Ο καπιταλισμός της παρακολούθησης

Κονσταντίν Γιουόν ,"Νέος Πλανήτης '' (τέμπερα ,1921)

Shoshana Zuboff

Καθώς μπαίνουμε σε νέα δεκαετία, εισερχόμαστε και σε μια νέα εποχή πολιτικής οικονομίας. Στο πέρασμα των αιώνων, ο καπιταλισμός εξελίχθηκε μέσα από διάφορα στάδια, από βιομηχανικός σε διαχειριστικό, σε χρηματοοικονομικό. Τώρα ξεκινά η εποχή του «καπιταλισμού της παρακολούθησης».

Υπό αυτόν, οι εμπειρίες των ανθρώπων διεκδικούνται μονομερώς από ιδιωτικές εταιρείες και μεταφράζονται σε ιδιόκτητες ροές δεδομένων. Κάποια από αυτά τα δεδομένα χρησιμοποιούνται για να βελτιωθούν προϊόντα και υπηρεσίες. Τα υπόλοιπα θεωρούνται «συμπεριφορικό πλεόνασμα» και θεωρούνται σημαντικά για τα πλούσια προειδοποιητικά σημάδια που εμπεριέχουν. 

Αυτά τα προγνωστικά δεδομένα στέλνονται σε new-age εργοστάσια μηχανικής ευφυίας όπου μετατρέπονται σε εξαιρετικά επικερδή προϊόντα προβλέψεων που προσδοκούν τωρινές και μελλοντικές αποφάσεις. Τα προϊόντα πρόβλεψης κατόπιν ανταλλάσσονται με αυτό που αποκαλώ «συμπεριφορικά προθεσμιακά συμβόλαια», όπου οι καπιταλιστές της παρακολούθησης πωλούν βεβαιότητα στις επιχειρήσεις που έχουν ως πελάτες. 

Οι αγορές διαφήμισης της Google ήταν οι πρώτες που είχαν ως συναλλαγή ανθρώπινα προθεσμιακά συμβόλαια. Ηδη οι καπιταλιστές της παρακολούθησης έχουν γίνει εξαιρετικά πλούσιοι από το εμπόριο αυτό και ακόμα περισσότερες εταιρείες σε κάθε οικονομικό τομέα δείχνουν τη διάθεση να στοιχηματίσουν ως προς τη μελλοντική μας συμπεριφορά.

Οι ανταγωνιστικές δυναμικές αυτών των νέων αγορών αποκαλύπτουν τα όσα απαιτεί ο καπιταλισμός της παρακολούθησης. 

Καταρχήν η μηχανική ευφυΐα απαιτεί πολλά δεδομένα: οικονομίες κλίμακας. 

Δεύτερον. οι καλύτερες προβλέψεις απαιτούν ποικιλίες δεδομένων: αυτό απαιτεί την επέκταση του πλεονάσματος που έχει καταγραφεί πέραν των likes και των clicks στον κόσμο που βρίσκεται πέρα από το Διαδίκτυο. Δηλαδή τον ρυθμό του τζόγκινγκ που κάνεις, τη συζήτηση που έχεις στο πρωινό, την αναζήτηση για θέση πάρκινγκ, το πρόσωπό σου, τη φωνή, την προσωπικότητα και τα συναισθήματα. 

Στην τρίτη φάση της ανταγωνιστικής έντασης, οι καπιταλιστές της παρακολούθησης ανακάλυψαν ότι τα δεδομένα με τις καλύτερες προβλέψεις προήλθαν από την παρέμβαση στην ανθρώπινη δράση προκειμένου να πείσουν, να συντονίσουν, να κατευθύνουν και να τροποποιήσουν συμπεριφορά προς την κατεύθυνση των εγγυημένων αποτελεσμάτων. Αυτή η αλλαγή από τη γνώση στην εξουσία μεταμορφώνει την τεχνολογία από μέσο παραγωγής σε παγκόσμιο μέσο συμπεριφορικής τροποποίησης προκειμένου να επιτευχθούν «οικονομίες δράσης».

