Εκ πρώτης όψεως είναι ξεφτίλα χαμένε, α χαμένε…



Το γνωστό επικοινωνιακό δρομολόγιο (μια Αβάνα, μια Τραμπ, μια Σκοπευτήριο, μια ΣΕΒ, μια Μακρόνησο, μια ΔΝΤ) μεταφέρεται τώρα στο εσωτερικό, γιατί εκλογές έχουμε και οι δημοσκοπήσεις δεν μας πάνε καλά και οι μονοκομματικές κυβερνήσεις και οι αυτοδυναμίες είναι γλυκιά ανάμνηση.



Του Σωκράτη Μαντζουράνη

Τι να λέμε τώρα…

Αυτή η συσσωρευμένη λαϊκή εμπειρία, η «λαϊκή σοφία», είναι γκαραντί πράγμα.

Ο κλέφτης και ο ψεύτης τον πρώτο χρόνο χαίρεται, προειδοποιεί –αν και συχνά χαίρονται πολύ περισσότερο.

Ήδη πέρασαν τρία χρόνια και απ’ ό,τι φαίνεται η «χαρά του ψεύτη» βρίσκεται στα τελειώματα.

Η δυνατότητα για κόλπα, δολιχοδρομίες, κυβιστήσεις, υποσχέσεις, «παροχές», όχι μόνο ξόδεψαν την αποκοιμιστική τους ικανότητα, αλλά γίνονται μπούμερανγκ για τους εμπνευστές τους.

Η επίκληση της αριστεροσύνης δεν μπορεί να μανιπουλάρει τα λαϊκά όνειρα. Ούτε καν ψευδαισθήσεις δεν παράγει πια.

Το «ηθικό πλεονέκτημα της αριστεράς» ξοδεύτηκε, ξεφτιλίστηκε γρήγορα και κατάντησε πλεονέκτημα της δεξιάς.

Το «αριστερό πρόσημο» από σύνθημα έγινε πρωτοσέλιδο σε κίτρινες εφημερίδες και επιχείρημα της Μέρκελ πως ο καπιταλισμός όλα τα λειαίνει, όλα τα μασάει.

Η «καθαρή έξοδος» από τα «μνημόνια» έγινε «επιτήρηση», η «ανάπτυξη» παραδόθηκε στην καλή διάθεση των «αγορών», τις οποίες εναγωνίως προσπαθούν να πείσουν πως δεν θα τις δυσαρεστήσουν ποτέ στο μέλλον.

Από το «ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός» περάσαμε σε τρία χρόνια στο «ζήσαμε και δυσκολότερα, την υγειά μας να έχουμε».

Η πολυπαιγμένη κωμωδία «αριστεροί» βουλευτές να ψηφίζουν μέτρα που δεν θέλουν και δεξιοί βουλευτές να καταψηφίζουν μέτρα που είναι δικά τους, ούτε τους αριστερούς αποκοιμίζει πια, ούτε τους δεξιούς συσπειρώνει, ούτε δίνει πολιτικό χρόνο σε κανέναν.

Τα προβλήματα δεν αφήνουν πια κανένα περιθώριο για ταρζανιές.

Τελικά, μια επιλογή τους έμεινε: Καινούργια προσωπεία και γιούρια για την «καρέκλα». Για την εξουσία αδερφές και αδέρφια βεβαίως.

Και τούτη η καρέκλα, στις σημερινές πολιτικές συνθήκες, έχει προαπαιτούμενο: Πολιτικές συνεργασίες. Ευρύτερες συμμαχίες. Πολιτικό πάρε-δώσε και «ανανέωση».

Πες το εθνική συνεννόηση, πες το Δημοκρατικό Μέτωπο, μία είναι η ουσία: Η μακροημέρευση του Συστήματος.

Και όπως έλεγε ο αξέχαστος Χάρρυ Κλυνν: Δώσε βάση να πούμε. Από ’δω αρχίζει το νόημα. Αν δεν το πιάσεις το ’χασες.

Και τα πράγματα τώρα ζορίζουν.

Όχι γιατί κανείς τους θέλει κάτι άλλο, όχι γιατί έχουν καμιά ουσιαστική διαφορά, όχι γιατί υπάρχει ένας Λαός, μια «Δημοκρατία», ή μια Βουλή.

