ΔΕΗ: ΣΥΡΡΙΚΝΩΝΕΤΑΙ ΚΑΙ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΕΙΤΑΙ ΜΕ ΤΟ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ ΤΡΟΠΟ !

ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΕΙΤΑΙ ΚΑΙ Ο ΑΔΜΗΕ
«ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΝΕΤΑΙ» (ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΕΙΤΑΙ) Η ΑΓΟΡΑ ΦΥΣΙΚΟΥ ΑΕΡΙΟΥ

«Εντολή» να μειώσει δραστικά έως το 2020 το μερίδιό της στην αγορά λιανικής κάτω του 50% από το 98% σήμερα, δίνει στη ΔΕΗ το νέο Μνημόνιο.


Συγκεκριμένα, το νέο μνημόνιο προβλέπει ότι από το 2020 και μετά κανένας προμηθευτής ηλεκτρισμού δεν θα πρέπει να κατέχει μερίδιο πάνω από 50%, «φωτογραφίζοντας» στην ουσία τη ΔΕΗ, που σήμερα ελέγχει περίπου το 98% της αγοράς λιανικής.

Αξίζει να σημειωθεί ότι τόσο το μοντέλο που προκρίνει το μνημόνιο όσο και τα σχέδια που έχουν εκπονηθεί στο παρελθόν για άμεση διάσπαση, δημιουργία και πώλησης σε ιδιώτες της μικρής ΔΕΗ (30%), καταλήγουν στο ίδιο αποτέλεσμα, δηλαδή στη δραστική συρρίκνωση και ιδιωτικοποίηση της ΔΕΗ, στόχος που είχε τεθεί εξαρχής από τους δανειστές προς όφελος της κερδοσκοπικής δράσης ιδιωτών στον συγκεκριμένο κλάδο.

Άμεσα μάλιστα η ΔΕΗ καλείται να παραχωρήσει σε ιδιώτες το 25% του μεριδίου που κατέχει στην αγορά. Αυτό θα γίνει μέσω ενός συστήματος που θα την υποχρεώνει να ξεκινήσει από τον Οκτώβριο να πουλά αποκλειστικά σε ιδιώτες, μέσω δημοπρασιών (μοντέλο NOME), σημαντικές ποσότητες από τη λιγνιτική και υδροηλεκτρική ενέργεια που παράγουν τα εργοστάσιά της.

Οι ιδιώτες θα μεταπωλούν την ενέργεια που θα αγοράζουν από τη ΔΕΗ σε πελάτες τους, νοικοκυριά ή βιομηχανίες, με στόχο να πάψει η ΔΕΗ να μονοπωλεί τον λιγνίτη και τα υδροηλεκτρικά, τις δύο πιο φθηνές πηγές καυσίμου για ηλεκτροπαραγωγή.

Εκτιμάται ότι από τα 7,4 εκατ. πελατών της ΔΕΗ, η εταιρεία θα δει να «μετακομίζουν» στους ιδιώτες ανταγωνιστές της κυρίως όσοι έχουν τις υψηλότερες καταναλώσεις, καθώς η πώληση ρεύματος σε αυτούς έχει τα υψηλότερα περιθώρια κέρδους και εκεί αναμένεται να στοχεύσουν με εκπτώσεις στο ρεύμα οι ιδιώτες προμηθευτές.

Αν το μέτρο των δημοπρασιών δεν καταφέρει να βελτιώσει τις συνθήκες ανταγωνισμού στην Ελλάδα, τότε θα «τεθούν σε εφαρμογή άλλα δομικά μέτρα», όπως αναφέρει η συμφωνία, υπονοώντας την πώληση της «μικρής ΔΕΗ». 

Ρητή ωστόσο αναφορά σε «μικρή ΔΕΗ» δεν υπάρχει στη συμφωνία, κάτι που επετεύχθη από την ελληνική πλευρά έπειτα από την προχθεσινή ολονύκτια διαπραγμάτευση στο Χίλτον. 


