Γερμανία. Διαγωνισμός για τον τίτλο του "καλύτερου πράκτορα των ΗΠΑ στην Ευρώπη"

 

του Fabrizio Poggi

Οι Πράσινοι γιορτάζουν το τέλος της γερμανικής ευημερίας είναι ο τίτλος άρθρου του Thomas Röper στο Anti-Spiegel.ru, υπερβάλλοντας βέβαια ως προς αυτό που αποκαλεί τευτονική "αποκλειστικότητα"αφού γνωρίζουμε ότι, ακόμη και αν υποθέσουμε ότι αυτές οι επιλογές εκλαμβάνονται ως πρότυπο, ελάχιστες από αυτές μπορούν στην πραγματικότητα να θεωρηθούν ως αποκλειστικότητα και μόνο της Γερμανίας.

Οταν η φράση "φίλος των Ρώσων" φαίνεται να έχει γίνει εδώ και αρκετούς μήνες η πιο μακάβρια προσβολή που μπορεί να εκτοξευτεί εναντίον οποιουδήποτε, ανεξάρτητα από τις ιδέες , την ιδεολογία που πρεσβεύει ή τα συμφέροντα της τάξης (ή του τμήματος της  τάξης) που εκπροσωπεί, και αν τυχόν κάνει το λάθος και περάσει ανυποψίαστος κοντά στη ρωσική πρεσβεία, θεωρείται "πράκτορας της Μόσχας" και στιγματίζεται ισόβια ως "εχθρός της δημοκρατίας και των φιλελεύθερων αξιών της Δύσης".

 

Σε αυτή την Ευρώπη, όπου όλα σχεδόν (με όλο το σεβασμό) τα κόμματα του κοινοβουλίου αισθάνονται δεσμευμένα από τον ευρωατλαντικό όρκο υποταγής, "στάσεις" όπως αυτές των Γερμανών Πρασίνων θεωρούνται ως "υποχρεωτικές επιλογές".

 

Τι έγραψε λοιπόν ο Thomas Röper;

 

Ο Thomas Röper έγραψε απλά ότι "η Γερμανία  έχει κάτι το μοναδικό, αφού σε καμία άλλη χώρα του κόσμου δεν είναι δυνατόν κόμματα που αντιτίθενται ανοιχτά στα συμφέροντα της χώρας τους, της οικονομίας της και την ευημερία των πολιτών της να έχουν μεγάλη εκλογική επιτυχία ή ακόμη και να εισέρχονται στην κυβέρνηση... Το κόμμα για το οποίο μιλάμε είναι το Κόμμα των Πρασίνων".

Ο καθένας είναι ελεύθερος να είναι κατά της Ρωσίας, αλλά κάθε ευφυής άνθρωπος πολεμά τον αντίπαλό του με μέσα που οδηγούν στη δική του νίκη και όχι στη δική του πτώση. Με τους Πράσινους τα πράγματα είναι διαφορετικά. Οι Πράσινοι πρεσβεύουν μια πολιτική που δεν βασίζεται σε γεγονότα, αλλά αποκλειστικά στην ιδεολογία. Δεν θα αναφερθώ στην πολιτική τους για το κλίμα, θα επικεντρωθώ μόνο στη γεωπολιτική.

Ανακηρύσσοντας τη Ρωσία και την Κίνα ως "εχθρούς" και ζητώντας τη διακοπή των σχέσεων μαζί τους, οι Πράσινοι πρακτικά ζητούν να καταστεί το κόστος της ενέργειας απλησίαστο, οδηγώντας έτσι την οικονομία σε αδιέξοδο, πέρα από μια προγραμματισμένη τεράστια έλλειψη αγαθών,αφού η Κίνα είναι "ο μεγαλύτερος εξωτερικός εμπορικός εταίρος της Γερμανίας", ιδίως στα τσιπ υπολογιστών.

 

Στην οικονομική πολιτική, εν ολίγοις, οι Πράσινοι "συμπεριφέρονται όπως ο βομβιστής αυτοκτονίας": ανατινάζουν τη γερμανική οικονομία προκειμένου να προκαλέσουν μια μικρή ζημιά στον εχθρό.

Στο πολύ πρόσφατο συνέδριο των Πρασίνων για το κλίμα, η ευρωβουλευτής Viola von Cramon-Taubadel (στο βίντεο από το λεπτό 57) είπε μεταξύ άλλων ότι " δεν είχε λάβει ποτέ τόσο μεγάλη υποστήριξη για την εξωτερική πολιτική και την πολιτική ασφαλείας μας σε όλα τα επίπεδα... ο έπαινος απευθύνεται στην Annalena φυσικά... [η οποία]εκτιμάται από όλους. Από τον κόσμο, από τα έγκυρα και ανεξάρτητα μέσα ενημέρωσης, τους διπλωμάτες" και τον εκπρόσωπο της ουκρανικής Βουλής που ήταν παρών στο συνέδριο, "με τους οποίους έχουμε καθημερινή επαφή".

Και η Viola αφηγείται πώς, στην Ουάσινγκτον, ο συνάδελφός της στο κόμμα Robert Habeck (αντικαγκελάριος και υπουργός Οικονομίας) "έβαλε ένα τέλος στον Nord Stream 2" και πώς, την επομένη, "οι Πολωνοί συνάδελφοί μου με αποθέωσαν". Ο Robert Habeck "έβαλε ένα τέλος στον Nord Stream"; Μιλάει σοβαρά η κυρία; Είχε ο Χάμπεκ κάποια σχέση με την ανατίναξη των αγωγών; Θα έπρεπε να ερωτηθεί σχετικά, αλλά φυσικά κανείς δεν το κάνει. Τα γερμανικά "ποιοτικά μέσα ενημέρωσης" αγνοούν επιμελώς τέτοιες δηλώσεις.

 

Βέβαια,μετά την επίθεση στον Nord Stream, το Βερολίνο εξαρτάται πλέον για  φυσικό αέριο από την Πολωνία, η οποία ετοιμάζεται να αντικαταστήσει τη Γερμανία ως κόμβο φυσικού αερίου στην κεντρική Ευρώπη. Η Βαρσοβία λαμβάνει φυσικό αέριο από τη Νορβηγία, έχει κατασκευάσει τερματικό σταθμό για το σχιστολιθικό αέριο των ΗΠΑ και ελέγχει ακόμη και τον ρωσικό αγωγό φυσικού αερίου Jamal-Europa , ο οποίος διέρχεται από τη Λευκορωσία. Από εδώ και στο εξής,λοιπόν, η Γερμανία θα πρέπει να παρακαλάει την Πολωνία για ενεργειακά θέματα και οι Πράσινοι είναι ευτυχείς γι' αυτό.

