Σε ποια χώρα;



Ένα νέο βίντεο, με τίτλο » Σε ποια χώρα; » ετοίμασε η ομάδα επικοινωνίας του Μητροπολιτικού Κοινωνικού Ιατρείου Ελληνικού και αποτυπώνει την τραγική κατάσταση του Εθνικού Συστήματος Υγείας, τις ευθύνες των Ελληνικών κυβερνήσεων από το 2009 μέχρι σήμερα, αλλά και τα αιτήματα μας για ένα καλύτερο αύριο.

Το βίντεο θα το βρείτε εδώ http://youtu.be/lXVQO_YPN8M

Όλες οι πληροφορίες και τα στοιχεία που παραθέτουμε προέρχονται από ηλεκτρονικές (ιντερνετικές) εφημερίδες και ενημερωτικά portals, αλλά και από την σελίδα του ιατρείου μας.  Τα άρθρα αυτά είναι εύκολο για να τα βρει κάποιος μέσω μια μηχανής αναζήτησης, βάζοντας όλο τον τίτλο του άρθρου που παραθέτουμε στο βίντεο.

Οι πηγές για τα στατιστικά στοιχεία αλλά και για τα διάφορα ποσά που αναφέρονται στο βίντεο προέρχονται από τα παρακάτω δημοσιεύματα και αξίζουν – πιστεύουμε – να τα διαβάσετε:

Τα στοιχεία για τα 69.4 δις ευρώ που πληρώσαμε ως χώρα στους δανειστές μας το 2013, θα τα βρείτε στην σελίδα της Βουλής, στην Εισηγητική Έκθεση Απολογισμού –  Ισοσλογισμού, σελίδα 30, εδώ http://www.hellenicparliament.gr/UserFiles/c8827c35-4399-4fbb-8ea6-aebdc768f4f7/9069222.pdf

Όλα τα στατιστικά στοιχεία για το δημόσιο χρέος, τις τράπεζες κλπ. μπορείτε να τα βρείτε εδω http://www.mkiellinikou.org/blog/2014/11/28/ponos/

Τα στοιχεία για τον δανεισμό της Ελλάδας ώστε να χρηματοδοτηθούν οι τράπεζες θα τα βρείτε εδώ http://www.capital.gr/Articles.asp?id=1956778&pg=2

Για την μείωση του προϋπολογισμού του ΕΣΥ, οι πληροφορίες εδώ http://www.onmed.gr/ygeia-politiki/item/321565-kravgi-einap-kindyneyei-i-perithalpsi-ton-politon–eksaitias-ton-elleimmatikon-proypologismon

Οι πληροφορίες για τα 3 εκ. ανασφάλιστων πολιτών, εδώ στην επίσημη παρουσίαση του Προέδρου του ΕΟΠΥΥ στο 12ο Συνέδριο Health World τον Σεπτέμβριο του 2013 http://www.amcham.gr/images/documents/19-9%20Kontos%20Dimitris.pdf

Όλες οι πληροφορίες για το πραγματικό ποσοστό συμμετοχής στα φάρμακα των ασφαλισμένων και ανασφάλιστων πολιτών εδώ http://www.mkiellinikou.org/blog/2014/07/31/farmaka-2/ 

[--->]

