ΣΕ ΚΑΙΡΟ ΠΟΛΕΜΟΥ, ΤΟ ΕΣΩΤΕΡΙΚΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΛΙΜΑ ΤΕΙΝΕΙ ΠΡΟΣ ΤΗ ΣΥΓΚΛΙΣΗ.

Συνέντευξη με τον Ιρανό στρατιωτικό αναλυτή Mostafa Najafi

  Azar Mahdavan, 2 Απριλίου 2026

Ο σημερινός πόλεμος μεταξύ του Ιράν από τη μία πλευρά και των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ισραήλ από την άλλη δεν είναι μόνο μια στρατιωτική σύγκρουση σε περιφερειακό επίπεδο. Πρόκειται επίσης για ένα γεγονός που είχε σημαντικές συνέπειες  στην εσωτερική πολιτική του Ιράν και στον προσανατολισμό της εξωτερικής του πολιτικής. Ο πόλεμος ξέσπασε σε μια στιγμή που, τα τελευταία χρόνια, η εσωτερική συζήτηση στο Ιράν σχετικά με το ζήτημα της «διαπραγμάτευσης με τη Δύση» και τον τρόπο διαχείρισης των σχέσεων με τις δυτικές δυνάμεις είχε καταστεί ένα από τα κεντρικά θέματα του πολιτικού διαλόγου της χώρας.

Ταυτόχρονα, το Ιράν δέχτηκε επίθεση ακριβώς τη στιγμή που βρισκόταν σε εξέλιξη ένας νέος κύκλος διαπραγματεύσεων με τη Δύση.

Φαίνεται ότι το ξέσπασμα του πολέμου, σε συνδυασμό με την αυξανόμενη σημασία ενός λόγου αλληλεγγύης απέναντι σε μια εξωτερική απειλή, επηρέασε επίσης την ευθυγράμμιση των πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων στο εσωτερικό της χώρας.

Σχετικά με αυτό, πραγματοποιήσαμε μια συνέντευξη με τον Δρ. Μοστάφα Νατζάφι, ειδικό σε θέματα πολιτικής, την οποία μπορείτε να διαβάσετε παρακάτω.

https://telegra.ph/In-tempo-di-guerra-il-clima-politico-interno-tende-alla-convergenza-Intervista-a-Mostafa-Najafi-04-02?fbclid=IwY2xjawQ9oapleHRuA2FlbQIxMQBzcnRjBmFwcF9pZBAyMjIwMzkxNzg4MjAwODkyAAEesKKW7sy35pzd6obzaU8cynN8AxmZZCQdbLfcrPwvmr-fBPNC0TfTBV9fiJw_aem_urHQV4CgubyG4tHVtoe4Aw

 

ΕΡΩΤΗΣΗ : Ο αντίκτυπος του πολέμου στις εσωτερικές πολιτικές δυναμικές

Όπως γνωρίζετε, τα  ρεύματα και οι πολιτικές ομαδοποιήσεις στο Ιράν μπορούν γενικά να χωριστούν σε δύο μεγάλα μπλοκ: πρώτον, ένα ρεύμα που πιστεύει ότι η λύση στα προβλήματα της χώρας βρίσκεται στον «συμβιβασμό και τη συμφιλίωση» με τις Ηνωμένες Πολιτείες και τη Δύση· και, δεύτερον, ένα ρεύμα που, ενώ τονίζει την ανεξαρτησία της χώρας και τη σημασία των εσωτερικών και εγχώριων δυνατοτήτων για την ανάπτυξη, υποστηρίζει ότι ο συμβιβασμός και ο διάλογος με τη Δύση δεν είναι εγγενώς ιεροί, αλλά πρέπει να πραγματοποιούνται σε συνθήκες ενίσχυσης της εσωτερικής και εθνικής ισχύος του Ιράν. Ποια επίδραση είχε μέχρι τώρα, στην ισορροπία δυνάμεων μεταξύ των πολιτικών ρευμάτων της εσωτερικής δομής εξουσίας του Ιράν, ο πόλεμος που επέβαλαν οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ, ο οποίος ξεκίνησε εν μέσω του διαλόγου της Τεχεράνης με τη Δύση;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ : Ο σημερινός πόλεμος  Ηνωμένων Πολιτειών και  Ισραήλ εναντίον του Ιράν λειτουργεί στην πραγματικότητα ως σημείο καμπής στην εσωτερική πολιτική του Ιράν. Υπό αυτές τις συνθήκες, η ισορροπία μεταξύ των δύο κύριων πολιτικών μπλοκ μετατοπίζεται. Το ρεύμα που βλέπει σε έναν ευρύ συμβιβασμό με τη Δύση τη λύση στα προβλήματα της χώρας υφίσταται μια σχετική μείωση της επιρροής του βραχυπρόθεσμα, καθώς η εμπειρία του πολέμου αποδεικνύει ότι η αποκλειστική εξάρτηση από τις διαπραγματεύσεις δεν μπορεί απαραίτητα να αποτρέψει τη σύγκρουση. Αντίθετα, το ρεύμα που δίνει έμφαση στην ανεξαρτησία, την αποτροπή και την ενίσχυση των εσωτερικών δυνατοτήτων παίρνει το πάνω χέρι. Ωστόσο, αυτό δεν σημαίνει την πλήρη εξαφάνιση της πρώτης προσέγγισης αλλά μάλλον οδηγεί στον επαναπροσδιορισμό της υπό τη μορφή «διαπραγμάτευσης από θέση ισχύος».