 

Το γεγονός ότι η γερμανική οικονομία τελειώνει μετά την ανατίναξη των αγωγών Nord Stream δεν ενοχλεί τους Πράσινους. Το γεγονός ότι οι αντιρωσικές πολιτικές προκαλούν έκρηξη του πληθωρισμού, πλήττοντας κυρίως τους πιο φτωχούς στη Γερμανία, δεν ενοχλεί τους Πράσινους. Το γεγονός ότι η γερμανική οικονομία θα καταρρεύσει κυριολεκτικά με αυτή την πολιτική δεν ενοχλεί τους Πράσινους.

Σε οποιαδήποτε χώρα του κόσμου, γράφει ο Röper, ένα κόμμα που αντιτίθεται τόσο ανοιχτά "στα συμφέροντα της χώρας του και μάλιστα πανηγυρίζει για μια τρομοκρατική επίθεση εναντίον της βιομηχανίας του, θα χαρακτηριζόταν εξτρεμιστικό ή τρομοκρατικό". Εξάλλου, οι γερμανικές εταιρείες έχουν επενδύσει δισεκατομμύρια στους αγωγούς, αλλά οι Πράσινοι πανηγυρίζουν όταν κάποιος πραγματοποιεί τρομοκρατική επίθεση εναντίον της δικής τους οικονομίας, των δικών τους εταιρειών. Και, καταλήγει, η έκθεση της RAND Corporation γράφει ότι είναι προς το συμφέρον των ΗΠΑ "να αποδυναμωθεί η γερμανική οικονομία προκειμένου να ενισχυθεί η αμερικανική οικονομία, μέσω της μετανάστευσης κεφαλαίων και παραγωγικών δραστηριοτήτων από τη Γερμανία στις ΗΠΑ"- και σε αυτό οι Γερμανοί Πράσινοι παίζουν ενεργό ρόλο.

 

Και όχι μόνο αυτό. Όπως πρόβλεψε ο γνωστός  George Friedman, σε ένα σημείωμα στη StratFor πριν από δέκα και πλέον χρόνια, η Πολωνία στο μέλλον θα βρεθεί να κατέχει μια περιοχή τουλάχιστον 1 εκατομμυρίου τετραγωνικών χιλιομέτρων, που θα περιλαμβανει το δυτικό τμήμα της Ρωσίας και ένα μεγάλο μέρος της Ανατολικής Ευρώπης, με πληθυσμό εκατό εκατομμυρίων κατοίκων: με άλλα λόγια, το παλιό σχέδιο μιας Πολωνίας από τη Βαλτική Θάλασσα μέχρι τη Μαύρη Θάλασσα,  "της ανάκτησης των πανάρχαιων πολωνικών εδαφών".

 

Σε κάθε περίπτωση, ωστόσο, η Πολωνία από μόνη της δεν θα μπορούσε να πραγματοποιήσει το όνειρο του Γιόζεφ Πιουσούτσκι για μια Πολωνία "απότη μία θάλασσα ως την άλλη" και τότε οι ΗΠΑ θα έπρεπε να παρέμβουν, αναπτύσσοντας στρατιωτικές δυνάμεις στη Ρουμανία, τη Βουλγαρία, τις χώρες της Βαλτικής και την Πολωνία.

 

Επιπλέον, όπως έλεγε ο George Friedman, "σκοπεύω να μελετήσω τη θεωρία που διατύπωσε ο Πιουσούτσκι. Πρόκειται για ένα σχέδιο που μπλοκάρει τους Ρώσους, τους απομακρύνει από τους Γερμανούς και περιορίζει την τουρκική απειλή στη νοτιοανατολική Ευρώπη. Οι Πολωνοί πρέπει να είναι οι ηγέτες του μπλοκ και οι Ρουμάνοι η άγκυρα του νότου".

 

Τον Μάρτιο, η πολωνική τηλεόραση έδειξε έναν ακόμη χάρτη με τον επερχόμενο διαμελισμό της Ουκρανίας (περιοχές L'vov, Volyn' και Ternopol' υπό πολωνικό έλεγχο) μεταξύ Βουδαπέστης, Βαρσοβίας, Βουκουρεστίου κ.λπ.

 

Σήμερα, λέει ο Ρώσος ιστορικός Igor' Šiškin, η μακραίωνη "πολωνική υπεροψία" – η αντίδραση στις τέσσερις ή πέντε διχοτομήσεις της Πολωνίας μεταξύ του 18ου και του 20ού αιώνα - φαίνεται πως ενθαρρύνεται από την Ουάσινγκτον, η οποία πιέζει τη Βαρσοβία να παρέμβει στην Ουκρανία, ακόμη και "εκτός πλαισίου ΝΑΤΟ", να διεξάγει πόλεμο κατά της Ρωσίας και να πάρει πίσω τα λεγόμενα "Kresy Wschodnie" (ανατολικά εδάφη) της παλιάς Rzeczpospolita του 1772, συμπεριλαμβανομένης της δυτικής Λευκορωσίας και της Ουκρανίας, που "πολωνοποιήθηκαν" μεταξύ 1920 και 1939.

 

Και ένας άλλος Ρώσος ιστορικός, ο Evgenij Spitsyn, λέει ότι αν η Βαρσοβία, που δεν πληρώνει τα 17 δισεκατομμύρια ευρώ που λαμβάνει ετησίως από τις Βρυξέλλες, επιμείνει να απαιτεί 1,3 τρισεκατομμύρια ευρώ από τη Γερμανία για "πολεμικές αποζημιώσεις", η οικονομική κρίση θα μπορούσε να οδηγήσει το Βερολίνο να επισημοποιήσει αυτό που σήμερα μόνο κάποιες παρυφές της γερμανικής δεξιάς θέτουν: την απαίτηση για την επιστροφή των γερμανικών εδαφών (κυρίως Πομερανία, Σιλεσία, Ανατολική Πρωσία) που, το 1945, ο Ιωσήφ Στάλιν είχε "παραχωρήσει" στην Πολωνία.

Στην ουσία, μπροστά στην απειλή που αποτελεί για τις ΗΠΑ μια "συμμαχία" κινεζικής βιομηχανίας, ρωσικών πρώτων υλών και γερμανικής τεχνολογίας, η Ουάσιγκτον, ενισχύοντας οικονομικά και στρατιωτικά την "πολωνική αλαζονεία", στοχεύει στη δημιουργία μιας ουδέτερης ζώνης - μιας "από θάλασσα σε θάλασσα" Πολωνίας, - που θα απομονώνει τη Δύση από την Ανατολή και θα πνίγει την γερμανική οικονομία.

