Αττική Οδός:

- Η αρχική επένδυση ήταν 1,25 δισ. εκ των οποίων οι εταιρείες που τη διαχειρίζονται κάλυψαν το 15% με δικά τους κεφάλαια και το υπόλοιπο καλύφθηκε με δανεισμό (ορθή τακτική στην ελεύθερη οικονομία) και δημόσιο χρήμα.

- Στο ίδιο διάστημα (περί των 15 ετών) τα έσοδα για τους μετόχους των εταιρειών αυτών φθάνουν στα 3 δισ. ευρώ, με παροχή τεράστιων μερισμάτων (σ.σ.: για τα ελληνικά οικονομικά - επιχειρηματικά δεδομένα).

- Στη σύμβαση υπάρχει ειδικός όρος ότι ο δρόμος θα επιστρέψει στο Ελληνικό Δημόσιο εάν  η απόδοση κεφαλαίου ξεπερνούσε το ανώτατο όριο του 13,1%, με αποτέλεσμα οι εν λόγω εταιρείες να φουσκώνουν το κόστος συντήρησης και να ρίχνουν αυτό το ποσοστό στο 6,23%.

- Οι ίδιες εταιρείες, που δεν βρήκαν ένα μπουκάλι νερό να πάνε στους εγκλωβισμένους, διεκδικούν τη νέα παραχώρηση για αρκετές δεκαετίες ακόμη..... Τα συμπεράσματα δικά σας.

ΥΓ.:  Την «Αττική Οδό» απαρτίζουν οι εταιρείες ΑΚΤΩΡ ΠΑΡΑΧΩΡΗΣΕΙΣ, ΑΒΑΞ και η γαλλική EGIS PROJECTS....

[---->]

Όταν γυρίσω Θα γυρίσω με τα ρούχα και τ' όνομα ενός άλλου. Κανείς δε θα με γνωρίσει.

 


Χθες έκλεισαν δέκα χρόνια από τον θάνατο του Θεόδωρου Αγγελόπουλου. Πότε πέρασαν;

Θυμάμαι κάτι αστεία για αυτόν που κυκλοφορούσαν παλιά. Όσοι μεγάλωσαν την δεκαετία του 90 θα τα θυμούνται.

Καθυστερούσε κάποιος στο ραντεβού του και οι φίλοι τον πείραζαν "ρε φίλε είσαι αργός σαν πλάνο του Αγγελόπουλου".

Συζητούσε μια παρέα να πάει σινεμά και να δει κάτι ελαφρύ και έλεγαν "παιδιά μην δούμε καμία βαριά κουλτούρα, τίποτα Αγγελόπουλο".

Περίμενες κάμποση ώρα σε μία δημόσια υπηρεσία και έλεγες "βαρέθηκα σαν να ήμουν σε ταινία του Αγγελόπουλου".

Θυμάμαι τους ΑΜΑΝ (νυν Ράδιο Αρβύλα) να κάνουν χαβαλέ όταν βραβεύτηκε με τον Χρυσό Φοίνικα. Έπαιρνε ο Κανάκης συνέντευξη και καλά από τον Αγγελόπουλο (που τον έκανε ο Καλυβάτσης). Η συνέντευξη ήταν τόσο αργή που ώσπου να απαντήσει ο Αγγελόπουλος, ο Κανάκης είχε γεράσει και είχε πεθάνει.

Παπαριά αστείο αλλά όλοι γελούσαν. Κι ας μην είχανε δει ούτε μία του ταινία. Κι εγώ γελούσα. Κι ας μου είχε αρέσει ο "Μελισσοκόμος" που τον είχα πετύχει τυχαία ένα βράδυ στην ΕΡΤ2.

Τίποτα. Ο Αγγελόπουλος είχε γίνει τρολιά της εποχής και συνώνυμο του "βαρετού", του "δυσνόητου", της "θολοκουλτούρας".

Βέβαια, δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα στο να σατιρίζεις τον ελιτισμό και την δηθενιά των διανοούμενων. Στο να αποδομείς τους καλλιτέχνες που μιλάνε εσκεμμένα μία γλώσσα ακατανόητη για τους πολλούς και κατανοητή μόνο για την "παρέα" τους.

Πάντως, αυτή δεν ήταν η περίπτωση του Αγγελόπουλου.