ΕΡΩΤΗΣΗ : Η ιστορία του Ιράν αποδεικνύει ότι σε περιόδους κρίσης ο λόγος της «εθνικής ενότητας» αποκτά συνήθως μεγαλύτερη σημασία. Πώς αξιολογείτε το κοινωνικό κλίμα στη χώρα κατά τη διάρκεια του πολέμου;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Στο πλαίσιο των κοινωνικών σχέσεων  και διαλόγου, το φαινόμενο της «εθνικής ενότητας» τείνει να ενισχύεται ως απάντηση στις εξωτερικές απειλές. Αυτή η σύγκλιση είναι αυθεντική και αποτελεσματική βραχυπρόθεσμα και μπορεί να συμβάλει στη μείωση των πολιτικών και κοινωνικών διαιρέσεων.

Μακροπρόθεσμα, ωστόσο, αυτές οι διαφορές δεν εξαφανίζονται εντελώς και επανεμφανίζονται σταδιακά, αν και συνήθως σε πιο περιορισμένο πλαίσιο και με μεγαλύτερη έμφαση στα εθνικά συμφέροντα.

ΕΡΩΤΗΣΗ: Από τις πρώτες ημέρες του πολέμου, αξιωματούχοι των ΗΠΑ και του Ισραήλ έχουν επανειλημμένα δηλώσει ότι η στρατιωτική και πολιτική δομή του Ιράν έχει «καταστραφεί». Λαμβάνοντας υπόψη την πραγματικότητα στο πεδίο της μάχης, ποια είναι η εκτίμησή σας για αυτές τις δηλώσεις;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Οι δηλώσεις των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ισραήλ σχετικά με την καταστροφή της πολιτικής και στρατιωτικής δομής του Ιράν μπορούν σε μεγάλο βαθμό να ερμηνευθούν στο πλαίσιο του ψυχολογικού πολέμου. Το σύστημα διακυβέρνησης του Ιράν έχει πολυεπίπεδη και σχετικά ευέλικτη δομή και δεν εξαρτάται απόλυτα από συγκεκριμένα άτομα. Επομένως, ακόμη και αν ορισμένοι υψηλόβαθμοι αξιωματούχοι δολοφονηθούν ή απομακρυνθούν, η αναστάτωση που θα προκύψει είναι συνήθως προσωρινή και δεν οδηγεί σε κατάρρευση του συστήματος. Ταυτόχρονα, οι συνθήκες πολέμου τείνουν να καθιστούν τις διαδικασίες λήψης αποφάσεων πιο ευέλικτες, ταχύτερες και πιο προσανατολισμένες στην ασφάλεια, ενώ ο ρόλος των στρατιωτικών θεσμών και ασφάλειας στη διοίκηση της χώρας γίνεται πιο εμφανής.

 

Σχέσεις με τη Δύση και προσανατολισμός της εξωτερικής πολιτικής

ΕΡΩΤΗΣΗ: Κατά τη γνώμη σας, υπό τις τρέχουσες συνθήκες,  ποιες θα είναι οι προτεραιότητες της εξωτερικής πολιτικής του Ιράν : στη στρατιωτική αποτροπή, στην ενίσχυση των περιφερειακών συμμαχιών ή στην αύξηση της οικονομικής αντοχής;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Στο μεταπολεμικό πλαίσιο, η εξωτερική πολιτική του Ιράν θα επικεντρωθεί πιθανώς σε τρεις βασικούς πυλώνες. Πρώτον, την ενίσχυση της στρατιωτικής αποτροπής με σκοπό την πρόληψη της επανάληψης συγκρούσεων. Δεύτερον, την επέκταση και την εδραίωση των συμμαχιών στο πλαίσιο του λεγόμενου Άξονα της Αντίστασης για αύξηση του στρατηγικού βάθους. Και τρίτον, την ενίσχυση της οικονομικής αντοχής, η οποία αποτελεί βασικό θεμέλιο της εθνικής ισχύος.

Σε αυτό το πλαίσιο, οι σχέσεις με τη Δύση δεν θα διακοπούν εντελώς, αλλά η φύση τους θα αλλάξει. Η διαπραγμάτευση δεν θα θεωρείται πλέον η πρωταρχική λύση αλλά μάλλον θα γίνει ένα συμπληρωματικό εργαλείο της σκληρής δύναμης. Με άλλα λόγια, ο διάλογος με τη Δύση θα επιδιώκεται μόνο εφόσον συνοδεύεται από αύξηση των εσωτερικών δυνατοτήτων και διεξάγεται από θέση ισχύος και όχι από θέση ανάγκης.

