Αλέξης Τσίπρας: ξεπλένοντας το μεγαλύτερο σύγχρονο έγκλημα του νεοναζισμού



Αλέξης Τσίπρας: ξεπλένοντας το μεγαλύτερο σύγχρονο έγκλημα του νεοναζισμού

 


Επίσκεψη- στήριξης στο πόλεμο, στο φασισμό και στις εθνοκαθάρσεις. Είναι φορές που ένα άρθρο δεν χρειάζεται να παραθέσει επιχειρήματα. Είναι φορές που τα γεγονότα ουρλιάζουν την αλήθεια τους. Ο πρωθυπουργός της χώρας επισκέπτεται από σήμερα το καθεστώς του Κιέβου, παρέχοντας αναγνώριση σε ένα καθεστώς υβρίδιο νεοφιλελευθερισμού-ναζισμού,υπεύθυνο για το θάνατο δεκάδων χιλιάδων πολιτών, ανάμεσα τους και Ελλήνων.

Και η επίσκεψή αυτή δε γίνεται μια τυχαία χρονική στιγμή. Γίνεται τη στιγμή που το καθεστώς του Κιέβου, ενεργώντας σαν διεθνής προβοκάτορας, κλιμακώνει τις επιθέσεις κατά των Λαϊκών Δημοκρατιών του Ντονμπάς, δολοφονώντας άμαχους.

Ο Αλέξης Τσίπρας μεταβαίνει στο Κίεβο για καθαρά συμβολικούς λόγους;
Τη στιγμή που το καθεστώς Ποροσένκο έχει αναλάβει εργολαβικά να βυθίσει το λαό του στο πόλεμο και τη καταστροφή, εξυπηρετώντας σχέδια κέντρων που επιθυμούν την ένταση με τη Ρωσία , στο πλαίσιο του νέου γεωπολιτικού περιβάλλοντος που άνοιξε η εκλογή Τράμπ…

Τη στιγμή που ευρωπαϊκά κράτη αρχίζουν και παίρνουν αποστάσεις από το ουκρανικό έγκλημα, αντιλαμβανόμενα το κίνδυνο που συνιστά για όλη την ευρωπαϊκή ήπειρο το σχέδιο «χαμηλής έντασης σύρραξη με τη Ρωσία»…

Ο Αλέξης Τσίπρας αναλαμβάνει-κατόπιν υποδείξεων – να δώσει διεθνή στήριξη στο απονομιμοποιημένο  καθεστώς του Κιέβου. Προφανώς δε γνωρίζει για τις ναζιστικές συμμορίες και τα εγκλήματά τους. Τους δεκάδες χιλιάδες νεκρούς, το 1,5 εκ. πρόσφυγες, τους μαζικούς τάφους, τους αποκεφαλισμούς, τους βιασμούς. Προφανώς δε ξέρει τη ναζιστικού τύπου καταπίεση που υφίσταται το ελληνικό στοιχείο στη Μαριούπολη, τις εξαφανίσεις, τις φυλακίσεις , τα βασανιστήρια.

Γίνεται συνένοχος όχι μόνο σύγχρονων μαζικών νεοναζιστικών εγκλημάτων πολέμου αλλά και συνένοχος σε ένα σχέδιο πολεμικής εμπλοκής , με ανυπολόγιστες απώλειες σε ανθρώπινες ζωές, που μπορεί να αλλάξει την ευρύτερη περιοχή για πάντα.

Είναι άγνωστο εάν θα πάρει μαζί του το Κασιδιάρη ή τον Παππά. Λογικό να θέλουν να ανταλλάξουν τεχνογνωσία με τους ομοϊδεάτες τους στο Κίεβο.
Σήμερα το πρωί, την ώρα που το αεροπλάνο του πρωθυπουργού ταξίδευε για Κίεβο, δολοφονήθηκε  ο Михаи́л Серге́евич Толсты́хο, επικεφαλής της αντιφασιστικής Λαϊκής Πολιτοφυλακής Somalia,γνωστός ως Givi, από ουκρανοναζιστική συμμορία. Τιμή και Δόξα στους νεκρούς ήρωες της αντιφασιστικής πάλης.

