάσει των συμφωνιών του Μινσκ πριν από τον Φεβρουάριο του 2022. Επιπλέον, θα είχαν αφήσει τον Ζελένσκι να προχωρήσει στην προτεινόμενη από αυτόν συμφωνία με τη Ρωσία τον Μάρτιο του 2022. Το πρόβλημα είναι ότι η Δύση δεν επιδιώκει το συμφέρον της Ουκρανίας, αλλά την αποδυνάμωση της Ρωσίας.

 

Μερική κινητοποίηση

 

Όσον αφορά την ανακοίνωση του Βλαντιμίρ Πούτιν για μερική κινητοποίηση, θα πρέπει να θυμίσουμε ότι η Ρωσία έχει επέμβει στην Ουκρανία με σημαντικά λιγότερα στρατεύματα από αυτά που η Δύση θεωρεί απαραίτητα για τη διεξαγωγή μιας επιθετικής εκστρατείας. Υπάρχουν δύο λόγοι για το γεγονός αυτό. Πρώτον, οι Ρώσοι βασίζονται στη μαεστρία τους στην "επιχειρησιακή τέχνη" και παίζουν με τις επιχειρησιακές τους μονάδες στο θέατρο των επιχειρήσεων όπως ένας σκακιστής. Αυτό είναι που τους επιτρέπει να είναι αποτελεσματικοί με μειωμένο ανθρώπινο δυναμικό. Με άλλα λόγια, ξέρουν πώς να διεξάγουν επιχειρήσεις αποτελεσματικά.

 

Ο δεύτερος λόγος που τα μέσα ενημέρωσης μας αγνοούν σκόπιμα είναι ότι η συντριπτική πλειονότητα των πολεμικών ενεργειών στην Ουκρανία διεξάγεται από τις πολιτοφυλακές του Ντονμπάς. Αντί να λένε "οι Ρώσοι", θα έπρεπε (αν ήταν ειλικρινείς) να λένε "ο ρωσικός συνασπισμός" ή "ο ρωσόφωνος συνασπισμός". Με άλλα λόγια, ο αριθμός των ρωσικών στρατευμάτων στην Ουκρανία είναι σχετικά μικρός. Επιπλέον, η ρωσική πρακτική είναι να παραμένουν στρατεύματα μόνο για περιορισμένο χρονικό διάστημα στην περιοχή των επιχειρήσεων. Αυτό σημαίνει ότι τείνουν να εναλλάσσουν τα στρατεύματα συχνότερα από ό,τι η Δύση.

 

Εκτός από αυτές τις γενικές εκτιμήσεις, υπάρχουν και οι πιθανές συνέπειες των δημοψηφισμάτων στη νότια Ουκρανία, τα οποία είναι πιθανό να επεκτείνουν τα ρωσικά σύνορα κατά σχεδόν 1000 χιλιόμετρα. Αυτό θα απαιτήσει πρόσθετες δυνατότητες για τη δημιουργία ενός πιο ισχυρού αμυντικού συστήματος, την κατασκευή εγκαταστάσεων για τα στρατεύματα κ.λπ. Υπό αυτή την έννοια, αυτή η μερική κινητοποίηση είναι μια καλή ιδέα. Υπό αυτή την έννοια, η μερική κινητοποίηση είναι μια λογική συνέπεια των όσων είδαμε παραπάνω.

Στη Δύση έχει γίνει πολύς λόγος για εκείνους που προσπάθησαν να εγκαταλείψουν τη Ρωσία για να αποφύγουν την κινητοποίηση. Σίγουρα υπάρχουν, όπως οι χιλιάδες Ουκρανοί που προσπάθησαν να αποφύγουν την επιστράτευση και τους βλέπουμε στους δρόμους των Βρυξελλών να κυκλοφορούν με αυτοκίνητα μεγάλου κυβισμού και ακριβά γερμανικά σπορ αυτοκίνητα! Πολύ λιγότερη δημοσιότητα έχουν λάβει οι μεγάλες ουρές νέων έξω από τα γραφεία στρατολόγησης και οι λαϊκές διαδηλώσεις υπέρ της απόφασης για κινητοποίηση!