 

Όμως,όσον αφορά τη νοτιοανατολική πλευρά, που, σύμφωνα με τον Φρίντμαν, είναι εκτεθειμένη  στην τουρκική απειλή, ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν δήλωσε, μόλις πρόσφατα ότι, σε αντίθεση με τις ευρωπαϊκές χώρες που αναζητούν αγωνιωδώς φυσικό αέριο, η Τουρκία δεν έχει τέτοια προβλήματα και μάλιστα, με την ουσιαστική ρωσοτουρκική συμφωνία, στις 12 Οκτωβρίου "ο ίδιος ο Πούτιν δήλωσε ότι η Ευρώπη μπορεί να αγοράζει από την Τουρκία το ρωσικό φυσικό αέριο" το οποίο από τους αγωγούς του Βορρά θα κατευθύνεται προς τη Μαύρη Θάλασσα.

 

Δύο ημέρες αργότερα, ο Ερντογάν δήλωνε και πάλι ότι οι αρμόδιες υπηρεσίες των δύο χωρών είχαν λάβει εντολή να προχωρήσουν "χωρίς καθυστέρηση" στην υλοποίηση αυτής της πρωτοβουλίας.

 

Σε αυτό το σημείο, όπως σημειώνει ο Oleg Adamovič στην Komsomol'skaja Pravda, αν η ΕΕ ορκιστεί ότι δεν θα αγοράζει φυσικό αέριο από τη Μόσχα,τότε η Άγκυρα μπορεί απλώς να της πουλήσει ένα μείγμα στο οποίο το ρωσικό φυσικό αέριο θα αναμιγνύεται με αέριο από το Αζερμπαϊτζάν ή άλλες χώρες της Κασπίας Θάλασσας, έτσι ώστε "όλοι να κρατήσουν τα προσχήματα" συνάπτοντας συμβάσεις όχι με την Gazprom, αλλά με κάποια τουρκική εταιρεία.

 

Ειδικά από τη στιγμή που, από ρωσικής πλευράς, όλη η υποδομή είναι έτοιμη: αυτό που τώρα ονομάζεται "Turkish Stream", πριν από το 2015 ήταν "South Stream"- το μόνο που λείπει είναι να τοποθετηθούν κάποιοι αγωγοί κάτω από τη Μαύρη Θάλασσα μέχρι την Τουρκία.

 

Τώρα, ενώ είναι πιθανό να θεωρηθούν κάπως υπερβολικά αισιόδοξες οι εκτιμήσεις της κινεζικής Global Times για την Ευρώπη που "τείνει προς την παγκοσμιοποίηση και τον πολυπολισμό, ενώ την ίδια στιγμή οι ΗΠΑ αναζητούν τρόπους προκειμένου να διατηρήσουν την ηγεμονία τους και έναν μονοπολικό κόσμο", δεν μπορεί παρά να αναρωτηθεί κανείς τι είδους ανταγωνισμός είναι σε εξέλιξη μεταξύ των διαφόρων τμημάτων του ευρωπαϊκού καπιταλισμού και ποια κόμματα (και πάλι, με κάθε σεβασμό) τους εκπροσωπούν, στο άθλιο και αποκρουστικό θέαμα που πλασάρουν ως "πρόβλημα της χώρας", δηλαδή της αστικής τάξης, η οποία είναι παγιδευμένη ανάμεσα στην "ατλαντική πίστη"της και την απέραντη απληστία της για κέρδη.

 [----->]

 

 

 

ΟΙ ΣΠΟΡΟΙ ΤΗΣ ΔΙΑΣΠΑΣΗΣ-Η ΠΡΩΤΗ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΤΩΝ ΡΩΣΩΦΩΝΩΝ ΤΟΥ ΝΤΟΝΜΠΑΣ ΝΑ ΑΠΟΚΤΗΣΟΥΝ ΤΗΝ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ ΤΟΥΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΥΚΡΑΝΙΑ ΤΟ 2004

 

Οι βάσεις της σημερινής σύγκρουσης στην Ουκρανία μπήκαν πριν περίπου δύο δεκαετίες

Του Alexander Nepogodin [ * ]

Στα τέλη Ιουνίου, μετά από σφοδρές μάχες, οι τελευταίες μονάδες των ουκρανικών ενόπλων δυνάμεων αποχώρησαν από το Σεβεροντονέτσκ, ένα μεγάλο βιομηχανικό κέντρο στο δυτικό τμήμα της Λαϊκής Δημοκρατίας του Λουγκάνσκ.

Το 2004, η πόλη φιλοξένησε το περιβόητο συνέδριο των "φεντεραλιστών", των Ουκρανών πολιτικών -εκλεγμένων σε διάφορα επίπεδα- που υποστήριξαν τον υποψήφιο πρόεδρο Βίκτορ Γιανουκόβιτς στην υποστηριζόμενη από τη Δύση Πορτοκαλί Επανάσταση. Τότε, έλεγαν ότι οι διαδηλώσεις στο Κίεβο ήταν μια απόπειρα πραξικοπήματος και προειδοποιούσαν ότι μια κυβέρνηση παράνομη  στην εξουσία θα μπορούσε να επηρεάσει το συνέδριο και να ταχτεί υπέρ της αυτονομίας της νοτιοανατολικής Ουκρανίας για την προστασία των κατοίκων της περιοχής.

Παράλληλα, οι βουλευτές των περιφερειών αποφάσισαν να προχωρήσουν σε δημοψήφισμα για τη μετατροπή της χώρας σε ομοσπονδιακό κράτος και απηύθυναν έκκληση στον Ρώσο πρόεδρο Βλαντίμιρ Πούτιν να τους υποστηρίξει. Στο άρθρο αυτό, το RT αφηγείται την πρώτη προσπάθεια των νοτιοανατολικών περιοχών της Ουκρανίας να ανεξαρτοποιηθούν από το Κίεβο και εξηγεί γιατί τα γεγονότα του 2004 ήταν καθοριστικής σημασίας στη μελλοντική ένοπλη σύγκρουση στο Ντονμπάς.

 

ΈΝΑ ΒΗΜΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ

Οι πολιτικές συζητήσεις σχετικά με πιθανή διάλυση και ανασύσταση της Ουκρανίας διεξάγονται από τότε που η χώρα έγινε ανεξάρτητη το 1991. Η ειρωνεία είναι, ότι ένας από τους πρώτους που αμφισβήτησε την ενότητα της χώρας ήταν ο Βιατσεσλάβ Τσορνοβόλ ,o ιδρυτής του εθνικοδημοκρατικού κόμματος Narodny Rukh (Λαϊκό Κίνημα) και ήρωας των Ουκρανών εθνικιστών. Οπως όλοι γνωρίζουν, ο  Τσορνοβόλ υποστήριζε την πιθανότητα μετατροπής της Ουκρανίας σε ομοσπονδία. Η ιδέα της ομοσπονδιοποίησης ήταν το βασικό θέμα των συζητήσεων που - μέχρι την πολιτική κρίση του Μαϊντάν το 2014 -  χαρακτηριζόταν συνήθως ως "αποσχιστικός" λόγος.

