First we take Berlinα [*]-Και το χρέος βιώσιμο

Κάθε κατεργάρης στον πάγκο του
του Αιρετικού.
 Και τώρα κάθε κατεργάρης στον πάγκο του. Το πακέτο "βαρύ",  δυσβάστακτο για εκείνους που γονάτισαν απο τα προηγούμενα Μνημόνια.

Για τους άλλους, εκείνους που θησαύρισαν απο την κρίση ,ανάσα και σημάδι ότι θα εξακολουθήσουν να βγάζουν λεφτά...
Η προοπτική ελάφρυνσης τους χρέους μακρυνή. Όσο και αν προσπαθήσει κάποιος να δεί την θετική πλευρά της συμφωνίας θα δυσκολευτεί πολύ. Το μοναδικό επιχείρημα εξακολουθεί να είναι ότι : "Μείναμε στην ευρωζώνη".
Σίγουρα, όλοι εκείνοι που πάλεψαν για ανατροπή των Μνημονίων θα πρέπει να αισθάνονται την απογοήτευση να τους διαπερνά.

Δεν είναι μικρό πράγμα άλλωστε να αφιερώνει κανείς χρόνο και ενέργεια απο την ζωή του και ξαφνικά να νοιώθει ότι σήμερα , σχεδόν πέντε χρόνια απο τότε που  ένας Παπανδρέου μας παρέδωσε στους πιο άθλιους εκμεταλλευτες, βρίσκεται στο ίδιο ακριβώς σημείο απο όπου ξεκίνησε, ακούγοντας τα ίδια επιχειρήματα και βιώνοντας τους ίδιους εκβιασμούς .

 Σε αυτή την πενταετή διαδρομή ίσως το μόνο παρήγορο είναι ότι ξαφνικά κάποιοι εγχώριοι υμνητές των δανειστών φοβήθηκαν και βγήκαν στους δρόμους. Δυστυχώς ,  ο φόβος τους είναι η μοναδική απόδειξη ότι υπάρχουμε.
Φυσικά, ο κ. Τσίπρας και οι περί αυτόν , τις επόμενες μέρες θα χρησιμοποιήσουν κατα κόρον το επιχείρημα ότι δεν "είχαν πάρει εντολή για ρήξη".
Επίσης, απο το κόμμα του θα εμφανιστούν κάποιοι που θα ξεσκίζουν το ρούχα τους για το περιεχόμενο της Συμφωνίας διεκδικώντας το ρόλο του επόμενου "Φωτισμένου" πολέμιου του Μνημονίου.
Φυσικά , σχεδόν όλοι τους γνωρισαν την δυστυχία των Μνημονίων μόνο απο τις εικόνες της TV. Για τους ευρωπαϊστές τι να πεί κανείς;
Πλέον για αυτούς : "Ο αγώνας τώρα δικαιώνεται".
Σίγουρα , τώρα που "κύβος ερρίφθη" , κάποιοι θα αναρωτηθούν για τις ηγεσίες. Κάποιοι άλλοι θα σκεφτούν για το κατά πόσο ο ιδεαλισμός μπορεί να νικήσει τον ρεαλισμό. Θα υπάρξουν και εκείνοι που απλώς θα καταθέσουν τα όπλα και θα αναζητήσουν την γαλήνη "σε άλλη γη σε άλλη θάλασσα καλύτερη απο αυτή...
"Τέλος κάποιοι θα προβληματιστούν αν μπορούσαν τα πράγματα να είναι αλλιώς ή για να το πούμε καλύτερα αν οι έλληνες θα ήταν διατεθειμένοι να πληρώσουν την "απεξάρτηση" ...
Ένα όμως είναι σίγουρο. Η ηγεσία της Αριστεράς απέτυχε
Επειδή δεν ήθελε; 
Επειδή δεν μπορούσε; 
Επειδή φοβήθηκε; 
Επειδή αισθάνθηκε απομονωμένη; 
Επειδή δεν θέλησε να ρισκάρει; 
Επειδή συνειδητοποίησε ότι υπάρχει διαφορά μεταξυ του  προεκλογικού εξωστη και του σαλονιού του Μεγαρου Μαξίμου; 
Επειδή...