ΝΔ: Ούτε πολιτική ούτε οικονομική σοβαρότητα

Την τιμητική μου έχω τις τελευταίες μέρες από τα στελέχη της ΝΔ. Ο ένας, με σχετική αφέλεια, με είδε να παίρνω τα άλογα και να κατεβαίνω στον κάμπο. Ο άλλος, με συκοφαντικό κυνισμό, έμαθε λέει, ότι αμείβομαι αδρά από μεγάλους κερδοσκόπους για να βλάψω τη χώρα. Ο τρίτος, σκοτεινή φυσιογνωμία της πολιτικής ίντριγκας, αποφάσισε ότι έχω πρόγραμμα που θα διαλύσει τον Σύριζα. 
Τελευταίος ο ίδιος ο πρωθυπουργός που διαπίστωσε ότι από τα λόγια μου κινδυνεύει η Ελλάς. 
Η αιτία της καταιγίδας είναι προφανής. Η εκλογική προσπάθεια του κ. Σαμαρά καταρρέει σε ένα σύμφυρμα θέσεων, αντιθέσεων, προσθέσεων, διαθέσεων. Όποιος βρει άκρη στο πως ακριβώς ελπίζει η ΝΔ να κερδίσει τις εκλογές ας το πει και στους υπόλοιπους. 
Ο μόνος κοινός παρονομαστής είναι η διασπορά του φόβου στο εκλογικό σώμα. Αλλά το 2015 δεν είναι 2012, ο φόβος δεν περνάει πια και η εκστρατεία κατατρομοκράτησης του κόσμου ήδη γυρνάει εναντίον της ΝΔ. Βλέπετε, εκτός όλων των άλλων, η απερισκεψία που χαρακτηρίζει το κόμμα του κ. Σαμαρά, έχει απειλήσει και τις ίδιες τις τράπεζες. Δεν είναι συχνό φαινόμενο στην παγκόσμια ιστορία μια κυβέρνηση να προσπαθεί η ίδια να δημιουργήσει συνθήκες ‘επιδρομής’ στις τράπεζες, υποσκάπτοντας τα θεμέλια της οικονομικής δραστηριότητας. 
Στην επικράτεια της ΝΔ όμως συμβαίνουν κι αυτά. Και πως θα μπορούσε να είναι αλλιώς όταν η κυβέρνηση Σαμαρά μια έδιωχνε την τρόικα και μια την ικέτευε να επιστρέψει, μια έσκιζε το μνημόνιο και μια εκλιπαρούσε για καινούργιο, μια έβγαινε στις αγορές και μια γυρνούσε με την ουρά στα σκέλια, μια θριαμβολογούσε γιατί η Ελλάδα πλέον αναπτύσσεται και μια θρηνολογούσε ότι είμαστε στο χείλος του γκρεμού; Πιο αλλοπρόσαλλος εσμός ερασιτεχνών δε νομίζω ότι έχει κυβερνήσει τη χώρα στη Μεταπολίτευση.
Διάβασα όμως στον τύπο ότι οι εγκέφαλοι του Μαξίμου αποφάσισαν ότι το μήνυμα του φόβου θα πρέπει να συμπληρωθεί και με μια επιθετική πολιτική που θα τονίζει την υπεροχή του προγράμματος της ΝΔ απέναντι στον Σύριζα. Εδώ εγκαταλείπουμε το πεδίο του ερασιτεχνισμού και περνάμε σε αυτό της πολιτικής ανοησίας. Διότι μόνο έτσι μπορεί να εκληφθεί η απόφαση να γίνει αντιπαραβολή του οικονομικού προγράμματος της ΝΔ με το πρόγραμμα του Σύριζα. 
Τι θα συγκρίνει ο ψηφοφόρος και θα προτιμήσει τη ΝΔ; Το πρόγραμμα του Σύριζα λέει ότι θα επιδιώξει, πρώτον, διαγραφή του χρέους, δεύτερον, άρση της λιτότητας και τρίτον, καθαρά χέρια στην κυβέρνηση. 
Δεν είναι εύκολα όλα αυτά, όπως έχω δηλώσει δημόσια από νωρίς, δεν θα γίνουν χωρίς συγκρούσεις και σίγουρα δεν είναι επαναστατικά. Είναι όμως μια αρχή για την κοινωνική και εθνική αναγέννηση που χρειάζεται η Ελλάδα. 
Το πρόγραμμα της ΝΔ από την άλλη, λέει ότι θα κάνουμε ότι μας πει η τρόικα με την ελπίδα ότι, αν επιδείξουμε διαγωγή κοσμιωτάτη θα μας χαρίσουν και λίγο από το χρέος μας.
Τι ακριβώς θα ενεργοποιήσει τον ψηφοφόρο, ιδίως μάλιστα όταν αυτά τα λέει μια κυβέρνηση που έχει αποδειχθεί παντελώς αναξιόπιστη ήδη από τις εκλογές του 2012;
Ίσως όμως να συνεχίζουν να πιστεύουν μερικοί ότι το ισχυρό χαρτί της ΝΔ είναι η “σοβαρότητα” στην οικονομική διαχείριση, διότι στο συντηρητικό στρατόπεδο είναι μαζεμένοι οι “καλοί” οικονομολόγοι που “ξέρουν”. Όχι όπως αυτοί οι γραφικοί του Σύριζα που λένε ότι να’ ναι … Είναι επίμονος ο μύθος αυτός και καλλιεργείται από πολλές πλευρές.
Λυπάμαι που θα στενοχωρήσω τα καλά στελέχη της ΝΔ, αλλά μάλλον δεν έχουν συνειδητοποιήσει τι έχει συμβεί το τελευταίο διάστημα. Για να τους βοηθήσω κάπως δηλώνω χωρίς περιστροφές ότι τη στιγμή αυτή ο Σύριζα παρουσιάζει τη μεγαλύτερη συγκέντρωση Ελλήνων οικονομολόγων με διεθνή παρουσία και κύρος από οποιοδήποτε άλλο κόμμα στην πολιτική σκηνή. 
Αν μάλιστα προσθέσουμε και τους κύκλους επιφανών οικονομολόγων στην Ευρώπη, τη Βόρεια και τη Νότια Αμερική, και αλλού, που ήδη κινητοποιούνται για να στηρίξουν τον Σύριζα, η συγκέντρωση εμπειρίας και γνώσης είναι εντυπωσιακή. 
Η υπεροχή του Σύριζα είναι συντριπτική όταν - ας μη ξεχνάμε - το κόμμα του κ. Σαμαρά χρειάστηκε να εμπιστευτεί δύο πανεπιστημιακούς οικονομολόγους του Πασόκ για να αποκτήσει η κυβέρνηση Υπουργούς των Οικονομικών. Δεν υπάρχει απολύτως καμία σύγκριση ανάμεσα στους δύο διεκδικητές της εξουσίας, πράγμα που ήδη έχει αρχίσει να αντιλαμβάνεται και ο διεθνής τύπος.
Περιμένουμε λοιπόν με ανυπομονησία την προσπάθεια της ΝΔ να μας πείσει ότι δεν προσπαθεί μόνο να μας τρομάξει, αλλά έχει και το καλύτερο πρόγραμμα για την ανάκαμψη της χώρας. Καλό θα ήταν όμως, να παραθέσει και κάποια λογικά επιχειρήματα, να μας δώσει και μερικά στοιχεία. Πάνω απ’ όλα, να βρει ανθρώπους που θα τα μπορέσουν να τα πούνε με λίγη σοβαρότητα. Γιατί μέχρι τώρα