Από το 1989, ο Τσορνοβόλ υποστήριζε ότι η Ουκρανία θα έπρεπε να είναι μια "ένωση εδαφών". "Φαντάζομαι τη μελλοντική Ουκρανία ως ένα ομοσπονδιακό κράτος, μια ένωση εδαφών, τα οποία έχουν έρθει σε επαφή μεταξύ τους κατά τη διάρκεια της ιστορίας και των οποίων οι φυσικές, κλιματικές, πολιτιστικές, εθνογραφικές και γλωσσικές διαφορές, και οι ιδιομορφίες στις οικονομίες, τις συνήθειες και τα έθιμά τους προσδιορίζουν τη μοναδική ποικιλομορφία ενός ενιαίου λαού. Οραματίζομαι τη Λαϊκή Δημοκρατία της Ουκρανίας, η οποία περιλαμβάνει εδάφη όπως η περιοχή του Κιέβου, το Ποντόλιε, η Βολχύνια, η Γαλίτσινα, η Μπουκοβίνα, η Υπερκαρπαθία, η Γκετμανστσίνα, η Σλόμποντα Ουκρανίας, η Ζαπορόζιε, η περιοχή του Ντονέτσκ και η Ταυρία, ενώ η Κριμαία θα μπορούσε να είναι ανεξάρτητος γείτονας ή αυτόνομη δημοκρατία σε συμμαχία με την Ουκρανία", έγραφε.

Ο Τσορνοβόλ πρόσθετε ότι τα ουκρανικά θα πρέπει να είναι η μόνη κρατική γλώσσα στη νέα ομοσπονδία, αν και οι τοπικές αρχές θα μπορούσαν να καταστήσουν ορισμένες επαρχίες δίγλωσσες.

Δύο χρόνια αργότερα, το 1991,ο Βιατσεσλάβ Τσορνοβόλ ξεκινούσε τη λεγόμενη Συνέλευση της Γαλικίας, η οποία τάχθηκε υπέρ της διοικητικής μεταρρύθμισης και της δημιουργίας μιας νέας αυτόνομης περιφερειακής οντότητας, της Γαλικίας ή Γαλιτσίνα, με βάση τη συγχώνευση των περιφερειών Λβιβ (Λβοφ), Τερνοπόλ και Ιβάνο-Φρανκίφσκ. Παρόλο που η συνέλευση ήταν ένας από τους καταλύτες της ανεξαρτησίας της Ουκρανίας, οι υποστηρικτές του Τσορνοβόλ κατηγορήθηκαν για αυτονομισμό μετά την εκλογή του Λεονίντ Κράβτσουκ στην προεδρία της χώρας. 

Αυτό σε μεγάλο βαθμό οφειλόταν στις απόψεις περί δημιουργίας μιας Δημοκρατίας του Ντονέτσκ και της Νοβοροσίας στη ρωσόφωνη νοτιοανατολική Ουκρανία, οι οποίες απόψεις άρχισαν να διαδίδονται από τη δεκαετία του 1990. Με την πάροδο του χρόνου, οι απόψεις του Τσορνοβόλ άρχισαν να θεωρούνται υπερβολικά ριζοσπαστικές και οι αντίπαλοι της ομοσπονδιοποίησης συνδέουν τα σχέδιά του με τη διάλυση της χώρας για πάνω από 30 χρόνια.

Όταν το 1996 εγκρίθηκε το ουκρανικό σύνταγμα, αυτό όριζε την Ουκρανία ως ενιαίο κράτος, γεγονός που έθετε εκτός ημερήσιας διάταξης το ζήτημα της ομοσπονδιοποίησης . Και όμως, πέρα από τις 24 περιφέρειες και τις δύο ομοσπονδιακού επιπέδου πόλεις (Κίεβο και Σεβαστούπολη), η Ουκρανία περιελάμβανε και την Αυτόνομη Δημοκρατία της Κριμαίας, η οποία, για κάποια χρόνια, είχε ακόμη και δικό της σύνταγμα και πρόεδρο. Όλα αυτά τα χρόνια, οι Ουκρανοί πρόεδροι Λεονίντ Κράβτσουκ και Λεονίντ Κούτσμα κατάφερναν να βρίσκουν τη σωστή ισορροπία στην εξωτερική και εσωτερική πολιτική τους, ειδικά σε ότι αφορά τις σχέσεις μεταξύ των περιοχών που βρίσκονται στις δύο πλευρές της "γραμμής Subtelny", η οποία χρησιμοποιείται παραδοσιακά για να χωρίσει την Ουκρανία σε δύο διακριτά τμήματα.

Ωστόσο, το 2004, όταν ακόμα η έκβαση των διαδηλώσεων ήταν αβέβαιη, οι πολιτικοί που υποστήριζαν τον Γιανουκόβιτς (ο οποίος θεωρείτο "φιλορώσος" από τη Δύση, παρά τις πολυετείς διαπραγματεύσεις του με την ΕΕ) επανέφεραν την ιδέα της ομοσπονδιοποίησης. Τα μέλη του Κόμματος των Περιφερειών υποστήριζαν ότι η Ουκρανία είχε αποτύχει ως ενιαίο κράτος και επομένως έπρεπε να αναδιοργανωθεί ως ομοσπονδία με υψηλό βαθμό αυτονομίας σε επίπεδο διοικητικών και εδαφικών οντοτήτων. Η Ουκρανία περνούσε μια πραγματική κρίση και,ίσως για πρώτη φορά, το σχίσμα αυτό έσπρωχνε τη χώρα στα πρόθυρα μιας ολοκληρωτικής εμφύλιας σύγκρουσης.  


 

 "ΔΕΝ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΝΑ ΕΠΙΤΡΕΨΟΥΜΕ ΣΤΗ ΓΑΛΙΝΙΤΣΑ ΝΑ ΜΑΣ ΕΠΙΒΑΛΛΕΙ ΤΟ ΠΩΣ ΘΑ ΖΟΥΜΕ’’

Οι μαζικές διαμαρτυρίες στο Κίεβο, που αργότερα θα γίνουν γνωστές ως Πορτοκαλί Επανάσταση, αντιμετωπίστηκαν με μικρό ενθουσιασμό στη νοτιοανατολική Ουκρανία, ιδίως στο Ντονμπάς. Ενώ οι διαδηλωτές στο Μαϊντάν υποστήριζαν ότι "έκλεψαν" τη νίκη από το "φιλοευρωπαίο" υποψηφίου τους, Βίκτορ Γιούσενκο, πολλοί υποστηρικτές του Γιανουκόβιτς ένιωθαν το ίδιο βλέποντας τους αντιπάλους τους να ζητούν την ακύρωση των επίσημων εκλογικών αποτελεσμάτων, που είχαν ανακηρύξει νικητή τον τελευταίο. Η απάντηση στις διαδηλώσεις, στην πρωτεύουσα, ήταν άμεση.