Αποκαλώ αυτή τη δύναμη διαμόρφωσης της ανθρώπινης συμπεριφοράς από μακριά και σε κλίματα προκειμένου να υλοποιηθούν σκοποί άλλων «εργαλειακή εξουσία», επειδή λειτουργεί πλήρως μέσω της ψηφιακής εργαλειοποίησης. Δεν σε απειλεί με τρόμο ή φόνο. Δεν θα εμφανιστούν στρατιώτες να σε συλλάβουν και να σε ρίξουν σε κάποιο γκούλαγκ. 

Το νέο αυτό είδος εξουσίας λειτουργεί από απόσταση,με επιβραβεύσεις και τιμωρίες και με τη μεσολάβηση πολλών προκειμένου να διαμορφωθεί η  συμπεριφορά σύμφωνα με τα εμπορικά τους συμφέροντα.

Για όλα αυτά γίνονται από καιρό πειράματα. Τα «μεγάλης κλίμακας πειράματα μετάδοσης» του Facebook αποκάλυψαν πώς δημιουργούνται υποσυνείδητα μηνύματα και δυναμικές κοινωνικής σύγκρισης στις σελίδες του Facebook, ώστε να αλλάξουν η συμπεριφορά και τα συναισθήματα των χρηστών στον πραγματικό κόσμο χωρίς αυτό να γίνει αντιληπτό από τον χρήστη. Το παιχνίδια ενισχυμένης πραγματικότητας όπως το Pokemon Go της Google οδήγησαν τα πειράματα σε νέο επίπεδο. 
Οσοι συμμετείχαν στη μανία του Pokemon Go πριν από μερικά χρόνια δεν έπαιζαν απλά ένα παιχνίδι στο smartphohe τους. Στην πραγματικότητα, οι επιβραβεύσεις και οι τιμωρίες χρησιμοποιήθηκαν για να στέλνουν ανθρώπους σε εστιατόρια, μπαρ και καταστήματα που είχαν πληρώσει για εγγυημένες «επισκέψεις πελατών».

Αλλά πώς φθάσαμε ως εδώ; Ενα από τα πιο βασικά χαρακτηριστικά του καπιταλισμού της παρακολούθησης είναι ότι δεν έχει προηγούμενο. Εξ ορισμού, εξελίξεις άνευ προηγουμένου αρχικά δεν αναγνωρίζονται. Οταν συναντάμε κάτι καινούργιο, προσπαθούμε να το κατανοήσουμε τοποθετώντας το στο πλαίσιο-γνώριμων κατηγοριών. Για παράδειγμα, όταν εμφανίστηκαν τα πρώτα αυτοκίνητα, πολλοί αρκέστηκαν στον όρο «άμαξες χωρίς άλογα» για να κατανοήσουν αυτή την νέα τεχνολογία.

Επειδή λοιπόν είναι πρωτόγνωρος ο καπιταλισμός της παρακολούθησης ξεπερνά τα όρια της υπάρχουσας οικονομικής αντίληψης. Για παράδειγμα, χρησιμοποιούνται λέξεις όπως «μονοπώλια» και «ιδιωτικότητα» όταν αντιδρούμε στις πρακτικές του. Ομως, παρότι αυτοί οι όροι ισχύουν, δεν πιάνουν την ουσία των νέων πρακτικών. 

Ο καπιταλισμός της παρακολούθησης δεν αφορά μόνο την εταιρική διακυβέρνηση ή τη δύναμη της αγοράς. Αφορά μια εντελώς νέα λογική. συσσώρευσης, με τους δικούς της μηχανισμούς, μεθόδους, στόχους και αγορές. Οι επιπτώσεις ξεπερνούν κατά πολύ την περιοχή. των ιδιωτικών επιχειρήσεων και υπονομεύουν τη δημοκρατία και εκ των άνω και εκ των κάτω. 

Εκ των άνω, ο καπιταλισμός της παρακολούθησης λειτουργεί μέσω της ασυμμετρίας γνώσης και εξουσίας, αυξάνοντας αντί να μειώνει  τις κοινωνικές ανισότητες. Εκ των κάτω, οι στόχοι του περιορίζουν την ανθρώπινη αυτονομία και την ανεξαρτησία των ατόμων - ικανότητες χωρίς τις οποίες δεν υπάρχει δημοκρατία.

Αν και ο καπιταλισμός της παρακολούθησης αποτελεί μια εντελώς νέα δύναμη στην οικονομική ιστορία, έχουμε ήδη δει αρκετά ώστε να ξέρουμε πως βασίζεται σε ξεδιάντροπη περιφρόνηση της κοινωνικής νόρμας και των δικαιωμάτων που είναι ιδιαίτερα σημαντικά σε μια δnμοκρατική κοινωνία που λειτουργεί σωστά. 