 

Πυρηνικές απειλές

 

Όσον αφορά τις πυρηνικές απειλές, στην ομιλία του στις 21Σεπτεμβρίου , ο Βλαντιμίρ Πούτιν αναφέρθηκε στον κίνδυνο πυρηνικής κλιμάκωσης. Φυσικά, τα συνωμοσιολογικά μέσα ενημέρωσης (δηλαδή εκείνα που κατασκευάζουν αφηγήσεις από άσχετες πληροφορίες) μίλησαν αμέσως για "πυρηνικές απειλές".

 

Αυτό,όμως, δεν είναι αλήθεια. Αν διαβάσουμε τη διατύπωση της ομιλίας του Πούτιν, θα δούμε ότι δεν απείλησε με χρήση πυρηνικών όπλων και δεν το έχει κάνει ποτέ από την έναρξη αυτής της σύγκρουσης το 2014. Ωστόσο, έχει προειδοποιήσει τη Δύση τασσόμενος κατά της χρήσης τέτοιων όπλων. Θα σας θυμίσω ότι στις 24 Αυγούστου, η Λιζ Τρας είχε δηλώσει ότι είναι αποδεκτό να χτυπηθεί η Ρωσία με πυρηνικά όπλα και ότι είναι έτοιμη να το κάνει, ακόμη και αν αυτό θα οδηγούσε σε "παγκόσμιο αφανισμό"! Δεν είναι η πρώτη φορά που η σημερινή Βρετανίδα πρωθυπουργός κάνει μια τέτοια δήλωση, η οποία είχε ήδη προκαλέσει την αντίδραση του Κρεμλίνου τον Φεβρουάριο. Επιπλέον, θα ήθελα να σας θυμίσω ότι τον Απρίλιο του τρέχοντος έτους, ο Τζο Μπάιντεν αποφάσισε να εγκαταλείψει την πολιτική των ΗΠΑ να μην κάνουν αυτές πρώτες χρήση των πυρηνικών όπλων και έτσι διατηρεί το δικαίωμα να χρησιμοποιήσουν πρώτα αυτές τα πυρηνικά όπλα.

 

Είναι λοιπόν σαφές ότι ο Βλαντιμίρ Πούτιν δεν εμπιστεύεται τη συμπεριφορά των δυτικών που είναι εντελώς παράλογη και ανεύθυνη και η οποία είναι έτοιμη να θυσιάσει τους ίδιους τους πολίτες της προκειμένου να επιτύχει στόχους που καθοδηγούνται από δογματισμό και ιδεολογία. Αυτό συμβαίνει αυτή τη στιγμή στον τομέα της ενέργειας και των κυρώσεων, και αυτό είναι που είναι έτοιμη να κάνει η Λιζ Τρας με τα πυρηνικά όπλα. Ο Πούτιν σίγουρα ανησυχεί για τις αντιδράσεις των ηγετών μας, οι οποίοι βρίσκονται σε όλο και πιο δυσάρεστη θέση εξαιτίας της καταστροφικής οικονομικής και κοινωνικής κατάστασης που έχουν δημιουργήσει με την ανικανότητά τους. Αυτή η πίεση στους ηγέτες μας θα μπορούσε να τους οδηγήσει στην κλιμάκωση της σύγκρουσης μόνο και μόνο για να μην χάσουν το κύρος τους.

 

Στην ομιλία του, ο Βλαντιμίρ Πούτιν δεν απειλεί να χρησιμοποιήσει πυρηνικά όπλα, αλλά άλλους τύπους όπλων. Σκέφτεται φυσικά τα υπερηχητικά όπλα, τα οποία δεν χρειάζεται να είναι πυρηνικά για να είναι αποτελεσματικά και τα οποία μπορούν να ανατρέψουν τις δυτικές άμυνες. Επιπλέον, σε αντίθεση με ό,τι λένε τα ΜΜΕ μας, η χρήση τακτικών πυρηνικών όπλων δεν περιλαμβάνεται πλέον στο ρωσικό δόγμα πολέμου εδώ και πολλά χρόνια. Επιπλέον, σε αντίθεση με τις Ηνωμένες Πολιτείες, η Ρωσία δεν ακολουθεί την πολιτική του ‘’πρώτους πλήγματος’’ με πηρυνικά.