Οποιαδήποτε και αν είναι η αιτία των επιλογών της το βάρος που κουβαλά στους ώμους της είναι τεράστιο. Και κάθε μέρα που θα περνά θα γίνεται ακόμα πιο βαρυ. Πως μπορείς άραγε να είσαι το ζωντανό παράδειγμα της "παράδοσης"; 

Πως μπορείς να αντέξεις να σε παινεύουν αυτοί που μέχρι χθές σε λοιδορούσαν και σε κατηγορούσαν  ως ζωντανό παράδειγμα ανευθυνότητας ; 

Πως μπορείς να ανεχθείς τον Ραχόϊ αύριο να απευθύνεται στους Podemos και στους ισπανούς έχοντας στα χέρια την ελληνική συμφωνία; 



Γιατί εύχομαι να μην υπάρξει συμφωνία μεταξύ Ελλάδας και ΕΕ

Βεντιμίλια,Σύνορα Ιταλίας-Γαλλίας 

Ucraina. La ‘rivolta’ dei battaglioni neonazisti
                                                              Ουκρανία σήμερα



του Τζόρτζιο Κρεμάσκι *

Ηλίθιοι! Λέγεται ότι αυτό ήταν το σχόλιο του Γάλλου πρόεδρου Νταλαντιέ απευθυνόμενος στα παραληρούντα πλήθη που τον καλωσόριζαν μετά τη συμφωνία του Μονάχου το 1938, όπου η μεγάλη Γερμανία του Χίτλερ ταπείνωνε τη μικρή Τσεχοσλοβακία με την υποστήριξη όλης της Ευρώπης. Βέβαια σήμερα  όλα είναι διαφορετικά και οι συγκρίσεις είναι πάντα παρατραβηγμένες, εξαιτίας  τριών μοναδικών συμπτώσεων.

Η πρώτη είναι ότι η μικρή Ελλάδα με ΑΕΠ μικρότερο από το  2% της ΕΕ κάθεται σε ένα τραπέζι  διαπραγματεύσεων με ένα συσχετισμό δυνάμεων σε βάρος της όπως η Τσεχοσλοβακία το 1938.

Η δεύτερη είναι ότι οποιαδήποτε συμφωνία στις Βρυξέλλες, στην Ευρώπη θα προκαλέσει μια ευφορία παρόμοια με εκείνη 77 χρόνια πριν.

Η  τρίτη είναι ότι η συμφωνία, τουλάχιστον για την Ελλάδα, δεν θα λύσει τίποτα, αναβάλλοντας  για λίγο μόνο την  αναμέτρηση με τις προσπάθειες της χώρας να εγκαταλείψει τις πολιτικές λιτότητας.

Δυστυχώς, χωρίς βαθιές  αλλαγές στις οικονομικές πολιτικές της Γερμανίας και σε ολόκληρη την ΕΕ, μια πιθανή συμβιβαστική λύση που δεν θα βελτιώνει ουσιαστικά τους ισχύοντες κανόνες και θα  χαλαρώνει τον κλοιό των πιστωτών στην  Ελλάδα, στο μόνο που θα βοηθούσε θα ήταν να  φθείρει την  αξιοπιστία και τη συναίνεση της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ, θακατέληγε στην "Ρέντσοποίηση " του Τσίπρα. Στη συνέχεια, κάποια στιγμή Τρόικα και  ΕΕ θα περάσουν και πάλι στην επίθεση, για να νικήσουν  οριστικά το μοναδικό αριστερό πολιτικό πείραμα σε μια Ευρώπη που έχει πληγεί από την κρίση, και θα συνεχίσουν με ακόμη μεγαλύτερη αδιαλλαξία  την  πολιτική της  λιτότητας.

Οι εκτιμήσεις αυτές δεν αποτελούν σε καμία περίπτωση κριτική στην ελληνική κυβέρνηση. Καμία ευρωπαϊκή αριστερά δεν έχει τώρα το δικαίωμα να προτείνει  ή να υποδείξει στους Έλληνες, μετά από τη σιωπή, τη συνενοχή, την παραίτηση, που σε ολόκληρη την ήπειρο συνόδευσαν την επέμβαση της τρόικας στη χώρα αυτή.

