Αν και δεν ιδρώνει το αυτί του

Κοινωνία, Υπουργοί και Ταγματάρχες, του Ενοχλημένου Συριζαίου

 Ποιος έδωσε τη μάχη για να μην βάψει οριστικά το «μαύρο» την ΕΡΤ;

Την έδωσε ένα μεγάλο τμήμα των εργαζομένων της ΕΡΤ που αγωνίστηκε με αυτοθυσία και ηρωισμό για μια άλλη προοπτική της Δημόσιας Ραδιοτηλεόρασης.

Την έδωσαν οι εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες που αναζητούσαν με πάθος την τηλεοπτική συχνότητα για να δουν ή την ραδιοφωνική συχνότητα για να ακούσουν τη φωνή της. 

Την έδωσαν οι χιλιάδες άνθρωποι, που με ρεφενέ την βενζίνη ακόμη και με τα πόδια, ανηφόριζαν για μήνες τη Μεσογείων κρατώντας –και με ζέστη και με κρύο– την ελπίδα ζωντανή. 

Την έδωσαν οι εκατοντάδες καλλιτέχνες, οι άνθρωποι του πνεύματος και της εργασίας που συμπαραστάθηκαν. 

Την έδωσαν οι τοπικές κοινωνίες που «ταμπουρώθηκαν» γύρω και μέσα στους τοπικούς ραδιοφωνικούς σταθμούς και δεν άφησαν τη φωνή της ΕΡΤ- open να χαθεί.

Την έδωσε η ηρωική ΕΡΤ 3 στη Θεσσαλονίκη. Την έδωσε ιδιαίτερα ο κόσμος της Αριστεράς μαζί και τα χιλιάδες μέλη–φίλοι του ΣΥΡΙΖΑ που στήριξαν αυτόν τον αγώνα με υπομονή και συνέπεια.
Πολλά απ’ όσα έγιναν τότε, εκούσια ή ακούσια έσπρωξαν και τις πολιτικές εξελίξεις. Έστρωσαν κυριολεκτικά το δρόμο, έσπρωξαν προς τα υπουργικά έδρανα την κυβέρνηση της Αριστεράς και τους υπουργούς της.

Που βρισκόταν άραγε ο Λάμπης Ταγματάρχης εκείνο το διάστημα; Οπουδήποτε αλλού εκτός από το πλευρό της κοινωνίας και των εργαζομένων. Και έπραττε μάλλον σοφά.

Γιατί μόνο ως πρόκληση θα μπορούσε να θεωρηθεί η παρουσία του στο προαύλιο της ΕΡΤ. 

Γιατί ήταν ο Λάμπης Ταγματάρχης επικεφαλής της ΕΡΤ στα σκληρότερα χρόνια των μνημονίων.

Επί των ημερών του απολύθηκε ο σημερινός διευθυντής του Κόκκινου Κώστας Αρβανίτης και απολύθηκε ως ακατάλληλος για συνεργάτης της ΕΡΤ ο Μανώλης Ρασούλης. Υλοποίησε το περίφημο σχέδιο Μόσιαλου, την πολιτική δηλαδή της συνεχούς απαξίωσης του Δημόσιου Τηλεοπτικού Φορέα. Είχε άλλωστε ο ίδιος άνθρωπος διακεκριμένη θητεία και στις ιδιωτικές ραδιοτηλεοπτικές επιχειρήσεις.

Ποιος διορίστηκε διευθύνων σύμβουλος της νέας ΕΡΤ; Ο Λάμπης Ταγματάρχης! 

Ποιος το αποφάσισε; Ο υπουργός που οι αγώνες και οι θυσίες όλων των προηγούμενων τον έκαναν υπουργό.

 Ποιους ρώτησε; Κανέναν απολύτως, το αποφάσισε μόνος του (η Πολιτική Γραμματεία,  βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, η συντριπτική πλειοψηφία των δημοσιογράφων του ΣΥΡΙΖΑ, η προοδευτική κοινή γνώμη εμφανίζονται εντελώς αντίθετοι).