Ακριβώς όπως άνθησε η βιομηχανική επανάσταση εις βάρος της φύσης, ο καπιταλισμός της παρακολούθησης αναπτύσσεται εις βάρος της ανθρώπινης φύσης. Τώρα αντιμετωπίζουμε -την κληρονομιά του βιομηχανικού καπιταλισμού στον παγκόσμιο αγώνα εναντίον της καταστροφικής κλιματικής αλλαγής. Δίνοντας τυφλά το «ελευθέρας» στον καπιταλισμό της παρακολούθησης, ποια θα είναι η κληρονομιά που θα αφήσουμε εμείς;

ΠΗΓΗ : Project Syndicate , εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ 4-5 Ιανουαρίου 2020

Ο Κερκ Ντάγκλας και τα παρασκήνια του χολιγουντιανού Σπάρτακου



Γράφει ο Θανάσης Μπαντές

Η εμπορική επιτυχία του χολιγουντιανού Σπάρτακου δεν είχε προηγούμενο. Από τη στιγμή που βγήκε στις αίθουσες (η επίσημη χολιγουντιανή πρεμιέρα ήταν την Τετάρτη 19 Οκτωβρίου 1960) έκανε θραύση. Έκοψε εκατομμύρια εισιτήρια σε όλο τον κόσμο, ακόμη και στη Ρωσία. Κέρδισε 4 Όσκαρ και τη Χρυσή Σφαίρα της Καλύτερης Δραματικής Ταινίας. Η σκηνοθεσία του Κιούμπρικ και η συμμετοχή αξεπέραστων κινηματογραφικών αστέρων (Πίτερ Ουστίνοφ, Τόνι Κέρτις, Τσαρλς Λότον, Λόρενς Ολίβιε κτλ) ήταν η εγγύηση της υπερπαραγωγής που δεν σηκώνει καμιά αμφιβολία. Ο Ντάγκλας θα λέγαμε ότι σχεδόν ταυτίστηκε με το Σπάρτακο. Τουλάχιστον από εμπορική άποψη, ο Σπάρτακος ήταν ο ρόλος της ζωής του. Στην αυτοβιογραφία του με τίτλο «Ο γιος του Ρακοσυλλέκτη» γράφει: «Τότε στα τέλη του 1957, ο Έντι Λούις, ένας πολύ προικισμένος κινηματογραφιστής που είχε δουλέψει κοντά μου οχτώ χρόνια, μου έφερε να διαβάσω ένα βιβλίο: το Σπάρτακο. Ο συγγραφέας του, ο Χάουαρντ Φαστ, είχε κάνει μερικούς μήνες φυλακή για τις σχέσεις του με το Κομμουνιστικό Κόμμα». (σελ. 367 – 368).  

       
Το βιβλίο του Φαστ ήταν καθοριστικό. Ο Ντάγκλας ενθουσιάστηκε, μυρίστηκε την επιτυχία και αγόρασε την οψιόν με δικά του χρήματα: «Ήμουν σίγουρος πως δε θα δυσκολευόμουν να πείσω τη Γιουνάιτεντ Άρτιστς να χρηματοδοτήσει το Σπάρτακο». (σελ 368). Όταν όμως απευθύνθηκε στο γενικό διευθυντή της Γιουνάιτεντ Άρτιστς, Άρθουρ Κριμ, εισέπραξε ανένδοτη άρνηση. Στις 13 Ιανουαρίου του 1958 ο Ντάγκλας έλαβε κι ένα τηλεγράφημα από τον Κριμ: «Αγαπητέ Κερκ: Ο ”Σπάρτακος” καλύπτει το ίδιο θέμα που πραγματεύεται και το βιβλίο του Καίστλερ «Οι Μονομάχοι». Έχουμε ήδη αναλάβει την υποχρέωση να γυρίσουμε τους μονομάχους με τον Γιουλ Μπρίνερ, σε σκηνοθεσία Μάρτι Ριτ, οπότε εκ των πραγμάτων δεν υπάρχει ενδιαφέρον για τον «Σπάρτακο». Χαιρετισμούς – Άρθουρ». (σελ. 368 – 369).


