Υπάρχω σημαίνει ελέγχομαι

 

του Τζόρτζιο Αγκάμπεν*

Ας ξεκινήσω με το πρόβλημα του λεγόμενου «green pass» (ψηφιακό πιστοποιητικό) το οποίο δεν είναι ένα ιατρικό πρόβλημα αλλά ένα πολιτικό ζήτημα.

 

Το «green pass», οι άνθρωποι πιστεύουν, στην Ιταλία τουλάχιστον, ότι είναι εργαλείο για να εξαναγκάσει τον κόσμο να πάει να εμβολιαστεί. Θεωρώ ότι είναι το ακριβώς αντίθετο. Ο εμβολιασμός προορίζεται για να εξαναγκάσει τους ανθρώπους να αποκτήσουν ψηφιακό πιστοποιητικό, έτσι ώστε να υποταχθούν μόνοι τους σε ένα γενικευμένο έλεγχο.

 

Προκειμένου να κατανοήσουμε τι είναι πραγματικά το «green pass» και πως άλλαξε όλη η αντίληψη μας για την ελευθερία μας, πρέπει να περιγράψουμε μέσα από την εννοιολογική κατηγορία που είναι οικεία στην Ιστορία του Δικαίου που αποκαλείται «authorized freedom» (αδειοδοτημένη ελευθερία). Η αδειοδότηση είναι μια ενέργεια, η οποία δεν δίνει νέα δικαιώματα, αλλά επιτρέπει την άσκηση και την εφαρμογή των ήδη υπαρχόντων δικαιωμάτων.

 

Ας πούμε λοιπόν ότι έχουμε την κατοχυρωμένη ελευθερία να πάμε σε ένα μουσείο, να πάρουμε το τρένο, αλλά τώρα πρέπει να είσαι αδειοδοτημένος για να ασκήσεις αυτή την ελευθερία. Ο όρος αδειοδότηση (authorization) προέρχεται από τη λατινική λέξη «auctor» (δημιουργός-πηγή εξουσιοδότησης – αδειοδοτούσα αρχή).

 Τι είναι ο «auctor». Είναι αυτός που έχει την εξουσία να προσδιορίσει την ενέργεια/πράξη ενός ατόμου, το οποίο από μόνο του δεν έχει την ικανότητα να προβεί σε μια έγκυρη νομική ενέργεια, όπως ένα παιδί ή ένας «τρελός». Έτσι, προκειμένου αυτοί οι άνθρωποι να έχουν την ικανότητα να κάνουν μια έγκυρη νομική ενέργεια, χρειάζονται μια αδειοδοτούσα αρχή. 

Αυτό σημαίνει όλους του πολίτες στην Ιταλία, αυτή τη στιγμή, τους μεταχειρίζονται σαν να είναι παιδιά, σαν να είναι «τρελοί», που χρειάζονται μια αδειοδότηση για να ασκήσουν την ελευθερία τους, αυτή που μέχρι πρότινος ασκούσαν χωρίς αδειοδότηση. Αυτό που είναι απίστευτο είναι ότι όσοι έχουν το ψηφιακό πιστοποιητικό (green pass) θεωρούν ότι αυτή τη στιγμή είναι ελεύθεροι να ασκούν την ελευθερία τους, ενώ μια «αδειοδοτημένη ελευθερία» είναι μια μη-ελευθερία, γιατί αφού έχουν αδειοδοτηθεί ανά πάσα στιγμή αυτή η αδειοδότηση μπορεί να αποσυρθεί.

 

Είναι σημαντικό να κατανοήσουμε τι σημαίνει «αδειοδοτημένη ελευθερία» επειδή άλλαξε εντελώς την ιδέα της ελευθερίας. Η «αδειοδοτημένη ελευθερία» είναι ένα είδος «ελευθερίας». Είναι ένα άλλο είδος «ελευθερίας».

 

ΑΣ ΑΣΧΟΛΗΘΟΥΜΕ ΤΩΡΑ με το θέμα της «Μεγάλης Επανεκκίνησης» (Great Reset), που αλλάζει αυτή τη στιγμή την πολιτική πράξη των πραγμάτων. Είναι ολοφάνερο πλέον ότι κάτι εξαφανίζεται και αυτό που εξαφανίζεται είναι η παραδοσιακή αστική δημοκρατία, με τα δικαιώματά της, το σύνταγμά της, τους «καθαρούς» κανόνες της. Αλλά ποιο είδος κράτους πρόκειται να υποκαταστήσει την αστική δημοκρατία; Θεωρώ ότι προκειμένου να κατανοήσουμε ποιο είδος κράτους πρόκειται να έχουμε, πρέπει να αναφερθούμε στην έννοια του «δυαδικού κράτους» (dual state). 