 Τα μεγάλα συνδικάτα, τα σοσιαλιστικά κόμματα ή  ήταν συνένοχοι των πιστωτών ή κράτησαν παθητική στάση.
Η ριζοσπαστική αριστερά δεν κατάφερε να κάνει τίποτα σημαντικό.
Οι νέες δυνάμεις των αγανακτισμένων είναι πολύ νέες και πολύ δεμένες με την κρίση των χωρών τους για να μπορέσουν ναπάρουν μια διεθνή πρωτοβουλία. Η ευρωσκεπτικιστική συντηρητική δεξιά και η φασιστική,  εννοείται πως μόνο να κερδίσουν έχουν από την κατάρρευση των ελπίδων που δημιούργησε ο ΣΥΡΙΖΑ.
 Με λίγα λόγια, η Ελλάδα είναι μόνη της και εμείς μπορούμε να καθόμαστε και να βλέπουμε τα γεγονότα έχοντας ενοχές. Παρ 'όλα αυτά, ελπίζουμε η άνιση σύγκρουση των Βρυξελλών να ολοκληρωθεί  χωρίς συμφωνία και η Ευρώπη να  βυθιστεί στη συστημική κρίση που της αξίζει και είναι αναγκαία, για να αλλάξουν  τα πράγματα .

Ας ξεκαθαρίσουμε το τοπίο από της δημοκρατικές και ηθικές αξίες τις οποίες αυτή η Ευρώπη έχει ρίξει στα βράχια της Βεντιμίλια [1] και στα σύνορα του ουκρανικού Ντονμπάς, όπου υποστηρίζει στρατεύματα που  επαίρονται  για τα ναζιστικά σύμβολα.
Η σημερινή Ευρώπη δεν υπερασπίζεται παρά μόνο τα πλούτη της και τους πλούσιους  της, και προσπαθεί να στοιχίσει τους  όλο και περισσότερους  φτωχούς της  στον αγώνα ενάντια στον υπόλοιπο  κόσμο.
Δεν υπάρχει τίποτα προοδευτικό και προηγμένο σε μια ήπειρο που καταστρέφει το πιο σημαντικό επίτευγμα της, το κράτος πρόνοιας, και στη συνέχεια προσπαθεί να στρέψει την οργή των αποκλεισμένων της, ενάντια σε αυτούς που βρίσκονται εκτός Ευρώπης. Από ηθική πλευρά μιας τέτοιας Ευρώπης σάβανο το μόνο που της αξίζει είναινα αλλάξει ριζικά.

Αλλά και από οικονομική άποψη να ευχηθούμε τη ρήξη. Η αξία των λεγόμενων διαπραγματεύσεων μεταξύ  ελληνικής κυβέρνησης και  τρόικας είναι ότι οι Έλληνες ανάδειξαν δύο βασικές αλήθειες. Η  πρώτη  είναι ότι στην ΕΕ ηγείται η Γερμανία,  ένα πλανητικό σύστημα με κέντρο τον γερμανικό ήλιο . Δίπλα σαυτό το σύστημα  υπάρχει το σύστημα που περιστρέφεται γύρω από τις ΗΠΑ, το ΔΝΤ, ακόμη και τις χώρες των BRICS. Αλλά σύμφωνα πάντα με τα συμφέροντα και τους κανόνες που υπαγορεύει η χώρα οδηγός, Ευρώπη δεν υπάρχει, υπάρχει μόνο Γερμανία. Η δεύτερη αλήθεια είναι αυτή που παραδέχτηκε στυγνά ο γερμανός υπουργός Οικονομικών Σόιμπλε, όταν είπε ότι  ευρώ και  λιτότητα είναι ένα και το αυτό.

Είναι αλήθεια ότι το ευρώ δεν είναι απλά ένα νόμισμα, αλλά ένα μοντέλο οικονομικής ανάπτυξης. Αρκεί να δει κανείς τις συνθήκες σύστασής  του, το Μάαστριχτ, το Σύμφωνο Δημοσιονομικής Σταθερότητας και το τέρας των  συνταγματικά ισοσκελισμένων προϋπολογισμών. Το ευρώ και οι πολιτικές λιτότητας  έχουν βγει από την ίδια μήτρα, έχουν την ισχύ νόμιμου χρήματος και, εξυπηρετούν τον ίδιο σκοπό. Την κυριαρχία  στην ευρωπαϊκή ήπειρο ενός συστήματος άγριου καπιταλισμού που συνθλίβει εργασιακά δικαιώματα, συμβάσεις, υπηρεσίες, συντάξεις και δημόσιο σχολείο.
 Ένα αμερικανικό μοντέλο με οδηγό τη γερμανική οικονομία είναι το ευρώ. Μπορεί να αλλάξει; Η περίπτωση της Ελλάδας  τους  τελευταίους  μήνες  αποδεικνύει πως κάτι τέτοιο είναι αδύνατο.
Το πρόβλημα  δεν είναι το χρέος. Ένας  μήνας ποσοτικής χαλάρωσης με το οποίο η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα χρηματοδοτεί το τραπεζικό σύστημα για τη χρηματοδότηση του χρέους, είναι 70 δισεκατομμύρια ευρώ. Η Ελλάδα ζητά μόνο 7. 