Ο Ντάγκλας, μην έχοντας πολλές επιλογές, και ξέροντας καλά ότι πρέπει να βιαστεί αν θέλει να προλάβει τις εξελίξεις, αποφάσισε να αναθέσει το σενάριο στον ίδιο τον Φαστ, παρά τις επιφυλάξεις που είχε. Οι επιφυλάξεις αυτές επιβεβαιώθηκαν, αφού το σενάριο του Φαστ (του συγγραφέα του Σπάρτακου) δεν ικανοποίησε στο ελάχιστο τον Ντάγκλας που έπρεπε να βρει άμεσα άλλο σεναριογράφο. Έτσι έφτασε στον Ντάλτον Τράμπο. Ο Τράμπο ήταν στη μαύρη λίστα του Μακάρθι, έγραφε πάντα με ψευδώνυμο, αμειβόταν ελάχιστα και δούλευε πολύ γρήγορα: «Υπερασπίστηκε τα κατοχυρωμένα από το πρώτο άρθρο του Συντάγματος δικαιώματά του, το δικαίωμα κάθε Αμερικάνου για ελεύθερο λόγο. Πήγε φυλακή για ένα χρόνο. Αυτό έγινε το 1950. 


Τώρα, δέκα χρόνια από τότε, ακόμα δεν μπορούσε να πατήσει το πόδι του σε κανένα στούντιο. Ο δημόσιος εξευτελισμός του γερουσιαστή Μακάρθι από τον δημοσιογράφο Έντουαρντ Ρ. Μάροου στη διάρκεια μιας τηλεοπτικής εκπομπής στο εθνικό δίκτυο, και ο θάνατός του λίγο αργότερα, το 1957, δεν άλλαξαν την κατάσταση. Η μαύρη λίστα ίσχυε ακόμα». (σελ. 373). 

Πέρα από αυτά ο Τράμπο αντιπαθούσε τον Φαστ. Τον θεωρούσε ισχυρογνώμονα και ξεροκέφαλο, προσκολλημένο στις μαρξιστικές ιδέες σε βαθμό θρησκοληψίας. Ένας αδιάλλακτος φανατικός. «Την μοναδική φορά που είχαν συναντηθεί, ο Φαστ τον είχε βρίσει γιατί δεν έκανε μαρξιστική διαφώτιση στη φυλακή». (σελ. 374). 
Παρόλα αυτά ο Τράμπο δέχτηκε να συνεργαστεί και να διασκευάσει κινηματογραφικά τον Σπάρτακο του Φαστ με τα λόγια: «Δεν είναι δυνατό να πολεμάς τη μαύρη λίστα όσα χρόνια την πολεμάω εγώ και να ‘χεις όρεξη να φτιάξεις άλλη μια». (σελ. 374). 
Ο Φαστ κατάφερε να ξεπεράσει – ως ένα βαθμό βέβαια – τα προβλήματα με το Μακαρθισμό γράφοντας δύο ξεκάθαρα πατριωτικά βιβλία για τον Τζορτζ Ουάσιγκτον και τον Τομ Πέιν. 
Όταν τελικά το σενάριο του Τράμπο ολοκληρώθηκε ο Ντάγκλας το έστειλε στον Φαστ για να πει τη γνώμη του. Χωρίς να γνωρίζει τον πραγματικό συγγραφέα του σεναρίου ο Φαστ απάντησε: «Είναι το χειρότερο σενάριο που διάβασα ποτέ μου. 
Είναι τόσο κακό που καταντάει προσβλητικό. Είναι τραγικό. Πώς θα διαβάσουν οι ηθοποιοί τέτοιους διαλόγους; Αυτές οι σκηνές δεν παίζονται». (σελ. 381). Ο Τράμπο, όταν έμαθε την κριτική του Φαστ έβαλε τα γέλια.


Όταν τελικά την παραγωγή του Σπάρτακου ανέλαβε η Γιουνιβέρσαλ δημιουργήθηκε μια εξαιρετικά πολύπλοκη κατάσταση, αφού τα δύο μεγαλύτερα χολιγουντιανά στούντιο, Γιουνιβέρσαλ και Γιουνάιτεντ Άρτιστς, προανήγγειλαν στο ίδιο συνέδριο διευθυντών στούντιο που έγινε στο Μαϊάμι, υπερπαραγωγές με το ίδιο θέμα. 