Αλλά όταν θα σφίγγει το χέρι του Ποροσένκο ας τον ρωτήσει τι είναι η λίστα με τα 100 ονόματα που παραθέτουμε. Είναι τα ονόματα των 100 πρώτων παιδιών που δολοφονήθηκαν από τις ναζιστικές συμμορίες. Και η λίστα δεν έχει τέλος…

Anastasia Komarova
Arseny Khakimov
Roman Misechko
Polina Solodkaia
Alexander Sorokin
Kiril Sidoryuk
Danil Pogulai
Valentin Ostapenko
Arina Gusak
Vladislav Postavnoi
Anna Bugaeva
Timofey Chaika
Vsevolod Sukhanov
Daniil Protasov
Jaroslav Ermishko
Dmitry Babakov
Ivan Sharko
Sergey Chisnevich
Vladislav Polianskiy
Dmitry Poliak
Dmitry Orlov
George Komorowskiy
Vladimir Makhnev
Danil Makaev
Victoria Kukharchuk
Kiril Konoplev
Anastasia Konopleva
Daria Konopleva
Dominica Kladko
Vitaliy Guzhva
Danil Belih
Vladislav Kapustnikov
Alena Demidenko
Orest Balka
Vitaliy Chulkov
Nikolai Nikitenko
Andrey Zaplava
Anna Kobza
Alexander Trufanov
Alexander Smirnov
Elizaveta Serbienko
Victoria Beregovaia
Timofey Voronov
Mihail Diaduk
Vladislav Kravchenko
Anna Kostenko
Denis Glushchenko
Daria Popkova
Nikita Russow
Alexander Chudinov
Ivan Nesteruk
Daria Barilova
Danil Bulaev
Alexandra Mammadkhanova
Sofia Martynyuk
Ekaterina Mochanova
Sergey Piven
Anastasia Podlipskaia
Egor Alexandrov
Aleksey Butinets
Margarita Vivchar
Vladimir Garbanev
Vladislava Dukhnenko
Marina Evsyukova
Daria Knish
Ivan Kulichko
Marina Ledneva
Daniil Lukashuk
Daniil Sanduliak
Ivan Poliakov
Alexander Soroka
Anna Khomutova
Svetlana Borodovka
Ivan Ermilov
Svetlana Agababiants
Yury Ponomarev
Yury Ponomarenko
Valeria Suglobova
Evgeny Orekhov
Artem Litkin
Danil Lutsenko
Artem Loginov
Dmitry Krivosheev
Christina Kovalenko
Andrey Eliseev
Igor Gayvoronskiy
Anastasia Butorina
Sofia Bulaeva
Artem Bobrishev
Karina Belonog
Dmitry Ruchkin
Daniil Tereschenko
Victoria Miroshnichenko
Daniil Kuznetsov
Nadezhda Korchak
Ksenia Ivakhno
Kira Zhuk
Arthur Babenko
Andrey Khizhnyak
Vladislav Shcherbakov

«To κέντρο κράτησης της Μόριας είναι στρατόπεδο εξόντωσης»




Ανακοίνωση της Ένωσης Ιατρών ΕΣΥ Λέσβου

«Να μπει τέρμα στην αλυσίδα των θανάτων» τονίζουν σε ανακοίνωση της η Ένωση Ιατρών ΕΣΥ Λέσβου και καταγγέλλει πως «το κέντρο κράτησης της Μόριας είναι στρατόπεδο εξόντωσης».

«Τρεις εβδομάδες μας χωρίζουν από τις μέρες του χιονιά που ζήσαμε στη Λέσβο» αναφέρουν και επισημαίνουν:

«Τότε λέγαμε: «Είναι απαράδεκτο ενάμιση χρόνο μετά την έναρξη του μεταναστευτικού κύματος, να ζουν άνθρωποι μέσα στα χιόνια, σε καλοκαιρινές σκηνές με υποτυπώδη και αυτοσχέδια θέρμανση, με κίνδυνο για τη ζωή, την υγεία και την σωματική τους ακεραιότητα. Είναι ντροπή για την “φιλόξενη” Ελλάδα την “πολιτισμένη” Ευρώπη και την “ευαίσθητη” Ύπατη Αρμοστεία για τους Πρόσφυγες του ΟΗΕ η εικόνα του καταυλισμού της Μόριας. Μέσα στη λάσπη και τον χιονιά οι άνθρωποι στριμώχνονται σε ακατάλληλες σκηνές, ίσα ίσα να μην βρέχονται και ανάβουν φωτιές μέσα σ’ αυτές για να ζεσταθούν».

Σήμερα λέμε πως το κέντρο κράτησης της Μόριας είναι στρατόπεδο εξόντωσης προσφύγων και μεταναστών. Με τους τρεις νεκρούς της τελευταίας εβδομάδας, έχουμε φτάσει στους πέντε νεκρούς πρόσφυγες, σε δύο μήνες.

Μέχρι πόσους αδικοχαμένους νεκρούς αντέχει μια κοινωνία;
Ποιό είναι το μακάβριο όριο αφύπνισης της; Μιλάμε για ανθρώπους που γλύτωσαν από τον πόλεμο, την φτώχεια, τα αντιδραστικά καθεστώτα των χωρών τους, που γλύτωσαν από τα κύματα του Αιγαίου και βρίσκουν άδικο θάνατο στα χέρια της Ελληνικής Δημοκρατίας, στο έδαφος της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αιτία για τη σημερινή κατάσταση είναι η συμφωνία Ευρωπαϊκής Ένωσης – Τουρκίας, που εφαρμόζει η ελληνική κυβέρνηση και εγκλωβίζει τους πρόσφυγες στα νησιά και τους απελαύνει πίσω στην – δήθεν ασφαλή χώρα για τους πρόσφυγες – Τουρκία.