#jesuisNajial-Ali



Ο Naji al-Ali γεννήθηκε το 1938 περίπου στο βόρειο Παλαιστινιακό χωριό Al-Shajara, μεταξύ της Τιβεριάδας και της Ναζαρέτ, τώρα εκτοπισμένο από τον συνοικισμό moshav Ilaniya. Εξορίστηκε στο νότιο Λίβανο μαζί με την οικογένειά του μετά την έξοδο των Παλαιστίνιων το 1948, και έζησε στο στρατόπεδο προσφύγων Ain al-Hilweh, κοντά στη Σιδώνα. Εκεί, πήγε στο σχολείο της Ένωσης Χριστιανικών Εκκλησιών. Αφού αποφοίτησε, δούλεψε στους πορτοκαλεώνες της Σιδώνας, και μετά μετακόμισε στην Τρίπολη, όπου φοίτησε σε επαγγελματική σχολή των Καθολικών για δύο χρόνια.
Κατόπιν, ο Naji al-Ali μετακόμισε στη Βηρυττό, όπου έζησε σε αντίσκηνο στο στρατόπεδο προσφύγων της Σατίλα, και εργάστηκε σε διάφορες δουλειές στη βιομηχανία. Το 1957, αφού πέρασε εξετάσεις ως μηχανικός αυτοκινήτων, πήγε στη Σαουδική Αραβία, όπου εργάστηκε για δυο χρόνια.