 

Το μέλλον του πολιτικού συστήματος και της εσωτερικής δομής του συστήματος

ΕΡΩΤΗΣΗ: Αν και οι δηλωμένοι στόχοι της κυβέρνησης Τραμπ και της ισραηλινής κυβέρνησης άλλαξαν πολλές φορές στη διάρκεια του πολέμου – υποδηλώνοντας έναν ορισμένο βαθμό στρατηγικής σύγχυσης – ποια εκτίμηση πιστεύετε ότι είχαν η Ουάσιγκτον και το Τελ Αβίβ όταν μπήκαν σε πόλεμο με το Ιράν;

Πόσο πλησίασαν στην επίτευξη των στόχων τους, και με ποιον τρόπο η εθνική συνοχή και η στρατιωτική, οικονομική και πολιτική αντοχή της ιρανικής κοινωνίας επηρέασαν την αλλαγή των αμερικανικών και ισραηλινών στόχων;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Πιθανώς οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ μπήκαν σε πόλεμο με το Ιράν με βάση μια εκτίμηση που έδινε έμφαση στις εσωτερικές ευπάθειες, την κοινωνική δυσαρέσκεια και τη δυνατότητα να προκληθεί γλήγορα αστάθεια. Ωστόσο, εάν το Ιράν καταφέρει να βγει νικηφόρα από τον πόλεμο, αυτές οι υποθέσεις πιθανότατα θα θεωρηθούν σοβαρό λάθος υπολογισμού. Κατά συνέπεια, οι αρχικοί στόχοι της αντίπαλης πλευράς – οι οποίοι ενδέχεται να ήταν σχετικά φιλόδοξοι – πιθανότατα θα αναθεωρηθούν προς πιο περιορισμένους στόχους, όπως ο περιορισμός του Ιράν και ο έλεγχος του.

Σε αυτό το πλαίσιο, η εθνική συνοχή και η κοινωνική αντοχή παίζουν καθοριστικό ρόλο. Αν το Ιράν καταφέρει να διατηρήσει την κοινωνική συνοχή του, μια σχετική οικονομική σταθερότητα και τη στρατιωτική του ισχύ, το κόστος του πολέμου για την αντίπαλη πλευρά θα αυξηθεί σημαντικά και θα την υποχρεώσει να επανεξετάσει και να προσαρμόσει τη στρατηγική της.

ΕΡΩΤΗΣΗ: Με δεδομένη την τρέχουσα πορεία και των συνθηκών του πολέμου, ποιοι θεσμοί ή πολιτικές τάσεις στο Ιράν θα μπορούσαν να αποκτήσουν μεγαλύτερη επιρροή στην κοινωνία;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Όσον αφορά την εσωτερική δομή εξουσίας, πόλεμοι αυτού του είδους οδηγούν συνήθως στην ενίσχυση των στρατιωτικών  θεσμών και των θεσμών ασφάλειας, καθώς και τα πιο ρεαλιστικά πολιτικά ρεύματα. Οι παράγοντες που αποδεικνύουν την ικανότητα να διαχειρίζονται κρίσεις και να διατηρούν τη σταθερότητα τείνουν να αποκτούν μεγαλύτερη επιρροή. Ταυτόχρονα, άλλα πολιτικά ρεύματα συνήθως αναγκάζονται να μετριάσουν τις θέσεις τους και να προσαρμοστούν στις νέες πραγματικότητες που δημιουργεί η σύγκρουση.

Το μέλλον της Μέσης Ανατολής και του διεθνούς συστήματος μετά τον πόλεμο

ΕΡΩΤΗΣΗ: Πώς αξιολογείτε τη στρατιωτική απόδοση του Ιράν σε αυτόν τον πόλεμο, ιδίως υπό το πρίσμα των ταυτόχρονων προκλήσεων που θέτουν τα εσωτερικά μέτωπα, οι αυτονομιστικές ομάδες, οι επιθέσεις εναντίον πηγών απειλής σε διάφορες χώρες και η άμεση σύγκρουση με τις Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Αν το Ιράν καταφέρει να διαχειριστεί έναν πόλεμο σε πολλά μέτωπα – ο οποίος συνεπάγεται ταυτόχρονες συγκρούσεις σε διάφορα μέτωπα και άμεση αντιπαράθεση με τις μεγάλες δυνάμεις – αυτό πιθανότατα θα ερμηνευθεί ως απόδειξη της αποτελεσματικότητας του μοντέλου ασύμμετρης αποτροπής του. Ένα τέτοιο αποτέλεσμα θα μπορούσε να αναβαθμίσει το περιφερειακό κύρος του Ιράν και να εδραιώσει περαιτέρω τη θέση του ως ενεργού παράγοντα και με επιρροή στη Μέση Ανατολή.