Στις 28 Νοεμβρίου, το Πανουκρανικό Κογκρέσο των βουλευτών όλων των βαθμίδων υποδέχθηκε περισσότερους από 3.500 αντιπροσώπους από όλη τη χώρα που τάσσονταν υπέρ του Γιανουκόβιτς. Οι βουλευτές θεωρούσαν τις διαμαρτυρίες ως μια απόπειρα πραξικοπήματος και προειδοποιούσαν ότι μια παράνομη κυβέρνηση υπό την ηγεσία του Γιούσενκο που θα έλεγχε το Κίεβο θα ανάγκαζε το συνέδριο να αποφασίσει την αυτονομία της νοτιοανατολικής Ουκρανίας προκειμένου να προστατευθούν οι κάτοικοί της. 

2004, "Πορτοκαλί Επανάσταση" στην Ουκρανία. Οι ανυποψίαστες μάζες εφαρμόζουν ένα κυνικό σενάριο που εκπονήθηκε προσεκτικά στην Ουάσιγκτον.

Η τελική απόφαση του συνεδρίου, η οποία εγκρίθηκε ομόφωνα από τους αντιπροσώπους του, ανέφερε :

"Εάν η κοινωνικοπολιτική κατάσταση στη χώρα εξελιχθεί σύμφωνα με το χειρότερο σενάριο κρίσης, θα παραμείνουμε σταθεροί και ενωμένοι για να υπερασπιστούμε την ψήφο του λαού της Ουκρανίας φτάνοντας μέχρι τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος για αλλαγές στη διοικητική και εδαφική δομή της Ουκρανίας". Η σημασία της συγκέντρωσης αναβαθμίστηκε περαιτέρω από την παρουσία του δημάρχου της Μόσχας Γιούρι Λουζκόφ, ο οποίος επέπληξε με έντονο τρόπο τη ριζοσπαστική αντιπολίτευση της Ουκρανίας. "Από τη μία πλευρά, βλέπουμε αυτό τη σφαγή με πορτοκαλί χρώμα [το πορτοκαλί έγινε το σύμβολο της υποστήριξης στον Γιούσενκο - RT], το οποίο ισχυρίζεται ότι εκπροσωπεί την πλειοψηφία των Ουκρανών. Ενώ από την άλλη, έχουμε αυτή την ήρεμη δύναμη που συγκεντρώθηκε σήμερα σε αυτή την αίθουσα", δήλωνε ο Λουζκόφ χειροκροτούμενος.

Παράλληλα, το Περιφερειακό Συμβούλιο του Λουγκάνσκ κατέθετε ένα εναλλακτικό σχέδιο, προτείνοντας την ίδρυση της Αυτόνομης Δημοκρατίας της Νοτιοανατολικής Ουκρανίας με πρωτεύουσα το Χάρκοβο. Επιπλέον,οι τοπικοί βουλευτές ζήτησαν από τον πρόεδρο Πούτιν να τους βοηθήσει να οργανώσουν δημοψήφισμα για την ομοσπονδιοποίηση της Ουκρανίας. Το δημοψήφισμα προγραμματίστηκε για τις 5 Δεκεμβρίου 2004. Παράλληλα, το Περιφερειακό Συμβούλιο του Ντονέτσκ αποφάσισε τη δημιουργία της δικής του αστυνομικής δύναμης.

Οι ηγέτες των νοτιοανατολικών περιοχών της Ουκρανίας άρχισαν να εκφράζουν την υποστήριξή τους στην ιδέα της αναδιοργάνωσης της χώρας. Οι αρχές του Χαρκόβου αποφάσισαν να συστήσουν επιτροπές που θα είχαν εκτελεστική κρατική εξουσία. Ο κυβερνήτης Γεβγένι Κουσνάρεφ που εξελέγη επικεφαλής της περιφερειακής εκτελεστικής επιτροπής - ήταν γνωστός ως φιλορώσος πολιτικός και υποστηρικτής της ομοσπονδιοποίησης και ως υποψήφιος για την προεδρία σύμφωνα με πολλούς δημοσιογράφους και ακτιβιστές. Στις αρμοδιότητές του εκείνη την εποχή περιλαμβανόταν ο συντονισμός μεταξύ άλλων συμβουλίων στα νοτιοανατολικά εδάφη. Η περιφέρεια του Χαρκόβου σταμάτησε επίσης να καταβάλλει πληρωμές στον εθνικό προϋπολογισμό, περιμένοντας να σταθεροποιηθεί η κατάσταση στο Κίεβο.

Ο Κουσνάρεφ ήταν αυτός που διατύπωσε την ιδέα που καθόρισε αργότερα την εξέλιξη της ένοπλης σύγκρουσης στο Ντονμπάς. Μιλώντας στο συνέδριο του Σεβεροντόνετσκ, είπε: "Θα ήθελα να σας υπενθυμίσω ότι βρισκόμαστε 400 χιλιόμετρα μακριά από το Κίεβο και 40 χιλιόμετρα μακριά από τη Ρωσία. Αντιλαμβανόμαστε ότι τα πράγματα ανατολικά είναι πολύ διαφορετικά από τη Γαλικία στα δυτικά. Δεν επιβάλλουμε τον τρόπο ζωής μας στη Γαλικία, αλλά δεν θα αφήσουμε ποτέ τη Γαλικία να μας κάνει κήρυγμα". Μαζί με τον Μπόρις Κολέσνικοφ,τον επικεφαλής του Περιφερειακού Συμβουλίου του Ντονέτσκ, πρότεινε τη διοργάνωση δημοψηφίσματος σε κάθε πόλη για να διαπιστωθεί αν οι άνθρωποι εμπιστεύονται την κυβέρνηση και ρώτησε τι σκέφτονται για την "επανεκκίνηση" της Ουκρανίας ως ομοσπονδιακή δημοκρατία. 