Η υπόθεση εξελίχτηκε σε αγώνα δρόμου χωρίς προηγούμενο, αφού ο πρώτος που θα έβγαζε την ταινία στις αίθουσες, ήταν φανερό ότι θα έκοβε και τα εισιτήρια. Ο Ντάγκλας κατάφερε να κλείσει τους μεγάλους αστέρες (ο Λότον ήταν ο πιο δύσκολος), παίρνοντάς τους από την Γιουνάιτεντ Άρτιστς. Τα γυρίσματα ξεκίνησαν με σκηνοθέτη τον Άντονυ Μαν, επιλογή της Γιουνιβέρσαλ.  Γρήγορα όμως ο Μαν απεδείχθη ακατάλληλος. Σταδιακά άρχισε να χάνει τον έλεγχο και περισσότερο υπάκουε στις εντολές του Ουστίνοφ παρά καθόριζε τη δράση των ηθοποιών. Οι άνθρωποι του στούντιο άρχισαν να δυσφορούν φανερά. Ο Μαν έπρεπε να αντικατασταθεί κι ο Ντάγκλας τον απομάκρυνε. 

Φυσικά η εύρεση σκηνοθέτη έπρεπε να γίνει κατεπειγόντως. Ο Ντάγκλας είχε συνεργαστεί επιτυχημένα με τον Κιούμπρικ στο Paths of Glory και ταυτόχρονα ο Μάρλον Μπράντο αποφάσισε να διακόψει τη συνεργασία του με τον Κιούμπρικ στην ταινία One-eyed Jacks και να τη σκηνοθετήσει μόνος του. 

Ο Κιούμπρικ δεν είχε κλείσει τα τριάντα: «Οδήγησα τον Στάνλεϊ στη μέση της αρένας. “Σας παρουσιάζω τον καινούριο σας σκηνοθέτη”. Κοίταξαν όλοι από πάνω τον τριαντάχρονο νεαρό και νόμισαν πως αστειευόμουν. Ύστερα θορυβήθηκαν. Στα μάτια τους ο Κιούμπρικ έγινε, “ο παραγιός μου”. Δεν ήξεραν πως ο Στάνλεϊ δεν ήταν παραγιός κανενός. Δεν πτοείται με τίποτα». (σελ. 384).  

Το μοναδικό ζήτημα που εκκρεμούσε ήταν το όνομα του σεναριογράφου. Φυσικά υπήρχε ένα ψευδώνυμο, Σαμ Τζάκσον, που κάλυπτε τον Τράμπο, αλλά πρακτικά θεωρήθηκε αδύνατο, έως εξευτελιστικό, να γυριστεί η ταινία με σεναριογράφο ένα φανταστικό πρόσωπο. Φυσικά παρόμοια περιστατικά με τον Τράμπο είχαν γίνει στο παρελθόν που κέρδιζε και βραβεία με ψευδώνυμα που τελικά παραλάμβανε άλλος προφασιζόμενος ότι ο φερόμενος κύριος του ψευδωνύμου δεν μπορούσε να παρευρεθεί για προσωπικούς λόγους κτλ. κτλ. και που φυσικά όλοι γνωρίζανε ποιος είναι, αλλά κάνανε τους ανήξερους κι αυτά ο Ντάγκλας δεν ήθελε να συμβούν. 

Ψάχνοντας λύση για το ποιος θα παρουσιαστεί ως σεναριογράφος ο Κιούμπρικ πρότεινε τον εαυτό του, πράγμα που ο Ντάγκλας δεν του συγχώρεσε ποτέ: «Το άλλο πρωί τηλεφώνησα στην πύλη της Γιουνιβέρσαλ.  “Θα ήθελα να αφήσω ένα πάσο για τον Ντάλτον Τράμπο”. Η Μασκαράτα είχε πάρει τέλος…………Στην αρχή κανένας δεν με πίστευε. Ο Ντάλτον όμως με πίστεψε. Μου είπε:  “Σ’ ευχαριστώ Κερκ που μου ξανάδωσες το όνομά μου”. Η μαύρη λίστα δεν υπήρχε πια». (σελ. 391). Μετά από λίγες μέρες ο Ότο Πρέμιγκερ ανακοίνωσε σε επίσημη συνέντευξη τύπου ότι ο σεναριογράφος της ταινίας Exodus θα είναι ο Ντάλτον Τράμπο. 