Παράλληλα συνεχίζει στο Νοσοκομείο Μυτιλήνης, την απεργία πείνας ο Αιγύπτιος Μohamad Αbdelgawad. O Μ.Α. εγκατέλειψε τη χώρα του, γιατί δεχόταν απειλές για την ζωή του από το δικτατορικό καθεστώς Σίσι, λόγω δημοσίευσης υλικού, όπου καταγράφονταν δολοφονίες Αιγύπτιων αγωνιστών. Η υγεία του βρίσκεται σε διαρκή κίνδυνο, όπως και η ζωή του, αν απελαθεί στην Τουρκία και από εκεί εκδοθεί στην Αίγυπτο.
 Μέρα με τη μέρα η κατάστασή του επιδεινώνεται, καθώς ο οργανισμός του εξαντλείται, οι δυνάμεις του και το βάρος του μειώνονται. Τι σκέφτεται για αυτόν το ελληνικό κράτος (κυβέρνηση και δικαιοσύνη); Θα τον αφήσουν να προστεθεί στη λίστα των θυμάτων της αντιμεταναστευτικής τους πολιτικής;

Αναγκαζόμαστε να αφήνουμε σε δεύτερη μοίρα τα προβλήματα που αντιμετωπίζει το δημόσιο σύστημα υγείας, τις ελλείψεις γιατρών και προσωπικού, τις αναγκαστικές μετακινήσεις γιατρών και τις αναγκαστικές πρόσθετες εφημερίες, για να βγεί το πρόγραμμα. Τις ελλείψεις διερμηνέων για να μπορούμε να κάνουμε τη δουλειά μας.

Τώρα πρέπει να μπει τέρμα στην αλυσίδα των θανάτων.
Καλούμε τους αρμόδιους, να πάρουν επειγόντως μέτρα προστασίας των προσφύγων και των μεταναστών.

Να τους μεταφέρουν σε στεγασμένο, θερμαινόμενο χώρο και να τους παρέχουν ρούχα και τροφή κατάλληλη για τις καιρικές συνθήκες που επικρατούν.  Να τύχουν αξιοπρεπών συνθηκών διαβίωσης.
 Να τους δοθούν άμεσα ταξιδιωτικά έγγραφα, για να ταξιδέψουν στην ηπειρωτική Ελλάδα και στις χώρες προορισμού τους. Να κλείσει το κέντρο κράτησης της Μόριας.
 Να ανοίξουν τα σύνορα για τους πρόσφυγες της φτώχειας και του πολέμου. Να σταματήσουν οι απελάσεις.
 Να σταματήσει η διαδικασία απέλασης του Mohamad Abdelgawad και να του χορηγηθεί πολιτικό άσυλο, πριν να είναι αργά.
 Να σταματήσει ο πόλεμος και οι επεμβάσεις του ΝΑΤΟ και των ιμπεριαλιστών στη Συρία, το Αιγαίο. Έλληνες και μετανάστες να παλέψουμε μαζί ενάντια στη φτώχεια και το φασισμό για ψωμί, δουλειά και ειρήνη».

Φωτογραφία: EUROKINISSI/ΣΤΕΛΙΟΣ ΜΙΣΙΝΑΣ

«Η έξοδος από το ευρώ είναι εφικτή και η αναταραχή αντιμετωπίσιμη»




Απαντήσεις για την αποτυχία της Ευρωζώνης, αλλά και τη νέα κατεύθυνση ανάπτυξης της χώρας εκτός ευρώ περιέχει η μελέτη που έχει ετοιμάσει το Ευρωπαϊκό Δίκτυο Ερευνών Κοινωνικής και Οικονομικής Πολιτικής. Οι συγγραφείς της μελέτης, Κώστας Λαπαβίτσας, Θόδωρος Μαριόλης και Κώστας Γαβριηλίδης, μέλη του ΕΔΕΚΟΠ, θα την παρουσιάσουν «ως την πλέον τεκμηριωμένη πρόταση αλλαγής πορείας» στις 15 Φεβρουαρίου στην Αθήνα.

Ακολουθεί το πλήρες κείμενο πρόσφατης συνέντευξης του Κώστα Λαπαβίτσα στη Νόρα Ράλλη για την Εφημερίδα των Συντακτών (4/2/2017). H συνέντευξη δημοσιεύθηκε αποσπασματικά στην εφημερίδα, πράγμα που μπορεί να δημιουργήσει παρανοήσεις για το περιεχόμενο και τη συγγραφή της μελέτης του ΕΔΕΚΟΠ.

