Οι αλλοδαποί στα φανάρια δεν θέλουν την δραχμή

Έχουμε χρεωκοπήσει. Από το 2010. Επισήμως και από προχτές.   Κατά πάσα πιθανότητα θα βγούμε και από το ευρώ. Όχι επειδή δεν μ' αρέσει το ευρώ -- ξέρω πάρα πολύ καλά πόσο δυσάρεστο θα είναι.  Θα βγούμε από το ευρώ επειδή θα μειώνεται κι άλλο το ΑΕΠ. Επειδή θα βραχυκυκλώσουμε από την έλλειψη ρευστότητας.  Από τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια. Από τον φαύλο κύκλο στον οποίο είμαστε από το 2010, και να θυμίσω ότι τότε μόνο ο Σύριζα αντέδρασε, ίσως για λάθος λόγους, δεν έχει σημασία.  (δεν θυμάμαι εάν υπήρχε Χρυσή Αυγή, ή τι ψήφισε). Το ΚΚΕ δεν μετράει. Είναι αλεξικέραυνο να μειώνει τους "αριστερούς" κατά το ποσοστό του.

Το ευρώ το θέλουν 100, 1.000 άντε 10.000 οικογένειες που είναι οι ενδιάμεσοι, με τον ένα ή άλλο τρόπο, ανάμεσα τους Γερμανούς εξαγωγείς και σε όλους τους υπόλοιπους.   Το ευρώ το θέλει και ο ιδιοκτήτης του Ποταμιού. Οι τεχνικές του εταιρίες χρωστάνε, σε ευρώ, σε ξένες τράπεζες, με πολύπλοκα σχήματα εγγυήσεων, και δεν θα χρειαστούν κανονιοφόρους για να του πάρουν τα πάντα Όλη η πρεμούρα του Μέγκα και του Ποταμιού είναι για αυτό και μόνο.  Ο Σκάει μπορεί απλά να πληρώνεται για υπηρεσίες, όπως με το Εκονιούζ.  Απ ευθείας από Γερμανούς εξαγωγείς, ή τους αντιπροσώπους τους.

Την δραχμή την θέλουν οι εξαγωγείς (και οι έχοντες σχέση με τουρισμό).  Την δραχμή νομίζουν ότι την θέλουν αυτή που έχουν πολλά σε δολάρια αν και αυτό είναι λάθος. Στην κατάσταση που έρχεται, ασχέτως ευρώ ή δραχμής, οι σόφρωνες μάλλον θα φύγουν διακριτικά.  Την δραχμή κανονικά θα την ήθελαν οι αγρότες, αλλά δεν ξέρω εάν έχουμε αγρότες. Την δραχμή δεν την θέλουν οι αλλοδαποί στα φανάρια και οι ΑΠΕτζήδες.  Με δραχμή θα έχει λεφτά όποιος παράγει και όποιος εξάγει. Οι άλλοι θα ψάχνουν να γίνουν χρήσιμοι (και θα καταλάβουν τι έκαναν οι Αλβανοί και οι Φιλιππινέζες από το 1991).

Με ευρώ θα είμαστε μια Γερμανική αποικία, μούλτι κούλτι, αν προτιμούν Έλληνες για υπηρετικό προσωπικό, καλώς, ειδεμή η Ανατολική Ευρώπη και η Ασία έχουν πολύ κόσμο. Υδραυλικούς, γιατρούς, νοσοκόμες, τεχνίτες χρειάζονται στην Μητρόπολη.

Με δραχμή θα ταλαιπωρηθούμε απίθανα για ένα χρόνο. Μετά θα είμαστε εμείς στην χώρα μας.

Μην μου πείτε για συντάξεις, εκτός εάν πιστεύετε ότι θα σας τις δίνει ο Σόϊμπλε...

Λογικά ο Σύριζα, εάν δεν πέσει, ή εάν δεν παραιτηθεί τώρα, θα το κάνει αργότερα, ειδικά εάν ακολουθήσει γραμμή Ποταμιού.


Αν ήμουν Τσίπρας, ή Σύριζα, και δεν είχα τα κότσια να διαχειριστώ το αναπόφευκτο,  θα ...έπεφτα. Θα παρέδιδα την πατάτα σε όλους αυτούς που έχουν άποψη για το πως θα διαπραγματευτεί ο Σύριζα. Οι ίδιοι νάνοι που κυβερνούν την Ελλάδα επί 25-30-40 χρόνια. Πάρτε την παιδιά, την πατάτα, ενημερώστε μας τι θα κάνετε.  Σιγά μην το δεχτούν... 
Οι λεγόμενοι "δεξιοί" ή "ευρωπαϊστές"  θέλουν αριστερή κυβέρνηση εσωτερικού για να περάσει τα μέτρα, για να είναι πιο ήσυχος ο φτωχός, αλλά την εξωτερική κυβέρνηση την θέλουν οι ίδιοι μην της ξεφύγει της Μακρή ή του Λαφαζάνη τίποτα...

Το πλάνο του Ράϊχ είναι στον χάρτη.  Θέλετε? Θέλετε να το διαχειριστείτε?  Σας θέλουν για διαχειριστές?  Δεν σας θέλουν. Θέλουν αυτούς που εκπροσωπούν 10, 100, το πολύ 1.000 οικογένειες. Και τους υπαλλήλους τους. Εσάς,  σας θέλουν για να μην διαμαρτύρεται ο λαός (αυτός που κατά το Ποτάμι δεν ξέρει να ψηφίζει). Θα παραμυθιάζετε αυτούς που δεν ξέρουν να ψηφίζουν.

Ή θα πέσετε, ή θα πείτε ΟΧΙ.   Και θα βγούμε από το ευρώ, ούτως ή άλλως, ασχέτως τι θα κάνετε.  Μα δεν στέκει, δεν το βλέπετε? Μην ακούτε το Μέγκα, ρωτήστε κάποιον στην πραγματική οικονομία.   Εκεί καταλήγω εγώ στην ενστικτώδη μου ανάλυση.  Συνήθως δεν μου βγαίνουν αμέσως οι αναλύσεις μου, καθυστερούν 2-3 τέρμινα.
[--->]

Βάρκιζα τέλος ή Βάρκιζα 2.0;

Οι περισσότεροι πολιτικοί αρχηγοί, μιλώντας την Παρασκευή στη Βουλή, υποστήριξαν ότι είχαν ραντεβού με την ιστορία. Πρέπει, όπως έλεγε και Θ.Μικρούτσικος, να είναι πολύ τσούλα αυτή η ιστορία, που βγαίνει ραντεβού με τόσο κόσμο.

Το πραγματικό πρόβλημα, όμως, στη σχέση μαζί της είναι ότι σε καλεί σε ιστορικές συγκρίσεις. Και η συμφωνία, την οποία προσφέρει η κυβέρνηση στους δανειστές, παραπέμπει άμεσα στη Βάρκιζα.

Κάθε κείμενο συνθηκολόγησης αποτυπώνει τους όρους υποταγής του ηττημένου. Η ιδιαιτερότητα της Βάρκιζας είναι ότι αποτύπωνε τους όρους υποταγής μιας Ελλάδας που δεν είχε χάσει τη μάχη και δήλωνε έτοιμη να πολεμήσει.

Τηρουμένων όμως των αναλογιών αυτό δεν έκανε και ο ΣΥΡΙΖΑ;
Είχε στα χέρια του αποδείξεις ότι δεν οφείλει να πληρώσει ένα παράνομο και απεχθές χρέος και κουβαλούσε στις αποσκευές του την πανίσχυρη λαϊκή εντολή ενός δημοψηφίσματος – αποφάσισε όμως να μη δώσει τη μάχη.

Η απάντηση που δίνουν κορυφαία στελέχη γύρω από τον πρωθυπουργό είναι ότι ο κρατικός μηχανισμός και ο λαός δεν ήταν έτοιμοι για τη ρήξη, η οποία θα οδηγούσε με σχετική βεβαιότητα σε Grexit. Ας εξετάσουμε λοιπόν αυτό το επιχείρημα με προσοχή.

Η κυβέρνηση οφείλει να απαντήσει άμεσα στο δημοσίευμα του mediapart.fr, στο οποίο ανώτατος σύμβουλος του Τσίπρα, υποστηρίζει ότι ο Σόιμπλε προσφέρθηκε να βοηθήσει την Ελλάδα να βγει από τη ζώνη του ευρώ. Το κείμενο του Βαρουφάκη στον Guardian φαίνεται να επιβεβαιώνει ότι υπήρχε πίεση προ αυτή την κατεύθυνση.

Αν όμως η Ελλάδα μπορούσε να εγκαταλείψει τον «ζουρλομανδύα του ευρώ» έχοντας εξασφαλίσει τις «πλάτες» της τρίτης μεγαλύτερης οικονομίας του πλανήτη, για ποιο λόγο έχασε την ιστορική ευκαιρία;

Το παλιό πολιτικό κατεστημένο είχε κάθε λόγο να το κάνει γιατί είναι εξαρτημένο από τα χρηματοπιστωτικά κέντρα της ευρωζώνης.

Ο «φρέσκος» ΣΥΡΙΖΑ γιατί;

Μόνο οι ιδεοληψίες του ευρωλιγούρη μπορεί να εξηγήσουν τη στάση του πρωθυπουργικού περιβάλλοντος.

Οι μεγαλύτεροι οικονομικοί αναλυτές του πλανήτη απορούν γιατί η κυβέρνηση μπήκε σε μια περιπέτεια που έφερε όλα τα αρνητικά χαρακτηριστικά ενός Grexit αλλά δεν θέλησε να απολαύσει κανένα από τα πλεονεκτήματα.

«Ο Μεγαλύτερος λογαριασμός του Grexit πληρώθηκε ήδη» έλεγε ο Κρούγκμαν. «Ο ΣΥΡΙΖΑ υπέστη τη ζημιά της εξόδου αλλά και τη ζημιά της παραμονής στην ευρωζώνη» συμπλήρωνε και η Washington Post.

Ως προς το δεύτερο επιχείρημα, ότι ο λαός δεν είναι έτοιμος, παραπέμπει στις μεσσιανικές δοξασίες του ΚΚΕ για την έλευση της επανάστασης στο απώτερο μέλλον.

Οι πρωτόγνωρα πολιτισμένες ουρές στα ΑΤΜ («so ungreek», όπως έλεγαν ξένοι ανταποκριτές) δεν ήταν δείγμα πραότητας αλλά της εσωτερικής δύναμης ενός λαού που μπορεί να υποστεί τα πάντα για να διαφυλάξει την αξιοπρέπειά του και να σχεδιάσει ένα καλύτερο μέλλον. Το 61.3% που έδωσε στις κάλπες, όταν σύσσωμη η Ε.Ε, τα ΜΜΕ και η αντιπολίτευση εξίσωναν το ΟΧΙ με την έξοδο από το ευρώ, είναι μήνυμα ρήξης και όχι υποταγής.

Σε αυτή τη μάχη οι μόνοι που δεν ήταν έτοιμοι ήταν τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ που περιστοιχίζουν τον πρωθυπουργό. Το να διαφημίζουν όμως την ανικανότητά τους επιρρίπτοντας την ευθύνη στους ψηφοφόρους τους αποτελεί προσβολή σε κάθε έννοια δημοκρατίας.

Δυσκολευόμαστε να θυμηθούμε μια κυβέρνηση στην ιστορία της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας που να έχει προδώσει τη λαϊκή εντολή σε διάστημα μικρότερο της μιας εβδομάδας.

 Έτσι όμως απελευθερώνει δυνάμεις τις οποίες ο μηχανισμός του ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί να διαχειριστεί. Πιστεύουμε ότι θα είναι δυνάμεις της προόδου και όχι του φασισμού γιατί τότε η πρώτη αριστερή κυβέρνηση θα έχει επιβεβαιώσει τη ρήση του Βάλτερ Μπένγιαμιν ότι κάθε φασισμός είναι μια χαμένη επανάσταση. 

Σημαίνουν μήπως όλα αυτά ότι είναι καιρός για πεσιμισμό και ηττοπάθεια;

 Κάθε άλλο. Είμαστε ακόμη μεθυσμένοι από τη θριαμβευτική γιορτή του ΟΧΙ στο δημοψήφισμα.

 Ένα ΟΧΙ με αδιαμφισβήτητα ταξικά χαρακτηριστικά. Ένα ΟΧΙ στο οποίο κυριάρχησε η νέα γενιά που επαναπροσδιορίζει τον ευρωπαϊσμό της σε υγιή βάση.

Αν η κυβέρνηση δεν θέλει να συμμετέχει στη χαρά μας είναι δικό της πρόβλημα.

Ούτως η άλλως ποτέ δεν θέλαμε θλιμμένους στη γιορτή μας.
Άρης Χατζηστεφάνου 

[--->]

Πέρασε η συμφωνία αλλά με απώλειες...

Με 251 «ναι» (32 ήταν τα «όχι» και 8 τα «παρών»), αλλά με αρκετές διαρροές από το στρατόπεδο του ΣΥΡΙΖΑ, υπερψηφίστηκε το νομοσχέδιο για τη διαπραγμάτευση και τη σύναψη δανειακής σύμβασης με τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας «ESM». 
 
Μεταξύ των διαρροών συμπεριλαμβάνονται η πρόεδρος της Βουλής, Ζωή Κωνσταντοπούλου, καθώς και δύο υπουργοί, ο Παναγιώτης Λαφαζάνης και ο Δημήτρης Στρατούλης, οι οποίοι ψήφισαν «παρών». Ψαρρέα και Γαϊτάνη τα δύο «όχι» του ΣΥΡΙΖΑ.
Ηχηρή η απουσία του τέως υπουργού Οικονομικών, Γιάνη Βαρουφάκη, ο οποίος απουσίαζε επικαλούμενος οικογενειακούς λόγους. Με επιστολή του, γνωστοποίησε την πρόθεσή του να ψηφίσει «ναι».

Φράνκο Μπεράρντι Μπίφο : ΟΧΙ στην πρόσκλησή σας



Δημοσιεύουμε την επιστολή με την οποία ο Franco Berardi Bifo αρνείται την πρόσκληση να συμμετάσχει σε φεστιβάλ στη Γερμανία: "αυτή τη στιγμή δεν μπορώ να επισκεφτώ μια χώρα που ο πληθυσμός της στην μεγάλη του πλειοψηφία ταυτίζεται με τις θέσεις των φανατικών διωκτών του ελληνικού λαού και όλων των λαών της Ευρωζώνης "
 
του Franco Berardi Bifo 

 
Αγαπητοί διοργανωτές του φεστιβάλ διεθνούς λογοτεχνίας Poetische Quellen,

Σας ευχαριστώ για την πρόσκληση σας να συμμετάσχω στις 30 Αυγούστου και την 1η Σεπτεμβρίου στο 14ο φεστιβάλ παγκόσμιας λογοτεχνίας,

Αγαπητοί διοργανωτές του 100 Jahre Gegenwart Eröffnung, σας ευχαριστώ για την πρόσκλησή σας να συμμετάσχω στη συνάντηση που θα πραγματοποιηθεί στο Haus der Kulturen der Welt μεταξύ 30 Σεπτεμβρίου και 4ης Οκτωβρίου.

Πρέπει όμως να σας πω ότι παρά το γεγονός ότι πριν από λίγους μήνες δέχτηκα την πρόσκλησή σας σήμερα είμαι υποχρεωμένος να ακυρώσω τη συμμετοχή μου στην εκδήλωση σας, γιατί αυτή τη στιγμή δεν μπορώ να έλθω σε μια χώρα όπου ο πληθυσμός της στη μεγάλη πλειοψηφία του ταυτίζεται με τις θέσεις των φανατικών διωκτών του ελληνικού λαού και όλων των λαών της ευρωζώνης.

Πιστεύω ότι κάθε ευρωπαίος δημοκράτης είναι καιρός να παραδεχτεί μια αλήθεια που λυπεί βαθύτατα και τρομάζει: εβδομήντα χρόνια μετά το τέλος του ναζιστικού καθεστώτος εξήντα δύο χρόνια μετά τη Διάσκεψη του Λονδίνου, όπου κουρεύτηκε το χρέος που η Γερμανία είχε συνάψει με την ανθρωπότητα, το γερμανικό έθνος εμφανίζει και πάλι τα πολιτιστικά, ψυχολογικά και πολιτικά χαρακτηριστικά που χαρακτήριζαν το πιο σκοτεινό παρελθόν του.

Το ηθικό χρέος της Ελληνική πολιτεία έναντι της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι ότι παραποίησε τα λογιστικά της στοιχεία. Το ηθικό χρέος του γερμανικού κράτους έναντι του υπόλοιπου  κόσμου είναι ότι εξόντωσε έξι εκατομμύρια Εβραίους, δύο εκατομμύρια Ρομά, τριακόσιες χιλιάδες γερμανούς κομμουνιστές, είκοσι οκτώ εκατομμύρια Σοβιετικούς, τριακόσιες χιλιάδες Γιουγκοσλάβους για να μην αναφερθώ  και σε άλλους. Για το εν λόγω αδίκημα, όμως ο ελληνικό λαός δενφέρει καμία ευθύνη αφού την πλαστογραφία διέπραξε η Γκόλντμαν Σαξ που βοήθησε την ηγεσία των κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ και Νέας Δημοκρατίας. Ο γερμανικός λαός, όμως, δεν είναι καθόλου αθώος για τα εγκλήματα του ναζισμού, αφού η συντριπτική πλειοψηφία των Γερμανών πολιτών ήταν ενεργά ή παθητικά συνένοχη.

Ότι η Γερμανία αισθάνεται πλέον ότι έχει το δικαίωμα να απαιτεί την τιμωρία και την εξαθλίωση του ελληνικού λαού  (όπως και του πορτογαλικού, ιρλανδικού, ισπανικού ιταλικού, γαλλικού) στο όνομα της αρχής ότι οι κανόνες δεν παραβιάζονται είναι ένα σημάδι μεγάλης υποκρισίας : στην πραγματικότητα, το γερμανικό κράτος δεν σεβάστηκε τον ευρωπαϊκό κανόνα για έλλειμμα 3% του ΑΕΠ το 2003 και το 2004. Αλλά πάνω απ’όλα αποτελεί δείγμα  βλακείας, δεδομένου ότι οι κανόνες πρέπει να αλλάζουν ανάλογα με τις κάθε φορά ανάγκες της ανθρώπινης κοινότητας.

Ως γιος αντάρτη κομμουνιστή που τον συνέλαβαν και φυλακίστηκε από τους Ναζί το 1943 θα ήταν ατιμωτικό για μένα να επισκεφτώ μια χώρα της οποίας οι άνθρωποι δεν δείχνουν να έχουν διδαχθεί τίποτα από το φρικτό παρελθόν  της.

Γνωρίζω πολύ καλά ότι οι άνθρωποι που με προσκάλεσαν στο Βερολίνο για τις εκδηλώσεις Poetische Quelle  και 100 Jahre Gegenwart Eröffnung  έχουν συγκλονιστεί  και αυτοί με την επανεμφάνιση συναισθημάτων αλαζονείας, σκληρότητας και απανθρωπιάς στην πλειοψηφία του λαού τους, όσο κι εγώ. Αλλά δεν μπορώ να ξεπεράσω το αίσθημα τρόμου που η βία της γερμανικής κυβέρνησης μου προκαλεί , δεν μπορώ να έχω σχέση ή φιλία με όσους θέλουν την ταπείνωση του ελληνικού λαού. 

Και το μόνο που μπορών να κάνω είναι να καλέσω τους Γερμανούς δημοκράτες να αγωνιστούμε για μια ηθική μεταρρύθμιση που δεν θα είναι επιφανειακή, και πάνω απ 'όλα να ρίξουν το συντομότερο την εγκληματική κυβέρνηση Μέρκελ, Σόιμπλε και Γκάμπριελ.


Από τον παραλογισμό στην τραγωδία;.

Κάτι στο δρόμο στράβωσε...
Οσοι ζουν ή έστω παρακολουθούν τις εξελίξεις στην Ελλάδα γνωρίζουν πλέον καλά τι σημαίνουν εκφράσεις όπως «κρισιμότητα των στιγμών», «κλίμα έντασης», «ανατροπή των δεδομένων» ή «οριακή κατάσταση». Από τη Δευτέρα σ’όλα αυτά, και μάλιστα σε μια παροξυστική τους μορφή, έρχεται να προστεθεί κάτι καινούργιο: το παράλογο.
 
του Στάθη Κουβελάκη

Η λέξη μπορεί να φαίνεται περίεργη ή βαριά. Πώς αλλιώς όμως να χαρακτηρίσουμε την πλήρη αντιστροφή του νοήματος ενός συγκλονιστικού γεγονότος όπως το δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου, ώρες μόνο μετά το πέρας του και μάλιστα από τους ίδιους τους πρωτεργάτες του; 
 
Πώς να εξηγήσουμε ότι οι κκ. Μεϊμαράκης και Θεοδωράκης, δηλαδή οι επικεφαλείς του στρατοπέδου των (κατά κράτος) ηττημένων, να έχουν γίνει οι εγκεκριμένοι εκφραστές της γραμμής που ακολουθεί η ελληνική πλευρά και να περιφέρονται δεξιά και αριστερά θέτοντας τους όρους τους; 
 
Πως είναι δυνατό ένα σαρωτικό «όχι» στη συνέχιση των μνημονιακών πολιτικών λιτότητας να «ερμηνεύεται» ως πράσινο φως για ένα νέο μνημόνιο; Και για να το πούμε με όρους κοινής λογικής, αν ήταν να υπογραφεί κάτι ακόμη χειρότερο και δεσμευτικότερο από τις προτάσεις Γιουνκέρ προς τι το δημοψήφισμα ή μάλλον προς τι η μάχη του «όχι» και, φυσικά, προς τι η σαρωτική της επικράτηση;

Η αίσθηση του παράλογου δεν απορρέει όμως από αυτήν την ακαριαία αντιστροφή της δυναμικής της κατάστασης αλλά κυρίως από το γεγονός ότι όλα αυτά γίνονται «σαν να μην έχει συμβεί τίποτε», σαν να ήταν το δημοψήφισμα κάτι σαν συλλογική παραίσθηση, που διαλύεται απότομα και μας αφήνει απερίσπαστους να συνεχίσουμε μ’αυτό που κάναμε πριν. Επειδή δεν γίναμε όμως όλοι Λωτοφάγοι, ας μας επιτραπεί να αναφερθούμε εν συντομία σε όσα συνέβησαν στον απίστευτα πυκνό χρόνο των τελευταίων ημερών.

Την περασμένη Κυριακή λοιπόν, ο ελληνικός λαός συγκλονίζει την Ευρώπη και τον κόσμο. Ανταποκρίνεται μαζικά στο κάλεσμα της κυβέρνησης και, σε πρωτοφανείς συνθήκες για τα μεταπολεμικά δεδομένα οποιασδήποτε ευρωπαϊκής χώρας, ψηφίζει σαρωτικά "όχι"  στις εκβιαστικές και ταπεινωτικές προτάσεις των δανειστών. 
 
Τόσο η έκταση του «όχι» όσο και η ποιοτική του σύνθεση, με την συντριπτική του υπεροχή στα εργατικά-λαϊκά στρώματα και τη νεολαία, μαρτυρούν την βαθύτητα των διεργασιών που έγιναν, ή μάλλον που αποκρυσταλλώθηκαν σε ελάχιστο διάστημα στην ελληνική κοινωνία. 
 
Οι μαζικές κινητοποιήσεις της Παρασκευής, το κλίμα που επικρατούσε «από τα κάτω» τις τελευταίες μέρες, χωρίς να ξεχνάμε το ενθουσιώδες κύμα διεθνούς αλληλεγγύης, πιστοποιούν τις τεράστιες δυνατότητες που ανοίγει στην λαϊκή παρέμβαση μια συγκρουσιακή πολιτική επιλογή.

Από την επόμενη όμως αυτής της «μέρας που συγκλόνισε τον κόσμο», και ενώ δεν έχουν καλά-καλά καταλαγιάσει οι ιαχές των νικητών στις πλατείες της χώρας, αρχίζει το θέατρο του παραλόγου. Υπό την αιγίδα του ενεργότατα στρατευμένου στην υπόθεση του «ναι» ΠτΔ, η κυβέρνηση καλεί τους επικεφαλείς των ηττημένων και συνομολογεί ένα πλαίσιο που βάζει ως ανυπέρβλητο όριο της ελληνικής θέσης το ευρώ και δηλώνει ρητά ότι δεν έχει εντολή ρήξης.
 
 Στην παραζάλη ακόμη της κυριακάτικης χαράς, η κοινή γνώμη παρακολουθεί τον εκπρόσωπο του 62% να υποτάσσεται στο σκεπτικό του 38% την επαύριο μιας εκκωφαντικής νίκης της δημοκρατίας και της λαϊκής κυριαρχίας,.

Την Τρίτη, η κυβέρνηση μεταβαίνει στις Βρυξέλλες για το έκτακτο Eurogroup χωρίς "πρόταση" και, όπως ήταν απόλυτα λογικό, βρίσκεται αντιμέτωπη με ένα νέο, ολιγοήμερο και ακόμη αυστηρότερο, τελεσίγραφο. 
Την επομένη, ο Ευκλείδης Τσακαλώτος εγκαινιάζει τη θητεία τους ως ΥΠΟΙΚ (για λόγους συντομίας παρακάμπτουμε το επεισόδιο "παραίτηση Βαρουφάκη", σημειώνοντας απλά ότι αποτελούσε απαίτηση των δανειστών) στέλνοντας επιστολή στον ESM – τον οργανισμό που διαχειρίζεται το μεγαλύτερο μέρος του ελληνικού χρέους – με την οποία ζητάει νέο δάνειο 50 δις, που θα συνοδεύεται φυσικά από τρίτο μνημόνιο . Προβλέπεται μάλιστα η Βουλή να αρχίσει να ψηφίζει τα σχετικά μέτρα, δηλαδή τους εφαρμοστικούς νόμους, από τη Δευτέρα.

Η επιστολή Τσακαλώτου συνεχίζει αναφέροντας μεταξύ άλλων ότι "η Ελλάδα δεσμεύεται να τηρήσει τις χρηματοοικονομικές της υποχρεώσεις απέναντι σε όλους τους πιστωτές της πλήρως και εγκαίρως». 
 
Είναι προφανές ότι παρά τις διαβεβαιώσεις που ακούστηκαν μετά την προκήρυξη του δημοψηφίσματος για «επανέναρξη διαπραγματεύσεων από μηδενική βάση», οι (κατ’ όνομα και μόνον) «διαπραγματεύσεις» συνεχίζονται ακριβώς εκεί όπου τις είχαμε αφήσει, με έναν πήχη να έχει ήδη κατέβει για τις ελληνικές θέσεις σε ένα πολιτικά μη-διαχειρίσιμο σημείο, όπως σωστά εκτιμήθηκε τότε.

Την ίδια μέρα, και εν αναμονή των νέων ελληνικών "προτάσεων", που οφείλουν να είναι "αξιόπιστες, λεπτομερείς" κλπ, δηλαδή μνημονιακής κοπής, ο πρωθυπουργός απευθύνεται στο Ευρωκοινοβούλιο και δηλώνει ότι «εάν είχα στόχο να βγάλω την Ελλάδα από το ευρώ, δεν θα πήγαινα αμέσως μετά το κλείσιμο της κάλπης να κάνω τις δηλώσεις που έκανα και να ερμηνεύσω το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος, όχι ως εντολή ρήξης με την Ευρώπη, αλλά ως εντολή ενίσχυσης της διαπραγματευτικής προσπάθειας για να φθάσουμε σε μια καλύτερη συμφωνία ». 
 
Πρόκειται για μια σχεδόν ανοιχτή παραδοχή ότι το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος «ερμηνεύτηκε» με μια συγκεκριμένη σκοπιμότητα, αυτήν της πάση θυσία διαπραγμάτευσης και αποφυγής της ρήξης.

Στην ίδια ομιλία, ο πρωθυπουργός εκθέτει με αρκετά σαφή τρόπο την φιλοσοφία που εδώ και αρκετές εβδομάδες κινεί την όλη στάση της ελληνικής πλευράς και στην οποία η «παρένθεση» του δημοψηφίσματος δεν επέφερε την παραμικρή μεταβολή: «Σε αυτές τις προτάσεις, προφανώς και έχουμε αναλάβει την ισχυρή μας δέσμευση να πιάσουμε τους δημοσιονομικούς στόχους που απαιτούνται με βάση τους κανόνες, γιατί αναγνωρίζουμε και σεβόμαστε ότι η Ευρωζώνη έχει κανόνες. 
Όμως, διατηρούμε το δικαίωμα της επιλογής, να επιλέξουμε εμείς ως κυρίαρχη κυβέρνηση, πού θα εντοπίσουμε, πού θα προσθέσουμε τα φορολογικά βάρη, προκειμένου να πιάσουμε τους απαιτούμενους δημοσιονομικούς στόχους». 
 
Το πλαίσιο είναι λοιπόν δεδομένο, είναι τα περιοριστικά μέτρα που εξασφαλίζουν δημοσιονομικά πλεονάσματα και στοχεύουν στην αποπληρωμή του χρέους, και είναι ολοφάνερα μνημονιακό. 
 
Η «διαφωνία» εντοπίζεται στην «κατανομή των βαρών», δηλαδή σε μια (υποτίθεται) «κοινωνικά δικαιότερη» εκδοχή λιτότητας, που θα παρουσιαστεί ως «αναδιανομή» τη στιγμή που θα διαιωνίζει την ύφεση (κάθε αναφορά στη δέσμευση για μη-υφεσιακά μέτρα έχει απαλειφθεί) και την φτωχοποίηση των πολλών.

Εν τω μεταξύ, και ενώ λέγονται αυτές οι «κατευναστικές» κουβέντες που κατεδαφίζουν ότι έχει απομείνει από τις προγραμματικές δεσμεύσεις του Σύριζα, εντείνεται η «κατάσταση πολιορκίας» που υφίσταται η χώρα, με την η ΕΚΤ να κρατάει κλειστή τη στρόφιγγα της ρευστότητας και να "κουρεύει" ακόμη περισσότερο την αξία των ομολόγων των τραπεζών, οδηγώντας τες με μαθηματική ακρίβεια στην κατάρρευση. 
 
Και όμως! Παρά την σοβαρότητα της κατάστασης, και παρ’όλο που με τον έλεγχο των κεφαλαίων ένα μέρος του δρόμου έχει ήδη διανυθεί, ουδείς, εκτός από τον Κώστα Λαπαβίτσα και κάποια στελέχη της Αριστερής Πλατφόρμας, δεν κάνει λόγο για τα αυτονόητα και στοιχειώδη μέτρα αυτοπροστασίας που επιβάλλουν παρόμοιες περιστάσεις, αρχίζοντας από τον δημόσιο έλεγχο και την εθνικοποίηση του τραπεζικού συστήματος.
 
 Η εξήγηση είναι βέβαια πολύ απλή: κάτι τέτοιο θα έβαζε την Ελλάδα με το ενάμιση πόδι εκτός ευρώ, που είναι ακριβώς το απόλυτο φετίχ στο οποίο αγκιστρώνεται η κυβέρνηση, τη στιγμή ακριβώς που ένας διόλου ριζοσπάστης οικονομολόγος όπως ο Πολ Κρούγκμαν διαπιστώνει ότι «το μεγαλύτερο μέρος του κόστους του έχει ήδη πληρωθεί» και ότι είναι καιρός «να εισπράξει η Ελλάδα τα πλεονεκτήματα »

Το συμπέρασμα όλων αυτών είναι απλούστατο: με τις κινήσεις αυτής της εβδομάδας, η κυβέρνηση δεν πέτυχε παρά την "ολική επαναφορά" στον προηγούμενο εγλωβισμό, και τούτο από μια πολύ δυσχερέστερη θέση, υπό την πίεση ενός ακόμη οξύτερου οικονομικού στραγγαλισμού. Οσο για το πολιτικό πλεονέκτημα, δηλαδή για το τεράστιο κεφάλαιο που αποκόμισε με το δημοψήφισμα, έσπευσε να το ακυρώσει σε χρόνο ρεκόρ, ακολουθώντας σε όλα τα σημεία τη γραμμή όσων αντιτάχθηκαν σ' αυτό, και που έχουν κάθε λόγο να αισθάνονται δικαιωμένοι ενώ έχουν καταποντισθεί στις κάλπες.

Και όμως δημοψήφισμα υπήρξε, δεν είναι ένα μεθύσι που πέρασε, ούτε παραίσθηση. Παραίσθηση είναι αντίθετα η προσπάθεια να υποβαθμιστεί σε μια εκτονωτική παρένθεση στον κατήφορο που οδηγεί σε ένα τρίτο Μνημόνιο.

Ας το πούμε με την δέουσα σαφήνεια: οποιαδήποτε απόπειρα ακύρωσης της λαϊκής θέλησης για ανατροπή της λιτότητας και των Μνημονίων αποτελεί Υβρι με την αρχαιοελληνική σημασία της λέξης. 
Οποιος την αποτολμήσει και οδηγήσει την χώρα και την Αριστερά στην παράδοση και την ατίμωση θα πρέπει να είναι έτοιμος να αντιμετωπίσει και την αντίστοιχη Νέμεσι. Αν τέτοια είναι η κατάληξη του παραλογισμού των ημερών που ζούμε, ας ξέρουμε τουλάχιστον πως αυτή η τραγωδία δεν θα έχει ούτε από μηχανής Θεό, ούτε Ευμενίδες για να κατευνάσουν τις Ερινύες.