Όταν τον Ιούνιο του 2011, ο Πρόεδρος Ναπολιτάνο διακήρυσσε την ανάγκη για μεγαλύτερες θυσίες ώστε να μειωθεί το  χρέος, το δημόσιο χρέος της Ιταλίας ήταν  1,9 τρισ. Ευρώ. Σήμερα το δημόσιο χρέος της Ιταλίας φτάνει στα  2.200 δισεκατομμύρια, τριακόσια δισεκατομμύρια περισσότερα, ένα ποσό όσο το σύνολο  του ελληνικού  χρέους.
Η Ιταλία όμως θεωρείται  αξιόπιστη  γιατί έκοψε τις συντάξεις και εγγυήθηκε τις ελεύθερες  απολύσεις, ακόμη και την κατασκόπευση των εργατών. Η Ιταλία είναι αξιόπιστη επειδή κάνει τις  «μεταρρυθμίσεις» που ζητούν οι  τράπεζες και προσθέτει κι άλλες ιδιωτικοποιήσεις στις  τόσες  καταστροφικές που έχουν ήδη πραγματοποιηθεί. Η Ιταλία είναι αξιόπιστη επειδή η κυβέρνησή της χειροκροτείται από τον  Μαρκιόνε, τον πρόεδρο της Φίατ.

 Η νέα  ελληνική κυβέρνηση, αντίθετα,  επιχείρησε  με δειλά βήματα να ακολουθήσει μια άλλη πολιτική, γι αυτό και έγινε ο αποδιοπομπαίος τράγος.

Αυτή η Ευρώπη δεν μπορεί να μεταρρυθμιστεί, όπως  δεν μπορούσε όταν κυριαρχούσε η  Ιερά Συμμαχία των αυτοκρατοριών του 1848. Βέβαια, εάν ξεσπάσει μια επανάσταση στη Γερμανία όλα θα αλλάξουν. Αλλά μέχρι τότε, ο μόνος τρόπος να οικοδομηθεί μια εναλλακτική πολιτική στη λιτότητα είναι η ρήξη με  την ευρωπαϊκή μηχανή και το  ευρώ. 

Οι μέσες λύσεις δεν θα κάνουν τίποτε περισσότερο από το να καθυστερήσουν για μικρό χρονικό διαστημα την καταστροφή. Το ίδιο ισχύει και με τα κοινωνικά δικαιώματα,τα οποία δεν συμβιβάζονται  με τη λιτότητα,μέση λύση δεν υπάρχει.
Γι 'αυτό μία ρήξη στις Βρυξέλλες θα μας οδηγούσε σε αχαρτογράφητα νερά, όπως είπε ο Ντράγκι, όπου οι παλιές πολιτικές λιτότητας δεν θα μπορούν πλέον να επιβληθούν και να προχωρήσουν με τον αυτόματο πιλότο. 

Φυσικά δεν θα πρόκειται για μια επιστροφή στην Εδέμ, αλλά τότε  οι δημόσιες πολιτικές και οι πολιτικές κοινωνικής ισότητας, θα έχουν μια ευκαιρία, μια δυνατότητα την οποία το υπάρχον ευρωπαϊκό σύστημα αρνείται τελείως Η κρίση του ευρώ θα φέρει την Ιταλία στην Ελλάδα, την Ισπανία, πιο κοντά με χώρες με παρόμοια οικονομικά προβλήματα και ίσως αυτό να ακύρωνε  και την πορεία προς την αγωνιώδη και καταστροφική στρατιωτική αντιπαράθεση με τη Ρωσία.
Με λίγα λόγια η ρήξη με την Ευρώπη του ευρώ δεν θα είναι η λύση, αλλά η προϋπόθεση για να βρεθεί μια δίκαιη λύση στην κρίση. Η Ελλάδα στην αρχή βέβαια θα δεχτεί κάθε είδους απειλές και  πιθανά αντίποινα και θα πρέπει να έχει την αλληλεγγύη  που μέχρι στιγμής δεν της έχει δωθεί. Αλλά στο τέλος, ίσως  με κατάλληλες συμφωνίες με τις χώρες BRICS, η χώρα θα δείξει σε ολόκληρη την ήπειρο ότι το άγνωστο είναι πιο ελπιδοφόρο  από την πεπατημένη που δεν οδηγεί πουθενά.