Έχετε ετοιμάσει, μαζί με τον κ. Μαριόλη και τον κ. Γαβριηλίδη- και θα δώσετε σύντομα στη δημοσιότητα- μια εκτενή μελέτη στην οποία πραγματεύεστε την αποτυχία της Ευρωζώνης, την κατάσταση στην Ελλάδα και τον δρόμο διεξόδου. Αυτήν την πρόταση που τώρα παρουσιάζετε, πώς μπορεί να αξιοποιηθεί στην πράξη; Ποια είναι τα βασικά της στοιχεία;

Η πρόταση που καταθέτουμε είναι ακριβώς «πρόταση πράξης». Ποτέ δεν με ενδιέφεραν οι γενικόλογες εκθέσεις καλών προθέσεων, τις οποίες τα κόμματα συνήθως παρουσιάζουν ως «πρόγραμμα» και μετά ξεχνούν. Πάντα επιδίωξα προτάσεις εφικτές, έστω και με στις δυσκολίες τους. Η δουλειά που καταθέτουμε βασίζεται σε χειρουργική διάγνωση της κατάστασης της ΟΝΕ και της ελληνικής οικονομίας, η οποία καταδεικνύει ότι η σημερινή πορεία είναι παντελώς αδιέξοδη. Στη βάση αυτή προτείνουμε εφικτή αλλαγή πορείας.

Τα βασικά της στοιχεία είναι η άρση της λιτότητας με τόνωση της συνολικής ζήτησης καταρχήν στον τομέα των υπηρεσιών για γρήγορη υποχώρηση της ανεργίας. Το κυριότερο προαπαιτούμενο για ουσιαστική ανάκαμψη της χώρας είναι να ξαναμπεί ο κόσμος στη δουλειά. Παράλληλα βιομηχανική πολιτική – με την ευρεία έννοια που συνδέει τον πρωτογενή με τον δευτερογενή τομέα – στηρίζοντας ορισμένους κλάδους στοχευμένα, ώστε να πετύχουμε άνοδο της παραγωγικότητας, ενδυνάμωση της θέσης της χώρας στο διεθνές εμπόριο και τόνωση της εθνικής αποταμίευσης.

Αυτά προφανώς δεν γίνονται μέσα στην ΟΝΕ. Άρα αναλύουμε τη διαδικασία εξόδου και τη συνδέουμε με το πρόγραμμα ανασυγκρότησης. Επειδή πολλά, τρομακτικά και παντελώς αβάσιμα έχουν ειπωθεί για το θέμα αυτό μέσα στα χρόνια, σας λέω ότι η έξοδος είναι πλήρως εφικτή και η αναταραχή που θα προκαλέσει είναι αντιμετωπίσιμη, αρκεί να υπάρξει ένα μίνιμουμ αποφασιστικότητας και κοινωνικής προετοιμασίας. Τα περί δελτίου τροφίμων, κατακλυσμού, Αρμαγεδδώνος και Βενεζουέλας είναι είτε κωμικά, είτε εκ του πονηρού.

Επικρίνετε την κυβέρνηση ότι κακώς υπέγραψε τη συμφωνία με τους δανειστές, το καλοκαίρι του 2015. Με δεδομένο ότι εσείς τώρα δημοσιοποιείτε τη δική σας αντιπρόταση – τεκμηριωμένη όπως λέτε- , ποια άλλη αντιπρόταση υπήρχε τότε που θα έπρεπε να την ακολουθήσει ο κ. Τσίπρας;

Η κυβέρνηση έπραξε κάκιστα υπογράφοντας το Τρίτο Μνημόνιο, πράγμα που σταδιακά διαπιστώνει και μόνη της. Δεν γίνεται τα δύο πρώτα μνημόνια να ήταν τραγικά, όπως έλεγε τότε ο ΣΥΡΙΖΑ, και το τρίτο να είναι θετικό, επειδή βρέθηκε ο ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία. Η χώρα έχει βουλιάξει οικονομικά και κοινωνικά. Πολύ φυσιολογικά βουλιάζει και η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, στην οποία οι δανειστές φέρονται με την περιφρόνηση του κυρίαρχου προς τον επαίτη.