ΕΡΩΤΗΣΗ: Στη διεθνή σκηνή, φαίνεται να υπάρχει ευρεία συναίνεση ως προς το  ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ ξεκίνησαν έναν άσκοπο και μονομερή πόλεμο εναντίον του Ιράν εν μέσω  διαπραγματεύσεων. Ποια επίδραση θα μπορούσε να έχει ένας τέτοιος πόλεμος – και παρόμοιες μονομερείς ενέργειες εκ μέρους της Ουάσιγκτον και του Τελ Αβίβ – στην τρέχουσα δομή της παγκόσμιας τάξης;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Σε διεθνές επίπεδο, το ξέσπασμα ενός πολέμου που θεωρείται ευρέως μονομερής και εκτός  αποδεκτών νομικών και διπλωματικών πλαισίων θα μπορούσε να αποδυναμώσει κι άλλο τη διεθνή τάξη με βάση κανόνες υπό την ηγεσία της Δύσης και των Ηνωμένων Πολιτειών. Τέτοιες εξελίξεις θα μπορούσαν να επιταχύνουν τη συνεχιζόμενη μετάβαση προς ένα πιο πολυπολικό σύστημα, να διευρύνουν τον ρόλο των μη δυτικών δυνάμεων και να εντείνουν τη δυσπιστία έναντι των υφιστάμενων διεθνών μηχανισμών.

Συνολικά, αν το Ιράν καταφέρει να βγει νικηφόρα από έναν τέτοιο πόλεμο, οι συνέπειές θα μπορούσαν να εκδηλωθούν σε τέσσερα επίπεδα: στο εσωτερικό, με την ενίσχυση του λόγου περί ανεξαρτησίας και αποτροπής· στην εξωτερική πολιτική, μέσω μιας στροφής προς μια υπό όρους δέσμευση με τη Δύση· στο εσωτερικό της εξουσίας, μέσω της μεγαλύτερης επιρροής των θεσμών ασφάλειας και των πραγματιστών· και σε περιφερειακό και παγκόσμιο επίπεδο, μέσω της ενίσχυσης της θέσης του Ιράν και της επιτάχυνσης ευρύτερων τάσεων, όπως η πολυπολικότητα του διεθνούς συστήματος.

ΚΡΑΤΟΣ ΜΑΦΙΑ!

 

Τα τραγελαφικά που γίνονται στη Λάρισα με τα βίντεο των Τεμπών και τις δικαστίνες που κατεβαίνουν από την έδρα και εξαφανίζονται κλαίγοντας για να μην παραδώσουν τα βίντεο στους συγγενείς, δεν δείχνουν την κατάπτωση των δικαστών αλλά της Πολιτείας.

Οι δικαστές άνθρωποι είναι, δεν είναι Κούρκουλοι. Ήδη ο γυιός μιας δικαστού βρέθηκε νεκρός κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες.

Και όλοι (θα έπρεπε) να θυμόμαστε την υπόθεση του ναρκοπλοίου  Νοοr 1. Που εκτός από τους αδιευκρίνιστους θανάτους και των  11 μαρτύρων, οι δικαστές παραιτούνταν ο ένας μετά τον άλλο και μια μάλιστα τα μάζεψε και την κοπάνησε στην Αμερική. Οι θάνατοι των μαρτύρων παρέμειναν αδιευκρίνιστοι. Η συμμετοχή του κουμπάρου Βαγγέλη επίσης, αφού απαλλάχθηκε με βούλευμα το 2024.

Δε θα κουραστώ να επισημαίνω ότι από την αρχή στην υπόθεση των Τεμπών, υπάρχουν δύο εντελώς ξεχωριστές υποθέσεις:

➡️Οι αιτίες και οι ευθύνες που οδήγησαν στη σύγκρουση

και

➡️ οι αιτίες και οι ευθύνες που οδήγησαν στις άμεσες ενεργειες συγκάλυψης μετά τη σύγκρουση.

Με την απλή λογική όλα όσα έγιναν μετά στη σύγκρουση, δηλαδή

1. η ανάθεση σε εταιρεία που δεν υπήρχε! (έγινε ένα μήνα μετά) να απομακρύνει όπως -όπως τα βαγόνια με τα ανθρώπινα μέλη και να τα πετάξει στο Κουλούρι (που τυχαία τα εντόπισαν οι συγγενείς κάνοντας την δική τους έρευνα),

2. το άμεσο ξεμπάζωμα και μπάζωμα της περιοχής για την απομάκρυνση του εδάφους κάτω από τη σύγκρουση,

3. η γρήγορη (μετά από ένα μήνα) καταστροφή των ιστολογικών δειγμάτων των νεκρών και η άρνηση μέχρι σήμερα τρία χρόνια μετά, αρχικά της εκταφής και στην συνέχεια της εξέτασης δειγμάτων από εργαστήρια που να μπορούν να τα εξετάσουν,

4. η εξαφάνιση των βίντεο της εμπορικής αμαξοστοιχίας,

δεν έχουν καμία σχέση με τις αιτίες που οδήγησαν στη σύγκρουση.

Οι αιτίες που οδήγησαν στη σύγκρουση (και η προσπάθεια για συγκάλυψη των ευθυνών) είναι μακριά από το πεδίο της σύγκρουσης. Αφορούν την απουσία των συστημάτων ελέγχου, την έλλειψη σταθμαρχών και τα κριτήρια πρόσληψης, ακόμη και την ποιότητα των τρένων της Hellenic train.