Το "πρόβλημα" του Αγγελόπουλου ήταν ότι εκπροσωπούσε μία Ελλάδα ποιητική, στοχαστική, ευαίσθητη, την στιγμή που κυρίαρχη κουλτούρα έπρεπε να γίνει ο Πέτρος Κωστόπουλος, τα "βυζιά" του Nitro και ο Θέμος Αναστασιάδης με τα σούργελα που καλούσε σε εβδομαδιαία βάση.

Ο Αγγελόπουλος έκανε σινεμά-γέφυρα: ένωνε με εικόνες το Παρελθόν, το Παρόν και το Μέλλον του ελληνισμού. Και η ομίχλη στις ταινίες του, πανταχού παρούσα, δεν είναι καθόλου τυχαία: συμβολίζει τον πεσιμισμό του για το τι μέλλει γενέσθαι.

"Η Ελλάδα πεθαίνει. Πεθαίνουμε σα λαός. Κάναμε τον κύκλο μας. Δεν ξέρω πόσες χιλιάδες χρόνια ανάμεσα σε σπασμένες πέτρες και αγάλματα και πεθαίνουμε…" κραυγάζει με καημό ο Θανάσης Βέγγος στο "Βλέμμα του Οδυσσέα".

Βλέπεις, η Ελλάδα έμπαινε στον αστερισμό της ΠΑΣΟΚάρας και μετατρεπόταν σε ένα απέραντο μπουζουξίδικο κυρίαρχη αξία του οποίου ήταν το μότο "ό,τι φάμε ό,τι πιούμε κι ό,τι αρπάξει ο κώλος μας".

Ο Αγγελόπουλος, λοιπόν, για αυτήν την Ελλάδα συμβόλιζε τον μίζερο γέρο, απομεινάρι μίας άλλης εποχής, που γκρινιάζει συνέχεια αντί να "περάσει καλά όπως όλοι".

Για αυτό έπρεπε να αποδομηθεί, να γελοιοποιηθεί, να παραγκωνιστεί. Να γίνει "ακίνδυνος" ώστε να μπορέσει ο νεοέλληνας να βουτήξει στην καταναλωτική αφθονία και στον δυτικό τρόπο ζωής χωρίς τύψεις και ενοχές.

Δέκα χρόνια μετά τον θάνατο του και όσο και να ψάξεις δεν θα βρεις ούτε ένα αφιέρωμα αυτές τις μέρες στην τηλεόραση για αυτόν και το έργο που άφησε. Ούτε μία ταινία ακόμα και στα κρατικά κανάλια. Και μιλάμε για το εγχώριο σκηνοθετικό ανάλογο του Ρίτσου ή του Ελύτη.

Αλλά από Survivor και Batchelor είμαστε φουλ.

Τώρα, πολλές φορές, λέμε μεταξύ μας "ωραία ταινία για ελληνική". Αλήθεια έχουμε σκεφτεί πόσο απαξιωτικός χαρακτηρισμός είναι αυτός για το ελληνικό σινεμά;

Σαν να λέμε "καλή οδηγός για γυναίκα"

Έχουμε φτάσει στο σημείο να θεωρούμε εθνική επιτυχία άμα μία ταινία Έλληνα δημιουργού (και όχι ελληνική) φτάσει στα Όσκαρ ή άμα μία ελληνική σειρά την πάρει το Νέτφλιξ.

Και ο Αγγελόπουλος γύρναγε ταινίες στην Ελλάδα με θέματα εμπνευσμένα κυρίως από την νεοελληνική Ιστορία, τον λάτρευαν σαν θεό σε Γαλλία και Ιαπωνία, τον έλεγαν "δάσκαλο" ο Χέρτζογκ, ο Κουστουρίτσα και ο Βέντερς ενώ ο Κουροσάβα, ο Ταρκόφσκι και ο Μπέργκμαν (ίσως οι πιο μεγάλοι σκηνοθέτες του 20ου αιώνα) του έπλεκαν το εγκώμιο σε κάθε ευκαιρία.

Και ηθοποιοί τεράστιοι, όπως ο Μπρούνο Γκανς, ο Χάρβεϊ Καϊτέλ και ο Μαρτσέλο Μαστρογιάννι θεωρούσαν τιμή τους να παίξουν σε ταινία του και δεν τους πείραζε ούτε όταν ντούμπλαρε τις φωνές τους με Έλληνες ηθοποιούς.