Για τις αντιπροτάσεις έχουν ακουστεί τα μύρια όσα, επί το πλείστον αβάσιμα που συχνά προέρχονται από τη «μηχανή επικοινωνίας» στην καρδιά της κυβέρνησης. Σας λέω λοιπόν ότι ο πυρήνας των προτάσεων αυτών και η επιστημονική δουλειά που τις τεκμηριώνει υπάρχουν εδώ και χρόνια. Ο Θόδωρος Μαριόλης και εγώ έχουμε σειρά διεθνών δημοσιεύσεων και αναλύσεων πάνω στο θέμα. Το πρόβλημα δεν ήταν ποτέ η γνώση, ή η διαθεσιμότητα μιας άλλης λύσης. Το πρόβλημα ήταν ότι η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, ο σκληρός πυρήνας υπό τον κ. Τσίπρα, δεν ήθελε να ακούσει για δρόμο εκτός της ΟΝΕ. Μόλις προ ολίγων ημερών ο κ. Δραγασάκης, άνθρωπος με κεντρικό ρόλο στη διαμόρφωση της πορείας του ΣΥΡΙΖΑ, το δήλωσε ευθαρσώς: είχαμε αποκλείσει την επιλογή του δρόμου εκτός ευρώ. Έτσι διάλεξαν το αδιέξοδο, χάνοντας κάθε ίχνος φερεγγυότητας και εντιμότητας. Πίστεψαν μάλιστα – με αφέλεια, ή με θράσος; - ότι θα μπορέσουν να το διαχειριστούν. Τώρα πληρώνουν τα επίχειρα.

Προτείνετε την έξοδο από το ευρώ και ειδική σχέση με την ΕΕ. Την έξοδο από το ευρώ μπορούμε να την αποφασίσουμε μόνοι μας. Για την ειδική σχέση χρειάζεται να συμφωνήσει και ΕΕ; Γιατί να το κάνει; Μπορούμε να την αναγκάσουμε να το κάνει ή θα βρεθούμε με την πλάτη στον τοίχο;

Με την πλάτη στον τοίχο είμαστε τώρα κι εκεί θα παραμείνουμε για το άμεσο και το απώτερο μέλλον. Από αυτή τη διαπίστωση πρέπει να ξεκινήσουμε για να κάνουμε αυτό που πρέπει για τη χώρα και την κοινωνία.

Να έχετε υπόψη σας, επειδή πολλά και αχαρακτήριστα έχουν ακουστεί για την έξοδο από την ΟΝΕ, ότι δήθεν είναι οπισθοδρομική, ότι επιδιώκει την επιστροφή στην Ελλάδα «της γαζίας», ότι θέλει την απομόνωση και άλλα τέτοια, ότι τίποτε από όλα αυτά δεν ισχύει. Οι πλέον αταλάντευτοι υποστηρικτές της εξόδου είναι αυτοί που έχουν ζήσει πολλά χρόνια στο εξωτερικό και ξέρουν καλά την ευρωπαϊκή πραγματικότητα. Δεν την φαντασιώνονται όπως οι εραστές του ευρώ.

Η σχέση των κρατών-μελών με την ΕΕ καθορίζεται όντως από σειρά διακρατικών συνθηκών – το «Πρόγραμμα Σταθερότητας και Ανάπτυξης» εντός ΟΝΕ, το «Πρόγραμμα Σταθερότητας και Σύγκλισης» εκτός αυτής, το «Δημοσιονομικό Σύμφωνο» εντός των προνοιών του «Κώδικα Δεοντολογίας». Υπάρχει επίσης σειρά οδηγιών για ευρύτατο φάσμα οικονομικών και κοινωνικών θεμάτων που κατά κανόνα εντάσσονται στο εθνικό δίκαιο. Στο πλαίσιο αυτό, και εφόσον η χώρα επιλέξει να παραμείνει εντός της ΕΕ, θα χρειαστεί επαναδιαπραγμάτευση που θα κρατήσει καιρό.

Από την πρώτη στιγμή όμως η Ελλάδα θα πρέπει να αρχίσει να εφαρμόζει τη δημοσιονομική πολιτική που επειγόντως έχει ανάγκη η οικονομία και η κοινωνία της. Ταυτόχρονα θα πρέπει να πάρει μέτρα για να τεθούν οι τράπεζες υπό δημόσιο έλεγχο και ιδιοκτησία, πράγμα που δεν αντιβαίνει τις συνθήκες, και να στηριχτεί άμεσα η βιομηχανία της, η γεωργία της και το διεθνές της εμπόριο, έστω και κατά παράβαση των οδηγιών. Σήμερα για οτιδήποτε θέλουν να κάνουν οι υπουργοί για την οικονομία και την ανάπτυξη πρέπει πρώτα να πάρουν την έγκριση των «θεσμών».

Αυτό ακριβώς είναι το περιεχόμενο της «ανυπακοής» για το οποίο πολλοί κόπτονται, χωρίς να το κάνουν συγκεκριμένο. Αυτό επίσης είναι το περιεχόμενο της ανάκτησης της εθνικής κυριαρχίας και της ρήξης. Δεν ξεκινάμε πόλεμο με τους Ευρωπαίους. Τη χώρα μας και την κοινωνία μας θέλουμε να διασώσουμε. Είναι αναφαίρετο δικαίωμα του λαού μας. Αν τελικά ο ελληνικός λαός διαλέξει να φύγει και από την ΕΕ, τότε έχει κάθε δικαίωμα να το κάνει. Η Βρετανία δείχνει ότι δεν θα πέσει ο ουρανός να τον πλακώσει.