Κάποιοι τώρα μιλούν για ημέρα ντροπής, κάποιοι άλλοι για το τέλος των ψευδαισθήσεων. Πιστεύουμε ότι σίγουρα πρόκειται για ώρα σκέψης και αναστοχασμού. Για ώρα εκπόνησης ενός νέου σχεδίου δημοκρατικής λειτουργίας και συλλογικής ευθύνης. Και σίγουρα είναι η ώρα για νέους αγώνες.

Πηγή: Εποχή 

[--->]

Προστασία Στουρνάρα από το εκδοτικό κατεστημένο

 Σε ρόλο προστάτη του διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος, με αφορμή το περιβόητο e-mail που αποκάλυψε η ΕφΣυν, εμφανίζονται στα σημερινά τους φύλλα Η Καθημερινή και ΤΑ ΝΕΑ. Το εκδοτικό κατεστημένο, το οποίο τα τελευταία έξι χρόνια υποστηρίζει την πολιτική των δανειστών στην Ελλάδα μέσω ρεπορτάζ και άρθρων- παίρνει υπό την προστασία του τον Γιάννη Στουρνάρα...
Οπως γράφει o Γ. Πετρόπουλος στην ΕφΣυν, τα επιχειρήματα που επιστρατεύονται προς αυτή την κατεύθυνση εμπεριέχουν από τη «θεωρία της υποκλοπής» ώς και τη «θεωρία περί προστασίας των θεσμών» για να παρακαμφθεί το ουσιώδες και βασικό του όλου θέματος που είναι αποκλειστικά και μόνο ζήτημα πολιτικής υφής:

- Δικαιούται ο διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδας να διοχετεύει πληροφόρηση -ανεξαρτήτως της ποιότητας και της ακρίβειάς της- με στόχο την καλλιέργεια αντιπολιτευτικού κλίματος προς την κυβέρνηση- όποια κι αν είναι αυτή; 

- Δικαιούται, επίσης, από τον θεσμικό του ρόλο να αποκρύβει από την κυβέρνηση ειδικό..
λογαριασμό στην Τράπεζα της Ελλάδος, ο οποίος σχεδόν καλύπτει τη δόση προς το ΔΝΤ;

[--->]

Το νέο ύφος και ήθος του Παπά

Ως «περσινά ξινά σταφύλια» χαρακτήρισε την κριτική που δέχτηκε η κυβέρνηση και ο ίδιος για την επιλογή του νέου διοικητικού συμβουλίου της ΕΡΤ ο υπουργός Επικρατείας Νίκος Παππάς.

 Παράλληλα, ο  Παππάς αναγνώρισε το συναισθηματικό φορτίο που "κουβαλάνε" οι εργαζόμενοι, αλλά θεωρεί ότι όποιες αποφάσεις παρθούν τη νέα εποχή της δημόσιας τηλεόρασης δεν πρέπει να υποκύπτουν σε αντιλήψεις ρεβανσισμού.

[--->]

… μέχρι να τραβήξει το πρώτο χέρι

[...] -Κυρ- Σωκράτη τα πράγματα είναι δύσκολα. Εγώ που είμαι μπογιατζής και όλοι μας στην πιάτσα, ξέραμε πως θα μας πάνε καροτσάκι και δεν καταλαβαίνω πως κάποιοι μορφωμένοι στο ΣΥΡΙΖΑ, υπουργοί και τέτοια, κάνουν πως δεν το περίμεναν.

-Ναι, μα αυτοί είναι «εταίροι» μας και πρέπει να μας βοηθούν στα δύσκολα.

-Και ο Μήτσος ήταν φίλος μου, θα με πάντρευε μάλιστα, όμως επειδή του χρωστώ λόγω στενότητας έξι νοίκια, μου έκανε έξωση.