ΠΡΩΤΑ ΜΕΙΩΣΗ ΚΑΤΑ 25%
Τέσσερα είναι συγκεκριμένα τα βήματα που περιγράφονται στο νέο Μνημόνιο σχετικά με την υποχρεωτική «συρρίκνωση» του μεριδίου της ΔΕΗ :
  • Το Σεπτέμβριο του 2015, οι ελληνικές αρχές θα πρέπει να συζητήσουν με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή τον σχεδιασμό του συστήματος δημοπρασιών ΝΟΜΕ, με στόχο να μειωθούν κατά 25% τα μερίδια λιανικής και χονδρικής αγοράς της ΔΕΗ και να πέσουν κάτω από το 50% έως το 2020.
  • Οι τιμές στις οποίες θα γίνονται οι δημοπρασίες θα πρέπει να καλύπτουν το κόστος παραγωγής της ΔΕΗ και να συμμορφώνονται πλήρως με τους κανόνες της ΕΕ.
  • Σε περίπτωση που δεν καταστεί δυνατή η επίτευξη συμφωνίας για το ΝΟΜΕ έως τα τέλη Οκτωβρίου 2015, τότε οι ελληνικές αρχές θα πρέπει να συμφωνήσουν με τους θεσμούς σε διαρθρωτικά μέτρα τα οποία θα εγκριθούν αμέσως, και θα οδηγήσουν στα ίδια αποτελέσματα που αναφέρονται ανωτέρω όσον αφορά τα μερίδια αγοράς και τα χρονοδιαγράμματα (σσ : εδώ «φωτογραφίζεται» η περίπτωση της Μικρής ΔΕΗ).
  • Σε κάθε περίπτωση, έως το 2020 καμία επιχείρηση ηλεκτρισμού δεν θα μπορεί να παράγει ή να εισάγει, άμεσα ή έμμεσα, πάνω από το 50% της συνολικής ηλεκτρικής ενέργειας που παράγεται και εισάγεται στην Ελλάδα (σ.σ.: νομοθεσία που θα θεσπιστεί ως προαπαιτούμενο).
Στο μέτωπο του ΑΔΜΗΕ, το μνημόνιο μιλά για την ιδιωτικοποίησή του ή εναλλακτικά επαναλαμβάνει την ελληνική πρόταση, δηλαδή να παραμείνουν τα πάγιά του (δίκτυα, γραμμές) κατά 100% στην μητρική ΔΕΗ, και να μεταβιβαστεί σε μια νέα εταιρεία, εντελώς ανεξάρτητη από τη ΔΕΗ, μόνο η διαχείριση του συστήματος ηλεκτρισμού. 

Σε αυτήν την εταιρεία θα μπορούν εν συνεχεία να μπουν ιδιωτικά κεφάλαια, funds, Ασφαλιστικά Ταμεία, κλπ.

Τέλος, προβλέπεται η πλήρης απελευθέρωση της αγοράς φυσικού αερίου ως το 2018.
Τετάρτη 12 Αυγούστου 2015 

Τσίπρα και του χρόνου (τώρα που πήρες το κολάί)

 Είπε ο Αλέξης μιλώντας στην Κ.Ε.  ότι αν είναι κανείς που πιστεύει ότι είναι το χειρότερο μνημόνιο αυτό που φέρνει, να βγει να το πει.

Λοιπόν: 1) Είναι το χειρότερο. Αυτά που προβλέπει η συμφωνία που υπέγραψε είναι τερατώδη και έρχονται κι άλλα, δεν το έχουμε δει ακόμα ολόκληρο το μνημόνιο.

         2) Είναι το χειρότερο γιατί το υπογράφει αυτός που έλεγε ότι υπάρχει εναλλακτική, διαψεύδοντας έτσι την ελπίδα. 

        3) Είναι το χειρότερο γιατί κάθεται πάνω σε άλλα δύο που παραμένουν και γιατί κανένα από τα απαξιωμένα κόμματα δεν θα μπορούσε να φέρει το τρίτο. 

