Να δεις σε λίγο που θα μιλάνε και για σαξές στόρι

  Τσίπρας: Δώσαμε σκληρή μάχη. Γλιτώσαμε το Grexit.

 Σκουρλέτης : «αναπόφευκτα θα οδηγούμασταν σε βίαιη φτωχοποίηση, μεγαλύτερη από όση έχει υποστεί ο λαός», ενώ υπογράμμισε, μεταξύ άλλων, «θα εγείρετο και γεωπολιτικό θέμα».

Έστω δε ο λόγος υμών ναι ναι και ου ου*




Η αρπαγή του «όχι», η παλινόρθωση του Μνημονίου και η βίαιη ωρίμανση της Αριστεράς

Του Γιάννη Κιμπουρόπουλου

Υπήρχαν δύο στιγμές την τελευταία εβδομάδα που μας άφησαν άφωνους. Η μία ήταν το βράδυ της Κυριακής, όταν έγινε αντιληπτό το εύρος της νίκης του «όχι».

Η δεύτερη ήταν τη νύχτα της Παρασκευής, όταν έγινε γνωστή η πρόταση της κυβέρνησης προς τους δανειστές. Είναι λες κι οι δύο στιγμές συνέβησαν σε δύο διαφορετικές χώρες. Την Κυριακή τα μεσάνυχτα κοιμηθήκαμε στη χώρα των ονείρων μας. Την Παρασκευή το πρωί ξυπνήσαμε ξανά στη χώρα των εφιαλτών μας. Αυτών που μας συνοδεύουν σταθερά εδώ και πέντε χρόνια.

Μια σύντομη αποτίμηση της κυβερνητικής πρότασης (σ.σ. για την αναλυτική βλέπε παρακείμενο άρθρο), που περιλαμβάνει και τον δρόμο της ατυχούς διαπραγμάτευσης, είναι η εξής : τελικά, αντί να σκίσει το Μνημόνιο, η κυβέρνηση έσκισε το μετριοπαθές Πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης, αφού αθετεί τη βασική επαγγελία του ,να σταματήσει και να αντιστρέψει τη λιτότητα για τα κατ’ εξοχήν θύματά της,τους εργαζόμενους,τους ανέργους και τα φτωχότερα στρώματα.

Ο μονόδρομος
Το επιχείρημα που αντιτάσσεται σε αυτή τη μελαγχολική διαπίστωση είναι ότι δεν υπήρχε άλλος δρόμος, μετά τον γκανγκστερικό εκβιασμό που άσκησαν οι δανειστές.

Ή, κι αν υπήρχε, η κυβέρνηση δεν είχε προετοιμαστεί γι αυτόν.

Μα φυσικά και δεν υπήρχε άλλος δρόμος !

Όταν επί δύο τουλάχιστον χρόνια, από τις εκλογές του 2012, ο άλλος δρόμος, δηλαδή η έξοδος από την Ευρωζώνη, αποκηρυσσόταν ως έγκλημα καθοσιώσεως και έφτασε σήμερα να θεωρείται περίπου συνώνυμο της εθνικής προδοσίας ,όταν επί δύο χρόνια ο άλλος δρόμος αποτελεί αντικείμενο λογοκρισίας και αυτολογοκρισίας κι όταν ουδείς σε προγραμματικό ή κυβερνητικό επίπεδο επιφορτίζεται έστω να τον εξετάσει ως Plan B,να προετοιμάσει τις δυνάμεις του, τους τεχνοκράτες του και την κοινωνία σε περίπτωση που δεν τελεσφορήσει η διαπραγμάτευση, τότε φυσικά,δεν υπάρχει άλλος δρόμος.

Δεν υπάρχει η εναλλακτική που δεν έχεις σχεδιάσει την ώρα που τη χρειάζεσαι.