 Έχει το συμφέρον και η κονόμα, φίλους και εταίρους;
Γίνεται εταίρος ο καρχαρίας και η μαρίδα;
Τους ακούω καμιά φορά να μιλάν για την Ευρώπη και τους «ευρωπαίους εταίρους» και λέω τι διάβολο δεν καταλαβαίνουν;
Μόνο σε μένα έτυχε ο Μήτσος;

-Αντώνη εσύ γιατί ψήφισες ΣΥΡΙΖΑ;

-Εγώ κυρ-Σωκράτη, ψήφιζα ότι ο πατέρας μου. Έτσι ήταν.
Όμως κάποια στιγμή, δε μπορούσα άλλο με τούτους.
Δυο πράγματα έκαναν τον Τσίπρα κυβέρνηση.
Η βρώμα, η σαπίλα και η λαμογιά τους τόσα χρόνια και η ελπίδα που είχαμε ανάγκη.

-Τώρα τι λες, θα γίνει τελικά «συμφωνία»; 

-Έλα κυρ- Σωκράτη…
Η συμφωνία από την αρχή ήταν σίγουρο πως θα την είχαμε. Εγώ δεν ανησυχώ αν θα υπογραφεί. Το τι θα μας φέρει, με φοβίζει. 

Και φόρους περιμένω και να πάνε παραπέρα υποσχέσεις του Τσίπρα περιμένω και τη σύνταξη της μάννας μου δε τη βλέπω καλά.

Όμως εκείνο που δε θέλω, είναι όλα τούτα να μας λένε πως τα κάνουν γιατί φταίνε «οι προηγούμενοι.» Εγώ δε ψήφισα καλύτερους «προηγούμενους». 

Ψήφισα αριστερούς για να γίνει καλό το σήμερα και καλύτερο το αύριο.

Θέλω να μου πούνε την αλήθεια.

Τόσα θέλουμε, για ΄κει τα θέλουμε, αυτά θα κάνουμε αν ζοριστούμε. 

Θα προσπαθήσουμε τα πιο πολλά να τα πάρουμε απ’ τους πλούσιους. 

Σας θέλουμε μαζί μας για να μη κωλώσουμε. 

Είστε;

Αυτό δεν είναι αριστερά;

-Τι λες, θα την ρίξουν την κυβέρνηση;
Άμα ο κόσμος πιστέψει πως τον θέλετε δίπλα σας, αν τα βάλετε με τους πλούσιους, αν καταφέρετε να νικήσετε τους δημοσιογράφους και τα λαμόγια και άμα δε πάτε να βολέψετε για 20 χρόνια το «λαό του ΣΥΡΙΖΑ», τότε τίποτα μη φοβάστε.
Άμα καταφέρετε να κάνετε και κάτι για το λαό; Καλά...

-Εσύ τι περιμένεις από την κυβέρνηση;

-Να μη με κοροϊδέψει όπως οι άλλοι.


[--->]

«ευτυχώς εμείς δεν έχουμε αυτήν την τεχνογνωσία»

Η καταφυγή στην τεχνογνωσία -ή know how για τους πιο… μοντέρνους- με τα περιεχόμενα και τις ζώσες αναφορές όλων των προηγούμενων χρόνων μπορεί να είναι μια νέα αρχή; Πολύ, δε, περισσότερο όταν όλο το προηγούμενο διάστημα αυτή ακριβώς η τεχνογνωσία, συστηματικά και δικαιολογημένα, καταγγελλόταν και με περισσή (και δικαιολογημένη) υπερηφάνεια απ’ τα πιο επίσημα χείλη ακουγόταν σε κάθε ευκαιρία το «ευτυχώς εμείς δεν έχουμε αυτήν την τεχνογνωσία».

Το νέο λιγότερο εξαγγέλλεται και περισσότερο φαίνεται, υλοποιείται, αναβλύζει από παντού.
Μόνο έτσι πραγματώνεται, μόνο έτσι υπάρχει, μόνο έτσι αποδεικνύεται.
Και σίγουρα, με παλιά υλικά το νέο δεν χτίζεται. Με παλιά υλικά απλά φτιασιδώνεται και επανέρχεται πανηγυρικά το παλιό.