Αυτός ήταν ο Αγγελόπουλος και άλλα τόσα επί χίλιες φορές. Εμείς, όμως κάναμε χαβαλέ με τα "αργά πλάνα" του, χασμουριόμασταν και παριστάναμε οτι δεν καταλαβαίνουμε τις ταινίες του. Ενώ στην ουσία δεν θέλαμε να καταλάβουμε.

Τώρα, η Ελλάδα έπαψε να είναι το μπουζουξίδικο που ήταν.

Τώρα, κάθε καλοκαίρι καταστρεφόμαστε ολοσχερώς από τις πυρκαγιές στην πρώτη υψηλή θερμοκρασία ενώ μία κλασική βαρυχειμωνιά μπορεί να κάνει την πιο μεγάλη εθνική οδό της χώρας να φρακάρει για οχτώ ώρες.

Τώρα, εκατό άνθρωποι την ημέρα πεθαίνουν από κορονοϊό, οι περισσότεροι εκ των οποίων δεν φτάνουν ποτέ σε ΜΕΘ.

Τώρα που φτάσαμε εδώ που φτάσαμε, ίσως να είναι καλή ευκαιρία να αφήσουμε για λίγο τον χαβαλέ.

Και να αναστοχαστούμε.

Πώς τα καταφέραμε έτσι;

Πώς θα βγούμε από αυτήν την "βαρυχειμωνιά";

"Κατέγραψε με τρόπο πικρό την περιπέτεια της ψυχής του Έλληνα"

είχε πει ο Χάρυ Κλιν για τον φίλο του όταν πέθανε.

Εμείς ας κρατήσουμε κάτι πιο αισιόδοξο που είχε πει ο ίδιος ο Αγγελόπουλος σε ανύποπτο χρόνο:

"Αυτό που σήμερα λέμε αδύνατο, είναι το εφικτό του μέλλοντος"

Η περιπέτεια συνεχίζεται

 

Ομαδάρα!

 



Αφεντικά και δούλοι σκατά να γίνουμ ούλοι. Venceremos.

 

Η λύση στα προβλήματα από την κακοκαιρία είναι απλή. Θα επαναλάβουμε τα του κορονοϊού. Υποχρεωτικά αλυσίδες παντού και στο Αγρίνιο που δεν χιόνισε και το πρωί είχε ήλιο. Όποια κουφάλα δεν βάλει αλυσίδες στο αμάξι ανά την επικράτεια θα πληρώνει πρόστιμο. Όποιος δεν φορά κασκόλ μάλλινο και γούνα από αρκούδα θα απολύεται από το Δημόσιο γιατί κρυολογεί και επιβαρύνει το σύστημα υγείας στερώντας έτσι μια θέση από κάποιον συνεπή αλυσοδεμένο που τσακίστηκε ούτως ή άλλως γιατί κανείς δεν έριξε αλάτι στο δρόμο.

Αμα τα μέτρα δεν αποδώσουν και δεν συμμορφωθείτε το επόμενο στάδιο είναι κλείσιμο των πάντων όλοι σπίτια σας. Συνεργεία του κράτους θα περνούν και θα ρουφάνε με λάστιχο το πετρέλαιο όσων δεν ευθυγραμμίστηκαν και θα το μεταπουλάνε στους συνεπείς.

Η Αριστερά στη γραμμή ο λαός σώζει το λαό δια της συμμόρφωσης με τις κρατικές οδηγίες , βγαίνει στις γειτονιές φτυαρίζει και πετάει αλάτια. Συμβολικά. Οι σύντροφοι φοράνε αλυσίδες στο σώμα τους για να περάσουν το μήνυμα και καταγγέλλουν την κλιματική αλλαγή με τρόπο εμφατικό. Δεν καίνε πετρέλαιο ,δεν καίνε ξύλα , τρέχουν πάνω κάτω και ζεσταίνονται  Ο υπόλοιπος κόσμος τους κοιτάει γελάει και περνάει ευχάριστα η ώρα.

Όλοι μαζί θα περάσουμε και αυτό τον επικίνδυνο κάβο. Αφεντικά και δούλοι σκατά να γίνουμ ούλοι. Venceremos.