Εδώ όμως θα σταματήσω , επειδή είναι πολύ πιο πιθανό να καταλήξουν τελικά σε μια δήθεν συμφωνία οπότε όλα θα συνεχίσουν  να κινούνται προς την άβυσσο. Τότε η  ευρωπαϊκή κοινή γνώμη και τα χρηματιστήρια θα γιορτάσουν ότι διέφυγαν  τον κίνδυνο. Ηλίθιοι.

[--->]

*  Πρόεδρος της FIOM της ομοσπονδίας μετάλλου της Ιταλίας την περίοδο 2010-2012
[1]  http://www.candianews.gr/2015/06/19/sinora-italias-gallias-sta-vrachia-giortasan-i-metanastes-to-ramazani-vinteo/

Σύνορα Ιταλίας- Γαλλίας: Στα βράχια «γιόρτασαν» οι μετανάστες το Ραμαζάνι 

 Οι περισσότεροι από αυτούς έχουν στήσει στα βράχια αυτοσχέδιες σκηνές, περιμένοντας την κατάλληλη ευκαιρία να περάσουν στις γαλλικές ακτές, την ώρα που οι αρχές της Γαλλίας τους επαναπροωθούν στην ιταλική πόλη Βεντιμίγκλια.

 Στιγμιότυπο από παλιότερη διαμαρτυρία στα ίδια βράχια...

«Στη χώρα είναι πολύ δύσκολο ακόμα και το να βρούμε να φάμε. Προσεύχομαι στο Θεό να αλλάξει αυτή η κατάσταση προς το καλύτερο», δήλωσε ένας από τους μετανάστες.

Με το πρόβλημα να οξύνεται όλο και περισσότερο, Γαλλία- Ιταλία και Γερμανία συμφώνησαν να ενώσουν τις δυνάμεις τους στο ίδιο απάνθρωπο πλαίσιο: της «επαναπροώθησης μεταναστών σε χώρες της ΕΕ ή στην πατρίδα τους, εάν οι αιτήσεις για άσυλο που έχουν υποβάλει απορριφθούν».
left.gr  

-------------------------------------------------------------------------------------
Από  https://el.wikipedia.org/ :

[...] Οι αποφάσεις της Κυβέρνησης Νταλαντιέ είχαν κεφαλαιώδη σημασία για την μετέπειτα εξέλιξη των γεγονότων στην Ευρώπη και τον Κόσμο. Μια από τις πλέον σημαντικές ευρωπαϊκές συσκέψεις, στις οποίες συμμετείχε ο νέος Πρωθυπουργός ήταν τον Σεπτέμβριο του 1938 στο Μόναχο. Έχοντας αποφασίσει από κοινού με τον Άγγλο Πρωθυπουργό Νέβιλ Τσάμπερλεν να ακολουθήσουν την αποκαλούμενη "πολιτική του κατευνασμού", υπογράφει την Συμφωνία του Μονάχου (29 Σεπτεμβρίου 1938), με την οποία η Γαλλία (όπως και η Αγγλία) υπαναχώρησε απέναντι στην Τσεχοσλοβακία και συμφώνησε στη διάσπασή της και την απόδοση της Σουδητίας στην Γερμανία. Ο Νταλαντιέ δεν είχε αυταπάτες ως προς τις πραγματικές βλέψεις του Χίτλερ και ήδη από τις πρώτες του συναντήσεις με τον Άγγλο ομόλογό του, του είχε επισημάνει ότι "ο Χίτλερ αποβλέπει στην απόλυτη κυριαρχία της Ευρώπης και μάλιστα σε τέτοιο βαθμό, που οι Ναπολεόντειες βλέψεις ωχριούν μπροστά της". Πριν τη σύναψη της Συμφωνίας του Μονάχου του είχε, επίσης, πει: "Σήμερα είναι η σειρά της Τσεχοσλοβακίας. Αύριο θα έρθει η σειρά της Πολωνίας και της Ρουμανίας και, όταν το Τρίτο Ράιχ θα εξασφαλίσει τις προμήθειες σε τρόφιμα και πετρέλαιο που έχει υπολογίσει, θα στραφεί προς Δυσμάς". Τα λεγόμενά του δεν έπεισαν τον Τσάμπερλεν, ο οποίος ήθελε πάση θυσία να αποφύγει ένα πόλεμο. Ο Νταλαντιέ, σκεπτόμενος την τεράστια πληθυσμιακή αιμορραγία που είχε υποστεί η χώρα του κατά τον Πρώτο πόλεμο, υποχώρησε και συνέπλευσε με τους Άγγλους. Επιστρέφοντας στο Παρίσι, περίμενε να βρει ένα έξαλλα αντιτιθέμενο πλήθος. Αντίθετα, βρήκε ένα πλήθος να τον επευφημεί. Η αντίδρασή του ήταν να πει εμπιστευτικά στον βοηθό του, Αλεξίς Λεζέ (Alexis Léger): "Α, τους ανόητους!" [4].