Το 1959, ο Naji al-Ali επέστρεψε στο Λίβανο και έγινε μέλος του Αραβικού Εθνικιστικού Κινήματος (ANM), αλλά αποβλήθηκε τέσσερις φορές μέσα σε ένα χρόνο για έλλειψη κομματικής πειθαρχίας. Ανάμεσα στο 1960 και το 1961, μαζί με συντόφους του στο ANM, δημοσίευσε το χειρόγραφο πολιτικό περιοδικό "Η κραυγή" (Al-Sarkha).

Το 1960, έγινε μέλος της Λιβανέζικης Ακαδημίας Καλών Τεχνών, αλλά δεν μπόρεσε να συνεχίσει τις σπουδές του γιατί φυλακίστηκε για πολιτικούς λόγους λίγο αργότερα. Όταν αποφυλακίστηκε, μετακόμισε στην Τύρινθο, όπου εργάστηκε ως δάσκαλος σκίτσου στο Κολλέγιο Ja'fariya.
All rights reserved by Associazione Mirada

[...]

Το 1963, ο Naji al-Ali μετακόμισε στο Κουβέιτ, προσπαθώντας να εξοικονομήσει χρήματα για να σπουδάσει τέχνη στο Κάιρο ή τη Ρώμη. Εκεί εργάστηκε ως εκδότης, σκιτσογράφος, σχεδιαστής και συντάκτης στην αραβική εθνικιστική εφημερίδα Al-Tali'a. Μετά το 1968, εργάστηκε στην εφημερίδα Al-Siyasa. Στην περίοδο αυτή, επέστεψε πολλές φορές στο Λίβανο. Το 1974, άρχισε να εργάζεται στην λιβανέζικη εφημερίδα Al-Safir, το οποίο του επέτρεψε να επιστρέψει στο Λίβανο για περισσότερο χρόνο. Κατά την εισβολή του Ισραήλ στο Λίβανο, συνελήφθη για λίγο από τις δυνάμεις κατοχής, μαζί με άλλους κατοίκους του Ain al-Hilweh. Το 1983 ξαναμετακόμισε στο Κουβέιτ για να εργαστεί για την Al-Qabas και το 1985 μετακόμισε στο Λονδίνο, όπου εργάστηκε για την διεθνή της έκδοση ως το θάνατό του.
Το 1984, η εφημερίδα Guardian τον περιέγραψε ως "ό,τι κοντινότερο υπάρχει στην Αραβική κοινή γνώμη."
All rights reserved by Associazione Mirada
Στην καριέρα του ως πολιτικός σκιτσογράφος, ο Naji al-Ali δημιούργησε πάνω από 40.000 σκίτσα. Σε γενικές γραμμές, αφορούν την κατάσταση του παλαιστινιακού λαού, και απεικονίζουν τα βάσανα και την αντίστασή του, ασκώντας σκληρή κριτική στο Ισραηλινό κράτος και την "παράνομη ισραηλινή κατοχή", την ηγεσία των Παλαιστινίων, και τα αραβικά καθεστώτα. [...] Σε αντίθεση με πολλούς πολιτικούς σκιτσογράφους, δεν εμφανίζονται στο έργο του συγκεκριμένοι πολιτικοί. Όπως δήλωσε ο ίδιος: "έχω ταξική αντίληψη, και για αυτό το λόγο έχουν αυτή τη μορφή τα σκίτσα μου. Αυτό που έχει σημασία είναι να ζωγραφίζεις καταστάσεις και πραγματικότητες, όχι προέδρους και ηγέτες."