Όταν η Αμερικανική Λεγεώνα, η μεγαλύτερη οργάνωση βετεράνων πολέμου στον κόσμο, έστειλε εγκύκλιο σε 17.000 τοπικές οργανώσεις λέγοντας ξεκάθαρα «Μη δείτε το SPARTACUS» και η Χέντα Χόπερ έθαψε την ταινία λέγοντας: «Το στόρι που πουλήθηκε στη Γιουνιβέρσαλ ήταν από ένα βιβλίο που έγραψε ένα κομμούνι και το σενάριο της ταινίας έγραψε ένα άλλο κομμούνι, μην πάτε λοιπόν να τη δείτε» ο Κιούμπρικ δήλωσε ότι «είχε αυτοσχεδιάσει με την καρδιά του στο γύρισμα» μειώνοντας τον Τράμπο, πράγμα για το οποίο έγινε έξαλλος, και προσπαθώντας να απομακρύνει από πάνω του οποιαδήποτε ευθύνη. Ο Ντάγκλας αποκαλεί τον Κιούμπρικ «ταλαντούχο καθίκι».

Η αλήθεια είναι ότι το αρχικό βιβλίο του Φαστ παραλλάσσεται δραματικά στο σενάριο της ταινίας. Αλήθεια είναι επίσης ότι το σενάριο δεν ενδιαφέρθηκε ούτε στο ελάχιστο για την όποια ιστορική πραγματικότητα. 

Για παράδειγμα, όσο λίγες κι αν είναι οι πληροφορίες για το Σπάρτακο, είναι ιστορικά αποδεκτό ότι σκοτώθηκε στην τελική μάχη με τον Κράσσο, πράγμα που σέβεται και τηρεί ο Φαστ, όχι όμως και ο Τράμπο που βάζει τον Σπάρτακο να σταυρώνεται τελευταίος σε μια άκρως δραματοποιημένη σκηνή όπου ξεψυχά βλέποντας ελεύθερο το παιδί του. Σύμφωνα με τον Φαστ, μετά την ήττα του Σπάρτακου, ο Κράσσος οργάνωσε μονομαχίες με τους εναπομείναντες άντρες του στρατού των σκλάβων όπου ο νικητής σταυρώθηκε. Ενώ στον Φαστ αυτός που μένει ζωντανός και σταυρώνεται είναι ένα από τα πρωτοπαλίκαρα του Σπάρτακου, ο Δαυίδ, στον Τράμπο είναι ο ίδιος ο Σπάρτακος, φυσικά για λόγους εμπορικής συναισθηματικής κορύφωσης. 

Ο Τράμπο παραποιώντας όχι μόνο κάθε ιστορικότητα, αλλά και κάθε επαφή με το βιβλίο του Φαστ, μετατρέπει την ιστορία της επανάστασης των δούλων σε προσωπική υπόθεση που αφορά τον Σπάρτακο και τον Κράσσο. Ακόμα και η μονομαχία μέχρι θανάτου στην αρένα του Βατιάτου που ξεχειλίζει την οργή και φέρνει την εξέγερση, προκαλείται από τον Κράσσο που πληρώνει αδρά για να δει τους μονομάχους να πεθαίνουν. Ο Σπάρτακος με τον Κράσσο ανοίγουν την αυλαία στην αρένα του Βατιάτου και ο Σπάρτακος με τον Κράσσο την κλείνουν με την τελική μάχη και τη σταύρωση. Ο Σπάρτακος κερδίζει τις εντυπώσεις με κάθε τρόπο. Με το γνήσιο ερωτά του για τη Βαρίνια, με τον τρόπο που φέρεται στους πολεμιστές του, με τη γενναιότητά του στις μάχες, με το ήθος του απέναντι στους εχθρούς, με το σεβασμό του προς την τέχνη, με τη φιλομάθειά του, με το απόλυτο ανθρωπιστικό όραμα που υπηρετεί, με την άρνηση του πλούτου, με την άρνηση της προσωπικής σωτηρίας για χάρη του στρατού του, με την ειλικρινή ομολογία όλων των αδυναμιών του, με τη συνολική παρουσία του ανόθευτου επαναστάτη που είναι αδύνατο να υστερήσει σε οτιδήποτε. 