Γιατί απλά τα «μαγαζάκια» θέλουν να εξασφαλίσουν μια «καρέκλα» της εξουσίας.

Όμως τα προβλήματα είναι παρόντα, πανάθεμα τα, και απαιτούν λύσεις, λύσεις συμφέρουσες και αρεστές στα αφεντικά-θεσμούς.

Οι συντάξεις πρέπει να μειωθούν, τα Σκόπια να μπουν στο ΝΑΤΟ, το ΝΑΤΟ να μακελέψει τα Βαλκάνια, οι «αγορές» να κερδοσκοπούν και οι «εκπρόσωποι» του λαού να παραμείνουν υπάκουοι και εύκαμπτοι.

Έπιασε το νόημα το παλικάρι κι αφού ο… λίγος Κούλης μπήκε οικειοθελώς στο pay-roll της Κουμουνδούρου, άρχισε τα σούρτα-φέρτα, μπας και μαζέψει στο μαγαζί τις «δημοκρατικές δυνάμεις» του τόπου.

Αυτές τις «δυνάμεις» που τόσα χρόνια λεηλάτησαν τη χώρα.

Το γνωστό επικοινωνιακό δρομολόγιο (μια Αβάνα, μια Τραμπ, μια Σκοπευτήριο, μια ΣΕΒ, μια Μακρόνησο, μια ΔΝΤ) μεταφέρεται τώρα στο εσωτερικό, γιατί εκλογές έχουμε και οι δημοσκοπήσεις δεν μας πάνε καλά και οι μονοκομματικές κυβερνήσεις και οι αυτοδυναμίες είναι γλυκιά ανάμνηση.

Το απαράδεκτο λιντσάρισμα του Μπουτάρη του ήρθε γάντι, καπάκι και ο θάνατος του αγαπημένου Χάρρυ Κλυνν, από κοντά και η επέτειος της δολοφονίας του Λαμπράκη. Το σκηνικό στημένο και η περατζάδα για προεκλογικές «σηματοδοτήσεις» ευκολάκι.

Ο Μπουτάρης ανακηρύσσεται «σύμβολο ενός ολόκληρου δημοκρατικού προοδευτικού μετώπου» κι εκείνος να τους πετά κατάμουτρα ότι «η Ελλάδα είναι η τελευταία Σοβιετικού τύπου οικονομία».

Επόμενος σταθμός η κηδεία του Χάρρυ Κλυνν με το πλήθος και αμέσως μετά το μνημείο του Λαμπράκη που είναι ανήμπορος να φωνάξει: Τι δουλειά έχεις εδώ αγόρι μου;

«Έντονη η πολιτική σηματοδότηση του Τσίπρα» είπαν τα κανάλια για τούτη την πολιτική περατζάδα.

Όντως.

Σηματοδοτεί με ανάγλυφο τρόπο τον απόλυτο διασυρμό όλων όσων μάτωσε η Αριστερά να μαζέψει στο λαϊκό σεντούκι των αξιών της.

Όμως το αριστερό διευθυντήριο πανηγυρίζει και ο Κλυνν αναφωνεί:

– Ποιος χαίρεται ρε χαμένε;

– Κανείς δεν χαίρεται…


Πηγή : δρόμος της αριστεράς,φύλλο 413

28 Ιουνίου- Ηρθε η ώρα- Λευτερια στην Ηριάννα

Φωτογραφία του Spyros Kanaliotis.

Η χώρα στη «φάκα» του χρέους


Του Παύλου Δερμενάκη

Η Ελλάδα μπήκε στα μνημόνια το 2010 για να αντιμετωπίσει το πρόβλημα του δημόσιου χρέους. Το ελληνικό δημόσιο χρέος (κεντρική κυβέρνηση) στις 30/06/2010 ήταν 317 δισ. ευρώ και αντιστοιχούσε σε 140,2% του ΑΕΠ. 
 Σύμφωνα με το τελευταίο δελτίο δημοσίου χρέους του υπουργείου Οικονομικών στις 31/03/2018 το χρέος Δηλαδή μετά από τρία μνημόνια, που επέφεραν σε βάρος του λαού ένα μέσο ετήσιο σύνολο μέτρων 30 δισ. ευρώ, χωρίς να λαμβάνεται υπόψη το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας και τη μερική διαγραφή χρέους 105 δισ. ευρώ (το γνωστό ως PSI του 2012), το χρέος βρίσκεται σε υψηλότερο επίπεδο από εκεί που ξεκίνησε.