Όμως, όπως αποδεικνύεται από την αντίδραση της μαφίας των ευρωκρατών, αυτός ο δρόμος όχι μόνο υπάρχει, αλλά τον έχουν ετοιμάσει οι ίδιοι,χαραγμένο στα μέτρα τους,ως χαρτί εκβιασμού. Η μεγαλύτερη ειρωνεία της ιστορίας ήταν η κυνική ανακοίνωση του Γιούνκερ ότι η Κομισιόν έχει έτοιμο λεπτομερέστατο Plan B για την αποβολή της Ελλάδας από την Ευρωζώνη και Ε.Ε. 

Αυτή που δεν προβλέπει κανένας από τους ευρωπαϊκούς κανόνες στους οποίους η κυβέρνηση δηλώνει προσήλωση. (Και τίποτα δεν αποκλείει, παρά την κυβερνητική υποχώρηση, αυτή να είναι η τελική τους επιλογή).

Η μεγαλύτερη ζημιά από την απόρριψη του άλλου δρόμου είναι ότι μια αριστερή δύναμη, που για πρώτη φορά στην ιστορία της Ε.Ε. , βρίσκεται στη διακυβέρνηση, εμφανίζεται να προσχωρεί στον  πυρήνα της νεοφιλελεύθερης «θρησκείας» : στο δόγμα ΤΙΝΑ (There is Not Alternative),πλήρως ενσωματωμένο στους κανόνες της Ε.Ε. και της Ευρωζώνης  που επιτάσσουν σταθερή δημοσιονομική λιτότητα. 

Και το χειρότερο είναι ότι αυτό το μήνυμα το μεταδίδει στην κοινωνία, τη στιγμή ακριβώς που η τεράστια πλειοψηφία της δήλωσε διαθέσιμη να αναλάβει τα ρίσκα της ρήξης με τους δανειστές και την Ευρωζώνη.

Όσες δεύτερες αναγνώσεις ή λαθραναγνώσεις κι αν γίνουν στο αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος, κανείς δεν μπορεί να διαστρεβλώσει το αυθεντικό του περιεχόμενο που είναι :
Πάση θυσία όχι στη λιτότητα και όχι πάση θυσία στο ευρώ.

Αντιθέτως, ένα μεγάλο μέρος της λαϊκής πλειοψηφίας φαίνεται ότι έχει υπερβεί οριστικά τις ψευδαισθήσεις για τις δυνατότητες στο πλαίσιο της Ευρωζώνης. Και  με το τελευταίο τελεσίγραφο οι δανειστές φρόντισαν να εμπεδωθεί η υπέρβαση αυτή.


Το βάσιμο άλλοθι
Το γιατί η έξοδος από την Ευρωζώνη αντιμετωπίζεται ως το αδιανόητο, τη στιγμή που ακόμη και μετριοπαθείς οικονομολόγοι, όπως ο Κρούγκμαν, ακόμη τη συνιστούν ως τη λιγότερη οδυνηρή επιλογή, απαιτεί μια περίπλοκη απάντηση.

Οφείλει κανείς, ωστόσο, να αναγνωρίσει στην κυβέρνηση ένα βάσιμο άλλοθι. Πράγματι, αυτή τη στιγμή, με τις τράπεζες κλειστές, με την οικονομία και την κοινωνία εγκλωβισμένες στην καλοστημένη παγίδα της ΕΚΤ, δεν υπάρχει ένα λεπτομερές, στέρεο, πειστικό σχέδιο διαφυγής. 

Ακόμη και οι προτάσεις που διατυπώνονται από δυνάμεις εκτός και εντός ΣΥΡΙΖΑ  χαρακτηρίζονται από γενικολογία, ασάφεια, τεχνοκρατική ανεπάρκεια, αντιφάσεις στη γεωπολιτική και γεωοικονομική τους ανάλυση. Δεν απαντούν στα ερωτήματα των απλών ανθρώπων για το πώς και πότε η ζωή τους θα επιστρέψει σε μια υποφερτή κανονικότητα.
 
Οι παρενέργειες
Τα αποτελέσματα αυτών των αρνητικών «συνεργειών» υπερβαίνει κατά πολύ τα τεκταινόμενα στην Ελλάδα.