Αυτά που έγιναν αμέσως μετά, το εύλογο είναι ότι σχετίζονται με το φορτίο της εμπορικής αμαξοστοιχίας. Μια λογική υπόθεση που ενισχύεται από την τυχαία βιντεοσκόπηση της έκρηξης και της τεράστιας πυρόσφαιρας για την οποία ουδεμία πειστική εναλλακτική εξήγηση έχει δοθεί.

Και ούτε πρόκειται κατά πάσα πιθανότητα. Οι μηχανοδηγοί, αν ήξεραν κάτι, είναι νεκροί. Τα πειστήρια τα κατέστρεψε η Πολιτεία. Και το όποιο βιντεοληπτικό υλικό δεν παραδίδεται.

Πολύ βολικά το αφήγημα "ξυλόλια" έγινε σκωπτική καραμέλα. Τα θρασίμια της δημόσιας σφαίρας ξεσαλώνουν χαρούμενα. Ορίστε, δεν μπορείτε να αποδείξετε τίποτε.

Οδηγούμαστε σε ένα φιάσκο δήθεν δίκης και δήθεν απονομής δικαιοσύνης, που κουρελιάζει το όποιο κύρος της είχε απομείνει.

Η υπόθεση των Τεμπών θα μείνει μια από τις πιο μελανές σελίδες της σύγχρονης ιστορίας. Τόσο για την ανάλγητη, σκανδαλώδη και διαπλεκόμενη Πολιτεία όσο και για τον απόλυτο εξευτελισμό της απονομής δικαίου σε ένα πολύνεκρο  έγκλημα.

 

[----->] 

 

ΦΤΑΙΝΕ ΟΙ ΑΠΛΟΙ ΙΣΡΑΗΛΙΝΟΙ ΠΟΛΙΤΕΣ;

 

Oι περισσότεροι Ισραηλινοί υποστηρίζουν τον πόλεμο, καθώς επανέρχεται η γενοκτονική ρητορική και οι αντίπαλοι αντιμετωπίζουν απειλές και βία

......Ο Ιταμάρ Γκρίνμπεργκ γέλασε όταν ρωτήθηκε αν πιστεύει ότι πρέπει να φοβάται. Ο 19χρονος Ισραηλινός αντιπολεμικός ακτιβιστής μόλις είχε περιγράψει πώς τον έφτυναν στο δρόμο και ότι είναι στόχος μιας διαδικτυακής εκστρατείας μίσους.

«Ναι!» απάντησε τελικά. «Αν το σκεφτόμουν, μάλλον θα έπρεπε. Απλά δεν έχω χρόνο.»

......Μιλώντας στον τόπο ενός ιρανικού πυραυλικού χτυπήματος στη Δυτική Ιερουσαλήμ, λίγο μετά την έναρξη των αμερικανο-ισραηλινών επιθέσεων κατά του Ιράν, ο Ισραηλινός πρωθυπουργός Μπέντζαμιν Νετανιάχου επέστρεψε στη χρήση αποκαλυπτικής γλώσσας που έχει χαρακτηρίσει τη γενοκτονία που έχει διαπράξει η χώρα του στη Γάζα. Συγκρίνοντας τους Ιρανούς με τον βιβλικό εχθρό του εβραϊκού λαού, τον Αμαλήκ, τον οποίο οι Εβραίοι είχαν θεϊκή εντολή να εξαλείψουν από την επιφάνεια του πλανήτη, ο Νετανιάχου είπε στους δημοσιογράφους: «Στο απόσπασμα της Τορά αυτής της εβδομάδας, διαβάζουμε: «Θυμήσου τι σου έκανε ο Αμαλήκ». Θυμόμαστε και ενεργούμε»

....... μέσω των ιρανικών επιθέσεων, η πολεμική φρενίτιδα φαίνεται να αυξάνεται μεταξύ του κοινού. Μια δημοσκόπηση που διεξήχθη την περασμένη εβδομάδα από το Ισραηλινό Ινστιτούτο Δημοκρατίας (IDI) έδειξε ότι η πλειοψηφία του κοινού υποστηρίζει τον πόλεμο, με το 93% των Εβραίων-Ισραηλινών που συμμετείχαν στη δημοσκόπηση να εκφράζουν την υποστήριξή τους στις επιθέσεις κατά του Ιράν και το 74% να εκφράζει την υποστήριξή του στον Νετανιάχου, τον ιστορικά διχαστικό πρωθυπουργό της χώρας.

«Κανείς δεν μιλάει για αντίθεση στον πόλεμο», είπε ο Γκρίνμπεργκ, περιγράφοντας ένα περιβάλλον στο οποίο προσωπικότητες από όλα τα μέσα ενημέρωσης και το πολιτικό τοπίο του Ισραήλ – με εξαίρεση το αριστερό κόμμα Χαντάς και αντιπολεμικές οργανώσεις όπως η Μεσαρβότ του Γκρίνμπεργκ – είχαν συνταχθεί υπέρ του πολέμου. «Επίσης, γίνεται όλο και πιο βίαιο», είπε.