Ο εξαιρετικός ιστορικός Ernst Fraenkel έγραψε ένα βιβλίο προκειμένου να αναλύσει το κράτος των Ναζί και αναφέρθηκε σε αυτό το μοντέλο του «δυαδικού κράτους», έτσι ώστε να κατανοήσει τι πραγματικά συνέβη στο κράτος των Ναζί. «Τι είναι το δυαδικό κράτος»; 

Το «δυαδικό κράτος» είναι ένα είδος κράτους, όπου οι κυβερνώντες, η διακυβέρνηση ασκείται μέσα από τη συνεργασία δυο κρατών. Το ένα είναι το έννομο κράτος που διέπεται από νόμους, αλλά δίπλα του είναι ένα άλλο κράτος που λειτουργεί με μη-νόμιμες διαδικασίες, όπου άλλοι εταίροι/παράγοντες (agencies), οι οποίοι δεν είναι αυτοί που περιγράφονται στο Σύνταγμα, αλλά κάποιοι άλλοι εξωτερικοί φορείς της εξουσίας που ασκούν διακυβέρνηση. Μπορούμε να πούμε ότι το γερμανικό κράτος, στην εποχή του κράτους των Ναζί, χρειαζόταν αυτό το δυαδικό κράτος, (δηλαδή) το έννομο και το αυθαίρετο κράτος, προκειμένου να δουλέψουν μαζί.

 

Σήμερα οδηγούμαστε στη στιγμή του τελικού ελέγχου. Πλησιάζουμε στη στιγμή του απόλυτου ελέγχου όπου η ζωή, όπως στην τελική κρίση, θα καταδικαστεί

 

Αυτό που αντιμετωπίζουμε τώρα είναι κάτι που προέρχεται από αυτό το μοντέλο. Είναι κάτι που Αμερικανοί πολιτικοί επιστήμονες το αποκαλούν «διοικητικό κράτος» (administrative state). 

Τι είναι το «διοικητικό κράτος»; Είναι το κράτος του οποίου η εξουσία δεν ασκείται μόνο μέσω των θεσμικών υποκειμένων από την εκτελεστική, νομική και δικαστική εξουσία, αλλά από έναν εξωτερικό παράγοντα, όπου σήμερα είναι ο εξωτερικός παράγων, που λειτουργεί έξω από τη νομική θεσμική εξουσία και έτσι έχουμε έναν, ας πούμε, διοικητικό Λεβιάθαν, οπότε έχουμε μια εξουσία που η σύλληψή της αποσκοπεί στην πραγμάτωση αυτού που είναι «χρήσιμο» για την κοινωνία, αλλά μέσα από έναν παράγοντα που στην πραγματικότητα είναι εκτός θεσμικών εξουσιών. Υπό αυτή την έννοια η θεσμική τάξη αλλοιώνεται και καταντά, ας πούμε, ένα κομμάτι χαρτί. Διότι το Σύνταγμα είναι εμφανώς εκεί, όχι αλλαγμένο όπως στο μοντέλο του «δυαδικού κράτους», αλλά ουσιαστικά εντελώς τροποποιημένο.

 

ΕΙΝΑΙ ΕΜΦΑΝΕΣ ότι όλα αυτά οδεύουν προς ένα γενικευμένο έλεγχο. Στην πολιτική φιλοσοφία, όπως ο Μισέλ Φουκώ και ο Ζιλ Ντελέζ, συνήθιζαν να αναφέρουν, αυτό που συμβαίνει τώρα είναι ότι το μοντέλο που πρόκειται να έχουμε είναι μια «κοινωνία ελέγχου» (societe de controle). Μια κοινωνία ελέγχου, η οποία έρχεται να αντικαταστήσει το προηγούμενο μοντέλο που ήταν η πειθαρχική κοινωνία.

 

Τι είναι ο «έλεγχος»; Ο έλεγχος είναι μια πρόσφατη έννοια, η οποία προέρχεται από το γαλλικό «contre role» (κατάλογος αντιπαραβολής). Τι ήταν το «contre role»; Ήταν ένα μητρώο που κατέγραφε τα δεδομένα ενός αριθμού ανθρώπων με ονόματα και στοιχεία σχετικά με αυτούς, έτσι ώστε να επιβεβαιώνεται η ύπαρξή τους, και ένα άλλο δεύτερο μητρώο, που καταγράφει και επαληθεύει το πρώτο.

 

Αυτό που συμβαίνει σε μια κοινωνία ελέγχου, μπορούμε να το αποκαλέσουμε μετα-δημοκρατική κοινωνία. Δεν είναι μόνο ένα μέσον προκειμένου να κατανοήσουμε τα συμφέροντα συγκεκριμένων οικονομικών εξουσιών όπως η Big Pharma κ.λπ. Ασφαλώς αυτό το μοντέλο της «κοινωνίας ελέγχου» χρησιμοποιείται για τα συμφέροντα αυτών των μεγάλων φορέων εξουσίας αλλά θεωρώ πως δεν είναι μόνο αυτό. Το μοντέλο που έχουμε σήμερα, εκεί που οδηγούμαστε σήμερα, ο έλεγχος δεν είναι το μέσον αλλά ο αυτοσκοπός. Είναι, ίσως, ο έσχατος ασυνείδητος σκοπός της κοινωνίας μας. 

Η «νέα κοινωνία» οδεύει προς ένα καθολικό «contre role», όπου τα πάντα καταγράφονται. Είναι κατά μια έννοια η «ιδεολογία του ελέγχου». Ο Berkeley συνήθιζε να λέει «esse est percipi» («υπάρχω σημαίνει γίνομαι αντιληπτός»). Σήμερα «υπάρχω σημαίνει ελέγχομαι». Με αυτόν τον τρόπο ο έλεγχος επιστρέφει στον εαυτό του και πρόκειται να αντικαταστήσει την πραγματικότητα, τη ζωή κι έτσι πλέον αυτή δεν έχει καθόλου χώρο.