Θα λέγαμε ότι φτάνει στα όρια της αγιοσύνης, εικόνα που όχι μόνο δεν έχει καμία σχέση με τον κατά Καίστλερ Σπάρτακο, αλλά που ξεπερνά κατά πολύ και την, έτσι κι αλλιώς, εξιδανικευμένη οπτική του Φαστ. Από την άλλη ο Κράσσος είναι απολύτως κακός. Διεφθαρμένος πολιτικά, διεστραμμένος σεξουαλικά, εκδικητικός, μισάνθρωπος, αποκτηνωμένος, ψυχικά ασθενής. Δωροδοκεί τους πειρατές να εγκαταλείψουν το Σπάρτακο αβοήθητο, παρά τα σχέδια του Γράκχου, ώστε να τον συντρίψει ο ίδιος και να καρπωθεί δόξα και αξιώματα. (Κατά την ιστορική πραγματικότητα δεν καρπώνεται καμία δόξα και κανένα αξίωμα, αφού η καταστροφή του Σπάρτακου αποδίδεται, απολύτως αδικαιολόγητα, στον Πομπήιο). Είναι αδύνατο να μην μισήσει κανείς τον Κράσσο.

Ο Κερκ Ντάγκλας το 1955  Είναι αδύνατο να μην αγαπήσει κανείς τον Σπάρτακο. Μοιραία βρισκόμαστε και πάλι στην ίδια χοντροκομμένη χολιγουντιανή συνταγή της σύγκρουσης του καλού με το κακό, που διαχωρίζονται τόσο απόλυτα, ώστε να μην υπάρξει η παραμικρή παρανόηση. 

Τη συνταγή της εκβιαστικής συναισθηματικής ταύτισης όλων των θεατών με το καλό, που αγωνιούν και θλίβονται με το πικρό τέλος και φυσικά κόβουν και περισσότερα εισιτήρια. Τη συνταγή της ηθικοπλαστικής διαμόρφωσης που στηρίζεται απολύτως στα δεδομένα κοινωνικά καλούπια. Κι εδώ δεν τίθεται θέμα ιστορικής αποκατάστασης ή προσέγγισης της αλήθειας ή οτιδήποτε τέτοιο. 

Εδώ μιλάμε για καλλιτεχνικό τυφλοσούρτη που επαναλαμβάνεται ξανά και ξανά αναπαράγοντας τις ίδιες απόλυτες αξίες που καθηλώνουν το θεατή σε συγκεκριμένες, ανελαστικές σταθερές που διαλύουν οποιαδήποτε άλλη συνθήκη. Μιλάμε δηλαδή για την καλλιτεχνική υπεραπλούστευση που τσουβαλιάζει την έτσι κι αλλιώς πολυσύνθετη ανθρώπινη συμπεριφορά εξαλείφοντας όλες τις αντιφάσεις των ανθρώπων που συνδυάζουν ταυτόχρονα το καλό και το κακό και που διεκδικούν ταυτόχρονα το δίκιο και το άδικο. 

Η χολιγουντιανή χοντροκομμένη οπτική, επί της ουσίας δεν αφορά την αναζήτηση του ανθρώπου, αλλά το διδακτισμό της ηθικής, εστιάζοντας περισσότερο στο θέαμα, δηλαδή στην αισθητική της εικόνας κι όχι στους χαρακτήρες ή τις κοινωνικές συνθήκες που τους διαμορφώνουν. Υπό αυτές τις συνθήκες ο χολιγουντιανός Σπάρτακος, όσο τέλειος κι αν είναι κινηματογραφικά, δεν μπορεί να αποδώσει με ρεαλισμό τη γνήσια εικόνα του αληθινού επαναστάτη. Προφανώς γιατί κάτι τέτοιο δεν ενδιαφέρει τη χολιγουντιανή εμπορικότητα.

Κερκ Ντάγκλας «Ο Γιος του Ρακοσυλλέκτη» εκδόσεις  «BELL» Αθήνα 1990



Σοκ και δέος !