Μαυτό το πλευρό να κοιμάσαι Παπαδημούλη

Πως όποιαδήποτε συμφωνία κι αν φέρει ο Τσίπρας θα εγκριθεί από τη δεδηλωμένη πλειοψηφία,δηλαδή από ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ

Ο Παπαδημούλης διαβεβαίωσε, επίσης, πως, κανείς δεν πρόκειται να τραβήξει το χαλί κάτω από τα πόδια του Τσίπρα. "Αν ο πρωθυπουργός φέρει συμφωνια στη βουλή θα εγκριθεί από τη δεδηλωμένη πλειοψηφία", είπε χαρακτηριστικά.


Τελικά ποιά ήταν η αντικυβερνητική συγκέντρωση;

 ευρω
Λάβαμε και δημοσιεύουμε τις παρακάτω σκέψεις (που εν πολλοίς είχαμε κάνει και εμείς) από τον Γιώργο Καρυστινό 

«Συμβαίνει το εξής παράδοξο και θα ήθελα να το επισημάνω.
Από τις δύο τελευταίες συγκεντρώσεις που έλαβαν χώρα στο Σύνταγμα, εκείνη της Πέμπτης με τον Άδωνι, τον Μουρούτη, τη Σιδέρη και το μισό Κολωνάκι ήταν η φιλοκυβερνητική, ενώ η χθεσινή (της Κυριακής), στην οποία καλούσε και ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν η αντιπολιτευτική προς την κυβέρνηση.

Τα πλακάτ που κρατούσαν την Πέμπτη οι υποστηρικτές των μνημονίων ήταν σε μεγαλύτερη σύμπνοια με την πολιτική της κυβέρνησης, η οποία προσπαθεί να κλείσει μια συμφωνία εντός ευρώ τελείως διαφορετική από τις προεκλογικές της δεσμεύσεις, το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης, τον αντιπολιτευτικό της λόγο όλα αυτά τα χρόνια και τις συνεδριακές αποφάσεις του ΣΥΡΙΖΑ.

 Τα περισσότερα κυβερνητικά στελέχη παρερμηνεύουν το εκλογικό αποτέλεσμα, μιλώντας για εντολή λύσης εντός της ευρωπαϊκής ένωσης, ο Πρωθυπουργός απέκλεισε αυτό που ζητούσε τόσα χρόνια, το δημοψήφισμα, ενώ το πρόγραμμα των 47 σελίδων δεν έχει καμία σχέση με τις προεκλογικές δεσμεύσεις της κυβέρνησης.


Τι ζητούσαν λοιπόν οι διαδηλωτές την Πέμπτη; Ότι λέει και η κυβέρνηση. Να παραμείνουμε στην Ε.Ε., να μην έρθουμε σε ρήξη, να υπογράψουμε συμφωνία, να ξεπληρώσουμε τα χρέη μας, ένα Γκρέξιτ θα ήταν καταστροφή κτλ. Για του λόγου το αληθές να και μερικά πλακάτ..

Αντίθετα η χθεσινή συγκέντρωση (της Κυριακής) ήταν στον αντίποδα της κυβερνητικής πολιτικής.
Οι διαδηλωτές στα πανό τους ζητούσαν να μη γίνει καμία υποχώρηση, ούτε βήμα πίσω, να μην παραβιαστούν οι κόκκινες γραμμές, να έρθουμε σε ρήξη αν χρειαστεί, να μην υπογραφεί καμία συμφωνία σαν αυτή των 47 σελίδων, να διαγραφεί το παράνομο χρέος, δημοψήφισμα, αντίσταση στην οικονομική τρομοκρατία κ.α.

Άλλωστε οι συγκεντρωμένοι την Κωνσταντοπούλου χειροκροτούσαν και όχι τον Παπαδημούλη αν καταλαβαίνετε τι θέλω να πω…

 Δεν ξέρω αν το έχουν αντιληφθεί εκεί στον ΣΥΡΙΖΑ ή τα πολλά πάρε δώσε με την τρόϊκα και τα αλλεπάλληλα eurogroup τους έκαναν να χάσουν την επαφή με τη βάση τους αλλά πρέπει άμεσα να πάρουν μια απόφαση.