 

Στο παράδειγμα του Χριστιανισμού η εσχάτη των ημερών ήταν η τελική κρίση. Φαίνεται πως σήμερα οδηγούμαστε στη στιγμή του τελικού ελέγχου. Πλησιάζουμε στη στιγμή του απόλυτου ελέγχου όπου η ζωή, όπως στην τελική κρίση, θα καταδικαστεί.

 

* Το παρόν κείμενο του Τζόρτζιο Αγκάμπεν ήταν η διαδικτυακή του παρέμβαση στις διαδικασίες του διήμερου εκδηλώσεων/συζητήσεων (26-27 Νοεμβρίου 2021) που διοργάνωσε η «Πρωτοβουλία Ενάντια στο Υγειονομικό Απαρτχάιντ». Ο Τζόρτζιο Αγκάμπεν είναι Ιταλός φιλόσοφος και συγγραφέας. Η έννοια της βιοπολιτικής είναι το κέντρο ενδιαφέροντος πολλών έργων του.

[---->]

Εκτός αν αντισταθούμε

 Αυτού που ζούμε μετά τη δημοσιοποίηση της μελέτης Τσιόδρα-Λύτρα δεν έχει προηγούμενο. Δημοσιεύεται έρευνα σε ξένο επιστημονικό περιοδικό η οποία αποδεικνύει, ούτε λίγο ούτε πολύ, οτι 1500 συνάνθρωποι μας θα μπορούσαν να είχαν σωθεί αν είχε ενισχυθεί το ΕΣΥ. Μιλάμε για επιστημονική έρευνα με συμμετοχή του αγαπητού στην κυβέρνηση "Σωτήρη", όχι καμία ανάρτηση στα social media κανενός κακοπροαίρετου "ψεκασμένου". Έρευνα με δεδομένα και αποδείξεις που, βασικά, λέει ότι η κυβέρνηση έχει εγκληματικές ευθύνες για την διαχείριση της πανδημίας. Κι όλα αυτά με δεδομένα μέχρι τον Μάιο του 2021.

Οπουδήποτε αλλού και υπό οποιεσδήποτε άλλες συνθήκες θα έπρεπε να έχει γίνει κακός χαμός. Να έχουν παραιτηθεί κάμποσοι υπουργοί ή και ολόκληρη η κυβέρνηση, να οργανώνονται διαδηλώσεις από την αντιπολίτευση και άλλα παρόμοια. Εδώ, από την μια ο Σκέρτσος αποκαλεί την μελέτη "ήσσονος σημασίας" και από την άλλη ο Τσίπρας διαγράφει από τον ΣΥΡΙΖΑ πρωτοκλασάτο στέλεχος του επειδή είπε την κυβέρνηση "δολοφόνους" ενώ ο Γεροτζιάφας καλεί όσους δεν θέλουν να εμβολιαστούν να πάνε να ζήσουν μόνοι τους στα βουνά. Αντίδραση αξιωματικής αντιπολίτευσης παρακαλώ. Άμα, δηλαδή, αυτοί οι τύποι ήταν στην κυβέρνηση τι θα μας είχαν κάνει;

Από κοντά και οι θλιβεροί τηλε-επιστήμονες που γλύφουν νυχθημερόν την κυβέρνηση στα δελτία των ειδήσεων και οι οποίοι "ανακάλυψαν" οτι η μελέτη Τσιόδρα-Λύτρα είναι ανεπαρκής, οτι δεν έχει αρκετά δεδομένα, οτι υπάρχουν μελέτες που βγάζουν μικρότερα ποσοστά θανάτων εκτός ΜΕΘ κλπ.

Έγκυρη μελέτη για αυτούς είναι μόνο όποια βοηθάει το αφήγημα της κυβέρνησης και που μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να επιβληθούν πρόστιμα ή περιορισμοί στην κοινωνία. Τότε μιλάνε για αντικειμενική Επιστήμη που είναι ουδέτερη και άχρωμη πολιτικά. Μιλάνε για Ορθολογισμό που πρέπει να τον ακολουθούμε τυφλά γιατί "1 + 1 = 2". Τότε, βγαίνουν στα κανάλια, επικαλούνται την αυθεντία των επιστημονικών δεδομένων και σκυλοβρίζουν όποιον τα αμφισβητεί ως "ψεκασμένο" και "συνωμοσιολόγο".

Τώρα που η μελέτη δεν άρεσε στην καλή τους την κυβέρνηση θυμήθηκαν να αμφισβητήσουν την μέχρι πρότινος αλάνθαστη "Επιστήμη". Αν έχουν τα κότσια ας στείλουν επιστολή με επίσημο τρόπο στο περιοδικό που δημοσιεύτηκε η μελέτη Τσιόδρα-Λύτρα. Όπως κανονικά πρέπει να γίνεται ο διάλογος μεταξύ επιστημόνων δηλαδή. Καθηγητές Γλυψίματος, Ψέματος, Προπαγάνδας και Τρομοκρατίας...