        4) Ακόμα και αν δεν ήταν το χειρότερο, είναι ντροπή η Αριστερά που θα καταργούσε τα μνημόνια, να λέει τώρα “το μνημόνιό μου δεν είναι χειρότερο, είναι το ίδιο ή λίγο καλύτερο από των άλλων”».


[--->]



  • σχόλιο από το Facebook: «Ο Αλέξης Τσίπρας μιλώντας στην Κ.Ε. είπε ότι αν είναι κανείς που πιστεύει ότι είναι το χειρότερο μνημόνιο αυτό που φέρνει, να βγει να το πει. Λοιπόν: 1) Είναι το χειρότερο. Αυτά που προβλέπει η συμφωνία που υπέγραψε είναι τερατώδη και έρχονται κι άλλα, δεν το έχουμε δει ακόμα ολόκληρο το μνημόνιο. 2) Είναι το χειρότερο γιατί το υπογράφει αυτός που έλεγε ότι υπάρχει εναλλακτική, διαψεύδοντας έτσι την ελπίδα. 3) Είναι το χειρότερο γιατί κάθεται πάνω σε άλλα δύο που παραμένουν και γιατί κανένα από τα απαξιωμένα κόμματα δεν θα μπορούσε να φέρει το τρίτο. 4) Ακόμα και αν δεν ήταν το χειρότερο, είναι ντροπή η Αριστερά που θα καταργούσε τα μνημόνια, να λέει τώρα “το μνημόνιό μου δεν είναι χειρότερο, είναι το ίδιο ή λίγο καλύτερο από των άλλων”».

- See more at: http://www.e-dromos.gr/ahdonhs-274/#sthash.JCj0sidK.dpuf

Μνημόνιο λαιμητόμος με διαδικασίες εξπρές

ΑΓΩΝΑΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ

Η ΕΛΛΑΔΑ ΔΙΑΘΕΤΕΙ ΑΝΤΙΜΝΗΜΟΝΙΑΚΗ ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗ ΛΥΣΗ

"Θηλιά" στο λαιμό του λαού θα αποτελέσει το νέο τρίτο μνημόνιο, το οποίο φαίνεται ότι λαμβάνει την τελική του μορφή, μετά και τις συνομιλίες μεταξύ της κυβέρνησης και του λεγόμενου κουαρτέτου των «θεσμών» που ολοκληρώθηκαν το πρωί της Τρίτης (11/8).


Το νέο μνημόνιο - έκτρωμα με τις δύο αρχικές δέσμες προαπαιτούμενων μέτρων, που σε γενικές γραμμές έχουν γνωστοποιηθεί, εκ των οποίων η μία θα νομοθετηθεί την Πέμπτη (13/8) προπαραμονή Δεκαπενταύγουστου (!!!) και η άλλη τον Οκτώβριο, θα επιφέρουν βαρύτατο πλήγμα, σχεδόν την χαριστική βολή, στην Ελλάδα, στην καταρρέουσα οικονομία και τον εξουθενωμένο λαό μας.


Το νέο μνημονιακό τέρας που συνομολόγησε η κυβέρνηση και φέρνει με αντιδημοκρατικές διαδικασίες εξπρές το Δεκαπενταύγουστο στη Βουλή για να μην υπάρξει ενημέρωση του λαού και προκληθούν «ανεπιθύμητες» κοινωνικές αντιδράσεις, δεν βρίσκεται απλώς σε διάσταση αλλά σε ριζική και απόλυτη αντίθεση με τις δεσμεύσεις και τους αγώνες του ΣΥΡΙΖΑ, ενώ θα σηματοδοτήσει μεγάλες αλλαγές στη φυσιογνωμία, τα χαρακτηριστικά και τη μελλοντική πορεία του κόμματος.

Το εργοστάσιο της ...φούσκας


Το εργοστάσιο της ...φούσκας
Τα πέντε τελευταία χρόνια οι Έλληνες έχουν στηθεί στο εδώλιο του κατηγορουμένου. Τους κατηγορούν για τα πάντα: τεμπέληδες, σπάταλοι, επιπόλαιοι, ράθυμοι, σαλταδόροι, διεφθαρμένοι, είναι μερικά από τα επίθετα που τους προσάπτουν, προκειμένου οι δανειστές -και όχι μόνο-να δώσουν ηθικό άλλοθι στην πολιτική της σκληρής λιτότητας που επιβάλλουν.