Λέτε στην πρότασή σας πως οι μεσοπρόθεσμες συνέπειες από μία πιθανή έξοδο από την ευρωζώνη έχουν γίνει αντικείμενο εκφοβισμού. Και κατηγορείτε για “δειλία” την κυβέρνησης όσον αφορά το να ενστερνιστεί τέτοιου είδους εναλλακτικές προτάσεις σαν τη δική σας. Μπορείτε να μας πείτε ποιες πολιτικές δυνάμεις υπάρχουν σήμερα στην Ελλάδα που θα μπορούσαν να υλοποιήσουν αυτό που προτείνετε; Συνακόλουθα, πιστεύετε, ότι οι πολίτες θα δέχονταν να ακολουθήσουν την πρότασή σας άμεσα;

Τα χρόνια που πέρασαν από το πρώτο ξέσπασμα της κρίσης στην Ελλάδα το 2008 ήταν καταλυτικής σημασίας. Μετρήθηκαν όλοι στο πολιτικό σύστημα. Φάνηκε πόσο παντελώς χρεοκοπημένα ήταν τα προηγούμενα κόμματα εξουσίας που έφεραν την Ελλάδα στο γκρεμό και δεν είχαν, ούτε έχουν, το κουράγιο να υπερασπιστούν το κοινωνικό και εθνικό συμφέρον. Φάνηκε όμως και πόσο λίγη ήταν η πλευρά της Αριστεράς που τελικά έγινε ο σημερινός ΣΥΡΙΖΑ. Στην ουσία δεν ήθελε τίποτε άλλο από το να μπει και αυτή στο παλιό πολιτικό παιχνίδι. Φάνηκε ακόμη πόσο λίγη ήταν η Αριστερά που κράτησε κριτική θέση «εκτός» διότι παρέμεινε τελείως περιθωριακή σε μια περίοδο που ο ελληνικός καπιταλισμός έφτασε σε σημείο κατάρρευσης και τέθηκε θέμα εξουσίας. Δε μιλώ, τέλος, για την Άκρα Δεξιά που έχει αναθαρρήσει και που υπόσχεται στον ελληνικό λαό ένα τερατώδες σύμφυρμα ιδεών, μερικές από τις οποίες έχει υποκλέψει και άλλες βρήκε σε κάποια σκοτεινή άβυσσο του ανθρωπίνου πνεύματος.

Το ελληνικό πολιτικό σύστημα έχει παντελώς αποτύχει, πράγμα που βλέπει ο ελληνικός λαός και γι’ αυτό οι δημοσκοπήσεις δείχνουν σταθερά ότι μια μεγάλη πλειοψηφία δεν θέλει «κανέναν από τους παραπάνω». Το γεγονός έχει τεράστια σημασία. Η χώρα τη στιγμή αυτή χρειάζεται κοινωνικό και εθνικό μέτωπο που θα εδράζεται στα λαϊκά στρώματα. Εκεί βρίσκεται η δύναμη και η υγεία της ελληνικής κοινωνίας. Να τονίσω ότι δεν μιλώ για μέτωπο κομμάτων, για «συνεννόηση αρχηγών». Δεν υπάρχει καμία προοπτική για κάτι τέτοιο. Ευρύ, λαϊκό και πατριωτικό μέτωπο απαιτείται για να βγει η χώρα από το αδιέξοδο με τρόπο που θα είναι υπέρ της μισθωτής εργασίας, των μικρομεσαίων, των αγροτών.

Η Ελλάδα πρέπει και μπορεί να παραμείνει μια χώρα ανοιχτή, δημιουργική και αισιόδοξη. Το οφείλει στη γενιά που τώρα καταστρέφεται από την ανεργία. Θα συμβεί ακριβώς το αντίθετο όμως, αν παραμείνει στο ζουρλομανδύα του ευρώ και δεν ανακτήσει τη λαϊκή και την εθνική κυριαρχία.

