ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΑΣΜΟΣ

 

Αδόκιμος όρος, δοκιμασμένη τακτική.

Ένα κράμα τηλεοπτικής σαβούρας, μηρυκασμού και κανιβαλισμού.

• Τα πετσωμένα βοθροκάναλα κάνουν καλά αυτό που ξέρουν και εντέλλονται να κάνουν.

Αποδομούν, αποσιωπούν, αποχαυνώνουν.

• Τα «κοινωνικά δίκτυα» ακολουθούν την τηλεοπτική τεχνική της γρήγορης επικάλυψης σεισμικών γεγονότων, με μπαρούφες και την ακίνδυνη καφενόβια εκτόνωση, μοιάζοντας – όλο και περισσότερο – με κοτέτσι, που μόλις πέσει φρέσκο καλαμπόκι, οργιάζουν τα κακαρίσματα και τα ραμφοτσίμπητα.

• Ο επιδιωκόμενος κοινωνικός αυτοματισμός- κανιβαλισμός, στο αγροτικό, δεν είχε τα ποθούμενα αποτελέσματα αλληλοεξόντωσης, είχε όμως  τόση σιγή νεκροταφείου, ώστε οι αγωνιζόμενοι αγρότες έμοιαζαν οι μόνοι ζωντανοί, σε μια κοινωνία από ζόμπι.

ΕΠΙΚΑΛΥΨΗ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΑΛΤΣΧΑΪΜΕΡ

Η παγκόσμια γεωπολιτική σκηνή σείεται από τεκτονικούς σεισμούς,

- με  55 τουλάχιστον πολεμικές συρράξεις,

- μια Γενοκτονία σε ζωντανό χρόνο και απροσχημάτιστη προβολή,

- έναν τριετή ΝΑΤΟϊκό-Αζοφικό στραγγαλισμό του λαού της Ουκρανίας,

- την γκανγκστερική  απαγωγή του εκλεγμένου αρχηγού μιας ανεξάρτητης χώρας,

- τους επίσης γκανγκστερικούς φόνους από τους σιωναζί φονιάδες. από το Λίβανο, ως το Ιράν,

- τους επίσης γκανγκστερικούς φόνους πολιτών στις ΗΠΑ από την ICE Γκεστάπο,

- τις απαγωγές μεταναστών στην ίδια φασιστοκρατούμενη χώρα  και τον εγκλεισμό τους, σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, περιμαντρωμένα από πύθωνες

- την ανοιχτή μετατροπή της πειθήνιας, αφυδατωμένης γριάς Ευρώπης σε στρατιωτική βιομηχανία-παρακολούθημα των ΝΑΤΟϊκών επιδιώξεων του πορτοκαλί φασίστα,

- τις ανοιχτές απειλές για προσάρτηση χωρών, από τον ίδιο πορτοκαλί μαφιόζο,

- το απροσχημάτιστο πατσαβούριασμα κάθε έννοιας διεθνούς δικαίου.

Ο ένας τεκτονικός σεισμός διαδέχεται τον άλλο, ο ένας επικαλύπτει τον άλλο και η κοινωνική μνήμη παραγράφει  το κάθε προηγούμενο, πρόσφατο  μεγάλο γεγονός, σύμπτωμα ενός βαρύ κοινωνικού αλτσχάϊμερ.

ΣΤΗ ΧΩΡΑ ΤΟΥ «ΜΥΘΟΥ» ΚΑΙ ΤΟΥ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΎ ΝΕΚΡΟΤΑΦΕΙΟΥ

- Οι μεγάλες αγροτικές κινητοποιήσεις κλείνουν, έχοντας εισπράξει την απέραντη μοναξιά.

Το σινάφι των Κούληδων, που διαφεντεύει τη χώρα - με μια διασωληνώμενη  «αντιπολίτευση», σε μόνιμη εκούσια κατασταλή - μπορεί να δίνει ένα μποναμά 500 εκατ. στους Αζόφ-ναζί, από τον άδειο κρατικό κορβανά και κάμποσα δις σε φρεγάτες που τις στέλνει εκδρομή στον Ειρηνικό, αλλά δεν «ευκολύνθηκε» να λύσει τα αιτήματα των αγροτών, με 150 εκατ. γιατί τα κατασπάραξαν οι Φραπέδες και, κυρίως,  γιατί επιδιώκει μια απόλυτα συντετριμμένη μπανανία, με μηδενική πρωτογενή παραγωγή.

Η διασωληνωμένη αντιπολίτευση, σε όλες τις εκδοχές της και με όλα τα συνδικάτα που ελέγχει, συρρίκνωσε τη σημασία των αγροτικών κινητοποιήσεων και περιορίστηκε σε λεκτικές φιοριτούρες, εκεί που θα έπρεπε να δει στον αγώνα αυτό, έναν πυροκροτητή συνολικής κοινωνικής διέγερσης, κηρύσσοντας μεγάλη γενική απεργία.

Το κοινωνικό αλτσχάιμερ, σε συνδυασμό με την πετσωμένη δημοσιοκαφρίλα, άφησε τους χαύνους του καναπέ, με την πεποίθηση ότι η μεγάλη σφαγή των 500 χιλιάδων αμνοεριφίων και η συντριβή των κτηνοτρόφων δεν μας αφορά, καθώς στα ψυγεία των σούπερ μάρκετ βελάζουν πρόβατα και μουγκανίζουν αγελάδες και στα ράφια τους, φυτρώνουν μπρόκολα και πατάτες.

Η εγχώρια «διανόηση» δούλεψε υπερωρίες για τον Σμαραγδή και το κινηματογραφικό του πόνημα αλλά δεν καταδέχτηκε να πει μια κουβέντα για τους εργάτες γης,  το τι σημαίνει διατροφική αυτάρκεια για την αποικία χρέους και ποιος εργασιακός Μεσαίωνας εγκαινιάστηκε με το 13ωρο.

- Στη Λερναία Ύδρα των Τεμπών, προστέθηκε ακόμη ένα κεφάλι, καθώς η διασωληνωμένη αντιπολίτευση έπαθε φαγούρα, στην πιθανότητα ψηφολογικής αφαίμαξης, από ένα νέο μόρφωμα, αναντίστοιχο με τον αγώνα για Δικαιοσύνη και συνολικά ανεπαρκές και άκαιρο.

Στην επιχείρηση αποδόμησης ή υπεράσπισης αυτού του άκαιρου,  ανεπαρκούς και δεξιοστροφου μορφώματος – που έβαλε ζήτημα διαπραγμάτευσης λυμένων εδώ και δεκαετίες ζητημάτων,  σε μια, όλο και πιο συντηρητική  και θρησκόληπτη, κοινωνία –  αναλώθηκε η δυναμική των γραφίδων, μουτζουρώντας όλα τα μεγάλα ζητήματα του κόσμου και του τόπου.

Με τούτα και μ’ εκείνα, ξεχάσαμε τη  Γενοκτονία, την Απαγωγή, ηττήθηκε το Αγροτικό, χαντακώθηκε το ζήτημα των Τεμπών και νίκησε θριαμβευτικά  ο Τηλεοπτικασμός, αυτό το κράμα τηλεοπτικής σαβούρας, μηρυκασμού, κανιβαλισμού και κοινωνικού αλτσχάϊμερ.

[---->]