[...]
All rights reserved by Le avventure di Giufà
Δεν έχει ακόμα απαντηθεί ποιος άνοιξε πυρ εναντίον του Naji al-Ali έξω από τα λονδρέζικα γραφεία της εφημερίδας Al Qabas στις 22 Ιουλίου 1987, τραυματίζοντάς τον στο αριστερό μέρος του μετώπου. Ο Naji al-Ali παρέμεινε αναίσθητος ως τον θάνατό του, στις 29 August 1987. Αν και στη διαθήκη του είχε ζητήσει να τον θάψουν δίπλα στον πατέρα του, στο Ain al-Hilweh, αυτό κατέστη αδύνατο, και έτσι θάφτηκε στο Λονδίνο, στο ισλαμικό κοιμητήριο Brookwood. Η αστυνομία συνέλαβε τον Ismail Sowan, έναν 28χρονο Παλαιστίνιο ερευνητή στο Πανεπιστήμιο Hull [...] αργότερα, ο Sowan ομολόγησε ότι δούλευε και για το PLO και τις μυστικές υπηρεσίες Μοσάντ του Ισραήλ. Ένας δεύτερος ύποπτος που συνέλαβε η Σκότλαντ Γιάρντ είπε επίσης ότι ήταν διπλός πράκτορας. Αργότερα, αποκαλύφθηκε ότι η Μοσάντ είχε δύο διπλούς πράκτορες που εργαζόταν σε ομάδες εκτελεστών του PLO, και ότι ήξερε από πριν για την επικείμενη δολοφονία.

Ένα άγαλμα του Naji al-Ali, το οποίο φιλοτέχνησε ο Charbel Faris, ανεγέρθηκε στη βόρεια είσοδο του στρατοπέδου προσφύγων Ain al-Hilweh, εκεί που ο Naji al-Ali πέρασε τα περισσότερα νεανικά του χρόνια και άντλησε, κατά πάσα πιθανότητα, την έμπνευσή του. [...] Το άγαλμα κρατά μια πέτρα στο δεξί και ένα βιβλίο με ζωγραφιές στο αριστερό χέρι.
Λίγο μετά την ανέγερσή του, το άγαλμα καταστράφηκε από αγνώστους. Όπως ο ίδιος ο al-Ali, πυροβολήθηκε στο αριστερό μάτι.

Το άγαλμα επιδιορθώθηκε και ξαναστήθηκε, αλλά κατόπιν εξαφανίστηκε.

Wikipedia, μτφρ.: Lenin Reloaded

[--->] 

 


Ένα μήνυμα των κατατρεγμένων






Η τρομοκρατική επίθεση στη Γαλλία, ενάντια στη σατιρική εφημερίδα Charlie Hebdo δεν έγινε για την ελευθερία του λόγου. Δεν έγινε για το ριζοσπαστικό Ισλάμ. Δεν απεικονίζει την πλασματική σύγκρουση των πολιτισμών. Ήταν ένας προάγγελος μιας αναδυόμενης δυστοπίας όπου οι κολασμένοι της γης , χωρίς πόρους επιβίωσης, χωρίς ελπίδα, ελεγχόμενοι με τη βία, υποτιμημένοι και εμπαιζόμενοι από τους προνομιούχους που ζουν στο μεγαλείο και την ραθυμία της βιομηχανικής Δύσης, επιτέθηκαν με μηδενιστική οργή.

Η συνέχεια εδώ

Ομάδα εξουσιαστών αμαύρωσε τη μεγαλειώδη συγκέντρωση στο Παρίσι

 B7FAg3-IUAE6zao

Μικρός αριθμός ατόμων, που κατηγορούνται για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας και βίαιες επιθέσεις στην ελευθερία του Τύπου αμαύρωσαν με την παρουσία τους τη συγκλονιστική συγκέντρωση που πραγματοποιήθηκε στο Παρίσι για τα θύματα της τρομοκρατικής επίθεσης στο Charlie Hebdo.