Πρώτον,γιατί υποχώρηση στον εκβιασμό των δανειστών προσφέρει κάκιστες υπηρεσίες σε αριστερές δυνάμεις στην υπόλοιπη Ευρώπη που επέδειξαν αλληλεγγύη και προσβλέπουν στις δικές τους πολιτικές επιτυχίες.

Δεύτερον,γιατί αφήνεται χώρος στις ακροδεξιές και εθνικιστικές δυνάμεις να μονοπωλήσουν την εναλλακτική λύση της «εξόδου από το ευρώ» ή τις «συντεταγμένης διάλυσης της Ευρωζώνης», με τους δικούς της επικίνδυνους όρους . Ήταν χαρακτηριστική η παρουσία της Λεπέν και του Φάραντζ στη συζήτηση της Τετάρτης στο Ευρωκοινοβούλιο.

Τρίτον,γιατί η υποχώρηση ενσπείρει βαθιά απογοήτευση στα λαικά στρώματα που στη μεν Ελλάδα βρέθηκαν σε πρωτοφανή ταξική συσπείρωση γύρω από το «όχι», ενώ σε πολλές ευρωπαικές χώρες βρέθηκαν σε πρωτοφανείς κινητοποιήσεις αλληλεγγύης.

Ίσως υπάρχει και κάποιο όφελος απ’όλα αυτά

Οι εξελίξεις διευκολύνουν την ωρίμανση της κοινωνίας, που την τελευταία πενταετία έχει κάνει τεράστια άλματα ριζοσπαστικοποίησης.

Αλλά διευκολύνουν και τη βίαιη ωρίμανση της ίδιας της ριζοσπαστικής Αριστεράς που μπαίνει αναγκαστικά σε μια πυρετική διεργασία.Οι εξελίξεις εντός και εκτός Αριστεράς είναι βέβαιο ότι θα οδηγήσουν σε ακόμη βαθύτερη αλλαγή της πολιτικής γεωγραφίας.

Αν το τρίτο Μνημόνιο- Eurogroup θέλοντος – μπει σε εφαρμογή μέχρι το 2018, η Ελλάδα θα έχει συμπληρώσει μια δεκαετία πρωτοφανούς προσαρμογής,θα έχει υποστεί ένα βαθύ κοινωνικό και οικονομικό μετασχηματισμό,που το ταξικό του πρόσημο θα είναι η προλεταριοποίηση και «πρεκαριοποίηση» της τεράστιας κοινωνικής πλειοψηφίας.

Ίσως αυτό αποδειχθεί καθοριστικό για τις ανατροπές και την Αριστερά του μέλλοντός μας. Ίσως, όμως αποδειχθεί το πεδίο μιας οδυνηρής και μη αναστρέψιμης ήττας της.

Εν πολλοίς , εξαρτάται από την ίδια την Αριστερά και, κυρίως, τους αριστερούς

*Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο (Επί του όρους ομιλία)
Πηγή : Δρόμος της Αριστεράς

ΤΑ ΑΝΑΜΕΝΟΜΕΝΑ

«Ο Τσίπρας έδωσε τεράστια μάχη εναντίον του πραξικοπήματος των ολιγαρχών της Ευρώπης. Και μόνο γι’ αυτό αξίζει τον σεβασμό μας». Αυτό διαβάζουμε από τα ξημερώματα της Δευτέρας στα social media και αυτό θα ακούμε για καιρό από τους θαυμαστές τού κ. Τσίπρα που θέλουν να πλύνουν με τα δάκρυα της συγκίνησής τους το μπαρουτοκαπνισμένο πρόσωπο του ηρωικού Ηγέτη.

Όμως ποιο ακριβώς είναι το κέρδος από αυτή τη νίκη της επανάστασης εναντίον των ολιγαρχών της ευρωζώνης;

Ξεκάθαρο!

Είναι 86 δισ. ευρώ που θα επιστρέψουν πάλι στους πτωχούς ολιγάρχες δανειστές μας, θα στηρίξουν τους εξαθλιωμένους Έλληνες τραπεζίτες συν κάποια ΕΣΠΑ που θα μπουν στις τσέπες των ταλαιπωρημένων ντόπιων ολιγαρχών – εργολάβων δημοσίων έργων.