Οι στατιστικές μπορεί να τους διαψεύδουν, αλλά ελάχιστη σημασία τους δίνουν. Σπουδαίοι διανοητές -όχι αριστεροί- βροντοφωνάζουν ότι οι πραγματικοί υπεύθυνοι δεν είναι οι Έλληνες, αλλά κάποιοι άλλοι που έστησαν με τη βοήθεια των σημερινών τιμητών της πολιτικής της εσωτερικής υποτίμησης "φούσκες", αλλά ουδείς τους δίνει σημασία.

Διεθνείς οργανισμοί-ακόμα και το ΔΝΤ και η Παγκόσμια Τράπεζα- σε μελέτες που δημοσιεύουν, ομολογούν το ηθικό και οικονομικό αδιέξοδο των προγραμμάτων λιτότητας αλλά τις αγνοούν. Αισθάνεται κανείς ότι πλέον ζεί την περίοδο του απόλυτου ευτελισμού των ηθικών αξιών και της αλήθειας.

Και μα την αλήθεια, δεν χρειάζεται να ψάξει κανείς πολύ για να διαπιστώσει ότι την προηγούμενη -κυρίως- δεκαετία, στην ελληνική οικονομία κατασκευάσθηκαν  πολλές μικρές και μεγαλύτερες φούσκες.

Για παράδειγμα, η φούσκα των στεγαστικών δανείων που στηρίχθηκε σχεδόν στο σύνολό της σε δύο πυλώνες: στο φθηνό χρήμα και που εξασφάλιζαν οι ελληνικές τράπεζες από την αγορά χρήματος της Ευρώπης και σε μία τεχνητή αύξηση των τιμών.
Αν σε αυτά προσθέσει κανείς -και-την παντελή έλλειψη ελέγχων από τους αρμόδιους θεσμικούς φορείς των κανόνων που είχαν ήδη θεσπιστεί και αφορούσαν τους όρους και τις προϋποθέσεις χορήγησης των στεγαστικών, τότε έχει μπροστά του το τέλειο υπόδειγμα της κατασκευής  μίας "φούσκας χρέους".

Ανάλογη φούσκα στήθηκε και με τα λεγόμενα επιχειρηματικά δάνεια.
 Ασχολήθηκε άραγε κανείς όλα αυτά τα χρόνια, με το να ελέγξει τις εκτιμήσεις και τις αξιολογήσεις που έκαναν οι τράπεζες προκειμένου να ορίσουν την αξία των εγγυήσεων που δίδονταν προκειμένου να χορηγήσουν δάνεια εκατομμυρίων ευρώ, σε επιχειρήσεις που κατέρρευσαν με το πρώτο "μπουρίνι" της κρίσης;

Ασχολήθηκε άραγε κανείς με τη στρατηγική δημιουργίας "αέρα", μέσω εξαγγελιών που γίνονταν πρωτοσέλιδα στον οικονομικό τύπο και τα οποία ανέβαζαν πλασματικά-όπως αποδείχθηκε στη συνέχεια- την εμπορική αξία εταιριών; Η αλήθεια είναι ότι μέχρι στιγμής, κανείς από τους φορείς που λειτουργούν και χρηματοδοτούνται από τον Έλληνα φορολογούμενο για να ελέγχουν την εύρυθμη λειτουργία της αγοράς, δεν έχει ανοίξει τους "φακέλους".