 Ή θα βασιστούν στο κίνημα και σε αυτούς που τους έφεραν στην εξουσία, οι οποίοι τους ψήφισαν για πολύ συγκεκριμένα πράγματα, ακόμα και ρήξη αν χρειαστεί ή θα δικαιώσουν εκείνους που στήριζαν όλα αυτά τα χρόνια τα μνημόνια.

Αν κάνουν το πρώτο έχουν ελπίδα να πετύχουν μαζί και η χώρα την επομένη της απόφασής τους. Αν κάνουν το δεύτερο θα καταρρεύσουν άμεσα, έχοντας συμπαρασύρει στο χρονοντούλαπο της ιστορίας όλη την αριστερά, περνώντας τα αντιλαϊκά μέτρα που δεν ολοκλήρωσε η δεξιά, νομιμοποιώντας και εξ’ αριστερών το παράνομο χρέος, καταδικάζοντας την κοινωνία να το ξεπληρώνει στο διηνεκές και ανοίγοντας διάπλατα την πόρτα στην ακροδεξιά η οποία ανεβαίνει σε όλη την Ευρώπη.

Υ.Γ. Στην πλατεία έλαβε χώρα Ανοιχτή Συνέλευση η οποία κάλεσε σε νέα Ανοιχτή Συνέλευση στην πλατεία Συντάγματος την Τρίτη στις 6μ.μ.

Πιάνουμε το νήμα από κει που το αφήσαμε, προσπαθώντας να παράξουμε πολιτική από τα κάτω και ζητώντας την άμεση συμμετοχή μας στις αποφάσεις που αφορούν τις ζωές μας και το μέλλον μας».
[--->]

Η ρητορική της Εξόδου από τα Μνημόνια

litotita1

Σε νέες δηλώσεις αποπροσανατολισμού της κοινωνικής πλειοψηφίας προέβη ο υπ.Οικ. Χάρης Γεωργιάδης. Μιλώντας πρόσφατα στο κρατικό κανάλι έκανε λόγο «για επιτυχή ολοκλήρωση του υφιστάμενου προγράμματος προσαρμογής» αφού «η Κύπρος μπαίνει στην τελευταία φάση εφαρμογής αυτού του προγράμματος, το οποίο ολοκληρώνεται σε 10 μήνες». «Είχαμε», είπε, «παραδείγματα χωρών, όπως η Ιρλανδία και η Πορτογαλία, που λειτούργησαν έτσι και πριν καν ολοκληρωθεί το δικό τους πρόγραμμα, είχαν ήδη αποκαταστήσει την εμπιστοσύνη στις διεθνείς αγορές και κατάφεραν να καλύψουν τις ανάγκες τους».

Για να δούμε, όμως, και την άλλη πλευρά -που τα αστικά επιτελεία δια του εκπροσώπου τους συντηρούν αθέατη- θα βασιστούμε στην πρόσφατη εμπειρία των δύο «εξόδων από τα μνημόνια», της Ιρλανδίας και της Πορτογαλίας.

το ιρλανδικό «θαύμα»
Στην περίπτωση της Ιρλανδίας αυτό που διαφάνηκε είναι ότι το μνημόνιο αποτέλεσε το πρόσχημα εγκαθίδρυσης βαθιά αντιλαϊκών πολιτικών και για την «μεταμνημονιακή» εποχή. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η περίπτωση της ιδιωτικοποίησης του νερού που έγινε από την ιρλανδική κυβέρνηση συνασπισμού του Έντα Κένι και ήταν ένα άμεσο μέτρο που ελήφθη στη «μεταμνημονιακή» εποχή.

Μέσω της επιβολής φορολογίας στην κατανάλωση νερού ο ιρλανδικός λαός καλείται να πληρώνει έως και 500 ευρώ ετησίως για ένα φυσικό αγαθό, όταν το νερό ήταν μέχρι τώρα δωρεάν αγαθό. Όλα τα έσοδα που θα προέρχονται από αυτό το χαράτσι, θα διοχετεύονται στην αποπληρωμή του δανείου (80 δισ. ευρώ) που έλαβε η Ιρλανδία από την τρόικα το 2010. Αυτή ήταν μία από τις ρήτρες της συμφωνίας που συνυπέγραψε η Ιρλανδία με την τρόικα.