Τόνωση της ζήτησης και βιομηχανική πολιτική. Αυτά θέτετε ως βασικούς πυλώνες αντιστροφής της κρίσης. Μπορείτε να δώσετε δύο παραδείγματα;

Καταρχήν θέλω να τονίσω ότι το πρώτο ζητούμενο της δημοσιονομικής, αλλά και κάθε άλλης οικονομικής πολιτικής που πρέπει να ασκήσει η χώρα μας είναι η μείωση της ανεργίας. Δεν το λέω αυτό απλώς και μόνο από ηθική σκοπιά, ή ως συμπαράσταση σε όσους χειμάζονται, πράγμα που φυσικά είναι πολύ σημαντικό. Το λέω γιατί αν δεν επιστρέψει ο κόσμος στην δουλειά και μάλιστα γρήγορα, η Ελλάδα δεν έχει κανένα μέλλον. Τα περί «μεταρρυθμίσεων» κλπ. που θα μας σώσουν ανήκουν στο χώρο της μεταφυσικής, όχι των οικονομικών. Η ταχεία μείωση της ανεργίας είναι το πρώτο οικονομικό ζητούμενο για να σταθεί η χώρα στα πόδια της ξανά. Τα άλλα μπορούν να ακολουθήσουν.

Εμείς έχουμε υπολογίσει σε κλαδική, τομεακή και άλλη βάση το ρόλο που παίζει μια σειρά από εμπορεύματα στην τόνωση της απασχόλησης, πάντα μέσα στο πλαίσιο της ανοιχτής εμπορίας και άρα των εισαγωγών και εξαγωγών. Να έχετε υπόψη σας ότι η ελληνική οικονομία έχει τεράστιες διαρροές το εξωτερικό ως αποτέλεσμα της στρεβλής ανάπτυξης για πάνω από τρεις δεκαετίες με υπερδιόγκωση των υπηρεσιών και εξασθένηση της βιομηχανίας. Ο βιομηχανικός και ο αγροτικός τομέας διαρρέουν χρηματική αξία έντονα στο εξωτερικό γιατί η εξάρτησή τους από τις εισαγωγές είναι πολύ μεγάλη πια.

Άρα η τόνωση της ζήτησης με σκοπό να μειωθεί η ανεργία σχετικά γρήγορα πρέπει αρχικά να δώσει έμφαση στον τομέα των υπηρεσιών, όσο κι αν αυτό ακούγεται παράξενο. Κατόπιν η βιομηχανική πολιτική σε συνδυασμό με την αγροτική πολιτική και τη στήριξη του τραπεζικού συστήματος θα αρχίσει σταδιακά να αντιστρέφει τη στρεβλή δομή της ελληνικής οικονομίας για βιώσιμη ανάπτυξη, με πλήρη απασχόληση και άνοδο των εισοδημάτων.

Υπολογίσαμε, για παράδειγμα, ότι στην αποτελεσματικότερη κλαδική πολιτική περιλαμβάνεται, για παράδειγμα, η αύξηση της κρατικής κατανάλωσης σε υπηρεσίες επιστημονικής έρευνας και ανάπτυξης, όπως και σε υπηρεσίες εκπαίδευσης. Υπολογίσαμε επίσης ότι θα χρειαστεί μείωση της κρατικής κατανάλωσης, για παράδειγμα, σε αθλητικές υπηρεσίες και υπηρεσίες διασκέδασης και ψυχαγωγίας. Παράλληλα προτείνουμε πολιτική τόνωσης των εξαγωγών σε σειρά τομέων, όπως προϊόντα  αλιείας και υδατοκαλλιέργειας, ή υπηρεσίες επιστημονικής έρευνας και ανάπτυξης. Πολλοί άλλοι κλάδοι καταγράφονται με λεπτομέρεια στην ανάλυση.

Όλα αυτά φυσικά θα χρειαστούν περαιτέρω ανάλυση και εξειδίκευση ώστε να γίνουν οικονομική πολιτική στην πράξη. Ανοίγουν όμως το δρόμο, επιτέλους, για πραγματική αλλαγή κατεύθυνσης

Συνεχώς –και στην παρούσα πρόταση, σελ. 75– λέτε πως οι μεσοπρόθεσμες συνέπειες από μία πιθανή έξοδο από την ευρωζώνη έχουν γίνει αντικείμενο εκφοβισμού. Σύμφωνα με τη δική σας άποψη, ποιες θα είναι, με ακρίβεια, αυτές οι μεσοπρόθεσμες συνέπειες και πώς τις αναιρεί – αν τις αναιρεί – η νέα σας αυτή πρόταση;

Οι βραχυπρόθεσμες, όχι οι μεσοπρόθεσμες. Η έξοδος από την ΟΝΕ θα είναι θετική για τη χώρα μας και μεσοπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα. Δεν υπάρχει σοβαρή επιστημονική μελέτη που να δείχνει το αντίθετο. Για να είμαι ειλικρινής, μου φαίνεται απίστευτο ότι η Ελλάδα έχει επιμείνει σε μια παντελώς αδιέξοδη πολιτική για επτά χρόνια, η οποία έχει καταστρέψει την οικονομία και έχει ρημάξει την κοινωνία, επειδή το πολιτικό της σύστημα τρέμει το βραχυπρόθεσμο κόστος. Ο ελληνικός λαός έδειξε στο δημοψήφισμα ότι είναι έτοιμος για μεγάλες αλλαγές, αρκεί φυσικά να ερωτηθεί και να ενημερωθεί με δημοκρατικό τρόπο. Όχι με τις κραυγές και τις χυδαιότητες των τελευταίων ετών.