Όλη αυτή η πολιτική δραστηριότητα στα νοτιοανατολικά της χώρας προκάλεσε σοβαρές ανησυχίες στη Δύση, και οι κυβερνήσεις άρχισαν να βλέπουν ως πολύ πιθανή τη διάλυση του κράτους. Οι διπλωματικές οδοί ενεργοποιήθηκαν. Οι εκπρόσωποι της ΕΕ και της Ρωσίας άρχισαν να πραγματοποιούν συχνές επισκέψεις προκειμένου να καταλήξουν σε κάποιους συμβιβασμούς. Στο τέλος της ημέρας,  οι αποφάσεις δεν περιλάμβαναν κάποιο δημοψήφισμα, αλλά συμφωνήθηκε μια διαδικασία για τη μεταβίβαση της εξουσίας στον Γιούσενκο. Ο συμβιβασμός λειτούργησε ως εξής: Ο Γιούσενκο πήρε το πράσινο φως στις εκλογές και η νίκη του στον δεύτερο γύρο έγινε αποδεκτή από τους αντιπάλους του. Ως αντάλλαγμα, συμφώνησε να αλλάξει το σύνταγμα και να μειωθούν τα προεδρικά προνόμια από την 1η Ιανουαρίου 2005, μετατρέποντας έτσι την Ουκρανία σε κοινοβουλευτική δημοκρατία. Εντωμεταξύ οι τοπικές κυβερνήσεις στα νοτιοανατολικά ολοκλήρωναν τα σχέδιά τους.


ΈΝΑ ΒΗΜΑ ΠΙΟ ΚΟΝΤΑ ΣΤΗΝ ΑΒΥΣΣΟ

Όσο περνούσε ο καιρός, όλοι ήθελαν να ξεχάσουν το συνέδριο των "φεντεραλιστών" στο Σεβεροντόνετσκ και τα προγράμματα που ανακοίνωσαν οι τοπικές κυβερνήσεις στα νοτιοανατολικά. Τα θυμήθηκαν μόνο όταν έγιναν απόπειρες εκβιασμού ή φυλάκισης των τοπικών ανώτατων στελεχών. Ωστόσο, η σημασία αυτών των γεγονότων δεν θα πρέπει να υποτιμηθεί. Ήταν η πρώτη φορά που οι νοτιοανατολικές περιοχές της χώρας κατέστησαν σαφές ποια ήταν η απάντησή τους στους "πατριώτες" στο Κίεβο που προσπαθούσαν να καταλάβουν την εξουσία και να αγνοήσουν τη γνώμη του μισού πληθυσμού της χώρας. Τότε, δεν υπήρξαν συνέπειες, επειδή τα μέρη της σύγκρουσης επεξεργάστηκαν μια λύση βασισμένη σε συμβιβασμό, ενώ η Ρωσία απείχε από κάθε υποστήριξη και πιέσεις προς τον Γιανουκόβιτς.

Λίγο αργότερα, όμως, τα μέλη της συγκέντρωσης του Σεβεροντόνετσκ δέχθηκαν σοβαρές πιέσεις. Εναντίον του Eβγένι Κουσνάρεφ - γνωστού μέλους του Κόμματος των Περιφερειών - ασκήθηκε ποινική δίωξη για αυτονομιστική δράση, η οποία αργότερα αποσύρθηκε. Αυτό ήταν αρκετό για τον Κουσνάρεφ ώστε να πάρει αποστάσεις από την ατζέντα του αυτονομισμού, και να στραφεί σε περιφερειακά ζητήματα. Το 2005, "δέσμευσε", όπως είπε, τον Γιανουκόβιτς συγχωνεύοντας την πλατφόρμα της Νέας Δημοκρατίας στην οποία ηγείτο με το Κόμμα των Περιφερειών. Οι δύο πολιτικοί κατέβηκαν μαζί στις βουλευτικές εκλογές του 2006. Ο Κουσνάρεφ ήταν αυτός που ασχολήθηκε περισσότερο με τα θέματα του προεκλογικού προγράμματος, συμπεριλαμβανομένου του θέματος του καθεστώτος της ρωσικής γλώσσας.

Τον Ιανουάριο του 2007, ο Κουσνάρεφ τραυματίστηκε σοβαρά σε κυνήγι λύκων στην περιοχή Ιζιούμ της περιφέρειας Χαρκόβου. Τον πυροβόλησε ένας από τους φίλους του, ο οποίος τον είχε συνοδεύσει στο κυνήγι. Μια ημέρα αργότερα, ο Κουσνάρεφ πέθανε παρά τις δύο χειρουργικές επεμβάσεις στις οποίες είχε υποβληθεί. Θεωρούνταν ο κορυφαίος αντίπαλος του Μαϊντάν και φιλορώσος υποψήφιος για την προεδρία.


ΚΡΙΣΗ ΣΤΗΝ ΥΠΕΡΔΝΕΙΣΤΕΡΙΑ : ΘΑ ΕΞΑΠΛΩΘΕΊ Η ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ ΣΤΗΝ ΟΥΚΡΑΝΙΑ ΚΑΙ ΣΕ ΑΛΛΑ ΜΕΡΗ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ ;

Τα γεγονότα εκείνων των ετών - το Μαϊντάν, οι απόπειρες ομοσπονδιοποίησης στη νοτιοανατολική Ουκρανία και ο θάνατος ενός δημοφιλούς υπέρμαχου της Ρωσίας και του φεντεραλισμού, του Εβγένι Κουσνάρεφ - σηματοδότησαν το τέλος της πρώτης εποχής στην ιστορία της ανεξάρτητης Ουκρανίας. Οι άνθρωποι που βρίσκονταν στην εξουσία, του Κούτσμα συμπεριλαμβανομένου, κάθε άλλο παρά αναμάρτητοι ήταν. Είχαν πολλά σε βάρος τους για τα οποία έπρεπε να λογοδοτήσουν. Όμως είχαν διαμορφωθεί στη σοβιετική εποχή και είχαν ένα αίσθημα ευθύνης για τη χώρα τους και κατανοούσαν πόσο περίπλοκη ήταν πραγματικά η κατάσταση στην Ουκρανία και στο εξωτερικό.

Ολη αυτή την περίοδο, οι πολιτικοί απέφευγαν να κάνουν το οποιοδήποτε ριζοσπαστικό βήμα και προσπαθούσαν να επιλύσουν τις συγκρούσεις μέσω συμβιβασμών. Όταν, όμως,ήρθε στην εξουσία ο ο Γιούσενκο, εγκατέλειψε αυτή την προσέγγιση και προσπάθησε να επιβάλει στην Ουκρανία μια ατζέντα που ήταν ξένη για εκατομμύρια πολίτες της. Η επιθετική "ουκρανοποίηση" της χώρας και μια πολιτική που αποσκοπούσε στην απομάκρυνση της χώρας από τη Ρωσία οδήγησαν τελικά σε αύξηση των εντάσεων και μια παρατεταμένη πολιτική κρίση.