«Την Τρίτη πραγματοποιήσαμε μια διαμαρτυρία, όπου η αστυνομία μας περίμενε ήδη. Μας χτύπησαν και μας συνέλαβαν. Με υποβλήσαν σε παράνομη σωματική έρευνα», είπε, περιγράφοντας το περιστατικό ως προσπάθεια να τον ταπεινώσουν.

Ο Γκρίνμπεργκ δεν είναι άγνωστος σε τέτοιες τακτικές. Πριν από έξι μήνες, μετά τη σύλληψή του για διαμαρτυρία κατά της γενοκτονίας στη Γάζα, οι φρουροί της φυλακής τον απείλησαν ότι θα χαράξουν ένα Αστέρι του Δαυίδ στο πρόσωπό του, ως μόνιμη υπενθύμιση για το τι θεωρούσαν ότι έπρεπε να είναι οι προτεραιότητές του.

Δεν είναι μόνο οι αντιπολεμικοί ακτιβιστές που έχουν υποστεί τη σφοδρότητα της δύναμης του ισραηλινού κατεστημένου ασφαλείας.

«Η ατμόσφαιρα είναι πολύ βίαιη», δήλωσε ο βουλευτής Ofer Cassif του κόμματος Hadash στο Al Jazeera. «Όταν βγαίνω από το σπίτι, ανησυχώ περισσότερο για τον κίνδυνο φυσικής επίθεσης από φασίστες παρά για οποιονδήποτε πύραυλο», είπε.

ολόκληρο το άρθρο του ΑΛ TZAZIRA [ ----->]

πηγή Γιώργος Λιερός 

ΑΛΛΑΓΗ ΚΑΘΕΣΤΩΤΟΣ ? ΝΑΙ, ΑΛΛΑ ΣΤΙΣ ΗΠΑ

 

Pino Arlacchi ,εφημερίδα Il Fatto Quotidiano 6 Μαρτίου 2026

Ο χρόνος είναι με το μέρος της Τεχεράνης. Η χώρα μπορεί να αντέξει την αεροπορική επίθεση για μήνες, ίσως για χρόνια, όπως έκανε το Βιετνάμ. Και μπορεί να αντέξει να χάσει όλες τις μάχες, για να κερδίσει τελικά τον πόλεμο

Όλα τα έχουμε ξαναδεί. Από την αρχή, η επίθεση κατά του Ιράν ξεκίνησε όπως την είχαν προβλέψει οι περισσότεροι από τους πιο ειλικρινείς παρατηρητές.

Έχουμε μπροστά μας ένα ακόμη στρατιωτικό και πολιτικό φιάσκο της αμερικανικής υπερδύναμης, την σχεδόν οριστική κατάρρευση της ηγεμονίας της, καθώς και την επιβεβαίωση της αδυναμίας των Ηνωμένων Πολιτειών να μάθουν από τα μαθήματα της ιστορίας. Από το Βιετνάμ και μετά, η Ουάσιγκτον έχει χάσει όλους τους πολέμους που έχει κάνει, αγνοώντας το αποτέλεσμα που έφερε ο καθένας από αυτούς. Το αποτέλεσμα είναι πάντα το ίδιο: είναι ώρα να τραβήξουμε τα κουπιά, η αυτοκρατορία βρίσκεται σε παρακμή, ξεπερασμένη από τα γεγονότα της βαθιάς ιστορίας, τα αναπόφευκτα, που δεν μπορούν να ανατραπούν με στρατηγικές μετωπικής σύγκρουσης. Και που είναι σοφό να αντιμετωπίζονται με μέτρο και αξιοπρέπεια.

Εύκολο να το λες. Βλέπετε τον ηγέτη μιας ευρωπαϊκής δύναμης να αφομοιώνει το μάθημα μιας στρατηγικής ήττας και να σχεδιάζει ένα ριζικά διαφορετικό μέλλον για τη χώρα του?

Έχετε δει ποτέ κάτι τέτοιο? Η απάντηση είναι ναι. Γιατί αυτό ακριβώς συνέβη με τη Σουηδία, μια από τις πιο επιθετικές δυνάμεις του 16ου και 17ου αιώνα. Παρά τον μικρό πληθυσμό της, το Βασίλειο της Σουηδίας διέθετε έναν ισχυρό στρατό, αριθμητικά ανώτερο από τον βρετανικό, τον αυστριακό και τον πρωσικό. Ωστόσο, η Σουηδία έχασε την κυριαρχία της στην περιοχή της Βαλτικής το 1709, μετά την ήττα της από τη Ρωσία στη μάχη της Πολτάβα. Ο δημιουργός μιας νέας ιστορικής πορείας για τη χώρα, βασισμένης στην αποχώρηση από τον πόλεμο και στην επιλογή της ειρήνης ως άξονα της διεθνούς πολιτικής της, ήταν ο βασιλιάς Κάρολος ΙΑ'.

