της Μαριάννας Τζιαντζή
Να λοιπόν που η νεολαία και γενικότερα η ανήσυχη κοινωνία αποκτά τον ήρωά της: τον 21χρονο Νίκο Ρωμανό. Η ηρωοποίησή του δεν οφείλεται μόνο στις δικές του επιλογές, στην αταλάντευτη επιμονή του στην απεργία πείνας, αλλά και στις μεθοδεύσεις της κυβέρνησης, στην άρνησή της να του επιτραπεί η φοίτηση στη σχολή όπου πέρασε με το σπαθί του, χωρίς φροντιστήριο, χωρίς ιδιαίτερα, μελετώντας μέσα στη φυλακή.
Ποιος ΣΥΡΙΖΑ, ποιο ΚΚΕ, ποιες αριστερές οργανώσεις, ποια συνδικάτα, ποια παράταση του Μνημονίου, ποιος προϋπολογισμός: το αναρχικό ρεύμα έχει τις τελευταίες ημέρες το λόγο, όπως τον έχουν και οι δυνάμεις καταστολής. Τουλάχιστον αυτή την εικόνα δίνουν τα μεγάλα κανάλια που όλη αυτή την εβδομάδα προβάλλουν τρέιλερ με «κλέφτες κι αστυνόμους» και εικόνες μιας φλεγόμενης πόλης και ταυτόχρονα βαφτίζουν την (αυτονόητη) αλληλεγγύη «ανομία».