Το ίδιο ακριβώς σενάριο υπάρχει και με την περίφημη καταναλωτική πίστη. Η Τράπεζα της Ελλάδος τουλάχιστον δέκα χρόνια πριν, είχε θεσπίσει εισοδηματικά κριτήρια προκειμένου να εγκρίνεται μία αίτηση χορήγησης καταναλωτικού δανείου. ΄

Εχει ερευνήσει κανείς, αν οι σχετικές νομοθετικές ρυθμίσεις εφαρμόζονταν από τις τράπεζες; ΄Εχουν ανακοινωθεί τα αποτελέσματα αυτών των ελέγχων; Έχουν επιβληθεί ποινές, για τη μη εφαρμογή αυτών των κανόνων;

Αν θελήσει κάποιος να βάλει βαθιά το μαχαίρι της έρευνας, θα διαπιστώσει ότι τελικά από αυτές τις φούσκες κέρδισαν όλοι, εκτός από αυτούς που σήμερα πληρώνουν το λογαριασμό. 

Αν ξεφυλλίσει κανείς τους απολογισμούς ελληνικών αλλά και ξένων τραπεζών, θα διαπιστώσει ποιοι πήραν μερίδιο από τα κέρδη.
΄Ελληνες και ξένοι.
Οι διοικήσεις, τα μεγαλοστελέχη, αλλά και οι μέτοχοι.
 Όλοι εκείνοι που σήμερα ατάραχοι και αλώβητοι από την κρίση, κατακεραυνώνουν τον απλό Έλληνα και επιβάλουν να πληρώσει το λογαριασμό από τις φούσκες που κατασκεύασαν.

Αν αυτό δεν είναι υποκρισία και ανηθικότητα, τότε δεν είναι τίποτα άλλο παρά: νεοφιλελευθερισμός.
[--->]

Η Πολυπόθητη Αναδιάρθρωση του Παραγωγικού Ιστού

Των Κ. ΛΑΠΑΒΙΤΣΑ ΚΑΙ Γ. ΜΟΥΣΟΥΛΙΔΗ*
Η μνημονιακή παράταξη - που πρόσφατα πανηγυρίζει γιατί ετοιμάζεται να συμπεριλάβει και τον ΣΥΡΙΖΑ- έχει ξοδέψει τόνους μελάνης για να μας πείσει ότι τα μνημόνια και η λιτότητα δεν είναι το πρόβλημα της χώρας μας. Στην πραγματικότητα η Ελλάδα, μας λένε, πάσχει επειδή δεν εφάρμοσε μεταρρυθμίσεις, πολλές από τις οποίες περιλαμβάνονται στα μνημόνια. Το ίδιο βαρύγδουπο επιχείρημα συχνά απευθύνεται και κατά όσων κάνουν κριτική στο ευρώ. Δεν φταίει το κοινό νόμισμα για την κατάσταση της οικονομίας και την κοινωνίας μας. Φταίμε εμείς που δεν κάνουμε μεταρρυθμίσεις.
Όταν όμως πρέπει οι μνημονιακοί να μας πουν συγκεκριμένα τι εννοούν με μεταρρυθμίσεις, τα πράγματα γίνονται μάλλον ακατανότητα για τον πολύ κόσμο. Φαίνεται ότι οι μεταρρυθμίσεις που χρειάζεται η Ελλάδα είναι η μείωση των μισθών και των συντάξεων, η διάλυση του συντεταγμένου πλαισίου των εργασιακών σχέσεων, η απορρύθμιση των αγορών και οι ιδιωτικοποιήσεις. Η ανάπτυξη θα έρθει με τη μείωση των μισθών κάτω από τα 500 ευρώ και την απελευθέρωση των ταξί και των φαρμακείων ... 'Η με το κύμα ξένων επενδύσεων που θα ξεσπάσει μόλις το "κακό κράτος" συρρικνωθεί ... 
Πώς να μην απαξιώνει ο πολύς κόσμος ακόμη και την έννοια των μεταρρυθμίσεων όταν χρησιμοποιούνται τέτοια φαιδρά επιχειρήματα;
Η Ελλάδα φυσικά χρειάζεται δομικές μεταρρυθμίσεις ώστε να περάσει σε διαδικασία ταχύρρυθμης ανάπτυξης με αύξηση των εισοδημάτων και κοινωνική δικαιοσύνη. Μόνο που οι απαραίτητες μεταρρυθμίσεις δεν είναι αυτές που προτείνει το ΔΝΤ και θα επιβάλλει το νέο μνημόνιο. 
Οι μεταρρυθμίσεις που απαιτούνται είναι αυτές που θα προσδιορίσουν μια νέα σχέση του δημόσιου με τον ιδιωτικό τομέα στη χώρα μας, αποκόπτοντας τον ομφάλιο λώρο ανάμεσα στο μεγάλο κεφάλαιο και στις δημόσιες προμήθειες και τα δημόσια έργα, αναδιαρθρώνοντας συνολικά το χρηματοπιστωτικό σύστημα με εθνικοποίηση και δημόσια λειτουργία και εκσυγχρονίζοντας τους μηχανισμούς του κράτους για να έχουν ανταποδοτικότητα και να μπορούν να δώσουν κατεύθυνση στην οικονομία. 
Τα παραδείγματα υπάρχουν και βρίσκονται στην Ασία και όχι στα παρωχημένα μοντέλα του ΔΝΤ που συστηματικά αποτυγχάνουν παγκοσμίως.
Οι μήνες της διακυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ δεν έφεραν πολλές επιτυχίες και ήδη μας οδηγούν σε νέο μνημόνιο. Μία από τις λίγες ενθαρρυντικές εξελίξεις το διάστημα αυτό, που μπορεί να ρίξει φως στο θέμα των σωστών δομικών μεταρρυθμίσεων για την ανάπτυξη, συνέβη στο χώρο της κλωστοϋφαντουργίας. Υπάρχουν μαθήματα για όλους εδώ και καλό θα είναι η προσπάθεια να στηριχτεί και να μελετηθεί γενικότερα.
ΚΩΣΤΑΣ ΛΑΠΑΒΙΤΣΑΣ