Όλα αυτά έφεραν την Ουκρανία στη σημερινή της κατάσταση - μια χώρα που μαστίζεται από εσωτερικές πολιτικές κρίσεις και οικονομική αστάθεια, ένα έθνος που υφίσταται εδαφικές απώλειες και καταστρέφεται από μια ένοπλη σύγκρουση στα νοτιοανατολικά η οποία ξεκίνησε το 2014. Σήμερα, οι Ουκρανοί αναπολούν την περίοδο εκείνη, η οποία έληξε το 2004, ως την τελευταία ειρηνική εποχή στη σύγχρονη ιστορία της χώρας τους. Η αποτυχία του Κιέβου να βγάλει τα σωστά συμπεράσματα από την "υπόθεση Σεβεροντόνετσκ" συνέβαλε στην τραγωδία που βίωσε η Ουκρανία το 2014. Η ουκρανική κοινωνία δεν μπόρεσε ποτέ να γεφυρώσει το εσωτερικό της χάσμα και η επανάσταση που ήρθε μια δεκαετία αργότερα δίχασε τη χώρα ακόμη περισσότερο, οδηγώντας στην απώλεια της Κριμαίας και σε έναν αιματηρό πόλεμο στο Ντονμπάς.


How the Russian-speaking Donbass first attempted to win independence from Ukraine in 2004

[ * ] Alexander Nepogodin, δημοσιογράφος γεννημένος στην Οδησσό , ειδικός σε θέματα Ρωσίας και πρώην Σοβιετικής Ένωσης.

[----->]

Η ενεργειακή κρίση σηματοδοτεί την αρχή της γερμανικής αποβιομηχάνισης

 




Σύμφωνα με πρόσφατη ανάλυση της Deutsche Bank, η τρέχουσα ενεργειακή κρίση θα σηματοδοτήσει το τέλος του γερμανικού μοντέλου ανάπτυξης που χαρακτηρίζεται από άφθονη και φθηνή ενέργεια και την έναρξη της αποβιομηχάνισης της κορυφαίας μεταποιητικής δύναμης της Ευρώπης. Το Business Insider γράφει:

Σε ανάλυση με τίτλο "Η ενεργειακή κρίση πλήττει βαθιά τη γερμανική βιομηχανία", ο Eric Heymann γράφει: "Όταν σε μια δεκαετία θα ανατρέχουμε στην τρέχουσα ενεργειακή κρίση , θα αναγνωρίζουμε αυτή την ιστορική περίοδο ως την αφετηρία  της επιτάχυνσης της γερμανικής αποβιομηχάνισης.

 

Η κρίση του φυσικού αερίου βάζει τέλος στο γερμανικό οικονομικό μοντέλο

 Για δεκαετίες, η πρόσβαση σε φθηνή ενέργεια ήταν βασικός παράγοντας επιτυχίας  της γερμανικής βιομηχανίας. Πρώτα ο εγχώριος άνθρακας, μετά - μέχρι την πετρελαϊκή κρίση - το φθηνό πετρέλαιο και τέλος το δελεαστικά φθηνό ρωσικό φυσικό αέριο. Η άφθονη και φθηνή ενέργεια, οι πρώτης τάξεως μηχανικοί και οι εξειδικευμένοι εργαζόμενοι έκαναν τα προϊόντα "Made in Germany" παγκόσμια επιτυχία. Αλλά αυτό το γερμανικό επιχειρηματικό μοντέλο αρχίζει να παραπαίει. Η τρέχουσα κρίση του φυσικού αερίου θα μπορούσε να αποτελέσει μια "διαρθρωτική αλλαγή για τη Γερμανία ως χώρα παραγωγής και το επιχειρηματικό μοντέλο της Γερμανίας με εξαγωγικό προσανατολισμό", γράφει ο Heymann.

 

Η DB Research εκτιμά ότι η γερμανική βιομηχανική παραγωγή, φέτος, αναμένεται να μειωθεί  κατά 2,5%. Το επόμενο έτος η πτωτική τάση θα επιταχυνθεί και θα φτάσει στο πέντε τοις εκατό. Οι μεγαλύτερες μειώσεις αναμένονται στις ενεργοβόρες βιομηχανίες. Οι τομείς αυτοί περιλαμβάνουν τα χημικά προϊόντα, τα δομικά υλικά, το χαρτί και τα μέταλλα. "Οι εταιρείες του τομέα έχουν εκμεταλλευτεί τις περισσότερες από τις βραχυπρόθεσμες ευκαιρίες για τη μετάβαση από το φυσικό αέριο σε άλλες πηγές ενέργειας ή  την περαιτέρω αύξηση της ενεργειακής απόδοσης", λέει ο Heymann. "Άλλα βήματα είναι η μείωση της παραγωγής, το κλείσιμο μεμονωμένων εργοστασίων ή/και η μεταφορά της παραγωγής σε εργοστάσια στο εξωτερικό."

 

Η έκταση της μείωσης θα εξαρτηθεί από τη διαθεσιμότητα του φυσικού αερίου τον προσεχή χειμώνα και την τάση των τιμών του φυσικού αερίου και της ηλεκτρικής ενέργειας. Οι οικονομολόγοι της Deutsche Bank αναμένουν ότι οι τιμές του φυσικού αερίου θα παραμείνουν υψηλές και δεν θα επιστρέψουν στα προπολεμικά επίπεδα. Με τις εγκαταστάσεις αποθήκευσης φυσικού αερίου σε μεγάλο βαθμό άδειες στο τέλος του χειμώνα 2022/23 και χωρίς το ρωσικό αέριο, η ΕΕ και η Γερμανία θα πρέπει να πληρώσουν την υψηλότερη τιμή σε σύγκριση με άλλες χώρες εισαγωγής φυσικού αερίου για να γεμίσουν τις εγκαταστάσεις αποθήκευσης πριν από το χειμώνα 2023/34.

 

Το κράτος δεν μπορεί να μειώνει επάπειρον τις τιμές της ενέργειας

 

Ο περιορισμός των τιμών του φυσικού αερίου και της ηλεκτρικής ενέργειας μπορεί να μετριάσει τις αρνητικές συνέπειες, αλλά μόνο προσωρινά. "Ακόμη και αν το κράτος ήθελε να επιδοτήσει αισθητά τις τιμές ενέργειας για τη βιομηχανία,έστω μεσοπρόθεσμα, η οικονομική του επιβάρυνση θα ήταν πολύ μεγάλη, επομένως, το μερίδιο της βιομηχανίας στη δημιουργία αξίας θα μειωθεί σημαντικά.

 

Η αποβιομηχάνιση θα πλήξει πολύ τη Γερμανία, διότι στη χώρα αυτή, εκτός από το μερίδιό της βιομηχανίας στη συνολική οικονομική παραγωγή, το μερίδιο της απασχόλησης στον βιομηχανικό τομέα είναι επίσης υψηλό. Περίπου 5,5 εκατομμύρια άνθρωποι στη Γερμανία εργάζονται άμεσα στον τομέα της μεταποίησης. Εκατομμύρια άλλες θέσεις εργασίας εξαρτώνται άμεσα ή έμμεσα από αυτή τη μηχανή απασχόλησης. Η βιομηχανία είναι επίσης υπεύθυνη για το μεγαλύτερο μερίδιο των δαπανών των γερμανικών επιχειρήσεων για έρευνα και ανάπτυξη.