Και η όποια ανακαίνιση, η όποια μικροεπέμβαση φαίνεται. Τα ψιμύθια δεν κρύβουν -όσο καλά και να ’ναι- το παλιό, το γερασμένο, το εμπεδωμένο στον πλατύ κόσμο ως βαθύ συστημικό κατεστημένο.

Η επιλογή του Λάμπη Ταγματάρχη για τη θέση του διευθύνοντος συμβούλου για τη νέα ΕΡΤ αυτό ακριβώς είναι.
Είναι η σε πρώτη ανάγνωση καταφυγή στο παλιό και δοκιμασμένο know how που ξέρει τη δουλειά και μπορεί. Αλλά, στ’ αλήθεια, πιστεύει κανείς ότι το νέο μπορεί να χτιστεί με βάση την παλιά εμπειρία; Μπορεί το πραγματικά νέο, το πραγματικά αναγεννητικό για την ίδια την ΕΡΤ και κυρίως για την κοινωνία να προκύψει με το παλιό know how;

Η κατεστραμμένη χώρα (όπως και το -τηρουμένων των αναλογιών- φαύλο παρελθόν της ΕΡΤ στο οποίο δεν πρέπει επ’ ουδενί να γυρίσουμε) παιδί αυτής της εμπειρία και αυτού του know how δεν είναι;
Και γιατί αρνούμαστε πεισματικά να μελετήσουμε, να αξιοποιήσουμε, να εμπιστευτούμε τη νέα εμπειρία, την οποία μάλιστα χρησιμοποιούμε με περισσή ευκολία; Γιατί παραγράφουμε την εμπειρία του πρωτόγνωρου αγώνα των εκατοντάδων εργαζομένων της ΕΡΤ, η οποίοι επί 23 μήνες κράτησαν την αξιοπρέπεια ζωντανή, ξανάνοιξαν την ΕΡΤ και κυρίως απέδειξαν ότι μπορούν να κάνουν θαύματα όταν απελευθερωθούν απ’ τις… εμπειρίες του παρελθόντος; Αυτοί οι 23 μήνες δεν παρήγαγαν ένα φρέσκο και ριζοσπαστικό know how;

Στο καμίνι του αγώνα δεν παράγεται εμπειρία, δεν τροποποιούνται συνειδήσεις; 

Κι αυτό από πότε έπαψε να αποτελεί κρίσιμο παράγοντα για την Αριστερά;

Η ανακοίνωση που έβγαλαν πριν από λίγες μέρες οι αγωνιζόμενοι δεν «είπε», τελικά, σε κανέναν τίποτα και γιατί; Αξίζει τον κόπο να θυμηθούμε τι είπαν. «Ενόψει της διαδικασίας επιλογής της νέας Διοίκησης της ΕΡΤ, η συνέλευση των εργαζομένων που κράτησαν ζωντανή τη φωνή της ΕΡΤ παντού στην Ελλάδα για 23 μήνες, δηλώνουμε απερίφραστα πως η επιλογή της νέας Διοίκησης θα πρέπει πρωτίστως και πάνω από όλα να σηματοδοτεί ένα νέο όραμα για την ΕΡΤ. Μιας ΕΡΤ πραγματικά δημόσιας, με ενσωμάτωση της εμπειρίας της αυτοοργάνωσης που μας έφερε έως εδώ και ανοιχτής στην κοινωνία. Μιας ΕΡΤ μακριά από τις σκιές του παρελθόντος και όσους υπηρέτησαν στρεβλώσεις που πρέπει πάση θυσία να αποφευχθούν στο μέλλον».

Σύντροφοι, το νέο και πολύ περισσότερο το ριζοσπαστικό, ειδικά στις διαμορφωμένες συνθήκες, δεν μπορεί να προκύψει απ’ το παλιό. Ούτε καν μπορεί να συνδυαστεί. Μια τέτοια βίαιη συνύπαρξη, όσο κι αν καλλωπιστεί, ποτέ δεν θα γίνει τέκνο της (πραγματικής) ανάγκης.

[...>]