Ακολουθεί ένα σχετικό άρθρο που συνέγραψαν ο Κώστας Λαπαβίτσας με τον Γ. Μουσουλίδη, τελευταίο Διευθύνοντα Σύμβουλο της ΕΝΚΛΩ.
 
Η ΠΟΛΥΠΟΘΗΤΗ ΑΝΑΔΙΑΡΘΡΩΣΗ ΤΟΥ ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΟΥ ΙΣΤΟΥ
Των Κ. ΛΑΠΑΒΙΤΣΑ ΚΑΙ Γ. ΜΟΥΣΟΥΛΙΔΗ* 


Τους τελευταίους μήνες έχει πάρει σάρκα και οστά μια σημαντική προσπάθεια για την αναβίωση της κλωστοϋφαντουργίας στην Ημαθία και τη Θράκη. Δεν υπάρχει φυσικά καμία εγγύηση επιτυχίας, αλλά τα χαρακτηριστικά της είναι εντυπωσιακά και μας δίνουν μια μικρή γεύση του τι μπορεί πραγματικά να σημαίνει η αναδιάρθρωση του παραγωγικού ιστού στη χώρα μας. Αν η προσπάθεια πετύχει, θα υπάρξει ίσως ένα μοντέλο και για άλλες δραστηριότητες που σήμερα βρίσκονται σε αδράνεια, ή ανυπαρξία.
Από τις αρχές της δεκαετίας του 1980, η Ελλάδα ακολούθησε λάθος δρόμο ανάπτυξης, υπερτονίζοντας τον τομέα των υπηρεσιών και συρρικνώνοντας τον πρωτογενή και τον δευτερογενή τομέα. Το αποτέλεσμα ήταν να εξασθενίσει τη θέση της στον διεθνή καταμερισμό εργασίας και να παρουσιάζει μεγάλα ελλείματα στο εμπορικό ισοζύγιο. Το μοντέλο ανάπτυξης φαλκίδευε συστηματικά των ανταγωνισμό και δημιούργησε έναν κρατικοδίαιτο ιδιωτικό τομέα. Τέλος, ο ιδιωτικός χρηματοπιστωτικός τομέας απέτυχε πλήρως και μέσω της διόγκωσης του δανεισμού το 1998-2007 συνέβαλλε αποφασιστικά στην αποδιάρθρωση του παραγωγικού ιστού.
Με το ξέσπασμα της κρίσης, η τραπεζική απομόχλευση σε συνδυασμό με τη λιτότητα και την εσωτερική υποτίμηση οδήγησαν τον παραγωγικό τομέα σε κατάρρευση. Η υποχώρηση της βιομηχανικής παραγωγής μετά το 2008 έφτασε το 35%. Η κρίση ανέδειξε όλα τα δομικά προβλήματα της ελληνικής οικονομίας και επιβεβαίωσε ότι μπορούν να αντιμετωπιστούν μόνο με ριζική αναθεώρηση της δομής της, καθώς και των χρηματοοικονομικών εργαλείων υποστήριξής της.
Οι ουσιαστικές μεταρρυθμίσεις που απαιτούνται για να ξαναμπεί σε τροχιά ανάπτυξης η ελληνική οικονομία δεν έχουν σχέση με το λεγόμενο «αναπτυξιακό» κομμάτι των μνημονίων. Οι ιδέες του ΔΝΤγια απορρύθμιση των αγορών, συρρίκνωση του κράτους, μείωση του μισθολογικού κόστους και τα παρόμοια είναι τελείως παρωχημένες. 