Δέος από τα ευρήματα της Αντιτρομοκρατικής στην γιάφκα του "Τοξοβόλου". Σώβρακα και μια φαγωμένη σοκοφρέτα ξεχωρίζουν

Εντυπωσιακά είναι τα ευρήματα των Αρχών στη γιάφκα στον Αγιο Νικόλαο της Αθήνας και, όπως φαίνεται, οι συλληφθέντες, μεταξύ των οποίων και ο «τοξοβόλος του Συντάγματος», Γιάννης Μιχαηλίδης, μας ενημερώνει η Αστυνομία.

Μάλιστα μας ενημερώνουν για εξαρτήματα drone και συγκλονιζόμαστε.

Από τις φωτογραφίες που έδωσε η αστυνομία, φίλη στο facebook, έκανε την πραγματική αυτοψία των αντικειμένων που βρέθηκαν στην γιάφκα, και πάθαμε σοκ.........

 


Στην φωτογραφία βλέπουμε σώβρακα, μία σερβιέτα, κάλτσα, χαρτομάντηλο, και μία φαγωμένη σοκοφρέτα, ακλόνητη απόδειξη του γεγονότος ότι η συλληφθείσα δεν έκανε διατροφή και σαβούρωνε μπούρδες.


[---->]

1 στους 3 εργαζόμενους στον ιδιωτικό τομέα με μισθό 427,90 ευρώ μεικτά !



Με έγγραφο του ΕΦΚΑ ανακοινώθηκαν τα στοιχεία απασχόλησης για τον μήνα Ιούλιο 2019. Τα στοιχεία που παρατίθενται είναι ανησυχητικά για το μέλλον των μισθών, αλλά και των συντάξεων, αφού (όπως έχουμε αναφέρει πολλάκις) το Ασφαλιστικό είναι συνάρτηση του Εργασιακού και η αγορά εργασίας επηρεάζει δραστικά τις εισφορές στα Ταμεία και το μέλλον των συντάξεων.


Πιο συγκεκριμένα, στο σύνολο των 2.527.872 εργαζομένων, οι 695.210 (ποσοστό 27,5%) απασχολούνται μερικώς και ο μέσος μηνιαίος μικτός μισθός που λαμβάνουν είναι 427,90 ευρώ!!

Η αποκάλυψη αυτή, σε συνδυασμό με τις χιλιάδες μετατροπές συμβάσεων εργασίας από αορίστου χρόνου σε εκ περιτροπής (με ή χωρίς τη συναίνεση του εργαζομένου), όπως αυτές καταγράφονται από το Πληροφοριακό Σύστημα «ΕΡΓΑΝΗ» (βλ. την από 13-1-2020 ανακοίνωσή μας για τις 3.719 μετατροπές που έγιναν ΜΟΝΟ τον Δεκέμβριο του 2019!!), δημιουργεί ανησυχία και ισχυρούς προβληματισμούς για τους εργαζομένους και τους συνταξιούχους της πατρίδας μας.
[---->]

Εργαλείο τρομοκράτησης


Δείτε πως ένα έγγραφο (που σωστά στάλθηκε) του ΕΟΔΥ προς ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ για λήψη μέτρων κατά του κορονοϊού γίνεται εργαλείο τρομοκράτησης και "όπλο" στα χέρια των ρατσιστών και ξενόφοβων που επιχειρηματολογούν με το "μεταφέρουν επιδημίες οι ξένοι":

Έστειλε ο ΕΟΔΥ ένα έγγραφο σε όλες τις δημόσιες υπηρεσίες έγγραφο για - δικαιολογημένη - λήψη μέτρων σε χώρους που συγχρωτίζονται πολλά άτομα μαζί,το πήραν οι τρομολάγνοι δημοσιοκάφροι και του έβαλαν τον πιασάρικο τίτλο "φόβοι για επιδημία του ιού στα hotspots" και...θα βγει πάλι στα δελτία προπαγάνδας ο φασίστας Περιφερειάρχης και οι όμοιοι του να φωνάζουν "πάρτε τους από δω,θα μας αρρωστήσουν όλους" και θα βγάλουν πάλι τον κόσμο στους δρόμους να φωνάζει και να καταφέρεται κατά των προσφύγων!

Ακριβώς ότι γινόταν και με τους παππούδες μας πρόσφυγες από τη Μ.Ασία που τους κυνηγούσαν οι ντόπιοι...Ελληναράδες για να μην τους "κολλήσουν" αρρώστιες!