[----->]

Ενώ εξοπλίζει καθεστώτα που πέφτουν σαν χάρτινοι πύργοι

 

Ξέρω ότι η Ελλάδα είναι στον πάγο (στην κυριολεξία) αλλά εμείς εδώ στο Σαχέλ καιγόμαστε (μεταφορικά και κυριολεκτικά). Οχι ότι πέσαμε και από τα σύννεφα βέβαια καθώς ήταν απλά θέμα χρόνου να συμβεί. Το Σαχέλ έχει παγιδευτεί σε ένα φαύλο κύκλο βίας, τρομοκρατίας, ξένων επεμβάσεων και ντόπιων κυβερνήσεων που αποδεικνύονται πολύ "λίγες" μπροστά στα κοσμογονικά γεγονότα. Η νέα γενιά δεν είναι πλέον δεμένη στο άρμα της Γαλλίας, συνδέεται με τον   έξω κόσμο, ενημερώνεται, διεκδικεί και αμφισβητεί τους ντόπιους και τους εισαγόμενους σωτήρες. 

Βλέπει ότι τα εκατομμύρια των εξοπλισμών, οι ξένοι στρατοί, οι μεγάλες υποσχέσεις τους αφήνουν τελικά ακόμα πιο ευάλωτους από πριν. Και έτσι στο Μάλι είχαμε πέρσι το πραξικόπημα που έδιωξε την κυβέρνηση μαριονέτα και έφερε στην εξουσία έναν στρατηγό που δεν δίστασε να κάνει και δεύτερο πραξικόπημα εναντίον της κυβέρνησης που ο ίδιος όρισε. Και όσο παράλογο και αν ακούγεται αυτό, είναι πολύ λογικό στο πλαίσιο του Μάλι, μιας χώρας που οι ξένες επεμβάσεις και η τρομοκρατία δεν την αφήνουν να ανακάμψει. 

Και όσοι μιλάνε για δημοκρατία κ.λ.π. ας αφήσουν τον λαό του Μάλι να δηλώνει ότι προτιμάει τον στρατηγό περισσότερο από οποιοδήποτε άλλον. Το αποτέλεσμα ήταν αρχές του 2022 οι υπόλοιπες χώρες της Ενωσης της Δυτικής Αφρικής να κλείσουν τα σύνορα με το Μάλι σε μια προσπάθεια να επιβάλλουν εκλογές άμεσα, ίσως γιατί ένιωσαν ότι και η δική τους καρέκλα τρίζει και θα καταλήξουν σαν τον Αλφα Κοντε της Γουινέα με ξεκούμπωτο πουκάμισο και ένα όπλο να τον σημαδεύει (ότι είδαμε το καλοκαίρι όταν ένας νεαρός στρατηγός τον πέταξε από την εξουσία και ανέλαβε τα ηνία της χώρας). Τελικά το Μάλι κρατάει γερά, έστω και με κλειστά σύνορα από παντού και με τους λογαριασμούς της χώρας παγωμένους. Μόλις χτες η Μπουρκίνα έγινε η τρίτη χώρα στην περιοχή όπου έγινε πραξικόπημα, με τα τζιχάντια και τις διεθνείς στρατιωτικές δυνάμεις να παρακολουθούν τις εξελίξεις. Τι θα γίνει; αναμένουμε...η περιοχή καίγεται, και πρέπει πλέον η διεθνής κοινότητα να μάθει ότι  τα δεδομένα έχουν αλλάξει. Το φάντασμα του Καντάφι πλανάται πάνω από τα κεφάλια τους.

Χτες στη Σενεγάλη, ο πρόεδρος , το άλλο "πουλέν" της Γαλλίας, που πλέον ο λαός μισεί,  έχασε όλες τις περιφερειακές εκλογές, ακόμα και το Ντακάρ από τη συσπειρωμένη αντιπολίτευση υπό την αιγίδα ενός νέου βουλευτή και πρώην εφοριακού που ξεσκέπασε τα οικονομικά σκάνδαλα της κυβέρνησης και είχε έρθει τρίτος στις τελευταίες προεδρικές  εκλογές χωρίς να έχει στήριξη από πουθενά. Η Δυτική Αφρική αλλάζει, η Ευρώπη μιλάει για δημοκρατία, μετανάστευση, ανάπτυξη μπλα μπλα ενώ εξοπλίζει καθεστώτα που πέφτουν σαν χάρτινοι πύργοι. Και ο Πούτιν κάπου εκεί στη στέπα του, τρίβει τα χέρια του και πίνει βότκες στην υγεία των υπολοίπων...

(και ο δικός μας πρωθυπουργός παίζει με τα ραφαλ του και ετοιμάζεται να στείλει στρατό να στηρίξει τη δημοκρατία στο Σαχέλ...)

[---->]