Οι χώρες με τη στιβαρότερη ανάπτυξη τις τέσσερις τελευταίες δεκαετίες βρίσκονται στην Ασία και στηρίχτηκαν στον ενεργό ρόλο του κράτους, κυρίως για δημόσιες επενδύσεις, με σταθερά αυξανόμενους μισθούς και ισχυρή δημόσια παρουσία στην οικονομία. Δεν δίστασαν να παρέμβουν ενεργά στην λειτουργία των αγορών και αντιμετωπίζουν το ΔΝΤ σχεδόν με αποστροφή.
Η αναδιάρθρωση του παραγωγικού ιστού στην Ελλάδα πρέπει να βασιστεί σε μια νέα σχέση δημοσίου και ιδιωτικού τομέα, με απεξάρτηση των μεγάλων ιδιωτικών επιχειρήσεων από το δημόσιο ταμείο και με παράλληλη βελτίωση της παραγωγικότητας και της ανταποδοτικότητας του δημοσίου τομέα. Η αναδιάρθρωση, που θα στοχεύει στην τόνωση του πρωτογενούς και του δευτερογενούς τομέα, είναι ανέφικτη χωρίς ολική μεταρρύθμιση του χρηματοπιστωτικού τομέα, με δημόσια ιδιοκτησία και διοίκηση. Αυτές είναι οι δομικές μεταρρυθμίσεις που χρειάζεται η χώρα κι εδώ ακριβώς έγκειται το ενδιαφέρον της προσπάθειας στην κλωστοϋφαντουργία.
Η Ενωμένη Κλωστοϋφαντουργία (ΕΝΚΛΩ) κατέρρευσε μετά το χρηματιστηριακό όργιο 1999-2000 και τη σωρεία λαθών που ακολούθησαν. Μια εταιρεία που συμπύκνωνε 140 χρόνια εμπειρίας στη βιομηχανική κλωστοϋφαντουργία στη Νάουσα και γενικότερα στην Ελλάδα, με ισχυρότατη παρουσία στις διεθνείς αγορές, άριστο εργατικό δυναμικό, υψηλή τεχνολογία και εξαιρετική ποιότητα προϊόντος, βρέθηκε να βουλιάζει κάτω από χρέη 350 εκ. Τα χρέη οφείλονται πρωτίστως στις τράπεζες, αλλά και στο δημόσιο ως ασφαλιστικές και φορολογικές οφειλές, όπως και στους εργαζόμενους ως δεδουλευμένα.
Η πρόταση αναβίωσης – που προήλθε από το διοικητικό προσωπικό της εταιρείας σε στενή συνεργασία με τους εργαζόμενους – χρησιμοποιεί τον πτωχευτικό κώδικα, επιδιώκοντας να μετατρέψει τα χρέη σε μετοχικό κεφάλαιο. Θα προκύψει ένα μετοχικό σχήμα όπου την κύρια ιδιοκτησία θα έχουν το δημόσιο, οι εργαζόμενοι, οι τράπεζες και σε ένα βαθμό οι παλιοί μέτοχοι. Δεδομένου ότι η αξία της εταιρείας σε μορφή σκραπ δεν είναι πάνω από 16 εκ ευρώ, όλοι μπορούν να βγουν δυνάμει κερδισμένοι.