Ωστόσο, πέρα από την εγκληματική διαχείριση της πανδημίας, αναδεικνύεται και κάτι ακόμα:

Στις εκατόμβες νεκρών δεν φτάσαμε ΠΑΡΑ τα περιοριστικά μέτρα της κυβέρνησης αλλά ΕΞΑΙΤΙΑΣ τους.

Στην ανθρωπιστική τραγωδία των 100 νεκρών την ημέρα δεν φτάσαμε ΠΑΡΑ τους ψηφιακούς ελέγχους, τους αποκλεισμούς και τα πρόστιμα αλλά ΕΞΑΙΤΙΑΣ τους.

Και βασικά, στην κατάρρευση του ΕΣΥ και στο καθημερινό ξεκλήρισμα δεκάδων οικογενειών οδηγηθήκαμε από την λογική "το εμβόλιο είναι η ΑΠΟΛΥΤΗ πανάκεια" που υποτίμησε κάθε άλλο μέτρο ενίσχυσης της πρωτοβάθμιας πρόληψης και του ΕΣΥ. Και άναψε το πράσινο φως για να γεμίσουν τα κλαμπ και οι ταβέρνες και να φτάσουμε στην υπερεξάπλωση του ιού πριν την έναρξη του χειμώνα.

Αυτή είναι η θλιβερή αλήθεια κι ας ακούγεται "συνωμοσιολογικό σενάριο" σε αρκετούς. Πρόθεση των ελίτ και των κυβερνήσεων δεν είναι πλέον ο έλεγχος και ο περιορισμός της πανδημίας αλλά η παράταση της ακόμα κι αν αυτό έχει ανυπολόγιστο κόστος σε ανθρώπινες ζωές. Σάμπως ξαδέρφια και μανάδες τους είναι όσοι καταλήγουν διασωληνωμένοι εκτός ΜΕΘ;

Γιατί όσο συνεχίζεται αυτή η μακάβρια ιστορία τόσο θα δικαιολογούνται μέτρα ψηφιακής επιτήρησης, κατάργησης του δημόσιου χώρου και επέκτασης της "άυλης" ζωής (τηλε-εργασία, τηλε-εκπαίδευση, τηλε-διασκέδαση και πάει λέγοντας). Αλήθεια, πιστεύουμε ότι τα πορίσματα της μελέτης Τσιόδρα-Λύτρα (και πόσων άλλων ακόμα που μπορεί να αγνοούμε) ήταν άγνωστα στους κυβερνώντες; Αστεία πράγματα...

Η ανθρωπιστική καταστροφή των δεκάδων χιλιάδων νέκρων από κορονοϊό είναι προϊόν πολιτικής επιλογής και όχι κάποιων υπερφυσικών ιδιοτήτων που φέρει ο ιός ούτε του κακού μας του ριζικού. Ας το λάβουν αυτό υπόψη, όσοι τώρα δέχονται περιορισμούς στα δικαιώματα τους και υφίστανται τα σκαναρίσματα και το φακέλωμα στο όνομα της δημόσιας υγείας. Τσάμπα θυσιάζουν τις ελευθερίες τους. Γιατί η κατάσταση αυτή ήρθε για να μείνει. Είτε με παραλλαγή δέλτα, είτε με Όμικρον, είτε μεθαύριο με Ωμέγα.

Εκτός αν...

Εκτός αν αντισταθούμε.

Κι αυτό δεν χρειάζεται να περιμένουμε να μας το υποδείξει κάποια έρευνα.

[---->]

ΣΥΝΩΜΟΣΙΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΠΑΛΗ

 

Συνέντευξη. Για το κίνημα ενάντια στο υγειονομικό πάσο στην Ιταλία. Από τους Wu Ming, την γνωστή και στην Ελλάδα, κολεκτίβα συγγραφέων που στο ξεκίνημά της υπέγραφε ως Luther Blissett.Τη συνέντευξη, που παρουσιάζει πολύ μεγάλο ενδιαφέρον, μπορείτε να την κατεβάσετε σε σελιδοποιημένο pdf  στον υπολογιστή σας με ένα κλικ από τη σελίδα της αυτοδιαχειριζόμενης κοινότητας του βιβλίου,Εκδόσεις των Συναδέλφων.


Μια μεγάλη διαδήλωση κατά του Green Pass  (υγειονομικό πάσο) πραγματοποιήθηκε στη Ρώμη στις 8 Οκτωβρίου, με αποτέλεσμα την επίθεση στα εθνικά κεντρικά γραφεία του CGIL, του μεγαλύτερου συνδικάτου στην Ιταλία. Στα μάτια του πολιτικού κατεστημένου και των κυρίαρχων μέσων ενημέρωσης, αυτό φάνηκε να επιβεβαιώνει ότι η διαφωνία κατά του υγειονομικού πάσου ήταν αποκλειστικά φασιστική. Και ήταν αναμφισβήτητο ότι η ακροδεξιά είχε κερδίσει χώρο στην κινητοποίηση ενάντια στην πολιτική διαχείριση της πανδημίας. Μετά, ξαφνικά, τα πράγματα άλλαξαν. Αλλά προτού μας μιλήσετε για αυτό, μπορείτε να εξηγήσετε γιατί πιστεύετε ότι η περιγραφή ενός ουσιαστικά φασιστικού κινήματος κατά του υγειονομικού πάσου είναι παραπλανητική;