 

«Απαισιοδοξία για τη Γερμανία ως βιομηχανική χώρα».


«Είμαστε πολύ πιο απαισιόδοξοι για τη Γερμανία ως βιομηχανική και μεταποιητική χώρα παρά για τις μεγάλες γερμανικές βιομηχανίες», λέει ο Heymann. Οι μεγάλες εταιρείες και επιχειρήσεις έχουν τη δυνατότητα να διεθνοποιήσουν περαιτέρω τις δραστηριότητές τους. Θα μπορούσαν να προσαρμόσουν τις τοποθεσίες παραγωγής με το κόστος και τους πελάτες. "Για τις γερμανικές μικρομεσαίες επιχειρήσεις,όμως, ιδίως στους τομείς έντασης ενέργειας, η προσαρμογή στον νέο ενεργειακό κόσμο θα είναι πιο δύσκολη και ορισμένες επιχειρήσεις θα βάλουν λουκέτο".

 

Τα τελευταία στοιχεία για την εγχώρια παραγωγή έδειξαν ότι η επόμενη κυκλική κάμψη μετά το πανδημικό σοκ στις περισσότερες γερμανικές βιομηχανίες έχει ήδη ξεκινήσει. Οι υψηλοί λογαριασμοί φυσικού αερίου και ηλεκτρικού ρεύματος, η παγκόσμια επιβράδυνση της οικονομίας και το αρνητικό οικονομικό κλίμα είναι οι κυριότεροι παράγοντες πίσω από την αναμενόμενη πτώση. Μια νέα ύφεση διαφαίνεται σε μια εποχή που οι συνέπειες από την κρίση της πανδημίας δεν έχουν ακόμη ξεπεραστεί.

 [---->]



Ούτε λέξη!

 

Έψαξα - με περιέργεια, είναι αλήθεια- τις τοποθετήσεις του Τσίπρα χτες για την «ενεργειακή κρίση» που σαρώνει την Ευρώπη και την Ελλάδα:

-ΟΥΤΕ ΜΙΑ ΛΕΞΗ για τη δουλοπρεπή πολιτική της ΕΕ και της Δύσης που οδήγησε τα πράγματα εδώ.

-ΟΥΤΕ ΜΙΑ ΛΕΞΗ για τις ευθύνες του Μητσοτάκη στο πρόβλημα που έχει διακηρύξει «πόλεμο κατά της Ρωσίας»

-ΟΥΤΕ ΜΙΑ ΛΕΞΗ για την παράδοση της ενέργειας στη λεγόμενη «αγορά» και την κερδοσκοπία με νόμους των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ για το Χρηματιστήριο Ενέργειας και την επιβολή του λεγόμενου target model.

-ΟΥΤΕ ΜΙΑ ΛΕΞΗ ότι για την κατάσταση με νόμο (ΦΕΚ, 25 Μαίου 2016) των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ οδηγήθηκαν σε ιδιωτικοποίηση το 17% της ΔΕΗ και του ΑΔΜΗΕ, το 35% των ΕΛΠΕ, το 65% της ΔΕΠΑ κλπ κλπ

Απλά ψέλλισε (ακριβώς γιατί τυπικά είναι αντιπολίτευση) ότι η Κυβέρνηση φταίει γιατί «προχώρησε βιαστικά στην … απολιγνιτοποίηση», «αύξησε την κατανάλωση και χρήση φυσικού αερίου» (μπα; τα ίδια δεν λέει και η συμμορία της ΕΕ γιατί δήθεν ισχυροποιεί το ρόλο της Ρωσίας;) κι ότι επίσης «δεν προχώρησε γρήγορα και παντού στην εγκατάσταση φωτοβολταϊκών και άνεμογεννητριών». Από κει και πέρα -για να δικαιολογήσει και το «αριστερό» προφίλ σημείωσε ότι …το κράτος θάπρεπε να παρεμβαίνει (μπα; και υπέρ του πλαφόν;) κι ότι ο Μητσοτάκης ιδιωτικοποίησε ΔΕΗ, ΑΔΜΗΕ, ΔΕΠΑ (υλοποιώντας νόμο που ο Τσίπρας επέβαλε σαν κυβέρνηση)

 https://www.ieidiseis.gr/politiki/168191/tsipras-gia-energeiaki-krisi-aftes-einai-oi-lathos-apofaseis-tis-kyvernisis

Από Θερσίτη στο Telegram

Η Frontex και συμμετέχει και συγκαλύπτει τις επαναπροωθήσεις

 


Στα πρωτοσέλιδα καθημερινά θα δείτε δηλώσεις που κάνει αυτό το ψώνιο ο Μηταράκης (παίζει και σε…σήριαλ όταν δεν ασχολείται με τους πρόσφυγες) κι άλλοι κυβερνητικοί περί «Ντροπής για τον πολιτισμό σχετικά με ότι κάνουν οι τουρκικές αρχές» στους φουκαράδες που θέλουν νάρθουν στην …Ευρώπη. Το ίδιο καταγγέλεται σαν …πράκτορας του Ερντογάν αν κανείς θίξει το θέμα με τους 10δες πνιγμένους όπως μια βδομάδα πριν στα Κύθηρα η τη Λέσβο που περνάει στα ψιλά των ΜΜΕ όταν δεν θάβεται.

Αυτό που ΔΕΝ θα δείτε είναι η Έκθεση του OLAF (Ευρωπαϊκής Υπηρεσίας Καταπολέμησης της Απάτης) που διέρρευσε δυο μέρες πριν κι όπου καταγγέλεται η Ελλάδα για επαναπροωθήσεις, με αναφορές για μετανάστες που ρίχτηκαν σε σωσίβιες λέμβους και παρασύρθηκαν απ’ τη θάλασσα, καθώς και αποδειξεις για την κακομεταχείρισή τους, που παραβιάζουν θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα. Παράλληλα καταγγέλεται η Frontex (o Ευρωπαϊκός Οργανισμός Συνοριοφυλακής και Ακτοφυλακής που επιτηρεί τα σύνορα της Ευρωπαϊκής Ένωσης) για συμμετοχή και ΣΥΓΚΑΛΥΨΗ!

Έκθεση OLAF: Εμπλοκή του FRONTEX σε επαναπροωθήσεις μεταναστών από την Ελλάδα | Euronews  


Όλη η Έκθεση εδώ:

https://fragdenstaat.de/dokumente/233972-olaf-final-report-on-frontex/


ΠΗΓΗ : Θερσίτης στο Telegram