Αρκετοί από τους ηγέτες που παρευρέθηκαν, μεταξύ των οποίων και ο πρωθυπουργός της Γαλλίας, έχουν κατηγορηθεί ότι χρηματοδοτούν και εξοπλίζουν ομάδες τζιχαντιστών και ισλαμοφασιστών στη βόρεια Αφρική και την ευρύτερη Μέση Ανατολή.
Σε μια τεράστια επιχείρηση προπαγάνδας, στην οποία συμμετείχαν ορισμένα από τα γνωστότερα ειδησεογραφικά πρακτορεία του κόσμου, οι ξένοι ηγέτες επιχείρησαν να δημιουργήσουν την εντύπωση ότι φωτογραφήθηκαν στην κεφαλή της πορείας, ενώ στην πραγματικότητα έστησαν μια φιέστα για τις κάμερες φρουρούμενοι από ειδικές δυνάμεις του στρατού και της αστυνομίας.

 View image on Twitter

Οι ηγέτες της Ευρώπης, ...ηγούνται

Ο Daniel Wickham (@DanielWickham93) συγκέντρωσε και παρουσίασε στοιχεία για την υποκρισία αρκετών ηγετών που παρουσιάστηκαν σαν υπερασπιστές της ελευθερίας του Τύπου ενώ κατηγορούνται γι ανηλεείς διώξεις εναντίον δημοσιογράφων.
παραθέτουμε ορισμένα  από τα στοιχεία:

1) Ο Βασιλιάς Αμπντάλα της Ιορδανίας, ο οποίος πέρυσι καταδίκασε Παλαιστίνιο δημοσιογράφο σε 15 χρόνια καταναγκαστικών έργων.

2) Ο Αχμέτ Νταβούτογλου πρωθυπουργός της Τουρκίας  που έχει στείλει περισσότερους δημοσιογράφους στη φυλακή από οποιαδήποτε άλλη χώρα στον κόσμο.

3) Ο  Μπέντζαμιν Νετανιάχου πρωθυπουργός του Ισραήλ, του κράτους που σκότωσε τους περισσότερους δημοσιογράφους το 2014.

4) Ο Σούκρι, υπουργός εξωτερικών στη χούντα της Αιγύπτου που φυλάκισε δεκάδες δημοσιογράφους, μεταξύ των όποιων και ανταποκριτές του Al Jazeera

5) Ο υπουργός εξωτερικών, Λαβρόφ, της Ρωσίας που πέρυσι φυλάκισε έναν δημοσιογράφο με την κατηγορία της προσβολής “δημοσίου υπαλλήλου”.

6) Ο Λαμάμρα, υπουργός Εξωτερικών από την Αλγερία στην οποία κρατείται ο δημοσιογράφος Αμπντεσάμια Αμπντελάι για 15 μήνες χωρίς την απόδοση κατηγοριών.

7) Ο υπουργός εξωτερικών των ΗΑΕ, όπου δημοσιογράφοι κρατούνται για μεγάλο χρονικό διάστημα χωρίς δίκη ή απαγγελία κατηγοριών.

8) Ο πρωθυπουργός της Τυνησίας Τζομάα, της χώρας που πρόσφατα φυλάκισε τον μπλόγκερ Γιασίν Αγιάν για τρία χρόνια με την κατηγορία της δυσφήμισης του στρατού.

9) Οι πρωθυπουργοί της Γεωργίας και της Βουλγαρίας, χώρες στις οποίες οι δημοσιογράφοι δέχονται συνεχώς δολοφονικές επιθέσεις από την αστυνομία.

10) Ο γενικός εισαγγελέας των ΗΠΑ, της χώρας στις οποίες ακούγονται προτάσεις για φυλάκιση η δολοφονία ανθρώπων όπως ο Σνόουντεν και στην οποία η αστυνομία προσήγαγε ακόμη και δημοσιογράφο της Washingkton Post στο Φέργκιουσον.

Από τη δεκάδα του Daniel Wickham απουσιάζει βέβαια ο Αντώνης Σαμαράς, πρωθυπουργός μιας χώρας στην οποία η ΠΟΕΣΥ κάνει λόγο για προσπάθεια φυσικής εξόντωσης δημοσιογράφων και φωτορεπόρτερ, και όπου ένας μπλόγκερ καταδικάστηκε για ένα λογοπαίγνιο με τον γέροντα… Παστίτσιο.
[--->]