Οι περισσότεροι από 120.000 διαδηλωτές (σε πληθυσμό 4 εκ) που κατέβηκαν στο Δουβλίνο και όλες τις μεγάλες πόλεις κατηγορούσαν την κυβέρνηση για ενδοτισμό στις απαιτήσεις των δανειστών. Κυρίως λόγω ότι συνεχίζεται η σκληρή λιτότητα, οι δραστικές περικοπές, η ανεργία αλλά και τα χαράτσια, όπως αυτό που επιβλήθηκε στο νερό. Και όλα αυτά ένα χρόνο μετά την υποτιθέμενη «μεγάλη έξοδο» της Ιρλανδίας από το μνημόνιο.

Πορτογαλία: το μνημόνιο τελειώνει, η λιτότητα συνεχίζεται
Η Πορτογαλία ήταν η δεύτερη χώρα της ευρωζώνης μετά την Ιρλανδία που εξήλθε από ένα πλήρες πρόγραμμα μνημονίου, ύψους 78 δισ. ευρώ, το οποίο επέφερε σκληρή λιτότητα και οδήγησε την ανεργία στα ύψη. Μέχρι το 2035 εκπρόσωποι της ΕΕ και του ΔΝΤ θα επισκέπτονται δύο φορές τον χρόνο τη Λισαβόνα. Μέχρι τότε η χώρα αναμένεται να έχει αποπληρώσει μέρος του δανείου που έλαβε (75%) και όχι ολόκληρο. Χαρακτηριστικό της κατάστασης είναι, επίσης, το μήνυμα που έστειλε στους Πορτογάλους ο αντιπρόεδρος της Κομισιόν Σιμ Κάλας. Με ύφος χιλίων καρδιναλίων έκανε σαφές πως η Λισαβόνα δεν έχει περιθώριο να παρεκκλίνει από τις δεσμεύσεις της για «υγιείς δημοσιονομικές πολιτικές και μεταρρυθμίσεις που θα ενισχύσουν την ανάπτυξη». Αυτό μεταφράζεται σε μείωση μισθών, αύξηση της ανεργίας και της ημιανεργίας, αύξηση της ποσόστωσης του κέρδους του κεφαλαίου και υλική εξαθλίωση των δυνάμεων της εργασίας.

Η Κύπρος στη (μετα)μνημονιακή εποχή
Προς αυτήν την κατεύθυνση βάδισε και βαδίζει και η Κύπρος. Αφού η κυπριακή κυβέρνηση εφάρμοσε κατά γράμμα το αντιλαϊκό της πρόγραμμα και το κούρεμα καταθέσεων, τώρα θα εφαρμόσει και τα νομοσχέδια για την «αφερεγγυότητα». Με αυτό τον τρόπο, δίνει τα διαπιστευτήρια της προκειμένου να βαδίσει στη «μεταμνημονιακή» εποχή της. Μια εποχή που θα έχει ακριβώς τα ίδια χαρακτηριστικά με σήμερα… ίσως και χειρότερα.

Μετά τον οδοστρωτήρα των μνημονίων, έχει μπει η βάση της «νέας εποχής χωρίς μνημόνια», αφού αυτά εκπλήρωσαν πλέον το σκοπό για τον οποίο επιβλήθηκαν. Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι στις χώρες που αναφέρθηκαν παραπάνω, οι πιο δυναμικοί κύκλοι του κεφαλαίου είδαν τα κέρδη τους να αυξάνονται για τα καλά. Την ίδια ώρα κατακτήσεις που κερδήθηκαν μέσα σε αιώνες ολόκληρους για τις δυνάμεις της εργασίας θυσιάστηκαν σε ένα διάστημα τριετίας.

Όλα αυτά σημαίνουν πρακτικά ότι η ρητορική της ακύρωσης των μνημονίων εύκολα μπορεί να αξιοποιηθεί από τα αστικά επιτελεία. Κυρίως όταν αυτή δε συνοδεύεται από ένα ριζοσπαστικό πρόγραμμα που θα έχει ως βάση του τις ανάγκες ενός λαού και δεν εξαντλείται μόνο στην τυπική ακύρωση τους.

ΠΗΓΗ :  http://granazi.org/i_ritoriki_tis_eksodou_apo_ta_mnimonia/ 

Διαβάστε επίσης : 
Ισπανία: Η πραγματικότητα πίσω από ένα ακόμη ‘Success Story’