 

Από την Άνοιξη του 2020, προειδοποιούσαμε ότι ο κοινωνικός θυμός αυξανόταν και θα εκραγεί μόλις υποχωρήσει ο φόβος του ιού. Είπαμε ότι η έλλειψη κριτικής για την έκτακτη ανάγκη της πανδημίας θα μετέτρεπε τις επερχόμενες, αναπόφευκτες διαμαρτυρίες σε κάτι πολύ συγκεχυμένο και διφορούμενο, κάτι εκμεταλλεύσιμο από την ακροδεξιά και διάφορες συνωμοτικές υποκουλτούρες. Επικρίναμε δριμύτατα την πλειονότητα της αριστεράς της βάσης [sinistra di movimento] επειδή εξέφρασε ένα «ιοκεντρικό» όραμα, δηλαδή εστίαζε κάθε συζήτηση αποκλειστικά στον ιό και τον κίνδυνο μόλυνσης, ενώ έλεγε πολύ λίγα για την κυβέρνηση που διαχειρίζεται την πανδημία με παράλογους, άδικους, υποκριτικούς ακόμα και εγκληματικούς τρόπους.[1]

 

Κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού, όταν ξέσπασε η κινητοποίηση ενάντια στο υγειονομικό πάσο, εκφράσαμε τη γνώμη μας για πολλοστή φορά, επικρίνοντας την υπεροπτική στάση πολλών συντρόφων, την ευκολία με την οποία έβαλαν ταμπέλες και τη σιωπηρή προσκόλλησή τους στην πανδημική κοινωνική ειρήνη του Μάριο Ντράγκι από το φόβο τους «να πουν τα ίδια πράγματα με ακροδεξιούς πολιτικούς» όπως ο Ματτέο Σαλβίνι και η Τζόρτζια Μελλόνι, που επέκριναν το υγειονομικό πάσο για τακτικούς και τυχοδιωκτικούς λόγους. Ξεκάθαρα οι πλατείες σταδιακά γέμισαν επίσης με σημειωτικά και ιδεολογικά σκουπίδια. Επίσης, αλλά όχι μόνο, και αυτό είναι ακριβώς το ζητούμενο. 



Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ


 

Η ΧΑΜΕΝΗ ΑΘΩΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΠΑΡΑΜΥΘΙΩΝ

 

Το τελευταίο «παραμύθι» του Ε. Τριβιζά, που διανέμεται στα σχολεία μαζί με την οπτικοποιημένη εκδοχή του από τη Λυρική Σκηνή, είναι μέρος της δυστοπίας και της πανδημ-ωρυχίας  που βιώνουμε, στη βάση πως όλα – ακόμη και τα παραμύθια – έχουν εργαλειοποιηθεί.

Όσο γι αυτούς που έκαψαν ένα παραμύθι σε τενεκέ, επιχειρώντας έτσι να διατυπώσουν τις αντιρρήσεις τους, ούτε λέξη. Το κάψιμο ενός βιβλίου διεγείρει, πάντα και δικαιολογημένα, αρνητικά αντανακλαστικά  που παραπέμπουν σε Μεσαίωνα, ναζιστικές πυρές και δικτατορικές πρακτικές.

Εξάλλου, δεν είναι τυχαίο που τα «φώτα της δημοσιότητας», έπεσαν άπλετα πάνω στη γελοία ενέργεια, αποσπώντας την προσοχή από τα τελευταία γεγονότα που αθροίζονται στη δυστοπία.

Επί της ουσίας. Το αν ο Τριβιζάς έγραψε αυθόρμητα ή κατά παραγγελία της καντηλανάφτισσας υπουργού το συγκεκριμένο «παραμύθι» δεν το ξέρουμε ούτε και απασχολεί. Το σίγουρο είναι πως αδικεί το συγγραφέα, όχι μόνο γιατί είναι ανέμπνευστο και τρομολαγνικό αλλά κυρίως γιατί πρόκειται για να ένα «παραμύθι» - ωμό εργαλείο διαπαιδαγώγησης φοβικών παιδιών, που πριν την ώρα τους ενσωματώνουν την αποστασιοποίηση, τον εγκλεισμό, την καχυποψία, την «ατομική ευθύνη», την αυτοενοχοποίηση και όσα χαρακτηριστικά μετατρέπουν ένα παιδί, σ’ ένα μικρομέγαλο, παθητικό αποδέκτη ηλίθιων εντολών.

Πάντα τα παραμύθια είχαν στόχο τη διαπαιδαγώγηση, στην κατεύθυνση της κυρίαρχης στερεοτυπίας κάθε εποχής. Δεν ήταν ποτέ όλα τα παραμύθια και όλα τα παιχνίδια διασκεδαστικά ή «αθώα» και συμβατά με την παιδικότητα.

Η «Caravan Barbie», που ονομαζόταν Rugbie, ήταν μια φτηνή κούκλα με τα χαρακτηριστικά της ανορεξικής Μπάρμπυ, ντυμένης όμως με κουρέλια και μια ταμπέλα κρεμασμένη στο λαιμό, που έγραφε, «ο πατέρας σου το κάνει με τη μητέρα μου». Η κούκλα για τα φτωχά παιδιά των καταυλισμών με τροχόσπιτα, όπου ζουν οι άνεργοι Αμερικάνοι, επιχειρούσε με πρόστυχο και τάχα αστείο τρόπο, να υποβάλλει την ιδέα εκφυλισμένων ηθών στiς φαβέλες των φτωχοποιημένων.