Η σοβαρότερη βραχυπρόθεσμη επίπτωση είναι η υποτίμηση του νέου νομίσματος. Όλα τα υπόλοιπα – τροφοδοσία των αγορών, έλεγχος των τραπεζών, προστασία των επιχειρήσεων, είναι απολύτως εφικτά με ελάχιστη προετοιμασία. Όσα τρομακτικά έχουν ειπωθεί τα τελευταία χρόνια για μάχες στους δρόμους, εφόδους στα καταστήματα, πείνα και δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο, ήταν αβάσιμα. Δημιούργησαν όμως μια εξαιρετικά δύσκολη ψυχολογική κατάσταση που αιχμαλωτίζει τη χώρα. Ίσως αυτός να ήταν και ο στόχος.

Στο θέμα της υποτίμησης, είναι προφανές ότι η οικονομία της χώρας χρειάζεται υποτίμηση του νομίσματος, ώστε να πάψει το μαρτύριο της εσωτερικής υποτίμησης. Το ζητούμενο είναι να περιοριστεί ο αρχικός βαθμός της υποτίμησης. 

Καταρχήν να σας πω ότι το ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών είναι πλέον ισορροπημένο, άρα οι πιέσεις υποτίμησης θα είναι πολύ μικρότερες.
Δεύτερον, ήδη υπάρχουν έλεγχοι στις κεφαλαιακές ροές και στις τράπεζες από το καλοκαίρι του 2015, άρα και από εκεί οι πιέσεις θα είναι μικρότερες.
Τρίτον, οι μεγάλες ελληνικές επιχειρήσεις στην πράξη ήδη κάνουν πολλές από τις πληρωμές τους από το εξωτερικό, άρα θα επηρεαστούν λιγότερο.
Τέταρτο οφείλουν οι πολιτικοί να αρχίσουν από τώρα να σχηματίζουν ένα πρώτο αποθεματικό για την αντιμετώπιση των διακυμάνσεων. Να στοχεύσουν στη σταδιακή διαμόρφωση του ισοδυνάμου τριών μηνών εισαγωγών, δηλαδή περίπου 10-12δις ευρώ, το οποίο θα πρέπει να είναι διαθέσιμο ένα εύλογο διάστημα μετά τη νομισματική αλλαγή. Για το σκοπό αυτό να κινητοποιηθούν άμεσα όλοι οι εθνικοί πόροι, όπως το Διαγενεακό Ταμείο και κάθε άλλο διαθέσιμο. Αυτή ακριβώς είναι η εθνική ανάγκη για την οποία προετοιμαζόταν η χώρα.

Θα τελειώσω λέγοντας ότι το κυριότερο χαρακτηριστικό των μεγάλων υποτιμήσεων είναι ότι ανοίγουν ένα καινούργιο πεδίο δραστηριοτήτων που πριν ήταν αδιανόητο. Η Φινλανδία, για παράδειγμα, απόκτησε τη Νόκια μετά τη μεγάλη υποτίμηση της δεκαετίας του 1990 και μπήκε σε τροχιά υψηλής τεχνολογίας, πράγμα που κανείς δεν φανταζόταν. Κάτι αντίστοιχο έγινε και στην Ισλανδία στην κρίση του 2008 που έκλεισε τις τράπεζες, έκανε βαθιά υποτίμηση και δεν δέχθηκε την «τεχνογνωσία» του ΔΝΤ. Έχει πλέον ανακάμψει δυναμικά με αλλαγή της δομής της μικρής οικονομία της. Η Ελλάδα έχει κάθε δυνατότητα να κάνει κάτι αντίστοιχο. Αρκεί να υπάρξει θάρρος, αποφασιστικότητα και ψυχραιμία.


Η παρουσίαση της μελέτης θα γίνει την Τετάρτη, 15/2, στις 19.00, στον κινηματογράφο «Αλκυονίς» (Ιουλιανού 42-46, στάση Βικτώρια). Θα μιλήσουν οι: Κώστας Λαπαβίτσας (καθ. Οικονομικών στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου), Θόδωρος Μαριόλης (καθ. Πολιτικής Οικονομίας, Πάντειο Πανεπιστήμιο), Κων/νος Γαβριηλίδης (περιφ. σύμβουλος Δυτ. Ελλάδας), Στέφανο Φασίνα (βουλευτής, πρ. αναπλ. υπουργός Οικονομικών Ιταλίας), Σέρτζι Κουτίγιας (οικονομολόγος).