 

Με άλλα λόγια, οι Δυτικοί και η αλλοπρόσαλλη συμπεριφορά τους είναι οι πραγματικοί παράγοντες ανασφάλειας.

 

Δεν είμαι βέβαιος ότι οι πολιτικοί μας έχουν μια σαφή και αντικειμενική άποψη της κατάστασης. Τα πρόσφατα tweets του Προέδρου της Ελβετικής Συνομοσπονδίας, Ινιάτσιο Κασίς δείχνουν ότι το επίπεδο ενημέρωσής του είναι χαμηλό. Πρώτα απ' όλα, όταν αναφέρει τον ρόλο και την ουδετερότητα της Ελβετίας προσφέροντας τις καλές της υπηρεσίες, δείχνει ότι δεν γνωρίζει και τόσο γεωγραφία. Για τη Ρωσία, η Ελβετία έχει εγκαταλείψει το καθεστώς ουδετερότητάς της και αν θέλει να διαδραματίσει εποικοδομητικό ρόλο σε αυτή τη σύγκρουση, θα πρέπει να αποδείξει την ουδετερότητά της. Είμαστε πολύ, πολύ μακριά από αυτό.

 

Δεύτερον, όταν ο Κασίς εξέφρασε την ανησυχία του για τη χρήση πυρηνικών όπλων στον Λαβρόφ, είναι σαφές ότι δεν κατάλαβε το μήνυμα του Βλαντιμίρ Πούτιν. Το πρόβλημα με τους σημερινούς δυτικούς ηγέτες είναι ότι κανένας από αυτούς δεν έχει προς το παρόν τη διανοητική ικανότητα να αντιμετωπίσει τις προκλήσεις που οι ίδιοι δημιούργησαν με τη δική τους ανοησία. Ο Κασίς θα ήταν μάλλον καλύτερο να εκφράσει τις ανησυχίες του στην Τρας και τον Μπάιντεν!

Οι Ρώσοι -και ιδίως ο Βλαντιμίρ Πούτιν- ήταν πάντα πολύ σαφείς στις δηλώσεις τους και έκαναν με συνέπεια και μεθοδικότητα αυτό που είπαν ότι θα έκαναν. Τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο. Μπορεί βέβαια κανείς να διαφωνεί με αυτά που λέει, αλλά είναι μεγάλο και ίσως ακόμη και εγκληματικό λάθος να μην ακούει κανείς αυτά που λέει. Γιατί αν τα είχαμε ακούσει, θα μπορούσαμε να είχαμε αποτρέψει την κατάσταση και δεν θα είχε γίνει αυτό που έγινε.

 

Εχει επίσης ενδιαφέρον να συγκρίνουμε τη σημερινή γενική κατάσταση με αυτό που περιγράφεται στις εκθέσεις της RAND Corporation που δημοσιεύθηκε το 2019 ως σχέδιο για την προσπάθεια αποσταθεροποίησης της Ρωσίας.

Όπως βλέπουμε, αυτό που παρακολουθούμε είναι το αποτέλεσμα ενός προσεκτικά σχεδιασμένου σεναρίου. Είναι πολύ πιθανό οι Ρώσοι να πρόβλεψαν αυτό που σχεδίαζε η Δύση εναντίον τους. Η Ρωσία ήταν έτσι σε θέση να προετοιμαστεί πολιτικά και διπλωματικά για την κρίση που επρόκειτο να προκληθεί. Αυτή η ικανότητα στρατηγικής πρόβλεψης είναι που δείχνει ότι η Ρωσία είναι πιο σταθερή, πιο αποτελεσματική και πιο αποδοτική από τη Δύση. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο πιστεύω ότι αν αυτή η σύγκρουση κλιμακωθεί, θα είναι περισσότερο λόγω της δυτικής ανικανότητας παρά λόγω ρωσικών υπολογισμών.

https://www.thepostil.com/kharkov-and-mobilization/?fbclid=IwAR3H0lxBGEbRdKc6MFSkLel--nql15xAxcQ8uo1VzC8oPUVUXMooTaxRy8U

 

 

Δεν υπάρχουν σχόλια: