Εποχές χούντας: Έστειλαν τα ΜΑΤ μέσα στα πατατοχώραφα της Νάξου να κυνηγάνε αγρότες και γριούλες με τσεμπέρια...





O  Δήμαρχος Νάξου με τις ευλογιες της κυβέρνησης καλεσε τα ΜΑΤ για να τον προστατεύσουν στα έργα για το κατέβασμα του νερού στη Χώρα, από τους αγροτοκτηνοτρόφους που διαμαρτύρονται που τους παίρνουν το νερό και φοβούνται την καταστροφή τους. (Καλλιέργειες και ζωντανά).Ωραίες Εικόνες με ΜΑΤατζήδες να κυνηγάνε γιαγιάδες με τσεμπερια 



 

Μπροστά σε εικόνες αυταρχισμού αλλά και μιας γελοιότητας που η Ελλάδα ίσως είχε να αντικρύσει από την εποχή της επτάχρονης δικτατορίας βρέθηκαν οι κάτοικοι της Νάξου που ξαφνικά είδαν πάνοπλες διμοιρίες ΜΑΤ μέσα στα πατατοχώραφα να επιχειρούν να καταστείλουν κινητοποιήσεις απλών πολιτών που... «τόλμησαν» να διαμαρτυρηθούν για ένα τοπικό τους πρόβλημα !!!

Ανθρωπόμορφα όντα με υπερτροφικό μυοσκελετικό σύστημα αλλά υποτροφικούς εγκεφάλους, και με μια πλήρη εξάρτυση που για μια ακόμη φορά στάθηκε ανίκανη να κρύψει την ηθική τους ανεπάρκεια, υπακούοντας στις εντολές της πολιτικής τους ηγεσίας και της κυβέρνησης, δεν δίστασαν να μπουν μέσα στα οργωμένα χωράφια και να χτυπήσουν με τα κλομπς αγρότες και αγρότισσες, ανάμεσά τους και ...γριούλες με τσεμπέρια, που ως γνωστόν αποτελούν τον υπ' αριθμόν 1 κίνδυνο για τη δημόσια τάξη και την ασφάλεια... 

 

 

 Εικόνες πραγματικά τραγικές καθώς δεν αφήνουν την παραμικρή αμφιβολία για τον αντιδημοκρατικό κατήφορο μιας κυβέρνησης που όσο πλησιάζει προς την κατάρρευσή της γίνεται όλο και πιο επικίνδυνη, αλλά που ταυτόχρονα θα μπορούσαν να έχουν βγει από κάποιο φιλμ με τον Λουί ντε Φινές και σίγουρα να δώσουν πλουσιότατη τροφή στην πένα του  σατιρικού θεατρικού συγγραφέα. 


Ήδη από την προηγούμενη Πέμπτη, φροντίζοντας η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ να ικανοποιήσει σχετικό αίτημα του νεοδημοκράτη δημάρχου του νησιού, Μανώλη Μαργαρίτη, (φωτό αριστερά) έστειλε στο νησί ισχυρές αστυνομικές δυνάμεις για την ...περιφρούρηση του έργου και την «διασφάλιση της ομαλότητας στην περιοχή» όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται στο χουντικής εμπνεύσεως και αισθητικής έγγραφο του Δήμου.

 Σε συνάντηση τους το βράδυ της Παρασκευής οι αγροκτηνοτρόφοι της περιοχής αποφάσισαν να συνεχίσουν τις κινητοποιήσεις τους και να μην αφήσουν να ολοκληρωθεί το έργο αφού θεωρούν ότι η μεταφορά του νερού στο δίκτυο που υδροδοτεί τη Χώρα Νάξου θα είναι επιζήμια για τις δικές τους περιοχές που το έχουν ανάγκη.

Το Σάββατο το πρωί οι αγροκτηνοτρόφοι συγκεντρώθηκαν στον κεντρικό δρόμο που οδηγεί στη γεώτρηση και, στην προσπάθεια τους να περάσουν, δέχθηκαν τη μανία των «ανδρών» των ΜΑΤ που δεν δίστασαν να δείξουν την ...«ανδρεία» τους χτυπώντας ανθρώπους που, μόνο και λόγω ηλικίας, μόνο τον σεβασμό μας θα μπορούσαν να δικαιούνται. 
 
Παρόλα αυτά ωστόσο οι αγροτοκτηνοτρόφοι κατάφεραν να περάσουν και αρνούνται να αποχωρήσουν από το σημείο αν δεν λάβουν διαβεβαιώσεις για τη ματαίωση ενός «έργου» που δεν καταστρέφει απλά την παραγωγή τους αλλά και την ίδια την τοπική οικονομία, δηλαδή την ίδια τους τη ζωή. 

Τρέχει και δεν φτάνει ο Μακρόν


«Επαναπροωθεί» μετανάστες και διώκει την αντιπολίτευση
Σοβαροί, υποτίθεται, αναλυτές γράφουν για τις ομοιότητες του Μελανσόν με την Λεπέν, σε μια προφανή προσπάθεια ταύτισης των «άκρων» υπό την ενιαία –και κλασική πλέον για τις συστημικές δυνάμεις– κατηγορία του λαϊκισμού

Του Ερρίκου Φινάλη

Η πρόσφατη αιφνιδιαστική παραίτηση του υπουργού Εσωτερικών Ζεράρ Κολόμπ* δεν  σήμανε  το  τέλος  των  παθών  της  κυβέρνησης του Γάλλου προέδρου Εμανουέλ Μακρόν, αγαπημένου της ευρωκρατίας και των τραπεζιτών. Ο αντικαταστάτης του, ο επίσης πρώην «σοσιαλιστής» Κριστόφ Καστανέρ (κι αυτός εγκατέλειψε το Σοσιαλιστικό Κόμμα το 2016 για να στηρίξει τον Μακρόν), με το καλημέρα αντιμετωπίζει σοβαρές προκλήσεις.

Και μέχρι στιγμής δεν τα καταφέρνει και πολύ καλά στη δουλειά που του έχει ανατεθεί – να υλοποιήσει δηλαδή «διακριτικά» τις επιθυμίες του Γάλλου προέδρου. Δύο μόνο επεισόδια αυτής της εβδομάδας πιστοποιούν τις δυσκολίες, αποκαλύπτοντας ταυτόχρονα την υποκρισία της κυβέρνησης Μακρόν αλλά και την έλλειψη ορίων στην προσπάθεια εξουδετέρωσης των πολιτικών αντιπάλων του.
Το πρώτο επεισόδιο ήταν το χαστούκι που έφαγε εξαιτίας του Καστανέρ ο Γάλλος πρόεδρος από τον Ιταλό αντιπρόεδρο Σαλβίνι – ο οποίος έφερε στο φως ένα από τα πάμπολλα επεισόδια αυθαίρετης επαναπροώθησης, σε ιταλικό έδαφος, μεταναστών που είχαν καταφύγει στη Γαλλία.

 Συγκεκριμένα, ο Σαλβίνι αποκάλυψε ότι ένα βανάκι της γαλλικής αστυνομίας πήρε δύο  «παράτυπους  μετανάστες»  από  κέντρο  κράτησης  και,  αφού  μπήκε  παράνομα  σε  ιταλικό έδαφος, τους εγκατέλειψε στην άκρη ενός  δασικού  δρόμου!  Οι  δικαιολογίες  που  πρόβαλε ο εκπρόσωπος του γαλλικού κράτους στην περιφέρεια των Άνω Άλπεων, όπου έλαβε χώρα η... «παράτυπη επαναπροώθηση», ήταν αστείες: ισχυρίστηκε ότι οι Γάλλοι αστυνομικοί διέσχισαν  τα  σύνορα  κατά  λάθος!   
Αλλά  δεν μπόρεσε  να  εξηγήσει  από  πού  κι  ως  πού  οι  αστυνομικοί παίρνουν μετανάστες από κέντρα κράτησης  και  τους  αφήνουν  στη  μέση  ενός  (γαλλικού, έστω) δάσους...

Φυσικά ο Σαλβίνι έσπευσε να αποκαλέσει το γεγονός «άνευ προηγουμένου προσβολή ενάντια στην Ιταλία», προσθέτοντας ότι «ο Μακρόν δεν  μπορεί  να  προσποιείται  ότι  δεν  συνέβη  τίποτα». Αλλά τα σκάγια πήραν και τους διεθνείς υποστηρικτές του Γάλλου προέδρου, ο οποίος είχε πει ότι «οι αντιμεταναστευτικές πολιτικές του Σαλβίνι μου προκαλούν εμετό».

Τώρα ο Ιταλός ανταπέδωσε τα ίσα εγκαλώντας, πέρα από τον Μακρόν, την Ε.Ε. και τον ΟΗΕ: «Διερωτώμαι αν οι διεθνείς οργανισμοί, καταρχήν τα Ηνωμένα Έθνη και η Ευρωπαϊκή Ένωση, δεν βρίσκουν εμετικό να εγκαταλείπεις αβοήθητους ανθρώπους σε μια απομονωμένη περιοχή»,  δήλωσε.  Ουδέν  σχόλιον  από  την  πλευρά των εγκληθέντων, φυσικά...

Επεισοδιακή στοχοποίηση του Μελανσόν

Το δεύτερο επεισόδιο αφορά τις αιφνιδιαστικές έρευνες, τα ξημερώματα της Τετάρτης, στα σπίτια 9 στελεχών της Ανυπότακτης Γαλλίας (μεταξύ  των  οποίων  και  του  ίδιου  του  επικεφαλής της, του Ζαν-Λικ Μελανσόν) αλλά και στα κεντρικά γραφεία του κόμματος. Τι έψαχναν οι εισαγγελείς κατ' εντολή του Μακρόν; Στοιχεία για «διαφθορά» – όχι βέβαια... κανονική διαφθορά, όπως αυτή στην οποία αναμειγνύονται στελέχη του Μακρόν και της «παραδοσιακής»  Κεντροδεξιάς  και  Κεντροαριστεράς, αλλά το κατά πόσο «συνεργάτες των ευρωβουλευτών της Ανυπότακτης Γαλλίας εργάζονται, παρατύπως, για λογαριασμό του κόμματος στο Παρίσι αντί για τις Βρυξέλλες»!

Για την ίδια ακριβώς «ενδεχόμενη παρατυπία» είχαν ερευνηθεί πρόσφατα τα κεντρικά γραφεία (αλλά όχι και η κατοικία...) της έτερης ενοχλητικής φιγούρας, της Μαρίν Λεπέν. Σε  αντίθεση  όμως  με  την  Λεπέν,  που  είχε περιοριστεί σε διαψεύσεις και καταγγελίες, ο Μελανσόν αντέδρασε «άγαρμπα»: καταρχήν άρχισε να βιντεοσκοπεί και να μεταδίδει ζωντανά μέσω των κοινωνικών δικτύων την εισβολή  των  εισαγγελέων  και  αστυνομικών στο  σπίτι  του,  κι  έπειτα  πήγε  στα  κεντρικά  γραφεία της Ανυπότακτης Γαλλίας την ώρα των ερευνών, όπου μπήκε μαζί με στελέχη του παρά τις προσπάθειες των αστυνομικών να τον εμποδίσουν.

 Στη διάρκεια της «εισβολής» οι αστυνομικοί επιχείρησαν να ακινητοποιήσουν και χτύπησαν 4 στελέχη της Ανυπότακτης Γαλλίας – κι από πάνω απαίτησαν από τον νέο υπουργό Εσωτερικών, μέσω του συνδικάτου τους, να ασκηθεί δίωξη κατά του «βίαιου» Μελανσόν! Ως απόδειξη επικαλούνται το γεγονός ότι ο Μελανσόν έσπρωξε έναν ασφαλίτη που ισχυριζόταν ότι είναι δικαστικός λειτουργός. 

«Πρώτη φορά βλέπω εισαγγελέα με αλεξίσφαιρο γιλέκο», όπως είπε κι ο Μελανσόν...Το αποτέλεσμα πάντως ήταν να ξεκινήσει νέα έρευνα κατά του Μελανσόν για «απειλές και πράξεις εκφοβισμού εναντίον της δικαστικής αρχής»  και  «άσκηση  βίας  εναντίον  ατόμων  που εκπροσωπούν τη δημόσια αρχή». Την ίδια στιγμή, το σύνολο σχεδόν των γαλλικών ΜΜΕ επιχειρεί να αποδομήσει τον επικεφαλής της Ανυπότακτης Γαλλίας, παρουσιάζοντάς τον ως  «μεγαλομανή  που  νομίζει  ότι  βρίσκεται  υπεράνω του νόμου»... 

Ενώ   πιο   σοβαροί,   υποτίθεται,   αναλυτές   γράφουν  για  τις  ομοιότητες  του  Μελανσόν  με την Λεπέν, σε μια προφανή προσπάθεια ταύτισης  των  «άκρων»  υπό  την  ενιαία  –και  κλασική πλέον για τις συστημικές δυνάμεις– κατηγορία του λαϊκισμού. Σε μια θρυμματισμένη  πολιτική  σκηνή,  με  τα  παραδοσιακά  κόμματα να συρρικνώνονται διαρκώς και τη δημοτικότητα του Μακρόν να συρρικνώνεται, οι  δύο  αυτές  πρωτοβουλίες»  της  γαλλικής  προεδρίας (με τον νέο υπουργό Εσωτερικών σε ρόλο εκτελεστικού οργάνου) μοιάζουν με όλο και πιο πανικόβλητες κινήσεις ενός ασταθούς καθεστώτος...

* Βλ. σημείωμα «Άλλος για Λιόν τράβηξε, κι άλλος για... Βαρκελώνη» (φύλλο 424, σελ. 23).

ΠΗΓΗ :δρόμος της αριστεράς,Σάββατο,20 Οκτωβρίου 2018

Για προβληματισμό

Τα «αινίγματα» της Μεσογείου, ο κίνδυνος πολέμου, η προειδοποίηση Κωσταράκου
 
Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Δεν γνωρίζουμε αυτή τη στιγμή ποιος και γιατί πήρε την απόφαση να στείλει τη φρεγάτα «Νικηφόρος Φωκάς» και ένα υποβρύχιο στην πορεία του τουρκικού «Μπαρμπαρός», στρατιωτικοποιώντας την αντιπαράθεση με την Τουρκία ως προς τα δικαιώματα ερευνών μεταξύ Κύπρου και Καστελόριζου. Ούτε γνωρίζουμε ποια «συνέχεια» προβλέπει αυτό το σχέδιο, αν υπάρχει δηλαδή κάποιο ολοκληρωμένο σχέδιο πίσω από την απόφαση της αποστολής. Γιατί βέβαια ακόμα και ένα παιδί καταλαβαίνει ότι αν στείλεις τον Φωκά εκεί που τον έστειλαν, το αποτέλεσμα δεν θα είναι να φύγει το Μπαρμπαρός, αλλά να στείλουν οι Τούρκοι μια υπέρτερη αεροναυτική δύναμη, όπερ και έγινε!

Ποιος αποφάσισε την αποστολή Φωκά; 
Ο Πρωθυπουργός, ο Υπουργός Άμυνας, το ΓΕΕΘΑ; 
Ποιος δηλαδή μπορεί να πάρει αποφάσεις που μπορούν, δυνητικά, να οδηγήσουν σε πόλεμο Ελλάδας-Τουρκίας;

Εντάσσονται αυτές οι αποφάσεις σε κάποια στρατηγική, ή λαμβάνονται αποσπασματικά και «στα κουτουρού». Σχεδιάζονται αυτά τα πράγματα στην Αθήνα ή τα συζητάμε, πριν τα κάνουμε, με «ενδιαφερόμενους τρίτους»;

Η εντύπωση που αποκομίζει ένας παρατηρητής διαχρονικά είναι ότι η ελληνική δράση καθορίζεται εμπειρικά και αποσπασματικά, με αποτέλεσμα, όπως έγινε και στα Ίμια το 1996, να φτάνει τάχιστα στο δίλημμα «Κατεβάζουμε τα βρακιά, ή πάμε σε γενικό πόλεμο, διακινδυνεύοντας πλήρη καταστροφή».

Στην πραγματικότητα χάνουμε πριν αρχίσει η μάχη…

Το προηγούμενο των Ιμίων

Ανάλογα φαινόμενα με τα εν εξελίξει τωρινά, είχαν παρατηρηθεί και στην μίνι κρίση των Ιμίων τον περασμένο Φεβρουάριο. Τότε κάποιος αποφάσισε στις 11 το βράδυ να στείλει το μόνο άοπλο πλοίο του Λιμενικού στα Ίμια, όπου και το εμβόλισαν οι Τούρκοι. Ποτέ δεν μάθαμε ποιός ήταν ο λόγος αυτής της αποστολής την οποία δεν γνώριζε εκ των προτέρων ο Πρωθυπουργός!

Είναι φυσικά πολύ δυσάρεστο το γεγονός ότι τα Ίμια είναι περιοχή περιορισμένης κυριαρχίας. Αλλά αυτό έχει προκύψει ως αποτέλεσμα της συμφωνίας Σημίτη με τις Ηνωμένες Πολιτείες και των τελευταίων με την Τουρκία. Αν η Αθήνα επιδιώκει να μεταβάλλει αυτό το καθεστώς οφείλει να έχει κάποιο σοβαρό σχέδιο, αλλοιώς τα υπόλοιπα είναι επικίνδυνοι τυχοδιωκτισμοί.

Πάιατ και Νετανιάχου σε ρόλο Προφητών

Μια ακόμα ομοιότητα μεταξύ της μίνι κρίσης των Ιμίων και της ακόμα εν εξελίξει στην Αν Μεσόγειο, είναι το γεγονός ότι προανηγγέλθησαν από το… εξωτερικό, λίγες μέρες πριν γίνουν. Της κρίσης των Ιμίων προηγήθηκε η συνέντευξη Πάιατ στον Σκάι, όπου εξέφραζε τους φόβους του για ελληνοτουρκικό πόλεμο. Της κρίσης στην αν. Μεσόγειο προηγήθηκε η δήλωση του Νετανιάχου ότι βλέπει επεισόδιο στην περιοχή.

Τον Φεβρουάριο, ο κ. Τσίπρας επικοινώνησε με τον Τούρκο Πρωθυπουργό κ. Γιλντιρίμ και, στη συνέχεια, έριξε τους τόνους δηλώνοντας ότι ο εμβολισμός του σκάφους του λιμενικού μπορεί να οφειλόταν και σε λάθος. Τα είπε αυτά για να δει 24 ώρες αργότερα τους Υπουργούς του των Εξωτερικών και Άμυνας περίπου να τον… διαψεύδουν, κάνοντας έντονα επιθετικές δηλώσεις και σχεδόν απευθύνοντας τελεσίγραφα στην Άγκυρα. Ο κ. Γιλντιρίμ με δημόσια δήλωσή του κάλεσε τον κ. Τσίπρα να θέσει υπό τον έλεγχό του τον κ. Κοτζιά!!!

Δεν αποκλείουμε με αυτά τα δεδομένα, ο κ. Τσίπρας να ασχολείται τώρα με το πως θα τελειώσει την κρίση που ξεκίνησε με την αντιπαράθεση ελληνικών και τουρκικών δυνάμεων στην Αν. Μεσόγειο.

Αλλά δεν το γνωρίζουμε. Και αυτές οι «αρρυθμίες» δεν εμφανίζονται σε ένα τριτεύον θέμα, αλλά αφορούν την ασφάλεια της χώρας και την πιθανότητα να πάει σε πόλεμο.

Ξαναμπαίνει στην ατζέντα ο πόλεμος!

Το ενδεχόμενο αυτό πλησιάζει ανησυχητικά λόγω των διεθνών εξελίξεων. Μετά από πολλά χρόνια σχετικής ηρεμίας και ύφεσης στα ελληνοτουρκικά, σε διάστημα λίγων μηνών είχαμε δύο επεισόδια, από αυτά που μπορούν υπό όρους να πάνε τη χώρα σε πόλεμο, με ότι αυτό συνεπάγεται.

Όλα αυτά επιβεβαιώνουν κατά τη γνώμη μας δύο πράγματα. Δεν υπάρχει πιο ζωτικό, επείγον και σοβαρό καθήκον σήμερα για την ασφάλεια του ελληνικού λαού από την εθνικό έλεγχο του κράτους, του πολιτικού συστήματος και του συστήματος ενημέρωσης και διαμόρφωσης της εθνικής συνείδησης.

Δεύτερο, η «τελική λύση» για τους Έλληνες είναι αναπόφευκτο να επέλθει, αν δεν αποκτήσουμε κράτος, ηγεσία και εθνικό σχέδιο.

Οι δηλώσεις Κωσταράκου

Με την ευκαιρία όλων αυτών θυμηθήκαμε και την δραματική προειδοποίηση που απηύθυνε ο στρατηγός Κωσταράκος τον περασμένο Ιούνιο. Ο στρατηγός υπήρξε αρχηγός των Ενόπλων Δυνάμεων από το 2011 έως το 2015 και, έκτοτε, είναι επικεφαλής της Στρατιωτικής Επιτροπής της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Εμείς δεν γνωρίζουμε τον κ. Κωσταράκο και δεν έχουμε καμία άποψη για το πρόσωπό του, ούτε μας ενδιαφέρουν ή μας αφορούν οι διαμάχες διαφόρων ομάδων στους κόλπους του στρατεύματος.

Αλλά βρίσκουμε εκπληκτικό ένας στρατιωτικός με αυτή τη θέση να απευθύνει τόσο βαριές κατηγορίες εναντίον των αρχηγών του ΓΕΕΘΑ και του ΓΕΝ και του Υπουργού Άμυνας αφήνοντας εμμέσως πλην σαφώς να εννοηθεί ότι επιχειρείται, από την άνοιξη του 2017, η όξυνση των σχέσεων με την Τουρκία και, ακόμα χειρότερα, ότι «εκκαθαρίζονται» στις κρίσεις όσοι ανώτεροι αξιωματικοί αντιδρούν σε αυτή την επικίνδυνη πολιτική.

Δεν γνωρίζουμε αν οι επικρίσεις έχουν βάση ή όχι. Ξέρουμε ότι είναι πρωτοφανείς και ότι κανείς, εξ όσων γνωρίζουμε, δεν ασχολήθηκε να τις ανασκευάσει και να απαντήσει κανονικά στον Στρατηγό. Μπορεί αυτά που λέει ο Κωσταράκος να είναι εντελώς αβάσιμα κι ο άνθρωπος αναξιόπιστος. Αλλά ο «καυγάς» Κωσταράκου και Αποστολάκη-Καμμένου δεν αφορά κάποιο οικόπεδο αλλά την εθνική ασφάλεια και άμυνα της Ελλάδας. Ιδού το σχετικό απόσπασμα από τις δηλώσεις του:

«Όλα άρχισαν τον Μάρτιο του 2017, όταν προσπάθησα να προειδοποιήσω για την χωρίς ¨λόγο¨ και ¨σκοπό¨ προκλητική και επιθετική συμπεριφορά των αρμοδίων πολιτικών στο διεθνή χώρο (ο σκοπός αποτελεί πάντοτε την πρώτη και κυριότερη αρχή της οποιασδήποτε ένοπλης ή μη εμπλοκής), γιατί αυτή εγκυμονούσε σημαντικούς κινδύνους για την χώρα.

 Πιθανόν στην Ελλάδα δεν το καταλάβαιναν.
 Νόμιζαν ότι ήταν απλώς εθνικά υπερήφανες δηλώσεις.
 Είναι όμως γνωστό σε όσους ασχολούνται με τα θέματα αυτά, ότι επιθετικές δηλώσεις από ανώτατους πολιτικούς (και στρατιωτικούς) παράγοντες μιας χώρας επηρεάζουν τους ενδείκτες προειδοποίησης των γειτονικών χωρών και τις οδηγούν αυτόματα στην έναρξη σχεδίασης άμυνας και αντίδρασης. Είναι το λεγόμενο build up (όρθωση) της απειλής που επηρεάζει άμεσα την συνολική εκτίμηση και τη ενδεχόμενη σχεδίαση αντίδρασης για τις απειλές που θεωρεί ότι έχει η κάθε χώρα. Όλα αρχίζουν απ αυτό. 

Αυτό θέλαμε; 

Με βάση αυτές τις θέσεις, αισθανόμουν ότι κάποιοι θα ενέπλεκαν τη χώρα σε περιπέτειες για ψηφοθηρικούς λόγους. Η στρατιωτική ηγεσία αγνοούσε, αδιαφορούσε η αδυνατούσε να σταματήσει την επιδείνωση. Την ίδια εποχή έγιναν κρίσεις στην ανώτατη ηγεσία όπου, μεταξύ των άλλων, κάποιοι συνετοί αποστρατεύτηκαν. Η κατάσταση έβγαινε εκτός ελέγχου. Ευτυχώς όμως τελικά, η ανώτατη πολιτική ηγεσία της χώρας κατάλαβε έγκαιρα το τι συνέβαινε, παρενέβη άμεσα και τα δυσάρεστα αποφεύχθηκαν».

Το μόνο με το οποίο θα διαφωνήσουμε πλήρως με τον Στρατηγό είναι ένα. Η αναφορά του στην ψηφοθηρία. Η Ελλάδα είναι μπλεγμένη σε πολύ βαριές, διεθνείς στρατηγικές εξισώσεις, για να ερμηνεύουμε το τι μας συμβαίνει με εσωτερικούς πολιτικούς ή ψυχολογικούς παράγοντες, που ασφαλώς υπάρχουν, αλλά δεν είναι παρά εργαλεία πραγμάτωσης εισαγόμενων σχεδίων.

Για την υπόθεση Κωσταράκου δες μεταξύ άλλων