Αξίζει επίσης να σημειωθεί ότι στη διάρκεια του τρίτου μνημονίου το δημόσιο χρέος από 324 δισ. ευρώ στο τέλος 2014 (181% του ΑΕΠ), παρά τα πλεονάσματα των δύο τελευταίων ετών, ανέβηκε στα 344 δισ. € (186% του ΑΕΠ). Συνεπώς το σύνολο της πολιτικής, που επιβλήθηκε από τους δανειστές και εφάρμοσαν πειθήνια όλες οι μνημονιακές κυβερνήσεις, όχι μόνο δεν έλυσε το πρόβλημα αλλά το επιδείνωσε.

Λιτότητα για 42 χρόνια ακόμη, μη βιώσιμο το χρέος




Του Λεωνίδα Βατικιώτη

Ισοδύναμοι μια μακροχρόνιας σκληρής λιτότητας, και πολύ κατώτεροι ακόμη και σε σχέση με όσα είχαν οι ίδιοι οι πιστωτές υποσχεθεί, είναι οι όροι που περιλαμβάνει η απόφαση του Συμβουλίου των υπουργών Οικονομικών της ευρωζώνης της 22ας Ιουνίου, με την οποία λήγει τυπικά η μνημονιακή περίοδος. Στην πραγματικότητα όμως η φτώχεια των Μνημονίων δεν τερματίζεται, ούτε καν χαλαρώνει. Θωρακίζεται, σκληραίνει και διαιωνίζεται, για τουλάχιστον 42 χρόνια ακόμη, όπως με ακρίβεια προβλέπει το κείμενο των συμπερασμάτων που υπέγραψε η κυβέρνηση Τσίπρα συναινώντας στην περαιτέρω φτωχοποίηση του ελληνικού λαού.

Ας δούμε όμως όσα επακριβώς υπέγραψε ο Ευκλείδης Τσακαλώτος, όσα δηλαδή περιλαμβάνει η απόφαση του Eurogorup, που πράγματι είναι ιστορική όπως υποστήριξε ο Αλ. Τσίπρας επειδή αλυσοδένει τον ελληνικό λαό στα δεσμά ενός βάρβαρου νεοφιλελεύθερου προγράμματος. Σε ό,τι αφορά την οικονομική πολιτική που θα πρέπει να εφαρμοσθεί προβλέπονται:

Πρώτο, δημοσιονομικά πλεονάσματα, ύψους 3,5% του ΑΕΠ μέχρι το 2022 και 2,2% από το 2023 ως το 2060. Είναι μια απόφαση που ανατρέπει επί τα χείρω την απόφαση του Eurogroup της 15ης Ιουνίου 2017 η οποία ανέφερε ότι για την περίοδο 2023-2060 το πλεόνασμα θα είναι «κοντά στο 2%» του ΑΕΠ». Προς διάψευση των θριαμβολογιών της κυβέρνησης, που αν κάτι ζητούσε ήταν να χρυσώσει το χάπι της υποταγής στους δανειστές, η απόφαση των δανειστών κάνει την πιο αντιλαϊκή και τιμωρητική ερμηνεία των όρων προηγούμενων αποφάσεων!

Γάτες !



Λεωνίδας Βατικιώτης :

Πήγαν για μαλλί στο #Eurogroup και βγήκαν κουρεμένοι οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Η περυσινή συμφωνία του #Eurogroup δεν έγραφε για δημοσιονομικά πλεονάσματα 2,2%. Έγραφε ΓΥΡΩ στο 2% εννοώντας & κάτω του 2%. Κατάφεραν δηλαδή να επιμηκυνθεί το πλεόνασμα από το 2023 ως το 2060, κατά 0,2%. Γάτες!