Τα ηλεκτρονικά παιχνίδια, όπου νικητής αναδεικνύεται αυτός που θα πατήσει τους περισσότερους γέρους στο δρόμο ή θα εξολοθρεύσει τους περισσότερους πρόσφυγες, είναι εργαλεία ωμής διαπαιδαγώγησης του παιδιού σε κτήνος.

Η Σταχτοπούτα που διασκευάστηκε απ’ τους Ναζί, με τη μητριά να απορρίπτεται ως «φυλετικά ακάθαρτη», η Κοκκινοσκουφίτσα με τον αγκυλωτό σταυρό στην πλάτη της κάπας της και το λύκο να εξολοθρεύεται από αξιωματούχο της Βέρμαχτ - και πολλά συναφή που αναφέρονται στο βιβλίο του Jack Zipes, «Τα παραμύθια και η τέχνη της υπονόμευσης» - ήταν διαπαιδαγώγηση στη ναζιστική θηριωδία, με παραμυθικούς όρους.

Στην τωρινή δυστοπία και την, με όλους τους όρους, διαπαιδαγώγηση ενός φοβικού, καχύποπτου και αποστασιοποιημένου ανθρώπου, καλό θα ήταν οι εκπαιδευτικές συλλογικότητες να έχουν λιγότερη αφωνία στο ζήτημα και ο Ε. Τριβιζάς να συνεκτιμήσει τη λαϊκή θυμοσοφία του «τα στερνά τιμούν τα πρώτα».

Ας επανεκτιμήσουν τις στάσεις τους, πάνω στη φράση του Χιλιανού σκηνοθέτη, Alejandro Jodorowsky, «το πουλί που γεννήθηκε στο κλουβί νομίζει ότι το πέταγμα είναι αρρώστια» και τους στίχους του Χαλίλ Γκιμπράν «Το αηδόνι δεν φτιάχνει τη φωλιά του  σε κλουβί γιατί δε θέλει η σκλαβιά να είναι η μοίρα των μικρών του».

 



Για την « Πανδημία του αιώνα ».Κείμενο 1200 επιστημόνων

 

Εξαιρετικό και πολύ καλά τεκμηριωμένο άρθρο κόλαφος εναντίον της επιδημιολογκής διαχείρισης της κυβέρνησης Μακρόν που υπογράφουν 1200 επιστήμονες/σες ερευνητ(ρι)ές μεγάλων παν/μίων κι δημόσιων ερευνητικών κέντρων της Γαλλίας. Το κείμενο αυτό πυροδότησε η απόφαση του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Φαρμάκων στις 6 Δεκεμβρίου, να επιτρέψει τον εμβολιασμό των παιδιών ηλικίας 5 έως 11 ετών. Οι άνθρωποι που το υπογράφουν είναι πρωτίστως σχετικοί με το αντικείμενο της επιδημίας και τις επιπτώσεις της στη κοινωνία. Είναι γιατροί, επιδημιολόγοι, ανοσολόγοι, βιολόγοι βιοχημικοί οικονομολόγοι,νομικοί, μοριακοί γενετιστές, μαθηματικοί, χημικοί, ανθρωπολόγοι, φυσικοί, βιοστατιστικολόγοι, φιλόσοφοι κοινωνιολόγοι κλπ κλπ 

Ως γνωστόν το βασικό εργαλείο αποτίμησης και αξιολόγησης μιας επιδημίας ή ασθένειας είναι η υπερθνησιμότητα δλδ η σύγκριση της θνησιμότητας μιας δεδομένης περιόδου που συμβαίνει το επιδημιολογικό ή λοιμογόνο γεγονός σε σχέση με μια άλλη περίοδο που θεωρείται φυσιολογική. Με βάση τη μελέτη των στοιχείων της Εθνικής υπηρεσίας στατιστικών και οικονομικών μελετών προκύπτουν τα εξής συμπεράσματα για τη πραγματικότητα της επιδημίας της χώρας Μεταφράζω :

1) Η περίφημη « Πανδημία του αιώνα » στη πραγματικότητα όπως προκύπτει από το διάγραμμα 1 δεν απείλησε ποτέ στη Γαλλία άτομα κάτω των 60 ετών.  Αν υπάρχει μια κατηγορία που δεν κινδυνεύει καθόλου στατιστικά είναι τα παιδιά. Οι στατιστικές θνησιμότητας δείχνουν ακόμα ότι τα άτομα κάτω των 25 ετων τη περίοδο 2020 -2021, είχαν υποθνησιμότητα σε σχέση με το 2019 (διάγραμμα 1 ).  Σε ότι αφορά τα άτομα από 25 έως 49 ετών η θνητότητα τους τη περίοδο 2020- 2021  ήταν ακριβώς η ίδια με αυτή του 2019. Το διάγραμμα δείχνει επίσης ότι τη περίοδο από 1η Ιουνίου 2021 – 8 Νοεμβρίου 2021, δεν έχει σημειωθεί απολύτως καμία υπερθνησιμότητα στις ηλικίες μεταξύ 50-64 ετών.