Σύμφωνα με τον καθηγητή Roberts «...Η Σουηδία είχε μεθύσει από τη νίκη και ήταν γεμάτη λάφυρα. Ο Κάρολος ΙΑ΄ την οδήγησε πίσω, στο γκρίζο φως μιας συνηθισμένης ύπαρξης, εξοπλίζοντάς την με πολιτικές ανάλογες με τους πόρους και τα πραγματικά συμφέροντά της, δίνοντάς της τα μέσα  να τις υποστηρίξει και προετοιμάζοντάς την για ένα μέλλον με το βάρος και την αξιοπρέπεια που αρμόζουν σε μια δύναμη δεύτερης κατηγορίας»

 Από τότε, η Σουηδία προσπάθησε να αποφύγει να εμπλακεί σε ευρωπαϊκούς πολέμους. Οι βασιλείς της επιχείρησαν μερικές πολεμικές εξόδους μεταξύ 1741 και 1814, αλλά η πορεία που επέλεξε η χώρα – η αποχώρηση από την πρακτική του πολέμου στην εξωτερική πολιτική – δεν έχει αλλάξει μέχρι σήμερα.

Αλλά αυτό δεν φαίνεται να ισχύει για τις Ηνωμένες Πολιτείες σήμερα. Ακόμη και η προεδρία που φαινόταν να έχει αποδεχτεί την ιδέα της αμερικανικής παρακμής σε έναν κόσμο που έχει γίνει πολύ μεγάλος για να μπορεί να λεηλατείται κατά βούληση, η προεδρία που είχε προετοιμάσει μια στρατηγική ειρηνικής επιβίωσης, ενός αιματηρού ηλιοβασιλέματος, χωρίς πολέμους και σφαγές, κατέληξε να υποκύψει στο βάρος του σκοτεινού κακού της Δύσης. Βομβαρδίζοντας, δολοφονώντας, απαγάγοντας, εκβιάζοντας και εξαπατώντας πέρα από κάθε όριο τις ηγεσίες των χωρών που δεν είναι ευπρόσδεκτες. Παραβιάζοντας και περιφρονώντας όλους τους κανόνες του διεθνούς δικαίου.

Σε ένα όργιο υπεροψίας όλο και πιο άθλια, όπως τα Epstein files.

Ο Αμερικανός πρόεδρος, που μέχρι χθες θεωρούνταν στη Δύση σύμβολο της δημοκρατικής διακυβέρνησης ως μέρος ενός κράτους δικαίου, μετατράπηκε, κυρίως στα μάτια των πρώην συμμάχων του, σε έναν επικίνδυνο τύπο, έναν νταή και έναν αυταρχικό από τον οποίο πρέπει να κρατιέται κανείς μακριά. Η επίθεση κατά του Ιράν, αδικαιολόγητη, τυφλή και διεξαγόμενη χωρίς ντροπή για τη συνεργασία με το πιο μισητό καθεστώς της Γης, αυτό του Τελ Αβίβ, θα είναι η ενάτη αποτυχία ενός αυτοκρατορικού κράτους που βρίσκεται στο τελικό στάδιο της ζωής του.

Αυτή τη φορά θα είναι δύσκολο να κατασκευαστεί η αφήγηση που θα καλύψει την ήττα. Το πιο σημαντικό προηγούμενο είναι η εισβολή στο Ιράκ το 2003, που προετοιμάστηκε με το  αφήγημα ότι το Ιράκ ήταν συνεργός-υπεύθυνο για την 11η Σεπτεμβρίου 2001 και κάτοχος όπλων μαζικής καταστροφής. Το 70% των Αμερικανών πολιτών συμφώνησε με αυτή την επινόηση του Πενταγώνου, η οποία κόστισε ένα εκατομμύριο νεκρούς στο Ιράκ και μετά από μια περίοδο χάους οδήγησε στην σημερινή φιλοϊρανική κυβέρνηση, μια ασταθή συμμαχία που ζει υπό τον εκβιασμό των σιιτικών πολιτοφυλακών και που ζήτησε και πέτυχε την απόσυρση των αμερικανικών στρατευμάτων από το Ιράκ.

Σήμερα δεν συμβαίνει το ίδιο, ούτε στην Αμερική ούτε στο Ιράν. Σχεδόν το 80% των πολιτών αποδοκιμάζει την επίθεση στο Ιράν. Η προπαγάνδα περί κινδύνου των Αγιατολάχ που ετοιμάζονται να βομβαρδίσουν τις Ηνωμένες Πολιτείες με τα πυραυλικά και πυρηνικά τους προγράμματα δεν έχει πλέον αντίκτυπο. Το Πεντάγωνο έχει αποκλείσει την εισβολή από ξηράς, δηλαδή το μόνο μέτρο που θα καθιστούσε δυνατή την αλλαγή του καθεστώτος στο Ιράν.