Το επιχειρηματικό σχέδιο είναι άριστο. Θα γίνει επανεκκίνηση δύο εργοστασίων στη Ροδόπη και Μαρώνεια (νήμα κόμπακτ το οποίο θα εξάγεται) και ενός στη Στενήμαχο της Νάουσας (νήμα μόδας και ρούχο με ετικέτα). 
Προβλέπεται καθετοποίηση της παραγωγής που χρόνια τώρα είναι το ζητούμενο στην κλωστοϋφαντουργία: το βαμβάκι της Μακεδονίας θα εξάγεται ως ρούχο υψηλής ποιότητας στιςΗΠΑ
Οι υπόλοιπες εγκαταστάσεις και τα λοιπά περιουσιακά στοιχεία θα δοθούν σε δημόσιο και τράπεζες έναντι του μέρους των απαιτήσεών τους προς την ΕΝΚΛΩ. Θα χρειαστεί επίσης έναςδανεισμός 5-6 εκατ. ευρώ, για τη συντήρηση του εξοπλισμού και κεφάλαιο κίνησης. Οι εργαζόμενοι θα είναι περίπου 350 τον πρώτο χρόνο με προοπτική ταχείας αύξησης. Οι μισθοί τους, σημειωτέον, θα ξεκινούν από το θρυλικό πια 751.
Πρόκειται για φιλόδοξη και έξυπνη προσπάθεια αξιοποίησης του υπάρχοντος εξοπλισμού αλλά και της τεχνογνωσίας που ενσωματώνεται στους απολυμένους κλωστοϋφαντουργούς. Και τα δύο θα πάνε χαμένα σε λίγα χρόνια. Το πιο ενδιαφέρον στοιχείο του εγχειρήματος όμως είναι η μορφή της διακυβέρνησης, η οποία για την ώρα δεν έχει λάβει τελική μορφή. 
Δεν πρόκειται για αυτοδιαχειριστική εταιρεία, ούτε φυσικά για ΔΕΚΟ. Τον πρώτο λόγο θα έχει το δημόσιο και οι εργαζόμενοι, διασφαλίζοντας τον κοινωνικό χαρακτήρα του εγχειρήματος, αλλά θα υπάρξει και διακριτή παρουσία ιδιωτών, με προοπτική περαιτέρω συμμετοχής. 
Αν η εταιρεία σταθεί στα πόδια της, θα έχει τη δυνατότητα να βρει το δικό της δρόμο, χωρίς να πέσει στην παγίδα είτε της αποτυχημένης ιδιωτικής πρωτοβουλίας, είτε του κρατισμού.
Η αναβίωση της ΕΝΚΛΩ έχει φυσικά τεράστια σημασία για τις τοπικές κοινωνίες. Μπορεί όμως να γίνει και μοντέλο για άλλες παραγωγικές δραστηριότητες, ιδίως στο θέμα της μετατροπής χρεών σε κεφάλαιο και στη σχέση δημόσιου και ιδιωτικού. 
Το πλέον εντυπωσιακό στοιχείο της είναι ότι προήλθε «από τα κάτω», δηλαδή αυτόνομα και από ανθρώπους που γνωρίζουν και αγαπούν τον κλάδο. Δεν είναι προϊόν θεωρητικής ανάλυσης. Τέτοιες ακριβώς προσπάθειες σφράγισαν την τεράστια επιτυχία της Ασίας. Ας ελπίσουμε ότι το πείραμα της ΕΝΚΛΩ θα πετύχει και θα συμβάλλει στην αναδιάρθρωση του παραγωγικού ιστού της χώρας μας.
*Πηγή: costaslapavitsas.blogspot.com