2) Δεν δικαιολογείται από κανένα δεδομένο η συστηματική επίκληση του χειρότερου σεναρίου όπως αυτό που ονομάζουν σήμερα στη Γαλλία  « 5ο κύμα ». Αρχικά είναι ψευδές να παρουσιάζουμε τη καμπύλη των « θετικών κρουσμάτων » (που εξαρτάται από πολλούς παράγοντες, όπως η συχνότητα των τεστ) σαν να πρόκειται για τη καμπύλη του αριθμού των  « ασθενών ». Η συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων που φέρουν τον ιό παρουσιάζουν από ελάχιστα έως καθόλου συμπτώματα. Επειτα, οι νοσηλείες και οι θάνατοι αυξάνονται βέβαια αργά, αλλά αυτό συμβαίνει κάθε χρονιά  αυτή τη περίοδο του χειμώνα. Τα δεδομένα του δικτύου Sentinelles ( ενός δικτύου γενικών γιατρών που ιδρύθηκε το 1984 και αποτελείται από εκατοντάδες γενικούς γιατρούς που ασχολούνται με λοιμώδη νοσήματα) δείχνουν  επιπλέον ότι ο αριθμός των ασθενών σήμερα είναι πολύ μικρότερος όχι μόνο συγκριτικά με τις δύο προηγούμενες επιδημικές εξάρσεις του κοβιντ  (δλδ του Μαρτίου-Απρίλιου του 2020 και του Οκτώβριου-Νοεμβρίου του 2020), αλλά επίσης πολύ μικρότερος και σε σχέση με τις χρονιές όπου είχαμε τις πιο έντονες εποχιακές γρίπες  (βλ. Διάγραμμα 2 ).




Το γεγονός αυτό υποδηλώνει ότι η ιδιαιτερότητα της επιδημίας του  Covid 19, δεν οφείλεται τελικά τόσο στην εγγενή του επικινδυνότητα, αλλά μάλλον στην απουσία θεραπευτικής αντιμετώπισης που επέβαλε η κυβέρνηση στους γιατρούς πριμοδοτώντας μη θεραπευτικά μέσα όπως: τα λοκ ντάουν την απαγόρευση της κυκλοφορίας και αργότερα την « λύση του εμβολιασμού ».

3) Βλέπουμε ότι ο εμβολιασμός κατευθύνεται στο γενικό πληθυσμό σε ποσοστό 100%, χωρίς αυτό να αλλάζει σε τίποτα τη δυναμική των διαδοχικών επιδημιών των μεταλλάξεων. Το είδαμε ήδη με αφορμή τη μετάλλαξη Δέλτα το περασμένο καλοκαίρι και το ξαναβλέπουμε πάλι με τη μετάλλαξη όμικρον που απ΄ότι φαίνεται μέχρι τώρα είναι λιγότερο επικίνδυνη απο τις προηγούμενες. Το Συμπέρασμα είναι μοιραίο: Η διάσωση δια του μαζικού εμβολιασμού δεν είναι παρά ένας μύθος. Οπως συμβαίνει με όλες τις θρησκείες, ο μύθος αυτός δεν βασίζεται παρά μόνο στη πίστη και στους ευσεβείς πόθους των πιστών. Η πραγματικότητα, ορατή εδώ και μερικούς μήνες, είναι ότι ο εμβολιασμός δεν σταματά καθόλου την διάδοση της επιδημίας. Και για αυτόν ακριβώς το λόγο, έχει πλέον αποσαφηνιστεί ότι ο εμβολιασμός δεν εμποδίζει ούτε την μόλυνση ούτε τη μετάδοση του ιού.

4) Η τέταρτη διαπίστωση είναι ότι όπως ακριβώς σε όλες οι ιδεολογίες είτε θρησκευτικές είτε κοσμικές, ο μαζικός εμβολιασμός είναι μια ψυχολογική δομή άκαμπτη, τυφλή απέναντι σε κάθε διεστραμμένη επίπτωση και  κουφή απέναντι σε κάθε διαδικασία αμφισβήτησης. Εν προκειμένω, θεωρείται ταμπού να μιλάμε για ανεπιθύμητες παρενέργειες των εμβολίων στα νέα άτομα.  Ομως η πραγματικότητα είναι εδώ, και δεν μπορεί μονίμως να αποκρύπτεται κάτω από το χαλί.

Οι πιστοί ακόλουθοι της νέας θρησκείας έχουν καταβάλλει μεγάλες προσπάθειες για να αρνηθούν την ύπαρξη και την ορθότητα των δεδομένων της φαρμακοεπαγρύπνησης που ήταν ήδη διαθέσιμα απο το περασμένο καλοκαίρι. Δεν θα μπορέσουν όμως να κάνουν τίποτα ενάντια στο πλήθος των επιστημονικών δημοσιεύσεων που ασχολούνται και μελετούν ιδιαιτέρως τους ανείπωτους κινδύνους των καρδιακών προβλημάτων όπως οι θρομβώσεις, οι περικαρδίτιδες οι μυοκαρδίτιδες, που παρατηρήθηκαν στους εμβολιασμένους εφήβους, παραδείγματα των οποίων μπορούμε να βρούμε στα υπογραμμισμένα λινκ που παραθέτει το άρθρο.