Επιπλέον, η Τεχεράνη αντιδρά με απροσδόκητη δύναμη και με μια εξελιγμένη και αποτελεσματική στρατηγική, η οποία συνίσταται στον αποκλεισμό του στενού του Ορμούζ και στην καταστροφή των ζωτικών υποδομών των χωρών του Κόλπου που φιλοξενούν αμερικανικές στρατιωτικές βάσεις. Τα ιρανικά drones έχουν ήδη χτυπήσει τα μεγα-διυλιστήρια της Σαουδικής Αραβίας και είναι προφανές ότι σε περίπτωση κλιμάκωσης οι Πασνταράν δεν θα διστάσουν να προβούν στην πιο ακραία ενέργεια, που συνίσταται στην απενεργοποίηση των μεγάλων εγκαταστάσεων αφαλάτωσης της Σαουδικής Αραβίας και των χωρών του Κόλπου.

Είναι επίσης προφανές ότι η Τεχεράνη επιφυλάσσει για μεταγενέστερο στάδιο τη μεγάλης κλίμακας επίθεση εναντίον του Ισραήλ. Η δυνατότητα να διαπεράσει το Iron Dome, το πολυδιαφημισμένο αμυντικό σύστημα του Τελ Αβίβ, έχει ήδη αποδειχθεί στη σύγκρουση του περασμένου Ιουνίου.

Το Ιράν προετοιμάζεται για αυτόν τον πόλεμο εδώ και πάνω από 20 χρόνια. Επέλεξε να μην εκσυγχρονίσει τις παραδοσιακές ένοπλες δυνάμεις του, που έχουν πλέον μειωθεί , επενδύοντας σε μεγάλο βαθμό στην παραγωγή drones και πυραύλων κάθε είδους, που κρύβονται σε υπόγεια υπόστεγα διάσπαρτα σε μια χώρα πέντε φορές μεγαλύτερη από την Ιταλία, με 92 εκατομμύρια κατοίκους και μια οικονομία που δεν εξαρτάται πλήρως από το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο.

Το Ιράν είναι, μετά την Τουρκία, η πιο βιομηχανοποιημένη χώρα της περιοχής και μπορεί να αντέξει για μεγάλο χρονικό διάστημα το κλείσιμο της σημαντικότερης αρτηρίας καυσίμων στον κόσμο, μεταξύ άλλων επειδή έχει κατασκευάσει μια σιδηροδρομική γραμμή που καταλήγει στην Κίνα, η οποία λειτουργεί για πάνω από ένα χρόνο, και μπορεί να βασιστεί στον στόλο των δικών του πλοίων και σε πλοία με ρωσική σημαία. Εκτός, φυσικά, από την έκρηξη των τιμών του πετρελαίου μετά το Ορμούζ.

Ο Τραμπ βρίσκεται έτσι παγιδευμένος στις ίδιες του τις φαντασιώσεις. Πρέπει να ολοκληρώσει μέσα σε λίγες εβδομάδες μια επίθεση κατά του Ιράν. Δηλαδή μια επιχείρηση που στρέφεται εναντίον του και που δεν θα μπορεί να ολοκληρωθεί με το συνηθισμένο τέχνασμα της απόσυρσης μετά τη δήλωση μιας νίκης που είναι αδύνατο να αποδειχθεί. Αυτή τη φορά, επιπλέον, η συνενοχή των αμερικανικών μέσων ενημέρωσης στην εξύμνηση των στρατιωτικών επιτυχιών είναι πολύ χαμηλή.

Το Ιράν δεν χρειάζεται να νικήσει. Αρκεί να δείξει ότι μπορεί να υπερασπιστεί την πολιτική και εδαφική του ακεραιότητα, επιβάλλοντας όλο και λιγότερο βιώσιμα κόστη στον επιτιθέμενο, αντέχοντας απώλειες, ήττες και καταστροφές, ακόμη και τεράστιες.

Ο χρόνος είναι με το μέρος της Τεχεράνης. Η χώρα είναι σε θέση να αντέξει την αεροπορική επίθεση για μήνες και χρόνια, όπως έκανε το Βιετνάμ. Και όπως το Βιετνάμ, μπορεί να αντέξει να χάσει όλες τις μάχες, για να κερδίσει τελικά τον πόλεμο.

Τελικά, η επιθετικότητα κατέληξε να ενδυναμώσει και όχι να διαλύσει την ηγεσία του. Ο αποκεφαλισμός της ηγεσίας του απέτυχε παταγωδώς, όπως και αλλού. Η μόνη οργανωμένη δύναμη της αντιπολίτευσης, αυτή των μεταρρυθμιστών κληρονόμων του Χατάμι και του Ρουχάνι, που ενθάρρυνε τις εξεγέρσεις των τελευταίων μηνών, είναι τώρα παραταγμένη πίσω από τη σημαία, αναβάλλοντας για μετά τον πόλεμο τη λογοδοσία της κληρικής δεξιάς που βρίσκεται στην εξουσία.

Η μόνη αλλαγή καθεστώτος που διαφαίνεται, επομένως, είναι αυτή της Ουάσιγκτον. Και ο Τραμπ κάνει ό,τι μπορεί για να την υλοποιήσει.

 

[---->]