Σε αντάλλαγμα, χάθηκε πλέον εντελώς το μέλλον ενός λαού και η εθνική κυριαρχία μιας χώρας, όμως έτσι είναι οι επαναστάσεις, οι μάχες και οι πόλεμοι. Το αποτέλεσμά τους έχει πολλές οπτικές γωνίες.

Τα υπόλοιπα περί του ριζοσπαστισμού τα έχουμε πει πολλές φορές.

 Ούτε καν μπορούμε να γελάσουμε με αυτό το ανέκδοτο γιατί είναι πολύ πικρό.

 Μόνο που θα πρέπει όσοι πανηγυρίζουν ότι ο κ. Τσίπρας θυσιάστηκε για να μάθει όλος ο κόσμος ότι η ευρωζώνη είναι ξεκάθαρα μια οικονομική και πολιτική φασιστική ένωση, να καταλάβουν ότι ο κ. Τσίπρας αυτό που έμαθε στον κόσμο είναι πως οι λαοί δεν πρέπει και δε μπορούν να σηκώσουν κεφάλι απέναντι στους αφέντες. 

Μάθαμε και κάτι άλλο. Πως ό,τι εφιαλτικό δε μπορεί να το περάσει η Δεξιά σε ένα λαό το περνάει η «Αριστερά» με τις ψήφους της Δεξιάς και είναι βαφτισμένο «δίκαιο και φιλολαϊκό» βγαλμένο από μάχες και αγώνες.

Ο κ. Τσίπρας αποδεχόμενος την ταπείνωση του λαού που εκπροσωπεί έσπειρε την ηττοπάθεια σε κάθε λαό της Ευρώπης που σκεφτόταν να αντισταθεί στη γερμανική αυτοκρατορία.

 Είναι ένα πανευρωπαϊκό και πολύ χρήσιμο κατόρθωμα, το ομολογώ.

Όπως είναι και το να μη ντρέπεσαι να γλείφεις εκεί που έφτυνες. Δηλαδή να δέχεσαι να σε υιοθετούν ο «Ολαντρέου» και ο «καλός μαθητής της Μέρκελ», όπως αποκαλούσε τον Ρέντσι ο κ. Τσίπρας κατά τη λαμπρή προϋπηρεσία του στην επαναστατική αντιπολίτευση.

Καλοί άνθρωποι τώρα ο Ολάντ και ο Ρέντσι.

 Τόσο καλοί, όσο και οι καλοί μπάτσοι που σε παγιδεύουν μαζί με τους κακούς μπάτσους σε στημένο παιχνίδι.

Η μοίρα των λαών δε θ’ αλλάξει ποτέ γιατί πάντα θα μπαίνει μπροστά αυτός που έδωσε τα περισσότερα στ’ αφεντικά.

Ένας πλειοδοτικός διαγωνισμός είναι οι εκλογές κι ελπίζω να μην το ξεχάσω ποτέ ξανά αυτό. 

[--->]

Αφού μετά από τόσο σκληρή διαπραγμάτευση πήραμε ένα τόσο σκληρό μνημόνιο,



 τι άλλο μένει;

ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΛΙΓΟ ΣΤΗ ΣΥΝΟΔΟ ΚΟΡΥΦΗΣ ΓΙΑ ΤΟ 3ο ΜΝΗΜΟΝΙΟ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ

Μετά από 16 ώρες Συνόδου Κορυφής ο πρωθυπουργός του Βελγίου tweet-αρε μόνο μια λέξη: ΣΥΜΦΩΝΙΑ
--ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΣΕ ΛΙΓΟ---
--ΝΕΑ ΕΠΟΧΗ ΣΚΛΗΡΗΣ ΛΙΤΟΤΗΤΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ---
---Η ΕΞΑΘΛΙΩΣΗ ΘΑ ΣΥΝΕΧΙΣΤΕΙ---
---ΡΑΓΔΑΊΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΤΙΣ ΕΠΟΜΕΝΕΣ ΩΡΕΣ---
ΠΡΕΖΑ TV