Με άλλα λόγια η σχέση οφέλους/κινδύνου των εμβολίων, είναι ξεκάθαρα αρνητική σε ότι αφορά τον εμβολιασμό των νέων.   Για αυτό το λόγο, κάποιες σκανδιναβικές χώρες εγκατέλειψαν τον εμβολιασμό των νέων ατόμων με mRNΑ εμβόλια, κάτι που έκανε πριν λίγες μέρες και η Ιαπωνία όπως αναφέρει και το υπογραμμισμένο λινκ. Εξάλλου όταν η κυβέρνηση απευθύνθηκε στις 27 Απριλίου 2021 στο Εθνικό Συμβούλιο Ηθικής, ζητώντας του να γνωμοδοτήσει για το θέμα αυτό, το Συμβούλιο αποφάνθηκε ότι « Ο εμβολιασμός τω παιδιών κάτω των 12 ετών δεν είναι ούτε ηθικά αλλά και ούτε επιστημονικά αποδεκτός ». Ομως εδώ πού φτάσαμε, ποιος ασχολείται πλέον με την ηθική;

5) Τέλος η 5η και τελευταία διαπίστωση στην οποία καταλήγουμε είναι ότι αυτή η βιομηχανική και επιστημονικοφανής ιδεολογία του καθολικού εμβολιασμού, λειτουργεί όπως ακριβώς λειτουργούσαν στο παρελθόν σε περιόδους κρίσεων οι θρησκείες. Εχει τους μεγάλους της κήρυκες και τους ευσεβείς που μονοπωλούν περισσότερο από ποτέ το δημόσιο διάλογο στα πλατό της τηλεόρασης. Εχει στο τομέα της επικοινωνίας την Ιερά Εξέταση που αφορίζει τους αποκλίνοντες σκεπτόμενους διανοητ(ρι)ές, και ονειρεύεται να τους κάψει όπως έκαιγαν άλλοτε τις μάγισσες. Και αυτή η ιδεολογία, παράγει μαζικά αποδιοπομπαίους τράγους, τα μη εμβολιασμένα άτομα, τα οποία μεταχειρίζεται όπως μεταχειρίζονταν κάποτε τους ασθενείς της πανώλης τους λεπρούς ή πιο πρόσφατα τα θύματα του AIDS, τα οποία ο J.-M. Le Pen ήθελε να τα κλείσει σε  « σανατόρια ».

Πρόκειται για μια κατάσταση ακόμα πιο παράλογη, αν αναλογιστούμε ότι κάθε εμβολιασμένο άτομο σήμερα είναι στο άμεσο μέλλον ένα μη εμβολιασμένο άτομο, που αγνοεί τη κατάσταση του, εφόσον το εμβολιαστικό του στάτους όπως αυτό του κάθε ανθρώπου, μηδενίζεται, απο τη στιγμή που δεν έχει κάνει τη 3η δόση ή τη 4η δόση  ( όπως ήδη ανέφερε ο πρόεδρος του Επιστημονικού Συμβουλίου της κυβέρνησης Delfraissy), τη 5η δόση κλπ. Ακόμα και αν η Αρχή η ίδια του « Υγειονομικού διαβατηρίου» βασίστηκε σε ένα επαίσχυντο ψέμα  ( κι εδώ επαναλαμβάνουμε ότι ο εμβολιασμός δεν μπλοκάρει ούτε τη μόλυνση ούτε τη μετάδοση του ιού), η λογική των διακρίσεων των πολιτών αναπτύσσεται παρόλα αυτά δραματικά εδώ και μερικούς μήνες. Και σαν να μην έφτανε η απώλεια εργασίας, η απόλυση, η μη πρόσβαση στα εστιατόρια, στους χώρους πολιτισμού κλπ, οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις ανταγωνίζονται η μια την άλλη σε φαντασία, προκειμένου να αναγάγουν σε ν°1 νέο δημόσιο εχθρό το Ανεμβολίαστο Ατομο. Ακολουθώντας το παράδειγμα της Αυστρίας, δεν αρκούσε πια να αποκλείσουν τα ανεμβολίαστα άτομα,  θα ήθελαν τώρα να τα βάλουν να πληρώνουν πρόστιμα, να τα τιμωρήσουν και να τα κλείσουν. 

Αυτή η νοσηρή λογική διακρίσεων που παραβιάζει τα ανθρώπινα δικαιώματα που θεωρούσαμε  « απαραβίαστα », φέρνει τους πολίτες/σες αντιμέτωπ(ε)ους τον ένα/μια με τ(η)ον άλλ(η)ο. Και είναι βέβαιο ότι μια μέρα η κατάσταση αυτή θα περιγράφεται από τους ιστορικούς σαν ένα είδος συλλογικής τρέλας, που ενορχηστρώθηκε από άτομα χωρίς καμία αίσθηση των δημοκρατικών αξιών και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Εχουμε χρέος να μην υποταχθούμε σε αυτούς και να μη σιωπήσουμε μπροστά σε μία τέτοια πνευματική και ηθική/αξιακή καταστροφή

Σίσσυ Μπάρα